De strijd om het slapen!! Deel 3

Zo herkenbaar het verhaal van BE en Sandous...(zie mijn post op 9 juni, #167)

De meeste avonden verlopen hier nog steeds zo...soms zelfs de middagen. Ik heb zelfs al een paar keer heel pedagogisch onverantwoord een speen gegeven (na x keer gaan kijken, troosten etc), terwijl ze daar dus al van af was sinds ze 6 maanden was (ze is nu bijna 22 maanden oud). Dat helpt namelijk wel om haar snel in slaap te krijgen.

Vermoeiend en ik weet steeds minder hoe ik er mee om moet gaan.

quote:

Op zondag 21 juni 2009 08:02 schreef iamredleader het volgende:
Ik kom even terug op de vraag van Tinuviel ( hoi schat )

Jair heeft dus gisteravond voor het eerst in z'n eigen kamer in z'n eigen bedje geslapen. Omdat hij toch een paar keer z'n speen kwijt was en daarom ging huilen, ben ik opgestaan en heb de speen teruggegeven. De babyfoon doet het goed, dus we hoeven niet bang te zijn dat hij onnodig huilt

En het was erg wennen voor mij/ons, zonder de kleine op de kamer (voor het eerst!)

Dat vond ik ook een vreselijk moment...maar het is nu al weer heel normaal.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2009 06:43 schreef iamredleader het volgende:
mijn lieve Jair heeft de hele nacht door geslapen

Yay!
En het is zo'n klein frummeltje nog!

*afklopt*

Op wat kreten na slaapt het hele spul hier tegenwoordig van 7 tot 7.

Guus heeft hier vannacht ook weer goed zijn best gedaan. Alleen om 04.30 uur even de speen kwijt, maar daarna weer lekker slapen.

Het doorslapen is hier geen probleem. Ze slaapt soms rustig door tot een uur of 10 half 11.

Het 'probleem' ligt het hier in het uberhaupt gaan slapen.

Ze gaat meestal tussen 7 en 8 naar bed, dan lezen we verhaaltje soms nog even slaap kindje slaap zingen en dan slapen.
Maar mevrouw heeft daar een ander idee van, meestal vermaakt ze zichzelf eerst een uur of anderhalf uur. Dan moet ze plassen/poepen op het potje. En dan hoor je weer een tijdje niks en dan wilt ze drinken.

Of te wel ze slaapt uiteindelijk vaak tussen 22.00 en 23.00...
Het is iets van de laatste 2 weken, hopelijk gaat het snel over!

quote:

Op zondag 21 juni 2009 10:33 schreef Iksje het volgende:
Zo herkenbaar het verhaal van BE en Sandous...(zie mijn post op 9 juni, #167)

De meeste avonden verlopen hier nog steeds zo...soms zelfs de middagen. Ik heb zelfs al een paar keer heel pedagogisch onverantwoord een speen gegeven (na x keer gaan kijken, troosten etc), terwijl ze daar dus al van af was sinds ze 6 maanden was (ze is nu bijna 22 maanden oud). Dat helpt namelijk wel om haar snel in slaap te krijgen.

Vermoeiend en ik weet steeds minder hoe ik er mee om moet gaan.

Ben je er wel eens bij gaan zitten op haar kamertje?
Ik voel me dan net zo iemand uit 'The Nanny' met Jo Frost, maar bij ons werkt dat dus wel.
Van de week 2 avonden achter elkaar, maar blijkbaar kalmeert dat dan dus voldoende want de avond erop ging hij zonder 1 kik slapen.

Het is niet leuk, want je kan leukere dingen doen in die tijd, maar wij hebben gewoon een boek zitten lezen op zijn kamertje, niet aankijken, niet tegen hem praten, gewoon alleen maar lezen en tot vervelens doe het slaapmuziekje aan blijven zetten. En uiteindelijk (na een uurtje ofzo) viel hij dan toch in slaap. Hij ligt dan niet meer te huilen maar gewoon te kletsen en te spelen en te doen, maar ja, dat moet hij zelf weten.

Ik vind dat zelf iig vele malen prettiger dan beneden zitten met een uur lang gehuil in de babyfoon.

Dat er bij zitten werkt voor ons ook heel goed
Ik zeg net zoals BE niets tegen mijn dochter maar ga gewoon een beetje liggen uitrusten. Een paar maanden terug kon ik nog wel even lezen of een spelletje spelen op mijn telefoon maar op dit moment raakt ze daar door afgeleid.

