Huis kopen; ik verdien veel, vriendin verdient weinig

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 08:40 schreef Drive-r het volgende:

[..]

WTF maakt haar naam op de koopakte uit als je niet deelt in de opbrengst bij verkoop? Is dat zodat je kunt zeggen dat je samen een huis gekocht hebt?

Dat het huis ook van jou is bijvoorbeeld...?
Een huis kopen doe je niet om opbrengst te hebben. Dat doe je om samen een leven op te bouwen.
Maar dat is gewoon mijn mening hoor, daar hoef je niet toch zo verontwaardigd over te doen?

Zelf wel eens een huis gekocht? Wel eens gescheiden toevallig?

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 11:18 schreef lezzer het volgende:

[..]

Dat het huis ook van jou is bijvoorbeeld...?
Een huis kopen doe je niet om opbrengst te hebben. Dat doe je om samen een leven op te bouwen.
Maar dat is gewoon mijn mening hoor, daar hoef je niet toch zo verontwaardigd over te doen?

Zelf wel eens een huis gekocht? Wel eens gescheiden toevallig?

Ik begrijp dat punt niet. Waarom moet het huis ook van jou zijn? Een leven opbouwen kun je volgens mij ook zonder je naam op een stukje papier. En dan eindig je met het punt van scheiden, wat boeit dat als je het blijkbaar niet om de opbrengst gaat?

Nee, nooit een huis gekocht, wel mee bezig. En nooit gescheiden.

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 11:33 schreef Drive-r het volgende:

[..]

Ik begrijp dat punt niet. Waarom moet het huis ook van jou zijn? Een leven opbouwen kun je volgens mij ook zonder je naam op een stukje papier. En dan eindig je met het punt van scheiden, wat boeit dat als je het blijkbaar niet om de opbrengst gaat?

Nee, nooit een huis gekocht, wel mee bezig. En nooit gescheiden.

Waarschijnlijk begrijp je dat punt dan beter, of anders, als je wel ooit gescheiden bent. Dan gaan mensen ineens heel erg op hun strepen staan namelijk. Dan worden de bonnen tevoorschijn gehaald. Scheiden kost altijd geld, en verhuizen ook. Veel meer dan je denkt. Niemand houdt daar wat aan over hoor.
Bovendien, nu koopt hij dat huis, het gaat allemaal leuk en aardig, en dan zijn we 15 jaar verder waarvan zij er óf 12 gewerkt heeft, óf 3 gewerkt heeft en 9 jaar voor de kinderen gezorgd, en dan gaan ze uit elkaar. Alleen zijn ze dan vergeten om de hele handel te wijzigen toen ze afgestudeerd was. Want alles ging toch goed?

Ik zie in dit topic heel veel opmerkingen voorbij komen over dat zij niet moet zeuren omdat ze niks inbrengt, en dat ze blij mag zijn dat ze er bij mag, en dat ze niet mag meedelen en dat ze niet moet mauwen.
Nee, maar ze mag waarschijnlijk zo meteen wel die keet elke week poetsen, en boodschappen doen, en de tuin opruimen, en mee schilderen, en zijn eten op tafel zetten.
Nou, dat zou hij dan van mij ook lekker zelf mogen doen
Heel storend vind ik dat, en bovendien echt heel erg anno 1950. Het lijkt wel of mensen steeds conservatiever worden.
Daarom zeg ik, dat als ik haar was ik er niet eens bij ging zitten, óf op een gelijkwaardige manier.

En straks, dan staat zij op straat, zwanger, dakloos (geen zak over dat huis te zeggen want het staat niet op haar naam) en berooid (wel geïnvesteerd, niks op papier), met 3 kinderen aan de hand. En dan opent ze hier een topic, en dan wordt ze naïef genoemd. Zo gaat dat dan.
Dat is mijn punt.

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 12:32 schreef lezzer het volgende:

[..]
Bovendien, nu koopt hij dat huis, het gaat allemaal leuk en aardig, en dan zijn we 15 jaar verder waarvan zij er óf 12 gewerkt heeft, óf 3 gewerkt heeft en 9 jaar voor de kinderen gezorgd, en dan gaan ze uit elkaar. Alleen zijn ze dan vergeten om de hele handel te wijzigen toen ze afgestudeerd was. Want alles ging toch goed?

Een daarvoor maak je dus van tevoren afspraken over, en, heel onromantisch, inschattingen wat het scenario in de toekomst zou kunnen worden (voor zover je dat kunt voorspellen natuurlijk).

