De kunst van het loslaten van je ex #70!!!

quote:

Op zaterdag 3 januari 2009 22:19 schreef dompertje het volgende:

- Kopje koffie dan maar ?
biertje ook goed?

Lijkt me wel 'n leuk idee, ik hou wel van 'n biertje
M'n (tijdelijke) msn en email staat in mijn profiel stuur maar een berichtje dan reageer ik wel

quote:

Op zaterdag 3 januari 2009 22:13 schreef Cloak het volgende:
Hoi mensen,

Ik ben de feestdagen redelijk goed doorgekomen. Alleen vandaag heb ik echt een mindere dag. Ex-vriendin en ik zouden vandaag 12 jaren bij elkaar zijn. We zijn nu bijna 3 maanden uit elkaar en tot nu toe ging het eigenlijk best goed met mij. Ik heb sinds 2 dagen griep en zit in mijn uppie thuis ziek te zijn. Ik merk dat ik in deze dagen veel terugdenk aan al die jaren dat wij bij elkaar waren en ik voel me echt enorm leeg van binnen. Vraag me af of dit gevoel ooit minder wordt. Ik vraag me ook af of ik ooit nog zoveel van een andere vrouw zou kunnen houden.

Moest het effe kwijt...

Hey Cloak! Goed van je dat je post joh.
Snap wel dat het wat minder voelt, 3 maanden is ook niet echt lang, maar je hield je er vorige keer onwijs sterk onderjoh, en nadenken hoord bij 't proces.

Ik weet zeker dat je wel weer inhoud in je leven vind, doe maar gewoon wat je lekker vind dat heb je wel verdiend nu, en dan komt de rest vanzelf.

De mooie herinneringen hou je, de slechte vervagen iets, maar weggaan zullen ze denk ik niet, vergeving wel omdat mensen fouten maken maar elkaar hetzelfde zien zoals je dat zag zal denk niet meer gebeuren.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 00:15 schreef Vandaag... het volgende:
Hmmm.. ik meld me hier maar even. Na een korte maar heftige relatie met een egoistische klootzak heb ik zojuist besloten de eer aan mezelf te houden. Hij had niet genoeg aandacht voor me, respecteerde me niet genoeg maar ik dacht hem wel te kunnen veranderen (je zou toch denken dat ik beter zou moeten weten op mijn leeftijd).

Na een avond wachten waar hij weer "vergeten" is te bellen en niet op kwam dagen heb ik hem gebeld en gezegd dat hij op kan zouten. Hij zei dat hij me morgen belt en ik heb mezelf stevig voorgenomen NIET op te nemen als hij belt. Maar als hij nu voor de deur zou staan zou ik zo weer zwichten

Ik snap er geen zak van. Hoe kan ik nou in een paar maanden van een zelfstandige, trotse mooie vrouw veranderen in iemand die zó over zich laat lopen. Ik kan gvd zoveel leuke mannen krijgen!
En ik wist het eigenlijk al dat het zo zou lopen vanaf de eerste dag. Maar ja, gevoelens hè. Volg je gevoel my ass.

Liefde maakt blind, dat heb ik zelf ook ondervonden toen het uit was dacht ik ook bijmezelf waar ben ik aan begonnen Dacht ook wel dat ik haar kon veranderen en had vanaf het begin ook al zoiets dit wordt toch niets maar je blijft ervoor gaan. Tot je zo moment krijgt nu ben ik er klaar mee. Was bij me eerst relatie al wel lang geleden, heb er gelukkig wel van geleerd dat me dit nooit meer is overkomen en gaat overkomen.
Je bent menselijk dat blijkt maar weer en op de 1 of andere manier was er toch iets bij jou dat je er voor ging, waarom dat zal altijd een vraag blijven

En je hebt een goede beslissing gemaakt om de eer aan jezelf te houden! toppie

vrouwen die ik echt leuk vind, gaan altijd twijfelen ofzo, en degene die ik niet leuk vind, blijven achter me aan zitten...

kutzooi

na 2 dolle maandjes weer niks geworden

Alweer een tijd geleden dat ik hier geweest ben... Maar, hoewel ik alle feestdagen best goed doorgekomen ben waren er wel momenten dat ik me bijzonder rottig voelde. waren voor mij de eerste feestdagen in zes jaar (misschien wel langer) dat ik helemaal alleen was. Vierde oud en nieuw in utrecht en dan zie je al die blije mensen. Is erg dubbel. Aan de ene kant ben ik gewoon blij dat dit kutjaar over is, maar dan mis ik toch mijn ex, althans een close iemand met iwe je dat echt kan delen.

