Eeuwige student

quote:

Op maandag 15 september 2008 16:31 schreef RPD het volgende:
pff wat is 25 nou, ik ben nu al 4e jaars student, en net weer opnieuw begonnen. in mn laatste jaar straks dus 8e jaars en dan ben ik 24... en ik lach ze uit, die studentjes die alles netjes hebben gedaan, op hun 21/22e klaar zijn en lekker kunnen gaan werken (respect voor mensen die het combineren enz enz.)... nee want dan heb je het gemaakt.. ik beschouw studie vertraging door waardevolle dingen zoals dus reizen en verenigingsleven absoluut niet als verloren tijd...

werken kan je nog lang genoeg..

en jij lacht die mensen uit... nee oke nu is het duidelijk!

quote:

Op maandag 15 september 2008 16:41 schreef BarraCupraCuda het volgende:

[..]

en jij lacht die mensen uit... nee oke nu is het duidelijk!

ik hecht waarde aan een leuke studenten tijd waar ik met plezier op kan terug kijken, ik zie genoeg mensen die op hun 22 klaar zijn en dat ongetwijfeld niet hebben gehad.. dus ja dan vind ik dat een gemiste kans.. wat is de lol nu om klaargestoomd te voor een werkend leven... 9 tot 5 hele week lang, ik zie het niet zitten om zo'n leven te leiden, nu nog niet tenminste.

en dan misschien een nuance ik lach ze uit is als figure of speech

quote:

Op maandag 15 september 2008 13:11 schreef ASroma het volgende:

[..]

kun je die laatste zin eens nader toelichten?

Jawel, als je slim bent, gedreven bent en creatief of kritisch bent dan kom je daar op de universiteit niet snel mee aan je trekken. Als je een diploma wilt kun je gewoon het beste je kalm de stof laten voorkauwen op een college om die te reproduceren op het tentamen. De universiteit bereidt studenten ook vooral voor op hun eerste werkgever, niet op het echte professionele succes. Maar veel mensen die echt wat in hun mars hebben worden daar vaak doodongelukkig van, in wezen niet anders als kleine kinderen die een klas moeten overslaan omdat ze anders onhandelbaar worden. Als je echt wat wilt en kan met je hersens dan is een grote studie op de universiteit voor het grootste gedeelte gewoon niet interessant maar heel irritant. En voor mijn generatie (begin jaren 90) ook niet wat ze zich ervan voorgesteld hadden.

Inhoudelijk is de motivatie dan al snel weg, discipline hebben ze nooit nodig gehad op school en nu ook niet, en als ze dan ook nog sociaal zijn, ook niet onbelangrijk voor professioneel succes later, gloren er allerlei verleidingen. Zo iemand heeft na een paar maanden zijn studie al gedegradeerd tot een bijzaak in zijn leven waarvan het hooguit geinig is om te kijken met hoe weinig tijd je nog een vak kan halen, het zal immers niet zelden een eigenwijs iemand betreffen. Dan ben je zo iemand als 'goede student' eigenlijk al kwijt lang voordat de inhoudelijk leukere dingen van de studie beginnen. Dan heb je ze die op zoek gaan naar de studie die ze inhoudelijk wel bevredigend vinden, maar zo makkelijk is dat niet en als je twee of drie keert bent geswitched wordt je niet alsnog een snelle afstudeerder. Je hebt ze die het heel zakelijk gaan benaderen als uitsluitend een trucje doen voor het papiertje maar wel goed in de gaten houden wat nodig is, die zijn dan ook redelijk vlot klaar, en je hebt degenen die zich in wezen mentaal afgekeerd hebben van de studie maar zo blijven doormodderen, en dan kan het een lang verhaal worden, als het al afloopt met een diploma.

Mensen die wat minder in hun mars hebben of wat minder willen zijn daar vaak veel makkelijker in: De professor zegt het, dus is het zo, het stond allemaal al in het boek maar dankzij dit college weet ik tenminste hoe het tentamen eruit zal zien. Die beginnen vaak ook al met een andere houding: Zou ik het kunnen halen? Het is belangrijk dat ik goede cijfers haal, als ik achterstand oploop haal ik dat nooit meer in, netjes de stof bijhouden, goed plannen en gedisciplineerd werken, zoals op school. Die mensen veilig naar de arbeidsmarkt leiden, dat is waar de universiteit goed in is. De universiteit is heel slecht in het ontplooien van nieuwsgierige, leergierige, ambitieuze talenten, op wat kleine studies na.

quote:

Op maandag 15 september 2008 17:23 schreef Weltschmerz het volgende:

[..]