Het duurt meestal maar een kwartiertje, dan slaapt ze. Heel soms duurt het een uur, maar dat zijn dan van die avonden dat het warm is of ze niet lekker in haar vel zit.

Ik vind het in ieder geval prettiger om er even bij te zitten dan om twee of drie keer die tijd bezig te zijn met luisteren naar huilen/roepen of haar steeds weer in bed dirigeren.

Oh en na een tijdje wennen vind ik het nu ook wel erg lekker om even uit te kunnen rusten na een drukke dag. Even een powernap

We hadden van de week net gedoucht samen dus ik dacht 'doe ik gelijk even mijn teennagels _{Moet ook gebeuren he.} Maar dat leidde hem idd heel erg af.
Dus toen maar gewoon een boek lezen, dat ging nog wel. Ik zit dan ook wel aan de andere kant van de kamer want toen ik te dichtbij zat ging hij aan mijn voeten kriebelen.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2009 09:52 schreef Brighteyes het volgende:
Ik zit dan ook wel aan de andere kant van de kamer want toen ik te dichtbij zat ging hij aan mijn voeten kriebelen.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2009 09:14 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Ben je er wel eens bij gaan zitten op haar kamertje?
Ik voel me dan net zo iemand uit 'The Nanny' met Jo Frost, maar bij ons werkt dat dus wel.
Van de week 2 avonden achter elkaar, maar blijkbaar kalmeert dat dan dus voldoende want de avond erop ging hij zonder 1 kik slapen.

Nee, bijzitten doen we niet, juist omdat we het idee hebben dat het haar bedoeling is om haar in haar kamertje te krijgen...
Volgens mij gaat ze gewoon tegen ons aan zitten kletsen... bovendien maak je dan ook licht (of je moet met een mp3-speler in de kamer gaan zitten), toch ook nefast om een slaapsfeer te creëeren?

Ik ben normaal absoluut een watje op gebied van slapen bij mijn kinderen. Ze sliep pas door op 11,5 maand, tot dan heeft ze nooit lang hoeven huilen. Het is een hele tijd goed gegaan, maar nu - met 22 maanden en stevig richting peuterpuberteit aan het hollen- heb ik het idee dat het niet is als toen.

Maar goed, ik ben stilaan ook op... 1-2 uur lang om het kwartier gaan sussen en gehuil moeten aanhoren is ook maar niets. Ze is vandaag een dagje logeren bij de grootouders (die zijn naar zee), kijken hoe het daar gaat, want volgens mij is het echt iets dat ze alleen bij ons doet.

En anders ga ik er inderdaad maar eens een avond of wat bijzitten... je weet maar nooit.

Het is bij Sasha op zijn kamer zo licht op dit moment dat het lezen dan prima gaat, maar idd normaliter zou je zoveel mogelijk wel de slaap-sfeer aan moeten houden.

In die tv programma's van The Nanny doen ze ook dat de ouder eerst naast het bedje zit en dan steeds iets verder er vanaf, tot op het eind zelfs net buiten de deur dat bijv. alleen nog een klein stukje, of de rug van de ouder te zien is. Echt afbouwen zeg maar.
Maar bij ons is dat nog niet nodig geweest.

Maar de sleutel is wel dat je haar idd negeert, het moet geen feestje zijn als je erbij gaat zitten. Het gaat er puur om dat ze kan zien dat je er echt wel bent als ze je nodig heeft zeg maar.

Ik vind het ook vreselijk moeilijk hoor.
Had (en heb nog) me altijd voorgenomen dat ik heel consequent zou zijn omdat ik geen slaap-drama's wilde, maar dan nog bepaalde dat jongetje zelf wel dat hij toch mooi wel ging gillen.
En idd 1 a 2 uur lang er om de zoveel tijd heen trek ik ook niet.
Zeker als hij dan ook nog eens gaat overgeven omdat hij zo overstuur is.

Fijn wel dat ze een nachtje uit logeren kan.
Als ze het daar ook doet dan weet je idd dat het toch wel specifiek met jullie te maken heeft.

Wij hebben met onze dochter (nu 2) ook drama's gehad. We hebben enorm veel hulp gehad met de 5 minuten methode. Huilen, drama?? De kamer binnen gaan, haar wegleggen (als dat al ging) en iedere keer hetzelfde zeggen (ga maar lekker slapen, mama komt zo weer even kijken). En dat iedere 5 minuten herhalen. Zodat ze wist dat ik (of manlief dan he) altijd kwam. Kijk: zodra ik haar er uit haalde was ze stil. Dan weet je natuurlijk dat ze een loopje met je neemt. Een paar avonden en nachten is het drama geweest. En soms nog steeds hoor. Maar door consequent vol te houden, werkt dat wel goed. Dat ze weet dat we er altijd zijn.