Ben wel benieuwd heb binnenkort waarschijnlijk een date, met een gast die ik een tijdje geleden op een feestje tegenkwam. Heb sowieso nooit gedated of zo, altijd tegen mijn exen aangelopen. In eerste instantie wilde ik niet, maar op aanraden van een vriendin toch contact met hem gezocht. Weet aleen niet zo of ik er wel klaar voor ben, en dan uiteindelijk hem kwets daardoor...

quote:

Op maandag 5 januari 2009 16:36 schreef LalalaHippie het volgende:
Ben wel benieuwd heb binnenkort waarschijnlijk een date, met een gast die ik een tijdje geleden op een feestje tegenkwam. Heb sowieso nooit gedated of zo, altijd tegen mijn exen aangelopen. In eerste instantie wilde ik niet, maar op aanraden van een vriendin toch contact met hem gezocht. Weet aleen niet zo of ik er wel klaar voor ben, en dan uiteindelijk hem kwets daardoor...

Ach, hou het gewoon bij 1 date als je hem niet leuk vind. Simpel. En wie zegt dat ie jou leuk vind na de date? Dan is er helemaal geen vuiltje aan de lucht...

Was hier een half jaar geleden veel. Daarna heel langzaam weer een soort van relatie met hem begonnen, die hij nu beëindigd heeft. Ben totaal op, denk niet dat ik ooit iemand anders kan liefhebben en meer van dat soort cliche's.
Afleiding werkt heel slecht, kan alleen maar huilen. Het kan gewoon niet voorbij zijn. Geen idee wat ik moet doen.

quote:

Op maandag 5 januari 2009 20:25 schreef Nora.. het volgende:
Was hier een half jaar geleden veel. Daarna heel langzaam weer een soort van relatie met hem begonnen, die hij nu beëindigd heeft. Ben totaal op, denk niet dat ik ooit iemand anders kan liefhebben en meer van dat soort cliche's.
Afleiding werkt heel slecht, kan alleen maar huilen. Het kan gewoon niet voorbij zijn. Geen idee wat ik moet doen.

vind 't heel erg voor je nora.. tja wat moet je doen of zeggen als je zoiets gebeurd..
elke dag is er eentje?

Volhouden hoor, en lekker uithuilen tot je er zat van ben Al weet ik uit ervaring dat dat lang kan duren, in mijn geval 'n maandje of 3 1/2 , zit nu op ruim een half jaar en 't gaat weer goed met me , en eigenlijk... ging die tijd als ik er op terugkijk wel snel, alleen de eerste weken/maanden lijken maar niet voorbij te gaan.

En vooral van je afschrijven en praten, er zijn zeker mensen die meer zien dan jij tijdens de relatie zag, misschien kunnen die je iets op weg helpen.

Sterkte

Helaas denken omstanders juist dat hij wel weer van gedachten zal veranderen, zoals zo vaak. Maar ik weet dat dit definitief is.
Ik was er de vorige keer zo ziek van dat ik soms niet kon bewegen, en 7 kilo afviel. Wat dat betreft voelt het deze keer 'beter' al ben ik wel verdrietiger omdat hij inmiddels mijn beste vriend was geworden en ik die nu ook kwijt ben.
Ik ben eigenlijk al 7 maanden aan het hopen dat het weer helemaal goed komt. Het lukt me niet te stoppen.

Met een schok besef ik me tijdens het lezen van dit topic dat het nu alweer 5 maanden uit is, na een relatie van zeveneneenhalf jaar...Soms voelt het alsof het nooit gebeurd is, een droom, andere momenten voelt het alsof het pas vijf minuten uit is.