Als ze nog een 1 jaartje moet studeren, daarna wil gaan werken waardoor ze eenvoudig de helft van de hypotheek kan betalen, en daarna part-time wil moederen = tuurlijk 50/50 hypotheek

Als ze nog 1 jaartje moet studeren, daarna 5 kinderen full-time wil moederen & TS vindt dat prima = tuurlijk 50/50 hypotheek

Mááár, als ze nog 3.5 jaar moet studeren, daarna misschien nog een vervolgstudie van 4 jaar wil doen, en daarna wil gaan lanterfanteren rond huis omdat ze geen zin heeft om te werken en geen kinderen wil. = 50/50 hypotheek? Want?
Onrealistisch voorbeeld, ik weet het, maar dit soort situaties komen wel voor.

Je hebt niet automatisch 'recht' op iets. Je maakt afspraken wat voor elkaar acceptabel is als bijdrage in de 'lasten' om tot een keuze voor 50/50 verdeling te komen. Hetzij werken, kinderen, huishouding etc etc.

Als ik 500.000 p/j verdien, en m'n partner 30.000 p/j dan koop ik geen huis van een miljoen met een 50/50-verdeling. Net zomin als ik trouw in gemeenschap van goederen. Noem het jaren '50, ik noem het verstandig.

Waarom zou een partner bij scheiding in bovenstaand geval 'recht' hebben op meer, dan wanneer ze getrouwd zou zijn met iemand die ook 30.000 verdient?

Gelukkig is de discussie bij de meeste relaties niet zo moeilijk: in mijn geval verdient mijn vriendin 2/3 van mijn salaris, dragen we allebei 50% bij in de hypotheek, draag ik regelmatig meer bij aan 'consumpties' als vakanties & uit-eten.
En als ze fulltime moeder zou willen worden betaal ik met plezier de gehele hypotheek.

Volgens mij is trouwen in gemeenschap van goederen juist heel jaren '50.

Is die 80k die je links en rechts kan plukken 100% van jou?

Ik verdien 6 tot 7 keer zoveel als mijn schatje. Maar wij hadden beide NIETS en alles wat we nu hebben, hebben we samen gedaan. Ik ben dus om die reden onder gemeenschap van goederen getrouwd

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 12:32 schreef lezzer het volgende:
En straks, dan staat zij op straat, zwanger, dakloos (geen zak over dat huis te zeggen want het staat niet op haar naam) en berooid (wel geïnvesteerd, niks op papier), met 3 kinderen aan de hand. En dan opent ze hier een topic, en dan wordt ze naïef genoemd. Zo gaat dat dan.
Dat is mijn punt.

Je hebt natuurlijk deels gelijk, maar zolang ze niet getrouwd zijn en geen kinderen hebben, is het bovenstaande natuurlijk niet van toepassing. Ook is het idee dat ze meer aan het huishouden zou doen niet te onderbouwen. Ze studeert immers nog (ik neem aan fulltime). Mocht dit veranderen, dan moet die situatie natuurlijk herzien worden.

Moet ik uit de OP opmaken dat jullie nu samenwonen in een huurhuis? Wanneer studeert je vriendin af en hoe oud zijn jullie beide?

De eerste vraag die je je moet stellen is waarom je wilt kopen. Je bent nu nog jong, en als jullie in de komende paar jaar nog van baan wisselen en/of in een andere stad willen wonen is het makkelijker om te huren en misschien nog wel goedkoper ook.

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 14:21 schreef draaijer het volgende:
Ik verdien 6 tot 7 keer zoveel als mijn schatje. Maar wij hadden beide NIETS en alles wat we nu hebben, hebben we samen gedaan. Ik ben dus om die reden onder gemeenschap van goederen getrouwd

Maar dat is natuurlijk een heel ander verhaal. TS heeft nu al een heel hoger salaris dan zijn vriendin (die praktisch niks heeft). Nu hebben ze nog niks samen gedaan.

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 12:32 schreef lezzer het volgende:

[..]

Waarschijnlijk begrijp je dat punt dan beter, of anders, als je wel ooit gescheiden bent. Dan gaan mensen ineens heel erg op hun strepen staan namelijk. Dan worden de bonnen tevoorschijn gehaald. Scheiden kost altijd geld, en verhuizen ook. Veel meer dan je denkt. Niemand houdt daar wat aan over hoor.
Bovendien, nu koopt hij dat huis, het gaat allemaal leuk en aardig, en dan zijn we 15 jaar verder waarvan zij er óf 12 gewerkt heeft, óf 3 gewerkt heeft en 9 jaar voor de kinderen gezorgd, en dan gaan ze uit elkaar. Alleen zijn ze dan vergeten om de hele handel te wijzigen toen ze afgestudeerd was. Want alles ging toch goed?