En het moet tijd hebben, denk ik. De eerste periode nadat we besloten hadden dat we er gewoon bij zouden blijven tot ze in slaap zou vallen was het nog wel eens bal. Dan hielp rustig, consequent en stil blijven wel maar ze moest duidelijk nog even wennen aan de situatie.

Maar al vrij snel kwam er een soort berusting, alsof ze toen wist dat we er écht bij zouden blijven en toen viel ze vrijwel meteen meteen in slaap.

Het was voor mij zelf wel prettig om toe te geven dat het doodnormaal is voor een kind om niet alleen in slaap te willen vallen en dat je hem/haar heus niet verwend door die veiligheid te bieden.

Inderdaad: dat gevoel van veiligheid is het allerbelangrijkst. Dat ze weten dat je er bent.
Wij zijn er in ieder geval achter gekomen dat een duidelijk ritme en regelmaat gewoon het allerbeste werken voor onze meid. Super burgerlijk, dat ritme en regelmaat, maar ons kind konden we gewoon niet overal mee naartoe nemen. Ze was veel te snel overprikkeld.
Toen ze klein was heeft ze in de bakerzak gelegen. Daar ging ze altijd met een grote glimlach in; zo van: oh, lekker veilig.
Je moet bij een kleintje trouwens wel zeker weten dat er niets aan de hand is. Ik ben na een paar weken met mijn dochter naar een manueel therapeut gegaan. Iets zat niet lekker in haar nekje en ze kon gewoon niet fijn liggen. Wat een verschil toen we daar eenmaal geweest waren.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2009 10:43 schreef Brighteyes het volgende:
Het is bij Sasha op zijn kamer zo licht op dit moment dat het lezen dan prima gaat, maar idd normaliter zou je zoveel mogelijk wel de slaap-sfeer aan moeten houden.

In die tv programma's van The Nanny doen ze ook dat de ouder eerst naast het bedje zit en dan steeds iets verder er vanaf, tot op het eind zelfs net buiten de deur dat bijv. alleen nog een klein stukje, of de rug van de ouder te zien is. Echt afbouwen zeg maar.
Maar bij ons is dat nog niet nodig geweest.

Maar de sleutel is wel dat je haar idd negeert, het moet geen feestje zijn als je erbij gaat zitten. Het gaat er puur om dat ze kan zien dat je er echt wel bent als ze je nodig heeft zeg maar.

Ik vind het ook vreselijk moeilijk hoor.
Had (en heb nog) me altijd voorgenomen dat ik heel consequent zou zijn omdat ik geen slaap-drama's wilde, maar dan nog bepaalde dat jongetje zelf wel dat hij toch mooi wel ging gillen.
En idd 1 a 2 uur lang er om de zoveel tijd heen trek ik ook niet.
Zeker als hij dan ook nog eens gaat overgeven omdat hij zo overstuur is.

Fijn wel dat ze een nachtje uit logeren kan.
Als ze het daar ook doet dan weet je idd dat het toch wel specifiek met jullie te maken heeft.

Dat nachtje logeren stond al langer gepland. Ik zou het juist opvatten dat als ze het daar ook doet dat het los van ons als ouders staat (tenzij je bedoelt dat we een verkeerd slaappatroon hebben aangeleerd, maar dat lijkt ons niet, want tot voor kort was het slapen helemaal geen probleem)

Spugen lijkt me ook ellendig, dat doet ze gelukkig niet. Wel hebben we haar al 2x zonder luier aangetroffen... en gisteren stond ze er mee te zwaaien toen ik nog een keer binnenkwam

Oh nee sorry, zo bedoel ik het niet. Meer dat ze het als een trucje beschouwd om jullie idd langer op de kamer te houden, langer met jullie willen spelen zeg maar.
Maar idd, als ze het daar ook doet, dan ligt het iig niet aan jullie, dat is ook wel iets dat fijn is om te weten dan.