Jawel, als je slim bent, gedreven bent en creatief of kritisch bent dan kom je daar op de universiteit niet snel mee aan je trekken. Als je een diploma wilt kun je gewoon het beste je kalm de stof laten voorkauwen op een college om die te reproduceren op het tentamen. De universiteit bereidt studenten ook vooral voor op hun eerste werkgever, niet op het echte professionele succes. Maar veel mensen die echt wat in hun mars hebben worden daar vaak doodongelukkig van, in wezen niet anders als kleine kinderen die een klas moeten overslaan omdat ze anders onhandelbaar worden. Als je echt wat wilt en kan met je hersens dan is een grote studie op de universiteit voor het grootste gedeelte gewoon niet interessant maar heel irritant. En voor mijn generatie (begin jaren 90) ook niet wat ze zich ervan voorgesteld hadden.

Inhoudelijk is de motivatie dan al snel weg, discipline hebben ze nooit nodig gehad op school en nu ook niet, en als ze dan ook nog sociaal zijn, ook niet onbelangrijk voor professioneel succes later, gloren er allerlei verleidingen. Zo iemand heeft na een paar maanden zijn studie al gedegradeerd tot een bijzaak in zijn leven waarvan het hooguit geinig is om te kijken met hoe weinig tijd je nog een vak kan halen, het zal immers niet zelden een eigenwijs iemand betreffen. Dan ben je zo iemand als 'goede student' eigenlijk al kwijt lang voordat de inhoudelijk leukere dingen van de studie beginnen. Dan heb je ze die op zoek gaan naar de studie die ze inhoudelijk wel bevredigend vinden, maar zo makkelijk is dat niet en als je twee of drie keert bent geswitched wordt je niet alsnog een snelle afstudeerder. Je hebt ze die het heel zakelijk gaan benaderen als uitsluitend een trucje doen voor het papiertje maar wel goed in de gaten houden wat nodig is, die zijn dan ook redelijk vlot klaar, en je hebt degenen die zich in wezen mentaal afgekeerd hebben van de studie maar zo blijven doormodderen, en dan kan het een lang verhaal worden, als het al afloopt met een diploma.

Mensen die wat minder in hun mars hebben of wat minder willen zijn daar vaak veel makkelijker in: De professor zegt het, dus is het zo, het stond allemaal al in het boek maar dankzij dit college weet ik tenminste hoe het tentamen eruit zal zien. Die beginnen vaak ook al met een andere houding: Zou ik het kunnen halen? Het is belangrijk dat ik goede cijfers haal, als ik achterstand oploop haal ik dat nooit meer in, netjes de stof bijhouden, goed plannen en gedisciplineerd werken, zoals op school. Die mensen veilig naar de arbeidsmarkt leiden, dat is waar de universiteit goed in is. De universiteit is heel slecht in het ontplooien van nieuwsgierige, leergierige, ambitieuze talenten, op wat kleine studies na.

Haha, ken jij mij persoonlijk ofzo? Story of my life (bezig met mn 3e studie, tot en met mn bachelor nooit wat hoeven doen, snel toe aan een nieuwe uitdaging, iets te uitgebreid sociaal leven etc.). Misschien moet ik zelf even een topic openen
Voor TS: je bent, zoals je al gemerkt hebt, lang niet de enige, en ook geen loser. Wel pech dat jouw vrienden allemaal snel zijn en het leuke leventje hebben achtergelaten. De mijne doen het allemaal minstens net zo traag als ik. Niet erg motiverend, maar wel gezellig.. Ik voel me ook totaal niet te oud voor het leven dat ik leid, en ik ben ouder dan jij. In het uitgaanscircuit van Amsterdam ligt op de plaatsen waar ik heen ga de gemiddelde leeftijd ook rond de 25, dus het valt allemaal wel mee.
Ik zie ook ontzettend op tegen het leven dat van de werkende man, waarschijnlijk maak ik het in mn hoofd erger dan het is.. maar ik rek het lekker nog even. Als ik afgestudeerd ben, ga ik denk ik ook niet gelijk full-time aan de slag
Heb je trouwens zelf niet ontzettend de behoefte om het huis uit te gaan? Dat zou mij veel meer gaan tegenstaan (vooral omdat ik nu zelf tijdelijk bij mijn ouders terug ben na 8 jaar op mezelf gewoond te hebben ).
Overigens heeft elke universiteit wel afstudeerbegeleidingsgroepen. Toevallig heb ik me er recentelijk bij aangesloten, omdat ik het in mn eentje niet voor elkaar krijg, en het bevalt me wel goed. Wekelijks een bijeenkomst met 'lotgenoten', je stelt korte termijndoelen, en beoordeelt en controleert elkaar. Stok achter de deur, beetje motivatie, beetje structuur. Het schijnt voor de meesten vrij goed te werken.
Geniet verder van je leven nu het nog kan