Wat mij choqueerde, en nog veel pijn doet, is hoe zij ogenschijnlijk moeiteloos doorgegaan is met haar leven. Ik snap dat voor haar het 'break up'-proces al veel eerder is begonnen, namelijk maanden voor het hoge woord er uit kwam en ze destijds besloot dat het niet meer verder kon zo, en ze daarmee een voorsprong nam in het verwerkingsproces, maar ondertussen voel ik me behoorlijk inwisselbaar.

Het is een gek gevoel: ik besef me heel goed dat het niet verder kón, we hadden oprecht alles geprobeerd maar zaten vast, en het was op. Toch wil(de) ik haar absoluut niet kwijt, maar moest haar laten gaan. Je zou kunnen zeggen dat zij wel de moed op kon brengen om er definitief een punt achter te zetten. Maar het voelt allemaal zo...nutteloos. Mooie (maar vooralsnog pijnlijke) herinneringen die ik niet had willen missen, maar toch ook wel alsof die 7.5 jaar zo de biobak ingeflikkerd zijn, alsof het geen moer uitmaakt dat wij zo veel hadden, of dat het uberhaupt met mij was.

Het vergt veel energie en moed om haar het geluk dat ze nu heeft te gunnen, maar ergens ben ik oprecht blij voor haar, dat meen ik. Maar dat ik zo moeiteloos ingeruild zou worden voor een ander, dat is wel gek. Ik weet het, ik ben niet speciaal, alleen anders. Maar dat wordt nu wel heel heftig benadrukt.

quote:

Op maandag 5 januari 2009 23:15 schreef Eskimowned het volgende:
Met een schok besef ik me tijdens het lezen van dit topic dat het nu alweer 5 maanden uit is, na een relatie van zeveneneenhalf jaar...Soms voelt het alsof het nooit gebeurd is, een droom, andere momenten voelt het alsof het pas vijf minuten uit is.

Wat mij choqueerde, en nog veel pijn doet, is hoe zij ogenschijnlijk moeiteloos doorgegaan is met haar leven.
Ik snap dat voor haar het 'break up'-proces al veel eerder is begonnen, namelijk maanden voor het hoge woord er uit kwam en ze destijds besloot dat het niet meer verder kon zo, en ze daarmee een voorsprong nam in het verwerkingsproces, maar ondertussen voel ik me behoorlijk inwisselbaar.

Het is een gek gevoel: ik besef me heel goed dat het niet verder kón, we hadden oprecht alles geprobeerd maar zaten vast, en het was op. Toch wil(de) ik haar absoluut niet kwijt, maar moest haar laten gaan. Je zou kunnen zeggen dat zij wel de moed op kon brengen om er definitief een punt achter te zetten. Maar het voelt allemaal zo...nutteloos. Mooie (maar vooralsnog pijnlijke) herinneringen die ik niet had willen missen, maar toch ook wel alsof die 7.5 jaar zo de biobak ingeflikkerd zijn, alsof het geen moer uitmaakt dat wij zo veel hadden, of dat het uberhaupt met mij was.

Het vergt veel energie en moed om haar het geluk dat ze nu heeft te gunnen, maar ergens ben ik oprecht blij voor haar, dat meen ik. Maar dat ik zo moeiteloos ingeruild zou worden voor een ander, dat is wel gek. Ik weet het, ik ben niet speciaal, alleen anders. Maar dat wordt nu wel heel heftig benadrukt.

Iedere zin benadrukt denk ik elk gevoel die ik ook heb gehad en nog wel soms in mijn gedachten speelt, nu na ruim 6 maanden.

Het gevoel dat je aan de kant bent gezet, vervangbaar / inwisselbaar bent, op ieder moment.
En met veel moeite haar toch wel het geluk begin te gunnen, ook al is het met die ander, en verders heeft het gehele 'ex' leventje voor mij nog maar weinig intresse, omdat het bijna verwerkt is.

De vragen zullen blijven, de antwoorden zullen niet snel komen, je kan aleen maar gissen en dat is vervelend.

Maar ieder mens is uniek, en we zitten allemaal in een andere fase van het leven, soms botst dat, soms maken mensen fouten of juist keuzes en soms lijkt het gras bij een ander groener, en als een relatie ten einde loopt is 100% eerlijkheid, oprechtheid en inzet bij een van de twee of beide in sommige gevallen blijkbaar erg ver te zoeken.. met de beste intenties voor de wederhelft zeg maar...