Ik zie in dit topic heel veel opmerkingen voorbij komen over dat zij niet moet zeuren omdat ze niks inbrengt, en dat ze blij mag zijn dat ze er bij mag, en dat ze niet mag meedelen en dat ze niet moet mauwen.
Nee, maar ze mag waarschijnlijk zo meteen wel die keet elke week poetsen, en boodschappen doen, en de tuin opruimen, en mee schilderen, en zijn eten op tafel zetten.
Nou, dat zou hij dan van mij ook lekker zelf mogen doen
Heel storend vind ik dat, en bovendien echt heel erg anno 1950. Het lijkt wel of mensen steeds conservatiever worden.
Daarom zeg ik, dat als ik haar was ik er niet eens bij ging zitten, óf op een gelijkwaardige manier.

En straks, dan staat zij op straat, zwanger, dakloos (geen zak over dat huis te zeggen want het staat niet op haar naam) en berooid (wel geïnvesteerd, niks op papier), met 3 kinderen aan de hand. En dan opent ze hier een topic, en dan wordt ze naïef genoemd. Zo gaat dat dan.
Dat is mijn punt.

Ze kan ook alleen gaan wonen, dan bouwt ze lekker een schuld op bij de studiefinanciering.
Verder zet je het eerst positief en daarna erg negatief neer.
Als hij dat huis koopt en het gaat uit, dan is het makkelijk verdelen.
Kopen ze dat huis samen, dan is het oorlog!

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 14:21 schreef draaijer het volgende:
Ik verdien 6 tot 7 keer zoveel als mijn schatje. Maar wij hadden beide NIETS en alles wat we nu hebben, hebben we samen gedaan. Ik ben dus om die reden onder gemeenschap van goederen getrouwd

Het zou nooit mijn keuze zijn, maar zo te horen is het een weloverwogen beslissing geweest om elkaar ten alle tijden de helft van het vermogen te gunnen, ongeacht wie het tijdens de relatie inbrengt.

Maar stel (hypothetisch en extreem onrealistisch scenario, maar altijd leuk voor discussies ): na 10 jaar huwelijk blijkt dat je kinderen niet van jou zijn, maar van je beste vriend die wekelijks een onderonsje met je vrouw blijkt te hebben gehad. Ze heeft de scheidingspapieren klaarliggen en voor het 2e huwelijk met je beste vriend is al een datum geprikt.

Gun je haar dan nog steeds de helft van het vermogen ondanks dat je 7x zoveel hebt ingebracht in die 10 jaar?

quote:

Op donderdag 21 mei 2009 12:32 schreef lezzer het volgende:

Ik zie in dit topic heel veel opmerkingen voorbij komen over dat zij niet moet zeuren omdat ze niks inbrengt, en dat ze blij mag zijn dat ze er bij mag, en dat ze niet mag meedelen en dat ze niet moet mauwen.
Nee, maar ze mag waarschijnlijk zo meteen wel die keet elke week poetsen, en boodschappen doen, en de tuin opruimen, en mee schilderen, en zijn eten op tafel zetten.
En straks, dan staat zij op straat, zwanger, dakloos (geen zak over dat huis te zeggen want het staat niet op haar naam) en berooid (wel geïnvesteerd, niks op papier), met 3 kinderen aan de hand.

Als ze zelf verhuist naar een eigen woning, dan moet zij ook elke week poetsen, boodschappen doen.tuin opruimen,schilderen, eten maken.
Samenwonen betekent dat je veel samen doet:"huishouden, boodschappen, de tuin,schilderen,eten maken, feesten, uit eten gaan, theater,concerten, seksen,vakantie, enzo.
Verder is het altijd heel moeilijk, als je uit elkaar gaat, dat 1 van de 2 er blijft wonen. de hypotheeklasten zijn dan te hoog om met 1 inkomen op te brengen.
@TS koop zelf dat huis, en zet die 80K op 3a4 verschillende spaarrekeningen en koop dat huis met een tophypo.
Laat je vriendin de helft van alle lasten inbrengen, behalve de hypotheeklasten.
Als ze later een fulltime inkomen heeft, kan je de verdeling altijd nog veranderen.