herkenbaar.

Ik ben inmiddels 33 en nog niet afgestudeerd (ook rechten). Begonnen in 1994. Ondanks laks studiegedrag mn prop gehaald, maar daarna echt geen zin meer. Studie eraan gegeven en gaan werken. Met een gelukje toch in een branche terechtgekomen waar ik relevante werkervaring op doe (inmiddels ook alweer een jaar of zes) maar om me heen zie ik toch de medestudenten van destijds 'echte' carrieres op bouwen. Inmiddels de studie weer opgepakt, zij het in deeltijd omdat ik overdag dus moet werken. Ik hoop dit jaar de boel af te kunnen ronden.

Feit is dat ik een hoop aantal jaar verspild heb, maar de vraag blijft of ik het vandaag de dag zoveel beter gehad zou hebben als ik inderdaad volgens schema zou zijn afgestudeerd. Bovendien zijn de jaren waarin de studie een ondergeschoven kindje was, ook jaren geweest waarin ik veel geleerd heb, maar dan vooral op het sociaal, maatschappelijke vak. Het zijn de jaren geweest waarin ik de vrijheden van een volwassene had, maar niet de plichten, want geen baan, geen eigen huis (behalve een gehuurde kamer). Ik kon letterlijk gaan en staan waar ik wilde, wanneer ik dat wilde en met wie ik dat wilde en had dus alle gelegenheid om ervaringen op te doen die me uiteindelijk tot 'echte' volwassenheid (in de zin van het weten wat je wil, in dat kader je keuzes maken en de verantwoording nemen voor de gevolgen daarvan etc. etc.) hebben geleid.

Tenslotte kan ik, zodra ik dat vermaledijde papiertje heb, nog dertig jaar van mn werkende leven 'genieten'. Ik kom dus niks te kort.

Maar goed, ook ik heb die momenten van schaamte gehad. Het voelt voor mij toch als een falen. Ik kan het rationeel wel 'verkopen' zoals ik in deze post probeer te doen, maar ik zal toch altijd wel dat knagende gevoel blijven houden dat ik het anders gedaan zou hebben als dat zou kunnen. Het blijkt immers dat de studie me betrekkelijk makkelijk afgaat, als ik er maar de tijd in stop die nodig is. Wat dat betreft zijn jouw kansen nog lang niet verkeken. Er is nog niks verloren.

Degenen die ik ken, die nog niet afstuderen en wat blijven hangen, zijn of mensen die kampen met faalangst, of snel in autoriteitsconflicten komen en zich verzetten tegen wat de prof hen leert. Kortom of eigenwijs/narcistisch zijn. Ik vind het een zwakte bod om het niet kunnen behalen of lang doen over een studie op het systeem te externaliseren.
Het heeft imho weinig met een overdaad aan creativiteit en sociaal zijn te maken. Als je zo creatief en intelligent was, wist je ook wel die studie in te passen in je leven.

Ach joh bijna niemand van mijn vrienden is afgestudeerd en die studeren ook allemaal al 6+ jaar. Krijg je vanzelf met lange studies. Na vier jaar merkte je wel een omslag en ging iedereen serieus studeren. Mijn studie duurt sowieso al 6 jaar dus dan vind ik 7-8 jaar best schappelijk. Aan de andere kant ken ik ook mensen die al heel wat langer studeren.

quote:

Op maandag 15 september 2008 17:23 schreef Weltschmerz het volgende:

[..]