It takes 2 to make it work
Ben er ook nog niet helemaal uit hoe mijn leven gaat lopen, kan niemand mij vertellen dus leef maar met de dag.

[ Bericht 1% gewijzigd door Chev op 06-01-2009 10:24:26 (gramatica correctie) ]

Ik meld me.
Na meer dan 2 jaar aan-en-uit met daartussen fantastische tijden, zegt hij nu dat zijn besluit vast staat. Ik heb psychologische problemen en hij wilt mij daarmee wel helpen, maar niet meer 'als vriendje'. We zijn beiden 18, over 2 weken word ik 19. Ik werk fulltime (even gestopt met school) en hij zit op een peperdure school om zijn vwo diploma te halen. Hierdoor is hij heel erg druk en heeft hij weinig tijd voor mij, en ik (als labiel kutwijf) trok teveel aan hem. Terwijl ik wist dat hij niet meer tijd kon maken.

Omdat het al zo vaak aan en uit is geweest (met de nodige ruzies en woorden die zijn gevallen) vind ik het moeilijk om nu te geloven dat het for real is. Ik houd met heel mijn hart van hem en hij van mij, dat weet ik. Maar ik vind het gewoon verschrikkelijk moeilijk om hem te laten gaan, omdat ik dat nog nooit heb gedaan.

Vriendinnen ben ik allemaal verloren (niet door deze relatie) en ik voel me gewoon ongelooflijk klote. Ik kan alleen maar huilen en er komt een kant van mij naar boven die ik helemaal niet meer wil zien. Wanhopig bellen, boos bellen etc.

Volgende week dinsdag heb ik een afspraak bij een psychiater. Intake gesprek bij de afdeling Depressie. Ik weet niet wat ik moet doen, maar ik weet wel dat ik dit zo niet meer wil.

Heb net besloten hem niet meer lastig te vallen, maar of ik dat in de praktijk kan brengen is een tweede..

(dit is natuurlijk niet het hele verhaal, maar als ik dat hier moet gaan neerkalken ben ik over 2 jaar nog niet klaar. wij zijn/waren ( ) een heel gecompliceerd stel, kunnen niet met en niet zonder elkaar.)

(ik begrijp dat ik nog jong ben en 'er nog meer vissen in de zee zijn' maar zo voelt het nu even niet. ik ga kapot van verdriet en wil gewoon even mijn verhaal kwijt )

[ Bericht 8% gewijzigd door Liezl op 07-01-2009 01:35:00 ]

quote:

Op woensdag 7 januari 2009 01:26 schreef Liezl het volgende:
Ik meld me.
Na meer dan 2 jaar aan-en-uit met daartussen fantastische tijden, zegt hij nu dat zijn besluit vast staat. Ik heb psychologische problemen en hij wilt mij daarmee wel helpen, maar niet meer 'als vriendje'. We zijn beiden 18, over 2 weken word ik 19. Ik werk fulltime (even gestopt met school) en hij zit op een peperdure school om zijn vwo diploma te halen. Hierdoor is hij heel erg druk en heeft hij weinig tijd voor mij, en ik (als labiel kutwijf) trok teveel aan hem. Terwijl ik wist dat hij niet meer tijd kon maken.

Omdat het al zo vaak aan en uit is geweest (met de nodige ruzies en woorden die zijn gevallen) vind ik het moeilijk om nu te geloven dat het for real is. Ik houd met heel mijn hart van hem en hij van mij, dat weet ik. Maar ik vind het gewoon verschrikkelijk moeilijk om hem te laten gaan, omdat ik dat nog nooit heb gedaan.

Vriendinnen ben ik allemaal verloren (niet door deze relatie) en ik voel me gewoon ongelooflijk klote. Ik kan alleen maar huilen en er komt een kant van mij naar boven die ik helemaal niet meer wil zien. Wanhopig bellen, boos bellen etc.

Volgende week dinsdag heb ik een afspraak bij een psychiater. Intake gesprek bij de afdeling Depressie. Ik weet niet wat ik moet doen, maar ik weet wel dat ik dit zo niet meer wil.

Heb net besloten hem niet meer lastig te vallen, maar of ik dat in de praktijk kan brengen is een tweede..