Bij mij was het precies omgekeerd; mijn vriendin is twee jaar ouder dan ik, wilde een huis kopen toen ik nog studeerde. Leuk plan natuurlijk, maar ik had op dat moment ook nog helemaal geen zin om zo'n verplichting aan te gaan. Ze heeft er eerst met twee vriendinnen gewoond, toen ik afstudeerde ben ik daarvoor in de plaats gekomen. Ik betaalde de helft van de nettohypotheeklasten (450 e) en de helft van gwl, internet, boodschappen etc., maar alle hypotheekverzekeringen, OZB, rioolheffingen e.d. waren voor haar rekening. Als we destijds uit elkaar gegaan waren was het zuur voor mij geweest; zij kon het op zich rooien in haar eentje.

Inmiddels is dat huis heel goed verkocht en hebben we samen een nieuw, mooier huis gekocht op ons beider naam, dus nu is alles veel meer gezamenlijk. Zo'n constructie kun je dus ook nog overwegen, of in ieder geval afspreken dat je de verdeling van kosten herziet op het moment dat zij gaat werken.

Overigens zou ik, als ik jouw ouders was, ook enige voorwaarden stellen aan het schenken van die 80k die jij in het huis stopt; in theorie zou zij, indien jullie het huis samen kopen en verder geen afspraken maken over wie wat inbrengt, de helft daarvan kunnen opeisen als jullie huis verkocht moet worden omdat jullie uit elkaar gaan oid. Lijkt me ook niet helemaal de bedoeling.

Oja, ik zou gewoon een keertje langs de notaris gaan, die kan je vast wel goed adviseren.

quote:

Op zondag 24 mei 2009 17:30 schreef Velocitas het volgende:


Het duurt nog 2-3 jaar voordat mijn vriendin afstudeert.

persoonlijk zou ik niet gaan samenwonen met iemand die nog studeert, koop het huis op jouw naam, das het minste gezeik achteraf.
Misschien wil je vriendin nog ooit eens kinderen, dan kan ze nu alvast beginnen met sparen

quote:

Op vrijdag 5 juni 2009 10:05 schreef Velocitas het volgende:
Beste allemaal,

om jullie even op de hoogte te houden:
Mijn gedachtengang om alleen een huis te kopen, valt nogal slecht eigenlijk.
Als mijn vriendin 3 jaar geleden had geweten dat ik er zo over dacht, dan had ze wel wat dieper nagedacht over haar toekomst. Voor haar is huiseigendom een zekerheid - ik zou alle mogelijkheid hebben om haar met niets op straat te zetten.
Zij is 2 jaar geleden begonnen met studeren van bedrijfskunde, na een paar jaar gewerkt te hebben. We woonden toen al in een huurhuis samen. Ik heb dat studeren aangemoedigd met het oog op beter toekomstperspectief en werk dat ze wel interessant vond (in tegenstelling tot wat ze toen deed).

Nu zegt ze; dan had ik beter kunnen blijven werken en voor mezelf geld opbouwen, want ik heb straks gewoon niks en ben ik volledig afhankelijk (in ieder geval de eerste jaren als het huis zeker nog volledig eigendom van mij is). De optie van testamentair vastleggen dat zij het huis krijgt als mij wat overkomt, is niet echt een doekje voor het bloeden.

Dus, gaat lekker in huize Velocitas

Lekkere onderhandeling. Ik zeg 'reality check' en doei.

Als ze bedrijfskunde studeert zou je toch iets meer assertiviteit en logica verwachten.

Ik mag toch hopen dat ze voornamelijk voor zichzelf studeert, en niet omdat jij het zo graag wilde destijds.
Dat ze met niets staat als ze afgestudeerd is = enorme kul.
Ze heeft namelijk een bul waarmee ze (als ze het verstandig aanpakt) in jaar of 5 dat verschil in inkomsten zo heeft terugverdiend.

Zij wil graag in een situatie leven waarvoor haar inkomen/bijdrage niet toereikend is om 50% van het vermogen op te bouwen.
Dat ze dat niet snapt is jammer.

Gewoon melden dat je 3 jaar zonder gezeik wilt blijven huren, en nadat ze afgestudeerd & werkend is pas overgaan tot kopen.
Als ze dat niet van je accepteert omdat ze 'zekerheid' wil zou ik toch eens stevig nadenken over jullie toekomst.

quote:

Op vrijdag 5 juni 2009 10:05 schreef Velocitas het volgende:
Beste allemaal,

om jullie even op de hoogte te houden:
Mijn gedachtengang om alleen een huis te kopen, valt nogal slecht eigenlijk.
Als mijn vriendin 3 jaar geleden had geweten dat ik er zo over dacht, dan had ze wel wat dieper nagedacht over haar toekomst. Voor haar is huiseigendom een zekerheid - ik zou alle mogelijkheid hebben om haar met niets op straat te zetten.
Zij is 2 jaar geleden begonnen met studeren van bedrijfskunde, na een paar jaar gewerkt te hebben. We woonden toen al in een huurhuis samen. Ik heb dat studeren aangemoedigd met het oog op beter toekomstperspectief en werk dat ze wel interessant vond (in tegenstelling tot wat ze toen deed).