Jawel, als je slim bent, gedreven bent en creatief of kritisch bent dan kom je daar op de universiteit niet snel mee aan je trekken. Als je een diploma wilt kun je gewoon het beste je kalm de stof laten voorkauwen op een college om die te reproduceren op het tentamen. De universiteit bereidt studenten ook vooral voor op hun eerste werkgever, niet op het echte professionele succes. Maar veel mensen die echt wat in hun mars hebben worden daar vaak doodongelukkig van, in wezen niet anders als kleine kinderen die een klas moeten overslaan omdat ze anders onhandelbaar worden. Als je echt wat wilt en kan met je hersens dan is een grote studie op de universiteit voor het grootste gedeelte gewoon niet interessant maar heel irritant. En voor mijn generatie (begin jaren 90) ook niet wat ze zich ervan voorgesteld hadden.

Inhoudelijk is de motivatie dan al snel weg, discipline hebben ze nooit nodig gehad op school en nu ook niet, en als ze dan ook nog sociaal zijn, ook niet onbelangrijk voor professioneel succes later, gloren er allerlei verleidingen. Zo iemand heeft na een paar maanden zijn studie al gedegradeerd tot een bijzaak in zijn leven waarvan het hooguit geinig is om te kijken met hoe weinig tijd je nog een vak kan halen, het zal immers niet zelden een eigenwijs iemand betreffen. Dan ben je zo iemand als 'goede student' eigenlijk al kwijt lang voordat de inhoudelijk leukere dingen van de studie beginnen. Dan heb je ze die op zoek gaan naar de studie die ze inhoudelijk wel bevredigend vinden, maar zo makkelijk is dat niet en als je twee of drie keert bent geswitched wordt je niet alsnog een snelle afstudeerder. Je hebt ze die het heel zakelijk gaan benaderen als uitsluitend een trucje doen voor het papiertje maar wel goed in de gaten houden wat nodig is, die zijn dan ook redelijk vlot klaar, en je hebt degenen die zich in wezen mentaal afgekeerd hebben van de studie maar zo blijven doormodderen, en dan kan het een lang verhaal worden, als het al afloopt met een diploma.

Mensen die wat minder in hun mars hebben of wat minder willen zijn daar vaak veel makkelijker in: De professor zegt het, dus is het zo, het stond allemaal al in het boek maar dankzij dit college weet ik tenminste hoe het tentamen eruit zal zien. Die beginnen vaak ook al met een andere houding: Zou ik het kunnen halen? Het is belangrijk dat ik goede cijfers haal, als ik achterstand oploop haal ik dat nooit meer in, netjes de stof bijhouden, goed plannen en gedisciplineerd werken, zoals op school. Die mensen veilig naar de arbeidsmarkt leiden, dat is waar de universiteit goed in is. De universiteit is heel slecht in het ontplooien van nieuwsgierige, leergierige, ambitieuze talenten, op wat kleine studies na.

Ik denk dat je generaliseert, de sleutel is het vinden van de juiste studie. Een universiteit kan bijna iedereen uitdaging bieden, maar in welke mate hangt zowel af van de student, als van zijn studiekeuze en specifieke universiteit.

Mijn huidige studie (Amerikanistiek) heeft qua inhoud wat overlap met de HBO opleiding (Lero Engels) die ik hiervoor 2 jaar heb gedaan. Het niveau is veel uitdagender echter, en het beste is dat je dus niet hoeft te reproduceren. Juist met kritisch zijn en creativiteit tonen haal je het meeste uit deze studie. Nu is dat met een cultuur / literatuur studie waarschijnlijk een stuk meer geaccepteerd en gestimuleerd dan in meer beroepsgerichte academische studies, maar dat kun je inschatten voor je ergens voor kiest.

Voor mij is het een verademing om niet beroepsgericht bezig te zijn. Het geeft je vrijheid en mogelijkheden. Veel mensen kiezen liever zekerheid, maar dat is voor mij alleen een garantie dat ik me dood zal vervelen.

Je hebt wel gelijk dat de juiste keuze maken heel moeilijk is, zeker als je vers van de middelbare school komt. Maar mijn advies is; switch liever 2 of 3 keer dan dat je 4 tot 8 jaar aan een studie kwijt bent waar je niets aan vindt, en waarschijnlijk dus ook niet veel mee zal doen.

quote:

Op maandag 15 september 2008 18:27 schreef KonnieKipke het volgende:
Degenen die ik ken, die nog niet afstuderen en wat blijven hangen, zijn of mensen die kampen met faalangst, of snel in autoriteitsconflicten komen en zich verzetten tegen wat de prof hen leert. Kortom of eigenwijs/narcistisch zijn. Ik vind het een zwakte bod om het niet kunnen behalen of lang doen over een studie op het systeem te externaliseren.
Het heeft imho weinig met een overdaad aan creativiteit en sociaal zijn te maken. Als je zo creatief en intelligent was, wist je ook wel die studie in te passen in je leven.