(dit is natuurlijk niet het hele verhaal, maar als ik dat hier moet gaan neerkalken ben ik over 2 jaar nog niet klaar. wij zijn/waren ( ) een heel gecompliceerd stel, kunnen niet met en niet zonder elkaar.)

(ik begrijp dat ik nog jong ben en 'er nog meer vissen in de zee zijn' maar zo voelt het nu even niet. ik ga kapot van verdriet en wil gewoon even mijn verhaal kwijt )

Heb je helemaal niemand waar je lekker kunt huilen ect ?Oude schoolvriendinnen,contacten via hyves of msn?.Het is goed als je nu even afstand neemt van je ex ,eerst aan jezelf werken ,dan pas kun je weer een relatie aangaan .Heftig allemaal Misschien ook lekker om te gaan sporten,daardoor heb ik nu veel nieuwe sociale contacten en volle weekenden .Juist nu zo belangrijk ,als je in deze situatie zit .Afleiding helpt echt Kan je bij je familie terecht?
Posten hier helpt ook,blijven doen !!

De ellendigste exen zijn diegenen die achter je rug om over je roddelen, zelfs tegen mensen die ze pas kennen. Ik heb iets van: als je toch wat te zeiken hebt, doe dat dan recht in m'n gezicht ipv zo achterbaks te werk te gaan. Maar daar was meneer niet mans genoeg voor, kennelijk
Het lullige is dat het even heeft geduurd voor ik hem echt kon laten gaan. Ik vraag me nu af waarom, waarschijnlijk herinneringen aan toen ie nog leuk was.

* Natalie is nu al drie jaar gelukkig met haar grote liefde

quote:

Op woensdag 7 januari 2009 17:22 schreef Natalie het volgende:
De ellendigste exen zijn diegenen die achter je rug om over je roddelen, zelfs tegen mensen die ze pas kennen. Ik heb iets van: als je toch wat te zeiken hebt, doe dat dan recht in m'n gezicht ipv zo achterbaks te werk te gaan. Maar daar was meneer niet mans genoeg voor, kennelijk
Het lullige is dat het even heeft geduurd voor ik hem echt kon laten gaan. Ik vraag me nu af waarom, waarschijnlijk herinneringen aan toen ie nog leuk was.

* Natalie is nu al drie jaar gelukkig met haar grote liefde SUPER!!

Dat zijn de ergste ja Hoort ook telkens meer roddels via vrienden die totaal niet waar zijn.Triest zulke ex-en,de waarheid niet aan kunnen en dan maar zelf een verhaal uit je duim zuigen om je ego op te krikken
Erg lullig,ook voor gemeenschappelijke vrienden Ook mijn familie[ouders] betrekt hij erin,super lullig .Zij hebben echt enorm veel voor hem gedaan ,was erg op ze gesteld ! Nu hoor ik dat hij mijn ouders de schuld geeft van de relatiebreuk Dat kwets mij wel ,mij zwart maken is al zwak,maar mijn ouders...??
Hij wilde[wil] mij terug,hoe stom kan je dan zijn om dan dit te doen??

quote:

Op woensdag 7 januari 2009 @ 19:21 schreef dompertje het volgende:

[..]

Dat zijn de ergste ja Hoort ook telkens meer roddels via vrienden die totaal niet waar zijn.Triest zulke ex-en,de waarheid niet aan kunnen en dan maar zelf een verhaal uit je duim zuigen om je ego op te krikken

Ja, idd! En vooral dat doen alsof je nog 'vrienden' bent, maar achteraf hoor je dan hoe hij er werkelijk over dacht. Wees dan een echte vent, en zeg gewoon wat je dwars zit.

quote:

Erg lullig,ook voor gemeenschappelijke vrienden Ook mijn familie[ouders] betrekt hij erin,super lullig .Zij hebben echt enorm veel voor hem gedaan ,was erg op ze gesteld ! Nu hoor ik dat hij mijn ouders de schuld geeft van de relatiebreuk Dat kwets mij wel ,mij zwart maken is al zwak,maar mijn ouders...??
Hij wilde[wil] mij terug,hoe stom kan je dan zijn om dan dit te doen??