Nu zegt ze; dan had ik beter kunnen blijven werken en voor mezelf geld opbouwen, want ik heb straks gewoon niks en ben ik volledig afhankelijk (in ieder geval de eerste jaren als het huis zeker nog volledig eigendom van mij is). De optie van testamentair vastleggen dat zij het huis krijgt als mij wat overkomt, is niet echt een doekje voor het bloeden.

Dus, gaat lekker in huize Velocitas

En als jij dan zegt: lieve schat, ook al zou je de helft van het huis krijgen, dan heb je ook de helft van de schuld. En áls we dan uit elkaar zouden gaan heb je dikke kans op een restschuld omdat jijzelf het huis niet kan betalen en je dus eventueel uit moet kopen. (Even die 80K buiten beschouwing gelaten, dat moet je sowieso niet voor de helft op het spel zetten!!!

Ze had ook tijdens haar eerste baan kunnen sparen en vermorgen op kunnen bouwen. Dit is nou eenmaal de consequentie als je gaat studeren: dan heb je het minder breed. Ze kan toch niet verwachten dat jij dat voor haar rechttrekt? Streker nog: ik vind die gedachtegang brutaal. Ze moet inzien dat haar tijd wel komt.

Ze moet toch inzien dat het zo niet werkt? Persoonlijk zou ik erg gaan twijfelen als ik jou was, is ze bij jou voor haar eigen 'zekerheid' of om jou? Als ze straks een baan heeft kan ze toch wat jij aan hypotheek betaald vaan haar eigen salaris apart zetten voor zichzelf? Dan bouwt ze ook zekerheid op, alleen dan niet in de vorm van een huis..

Ja, ze had of toen kunnen blijven werken en geld voor zichzelf opbouwen, of die tijd die ze anders gewerkt had in zichzelf geinvesteerd hebben door een opleiding te doen, wat ze ook gedaan heeft, maar wat als gevolg heeft gehad dat ze toen geen geld heeft op kunnen bouwen.

Maar wat had ze dan verwacht, dat zij lekker studeert, jij een huis koopt waar jij al het geld voor neerlegt, maar jij haar wel 50% eigenaar maakt? Het woord 'Golddigger' komt bij me op nu...

Volgens mij snapt je vriendin niet helemaal hoe het werkt. Heeft ze hier ook al met anderen over gesproken? Misschien dat iemand anders behalve jij haar eens e.e.a. moet uitleggen. Laat haar eens praten met bijv. haar ouders ofzo.

Wat een onzin. Ik heb ook jaren bij mijn vriendin ingewoond tijdens mijn studie, en overigens gewoon de helft van de lasten als "huur" betaald, maar nu ze haar oude huis gaat verkopen ga ik toch ook niet de helft van de overwaarde opeisen? Het zou niet eens in me opkomen. Ik heb niet geinvesteerd, de winst is niet van mij en het risico ook niet. Laat haar lekker van de overwaarde genieten, kleren kopen etc.

Anyway onze 'solution' is ook weer een beetje achterhaald immers, maar het ging ongeveer zo: zij wilde weer gaan studeren, ik heb evenals TS cash(-equivalents), dus het zou voor mij eenvoudiger zijn om het huis te kopen. Ik hoef er niet per se "huur" voor te hebben, wat ik haar altijd wel heb betaald voor het bij haar inwonen.

Wat we dan binnenkrijgen aan salaris vanaf dat punt wil ik wél op een hoop gooien, ook al zou dat van haar kant weinig zijn de komende tijd. Op die manier is er toch een opbouw van gezamenlijke equity die bijv. gebruikt kan worden voor eten, inventaris, uitjes etc. zonder scheve gezichten, maar wordt er ook niets scheefgetrokken w.b. het afwijkende kapitaal in het huis. (Overigens zit ik bepaald niet te wachten om te "investeren" in een huis, maar ik wil vooral geen complexiteit en gezeik ermee mócht het mislopen.)

Ware het niet dat ik gister hoorde dat ze opeens niet meer wil gaan studeren waardoor de onderhandeling weer opnieuw kan beginnen.