Wat fijn dat jij precies weet hoe iedereen in elkaar steekt, en dat iedereen ook hetzelfde werkt.
Ik externaliseer het probleem ook helemaal niet trouwens, ik weet dondersgoed dat ik zelf aan het falen ben. Neemt niet weg dat het onderwijssysteem niet voor iedereen even goed werkt, ondanks dat je er wel de capaciteiten voor hebt.

quote:

Op maandag 15 september 2008 18:01 schreef WalterSobchak het volgende:

[..]

Haha, ken jij mij persoonlijk ofzo? Story of my life (bezig met mn 3e studie, tot en met mn bachelor nooit wat hoeven doen, snel toe aan een nieuwe uitdaging, iets te uitgebreid sociaal leven etc.). Misschien moet ik zelf even een topic openen
Voor TS: je bent, zoals je al gemerkt hebt, lang niet de enige, en ook geen loser. Wel pech dat jouw vrienden allemaal snel zijn en het leuke leventje hebben achtergelaten. De mijne doen het allemaal minstens net zo traag als ik. Niet erg motiverend, maar wel gezellig.. Ik voel me ook totaal niet te oud voor het leven dat ik leid, en ik ben ouder dan jij. In het uitgaanscircuit van Amsterdam ligt op de plaatsen waar ik heen ga de gemiddelde leeftijd ook rond de 25, dus het valt allemaal wel mee.
Ik zie ook ontzettend op tegen het leven dat van de werkende man, waarschijnlijk maak ik het in mn hoofd erger dan het is.. maar ik rek het lekker nog even. Als ik afgestudeerd ben, ga ik denk ik ook niet gelijk full-time aan de slag

Nee ik ken je niet persoonlijk. Maar sommigen dingen veranderen kennelijk niet. Als je twintig bent wil je gewoon laten zien wat je kunt en vooral kijken wat je allemaal kunt, en als je dan wordt geacht braaf je lesjes te leren dan gaat dat schuren en ga je daar in ieder geval niet je best voor doen. Het verbaast me dan ook niks dat ook een volgende generatie daar tegenaan loopt, hoewel die misschien een wat zakelijker en gematigder verwachting van de universiteit had. Ik en mijn meeste vrienden van toen geloofden vooraf echt nog in de universiteit als een plek voor nieuwsgierige mensen.

Ik heb natuurlijk wel spijt gehad, dat ik het niet sneller doorhad, dat ik niet meteen heel zakelijk studiepunten ben gaan scoren. Ik heb ook wel de wind van voren gehad, ik had meteen al aardig wat praatjes over het niveau en hoe weinig ik er wel niet aan hoefde te doen, dat krijg je dan natuurlijk weer met het nodige venijn terug als je maar niet afstudeert. Van medestudenten die de mythe van het hoge niveau graag in stand hielden, van afgunstigen, van de studieadviseur, van de professoren en docenten die je met te weinig ontzag benaderd hebt naar hun smaak.

Nu spreek ik regelmatig af met vrienden uit mijn studententijd. Dat is 11 jaar, 10 jaar, gesjeesd, 14 jaar, 8 jaar, gesjeesd, gesjeesd, bachelor gehaald in de avonduren na 8 jaar een baan (met een 9, allicht) en nog een met slechts 7 jaar studie, maar die is dan eerst gesjeesd met zijn promotie, om daarna naast zijn baan bijzonder verdienstelijk te promoveren. Eentje was na 5 jaar klaar, maar dat telt niet want die kwam uit een heel arm gezin, die was dat aan zijn stand verplicht. Die zijn toch allemaal uiteindelijk heel goed terechtgekomen toen ze eenmaal het juk van de universiteit konden afwerpen, veel als ondernemer. Nou wil ik dat niet als maat van succes nemen, maar als ik het gemiddelde inkomen daarvan neem en dat van de gemiddelde braaf afgestudeerde, dan is dat verschil best heel erg fors. En dat komt omdat ze iets doen met die eigenschappen die hen op de universiteit in de weg zaten.