En je vrienden staan er dan ook tussenin, niet wetende wat ze moeten zeggen of juist niet. Lijkt me een erg moeilijke situatie. Je wilt als gemeenschappelijke vriend niemand afvallen, maar hoe doe je dat als ze tegenover elkaar staan?

En je ouders beschuldigen is echt te laag. Idd, als ie iets tegen jou heeft, dan maar. Maar je ouders erbij trekken? Pffff..
Hij wil je dus nog steeds terug? Dan is hij wel heel verkeerd bezig!

quote:

Op woensdag 7 januari 2009 19:47 schreef Natalie het volgende:

[..]

Ja, idd! En vooral dat doen alsof je nog 'vrienden' bent, maar achteraf hoor je dan hoe hij er werkelijk over dacht. Wees dan een echte vent, en zeg gewoon wat je dwars zit.
[..]

En je vrienden staan er dan ook tussenin, niet wetende wat ze moeten zeggen of juist niet. Lijkt me een erg moeilijke situatie. Je wilt als gemeenschappelijke vriend niemand afvallen, maar hoe doe je dat als ze tegenover elkaar staan?

En je ouders beschuldigen is echt te laag. Idd, als ie iets tegen jou heeft, dan maar. Maar je ouders erbij trekken? Pffff..
Hij wil je dus nog steeds terug? Dan is hij wel heel verkeerd bezig!

Ja,hoorde ik vandaag van die vriend,was erg verbaasd !!Hij heeft nu een ander vriendin ,dus ik dacht dat hij er wel overheen was .
Maar hoorde van die vriend dat hij erg graag mij terug wil !!!! .Ongelooflijk ,zeker als je ziet dat hij zich na de breuk als een klootzak heeft gedragen,gelijk andere meiden en sex .En problemen rond gemeenschappelijke spullen en foto van mijn tante[overleden].En nog veel meer gedoe .Al zeker vier maanden niet gezien .Dit had ik totaal niet verwacht .

Tja, exen zitten zo raar in elkaar soms.. Sinds we uit elkaar zijn heeft mijn ex niks anders gedaan dan daten, ze had opeens een nieuwe vriend en daar heeft ze wilde plannen mee om te gaan samenwonen terwijl ze elkaar net pas kennen, ze heeft me het leven zuur gemaakt sinds ze me verlaten heeft (kwaadspreken, stalken, valse beschuldigingen).. en toch krijg ik nog steeds weer te horen dat ze van me houdt.
Ik volg haar echt niet meer ..

oh en natuurlijk de allerbeste wensen nog voor iedereen
dat de liefde maar hoogtij mag vieren en de kansen maar mogen keren en nog veel meer goeds in deze hoogdravende stijl

quote:

Op woensdag 7 januari 2009 11:56 schreef dompertje het volgende:

[..]

Heb je helemaal niemand waar je lekker kunt huilen ect ?Oude schoolvriendinnen,contacten via hyves of msn?.Het is goed als je nu even afstand neemt van je ex ,eerst aan jezelf werken ,dan pas kun je weer een relatie aangaan .Heftig allemaal Misschien ook lekker om te gaan sporten,daardoor heb ik nu veel nieuwe sociale contacten en volle weekenden .Juist nu zo belangrijk ,als je in deze situatie zit .Afleiding helpt echt Kan je bij je familie terecht?
Posten hier helpt ook,blijven doen !!

Ik heb vandaag mijn hart uitgestort bij een collega. Ze is een vrouw van mijn moeders leeftijd maar het was enorm fijn. Met mijn familie kan ik er niet echt over praten, omdat het al zó vaak is uitgeweest. Ik durf het eigenlijk niet eens.
Ik had een vriendin die ik zelfs mijn beste vriendin durf te noemen, maar daar heb ik een paar maanden geleden het contact mee gebroken. Om verschillende redenen. Nu heb ik weer een paar weken contact met haar en ik heb haar ook huilend opgebeld. Ze begreep het gelijk en deed er alles aan om mij weer rustig te krijgen, en ze vraagt of ik dit weekend zin heb om bij haar langs te komen.