Mikael heeft een tijdje terug ook gehad dat ie steeds weer iets wilde als ie in bed lag. Mama ik moet nog plassen, mama ik heb nog dorst, mama ik wil nog een kus. Nu hebben we het zo: Als ik weg ga dan zeg ik tegen hem: Je mag mama nog 1 keer roepen om iets, daarna komt mama niet meer. Soms roept ie idd nog om drinken en dan weet ie dat ik daarna niet meer kom. _{Ja als ie echt verdriet heeft om iets ga ik er wel heen}

MeNicole zo doen we het hier nu ook. Linde had de gewoonte om haar knuffels, doekje en weet ik veel wat 1 voor 1 uit bed te gooien en dan ons te roepen om hem op te rapen. Dat is haar dus 1 avond gelukt en nu komen we ook nog maar 1x tenzij ze echt huilt en het geen help-ik-ben-zo-zielig-want-ik-heb-net-zelf-mijn-knuffel-uit-bed-gegooid-huiltje is

quote:

Op dinsdag 23 juni 2009 12:29 schreef MeNicole het volgende:
Mikael heeft een tijdje terug ook gehad dat ie steeds weer iets wilde als ie in bed lag. Mama ik moet nog plassen, mama ik heb nog dorst, mama ik wil nog een kus. Nu hebben we het zo: Als ik weg ga dan zeg ik tegen hem: Je mag mama nog 1 keer roepen om iets, daarna komt mama niet meer. Soms roept ie idd nog om drinken en dan weet ie dat ik daarna niet meer kom. _{Ja als ie echt verdriet heeft om iets ga ik er wel heen}

Hehehe heel herkenbaar, mijn oudste van 2,5jr heeft nu de neiging om slapen uit te stellen, maar vooralsnog gaat het goed. Slapen vanaf 19:00-20:00 tm 7:00-8:00, allemaal prima dus en dat was vanaf 13 maanden ofzo.

Bij de tweede dreumes is het dus echt een zegen....4 maanden oud en ik heb er 's nachts geen kind meer aan sinds een paar weken. Laatste voeding is om 22:30-23:00 en die slaap dan tot 8:00-8:30. We wisten niet wat we meemaakten toen het voor het eerst gebeurde

Heerlijk hoor, zoals swetsenegger zei...zo rond 8 uur slaapt het hele circus al en dan hebben pappa en mamma nog een beetje avond over.

Ja en soms riep ie en dan vroeg ik wat er was. Dan hoor je: Mama kom eens!! Wat is er dan? Euh ik euh wil iets. Dan weet ik al dat ie gewoon weer iets moet verzinnen dus daar trappen we niet in

Ze heeft er nog slechter geslapen dan hier
Het inslapen viel mee, zei mijn schoonvader toen ik gisterenavond belde. Wel woelt ze veel (doet ze hier ook) en praat ze soms in haar slaap (nog niet opgemerkt hier). Ze jammerde wel wat, maar als ze gingen kijken dan lag ze nog steeds neer en even sussen hielp.

Een soort van slaaphuilen dus...dat doet ze hier dus ook vaak.

Schoonvader stuurde vanmorgen nog een sms: "tussen 22u en 7 uur 6x wakker gehuild. Vanmorgen zei ze "bang" Nachtmerries?"

Kinderen van die leeftijd kunnen al dromen, hè? Ze was gisteren in zee geweest maar vond de golven absoluut niks. Verder een leuke dag vol spelplezier gehad. Maar ook thuis gebeurd het wel eens dat ze plots huilt en "nee, nee!" roept (maar kort hoor)

Hoe zit dat bij jullie met dromen/nachtmerries?

Daar kan ik iig niks over zeggen Iksje.
Als hij slaapt dan slaapt hij gewoon door, heel af en toe 1 kik midden in de nacht, maar meer niet.

Ik denk dat ik zo weer een heel stuk verder kom in mijn boek. Het is weer helemaal kwaaiigheid en nijd hier.
Tussendoor gejammer, maar soms echt van die boze uithalen... Echt krijsen.

Ok, nu durf ik het wel aan. Hij is al 10 minuten stil! Viel achteraf dus gelukkig mee vanavond.
Maar sneu vind ik het wel voor hem, dat grote verdriet. Of die boosheid, dat maakt me niet uit. Gewoon niet leuk.

Iksje Linde heeft dat ook wel eens. Dan hoor ik ineens: "nee niet doen" of "van Linne". Als ik dan ga kijken, ligt ze gewoon te slapen. Is vaak ook op dagen die intensief zijn geweest of dat ze iets nieuws heeft gedaan (gespeeld met een hondje of dat ze ruzie met een ander kindje heeft gehad bijvoorbeeld)

Ja, dat verklaart in elk geval de doorwaakte nacht die schoonouders gehad hebben: eerste keer aan zee, veel gespeeld op het strand, maar wel bang van de golven...

Vandaag ging het slapengaan goed... omdat we heel onpedagogisch verantwoord een speentje hebben gegeven
Totaal fout...maar het helpt dus wel...