Ik heb mezelf en mijn eigen underachievement wel vaak vervloekt, maar waar ik nu achteraf echt spijt van heb? Vooral die dingen die ik gelaten heb omdat ik me 'even serieus op mijn studie ging werpen', wat er vooral op neer kwam dat ik niks meer deed. En dat ik nog wat tijd en moeite verdaan heb door zelfs toen ik al lang afgestudeerd had moeten zijn er nog een keer in te trappen en te denken dat er toch nog wat inhoudelijks te halen viel.

quote:

Op maandag 15 september 2008 18:36 schreef Wheelgunner het volgende:
Ik denk dat je generaliseert, de sleutel is het vinden van de juiste studie.

Ik generaliseer inderdaad. Ik kijk vooral naar de mensen die ik ken die overeenkomstig hebben dat ze het VWO lachend doorkwamen en die juist een heel erg academische inslag hadden in de zin van nieuwsgierig, willen weten en uitgedaagd willen worden. En dan zie je dat dat wringt op de universiteit, een soort moeilijke periode tussen een succesvolle schoolperiode en een succesvolle carriere in.

quote:

Een universiteit kan bijna iedereen uitdaging bieden, maar in welke mate hangt zowel af van de student, als van zijn studiekeuze en specifieke universiteit.

Als ik natuurkunde was gaan doen was dat echt wel een uitdaging voor mij geweest. Maar als je niet iets heel specifieks gaat doen dan kom je terecht in de ambitie van de universiteit om zoveel mogelijk mensen voor te bereiden op hun eerste baan.

Met alle respect, bij de mensen waar ik het over heb is het HBO nooit in beeld geweest. Niet zozeer qua niveau maar vooral qua aard van een universitaire opleiding, althans wat betreft het beeld daarvan.

quote:

Op maandag 15 september 2008 18:27 schreef KonnieKipke het volgende:
Degenen die ik ken, die nog niet afstuderen en wat blijven hangen, zijn of mensen die kampen met faalangst, of snel in autoriteitsconflicten komen en zich verzetten tegen wat de prof hen leert. Kortom of eigenwijs/narcistisch zijn. Ik vind het een zwakte bod om het niet kunnen behalen of lang doen over een studie op het systeem te externaliseren.
Het heeft imho weinig met een overdaad aan creativiteit en sociaal zijn te maken. Als je zo creatief en intelligent was, wist je ook wel die studie in te passen in je leven.

Waar was je toch al die tijd.

Ach ik merk ook wel iets van mezelf in terug. Heb tot nu toe 2 jaar weggegooid. Ik doe nu een 3 jarige studie in londen. Ik móet die studie gewoon halen in verband centjes, zolang ik maar dat soort 'druk' achter mij heb staan presteer ik wel.

Trouwens ik heb voormezelf ook altijd een goedvoorbeeld wat betreft de eeuwige student, mijn nichtje zit nu in haar 10e studiejaar. Ze heeft 4 jaar psychologie gedaan, en gehaald, en zit nu in haar laatste jaar van dierengeneeskunde en heeft dus elk jaar weten te halen.

Trouwens .. studie en papiertjes zijn echt niet zo belangrijk, connecties is het aller belangrijkste om werk te vinden.

quote:

Op maandag 15 september 2008 23:31 schreef Appelboom1983 het volgende:
Ik zie wel wat doe, misschien begin ik wel mijn eigen bedrijf.

LOL! Met jouw instelling zal dat inderdaad een miljoenen onderneming worden! Vooral dat woordje 'misschien' doet het hem! Net alsof je dat van de een tot de andere dag doet!

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 13:21 schreef sitting_elfling het volgende:
Trouwens .. studie en papiertjes zijn echt niet zo belangrijk, connecties is het aller belangrijkste om werk te vinden.

LOL! Dat is dezelfde uitspraak als: 'ik stop niet met roken, mijn opa is er 90 jaar mee geworden!'. Bovenstaande quote wordt vooral gebruikt door mensen die lang over hun studie doen. Excuses dus!

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 13:55 schreef henkzijlstra het volgende:

[..]

LOL! Dat is dezelfde uitspraak als: 'ik stop niet met roken, mijn opa is er 90 jaar mee geworden!'. Bovenstaande quote wordt vooral gebruikt door mensen die lang over hun studie doen. Excuses dus!