Het ging vandaag best goed op m'n werk, het gaf afleiding. Nu ik thuis ben is het een stuk moeilijker, maar zolang ik mezelf bezig houd (ik heb m'n kamer al opgeruimd en ben nu wassen aan het draaien) gaat het wel ok. Hij was net ook op msn (ik kan hem niet online zien, hij mij wel) en het gesprek ging zo:

Hij: Hee
Ik: hoi
Hij: Hoe is t?
Ik: goed
Hij: ok

.. en toen niets. Ik weet echt bij god niet wat ik tegen hem moet zeggen, alles wat ik wil zeggen heb ik al gezegd. Ik wil hem niet verder wegjagen door nóg meer wanhopig gedrag.. maar ik ben ook zo bang dat hij denkt 'ok ze is over me heen dus ik ook' en dat ik 'm dan helemaal kwijt raak

Ik weet het gewoon niet zo goed. Het ene moment denk ik 'ok het is beter zo' en het andere moment 'FUCK ik WIL helemaal niet over hem heen komen. Ik wil hem helemaal niet kwijt '. This is so frustrating.

Ah Liezl.. ik snap hoe rot je je voelt. Alsof je tegen de muren opvliegt soms.

Probeer afleiding te blijven zoeken en ga vroeg naar bed. Het levert je helemaal niets op om contact met hem te hebben nu. Eerst aan jezelf werken en wie weet komt het ooit nog eens goed als je beter in je vel zit.

Sterkte

[quote]Op woensdag 7 januari 2009 21:45 schreef Liezl het volgende:

[..]

Ik heb vandaag mijn hart uitgestort bij een collega. Ze is een vrouw van mijn moeders leeftijd maar het was enorm fijn. Met mijn familie kan ik er niet echt over praten, omdat het al zó vaak is uitgeweest. Ik durf het eigenlijk niet eens.
Ik had een vriendin die ik zelfs mijn beste vriendin durf te noemen, maar daar heb ik een paar maanden geleden het contact mee gebroken. Om verschillende redenen. Nu heb ik weer een paar weken contact met haar en ik heb haar ook huilend opgebeld. Ze begreep het gelijk en deed er alles aan om mij weer rustig te krijgen, en ze vraagt of ik dit weekend zin heb om bij haar langs te komen. Doen!! Bezig blijven,weekenden en avonden zijn in het begin erg moeilijk

Het ging vandaag best goed op m'n werk, het gaf afleiding. Nu ik thuis ben is het een stuk moeilijker, maar zolang ik mezelf bezig houd (ik heb m'n kamer al opgeruimd en ben nu wassen aan het draaien) gaat het wel ok. Hij was net ook op msn (ik kan hem niet online zien, hij mij wel) en het gesprek ging zo:

Hij: Hee
Ik: hoi
Hij: Hoe is t?
Ik: goed
Hij: ok

.. en toen niets. Ik weet echt bij god niet wat ik tegen hem moet zeggen, alles wat ik wil zeggen heb ik al gezegd. Ik wil hem niet verder wegjagen door nóg meer wanhopig gedrag.. maar ik ben ook zo bang dat hij denkt 'ok ze is over me heen dus ik ook' en dat ik 'm dan helemaal kwijt raak Het niet teveel waarde[conclusies] aan msn en hyves gesprekken .Hij kent je heel goed en weet heus wel dat het niet goed gaat,wat je ook zegt

Ik weet het gewoon niet zo goed. Het ene moment denk ik 'ok het is beter zo' en het andere moment 'FUCK ik WIL helemaal niet over hem heen komen. Ik wil hem helemaal niet kwijt '. This is so frustrating.Herkenbaar,gevoelens die zeker in het begin overheersen .Het gevoel alsof je in een emotionele achtbaan zit ,verstand en gevoel zijn even niet in evenwicht ,heeft tijd nodig

quote:

Op donderdag 8 januari 2009 10:21 schreef dompertje het volgende:
[quote]Op woensdag 7 januari 2009 21:45 schreef Liezl het volgende:

[..]

