Hier gaat het wel redelijk. Gisteren wel even een heel erg zwak moment gehad. Zat ik te kijken naar One Tree Hill (uhu, I know

) en ging het over iemand die een adoptieprocedure had ingezet. Uit het gesprek bleek dat ze niet echt geschikt was (problemen met ma). En toen kwamen de tranen boven: stel je voor dat IUI en IVF niet lukken en dat we zouden willen overgaan tot adoptie maar dat ze ons niet geschikt vinden?

Paniek dus...
En dan gisterenavond een reünie met de dames van het zesde middelbaar (niet gemengde school). Ik denk dat het waarschijnlijk de laatste keer zal geweest zijn dat ik geweest ben

Het is zo confronterend om zo vaak te moeten vertellen dat we nog geen kinderen hebben (lange tafel) en de verhalen over de kinderen en zwangere vriendinnen te moeten aanhoren.
Op een bepaald moment vertel ik in het kort onze situatie tegen mijn beste vriendin van vroeger (sinds 1e kleuterklas tot 6e middelbaar samen gezeten). Blijkbaar is ze nu 13 weken zwanger (wist ik niet, fijn voor haar natuurlijk

) Maar aan het eten merkte ik het: geen koude groenten, goed doorbakken steak. En dan kwam de meest ongevoelige reactie die ik me kon voorstellen (ik at scampi's met een slaatje): "ah Leonie ik ben zooo jaloers op jouw slaatje. Zo oneerlijk dat ik nu geen slaatje meer kan eten. Pfff, ik wou dat ik jouw slaatje kon eten en niet die stomme bonen en dat droog biefstuk. "
Heb mijn bord in volledige stilte leeggegeten en heb toen een vriendin even meegenomen naar buiten.
Waarom zijn mensen soms zo ongevoelig?

(en dan is ze nog verpleegster...) Of misschien neem ik het te zwaar op, maar op een minder goede dag staan de tranen mij echt nader dan het lachen...
En nu genoeg gezeurd en weer verder wachten op 1 april