Ik heb vandaag mijn hart uitgestort bij een collega. Ze is een vrouw van mijn moeders leeftijd maar het was enorm fijn. Met mijn familie kan ik er niet echt over praten, omdat het al zó vaak is uitgeweest. Ik durf het eigenlijk niet eens.
Ik had een vriendin die ik zelfs mijn beste vriendin durf te noemen, maar daar heb ik een paar maanden geleden het contact mee gebroken. Om verschillende redenen. Nu heb ik weer een paar weken contact met haar en ik heb haar ook huilend opgebeld. Ze begreep het gelijk en deed er alles aan om mij weer rustig te krijgen, en ze vraagt of ik dit weekend zin heb om bij haar langs te komen. Doen!! Bezig blijven,weekenden en avonden zijn in het begin erg moeilijk

Het ging vandaag best goed op m'n werk, het gaf afleiding. Nu ik thuis ben is het een stuk moeilijker, maar zolang ik mezelf bezig houd (ik heb m'n kamer al opgeruimd en ben nu wassen aan het draaien) gaat het wel ok. Hij was net ook op msn (ik kan hem niet online zien, hij mij wel) en het gesprek ging zo:

Hij: Hee
Ik: hoi
Hij: Hoe is t?
Ik: goed
Hij: ok

.. en toen niets. Ik weet echt bij god niet wat ik tegen hem moet zeggen, alles wat ik wil zeggen heb ik al gezegd. Ik wil hem niet verder wegjagen door nóg meer wanhopig gedrag.. maar ik ben ook zo bang dat hij denkt 'ok ze is over me heen dus ik ook' en dat ik 'm dan helemaal kwijt raak Het niet teveel waarde[conclusies] aan msn en hyves gesprekken .Hij kent je heel goed en weet heus wel dat het niet goed gaat,wat je ook zegt

Ik weet het gewoon niet zo goed. Het ene moment denk ik 'ok het is beter zo' en het andere moment 'FUCK ik WIL helemaal niet over hem heen komen. Ik wil hem helemaal niet kwijt '. This is so frustrating.Herkenbaar,gevoelens die zeker in het begin overheersen .Het gevoel alsof je in een emotionele achtbaan zit ,verstand en gevoel zijn even niet in evenwicht ,heeft tijd nodig

helemaal met dompertje eens Als ik voor mezelf nu terug kijk op 2 maanden geleden en nu...da's een wereld van verschil toen hoefde het allemaal echt neit meer voor me, had nergens meer zin in en alles was fucked up.... nu is het alleen nog maar plezier maken, en heb zelfs weer contact met mn ex op een leuke basis Een balletje kan heel raar rollen soms en je kunt je er heel druk om maken maar je schiet er niets mee op. Je kunt nu toch weinig doen behalve gewoon even een stapje terug doen, aan jezelf denken en go with the flow.... probeer afleiding te zoeken, leuke dingen te gaan doen etc en na verloop van tijd zal het steeds een beetje beter gaan uiteindelijk

@ Kroegtijger: Hoe verloopt het contact nu tussen je ex ?

quote:

Op donderdag 8 januari 2009 20:13 schreef dompertje het volgende:
@ Kroegtijger: Hoe verloopt het contact nu tussen je ex ?

eigenlijk wel ok nu was in 't begin wat moeizaam maar gaat steeds beter. Ze doet af en toe nog wel een beetje moeilijk en krijgt dan plots het idee dat ze weer er alles aan moet doen om mij maar niet te laten denken dat het mogelijk misschien nog eens goed komt, maar dat wordt steeds minder (dan moet ik dr weer even erop wijzen dat ze normaal blijft doen en gaat alles weer goed )
Ik mag dus niet klagen wat dat betreft en we zien wel wat er gebeurt of niet gebeurt

quote:

Op vrijdag 9 januari 2009 11:16 schreef kroegtijger het volgende:

[..]

eigenlijk wel ok nu was in 't begin wat moeizaam maar gaat steeds beter. Ze doet af en toe nog wel een beetje moeilijk en krijgt dan plots het idee dat ze weer er alles aan moet doen om mij maar niet te laten denken dat het mogelijk misschien nog eens goed komt, maar dat wordt steeds minder (dan moet ik dr weer even erop wijzen dat ze normaal blijft doen en gaat alles weer goed )
Ik mag dus niet klagen wat dat betreft en we zien wel wat er gebeurt of niet gebeurt

Zien jullie elkaar regelmatig,met andere of samen ?Fijn dat het redeijk gaat,hoe gaat het met haar nu?