Het is wel zo, in ieder geval wel in mijn sector de economische. Zolang jij veel bekenden en vrienden hebt die verbonden zijn bij veel bedrijven kom je er wel. Ik heb zelfs een vriend die z'n studie niet heeft afgerond en als adviseur aan het werk ging. Die jongen was maar in 1 ding goed, praten praten en nog eens praten. Hij is voor zich zelf begonnen als zijnde een soort 'dokter' voor bedrijven. Binnen komen en kijken wat er gebeurt en wat er moet veranderen, en hij geeft elke week lezingen ook op universiteiten. Een papiertje stelt geen fuck voor, ja er staat dat je op een bepaald moment in je leven bepaalde stof onder de knie had. Nou wooptied00!

25 valt nog erg mee. heb mensen binnen het bedrijf gehad die pas met 28 of 30 klaar waren.

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 14:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Het is wel zo, in ieder geval wel in mijn sector de economische. Zolang jij veel bekenden en vrienden hebt die verbonden zijn bij veel bedrijven kom je er wel. Ik heb zelfs een vriend die z'n studie niet heeft afgerond en als adviseur aan het werk ging. Die jongen was maar in 1 ding goed, praten praten en nog eens praten. Hij is voor zich zelf begonnen als zijnde een soort 'dokter' voor bedrijven. Binnen komen en kijken wat er gebeurt en wat er moet veranderen, en hij geeft elke week lezingen ook op universiteiten. Een papiertje stelt geen fuck voor, ja er staat dat je op een bepaald moment in je leven bepaalde stof onder de knie had. Nou wooptied00!

Als je ergens ontzettend mee uitblinkt wat betreft talent is het niet per se nodig nee, maar helaas heeft niet iedereen zo'n gave en is het voor de meeste dus wel nodig..

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 14:10 schreef Sport_Life het volgende:

[..]

Als je ergens ontzettend mee uitblinkt wat betreft talent is het niet per se nodig nee, maar helaas heeft niet iedereen zo'n gave en is het voor de meeste dus wel nodig..

Zelfs talent heb je er niet voor nodig, slechts dat kleine beetje assertiviteit. Een assertiviteits curus kan alleen maar in de goede richting helpen, en als je niet zo assertief bent, zorg dat je in een situatie komt te zitten dat je verplicht wordt je bek open te trekken, ipv de 3 of 4 jaar bij je ouders thuis zitten, niet werken en met nipte cijfers je diploma halen, sja .. dat mensen dan niet om je staan te springen is zo gek nog niet of wel?

quote:

Op zondag 14 september 2008 11:48 schreef Appelboom1983 het volgende:
Dank voor de bemoedigende woorden, maar soms moet ik echt gewoon huilen, omdat ik in vergelijking met mijn vrienden nog niet echt iets concreets bereikt heb.

Mooie herinneringen heb ik er dan wel aan overgehouden.

Jezus zeg, wat wil je nou?

Wil je in je ogen van je vrienden succesvol zijn, of in je eigen ogen?
Wat maakt het nou uit wanneer je klaar bent? Als je wilt kun je de rest van je leven nog achter de feiten aanlopen...

Maak je eigen keuzes en sta daarachter. Schijt aan de rest.

quote:

k besef dat de vrijheid die ik nu heb een luxe is, werken lijkt mij echt lame. Toch voel ik dat er echt aan een degelijke baan toe ben

quote:

nu is de 'loonslaaf-tijdperk' aangebroken

Goede instelling!
Zo haal je je pensioen wel

[ Bericht 6% gewijzigd door Murloc op 16-09-2008 14:25:06 ]

ik raad je aan om eens met de studentenpshycholoog te gaan praten. Hij/zij kan je helpen om je doelen op een rijtje te zetten en echt uit te vinden wat je wilt en wanneer je dat bereikt wilt hebben.

Pshychologen zijn niet alleen voor mensen die van flatgeobouwen willen springen

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 14:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Het is wel zo, in ieder geval wel in mijn sector de economische. Zolang jij veel bekenden en vrienden hebt die verbonden zijn bij veel bedrijven kom je er wel. Ik heb zelfs een vriend die z'n studie niet heeft afgerond en als adviseur aan het werk ging. Die jongen was maar in 1 ding goed, praten praten en nog eens praten. Hij is voor zich zelf begonnen als zijnde een soort 'dokter' voor bedrijven. Binnen komen en kijken wat er gebeurt en wat er moet veranderen, en hij geeft elke week lezingen ook op universiteiten. Een papiertje stelt geen fuck voor, ja er staat dat je op een bepaald moment in je leven bepaalde stof onder de knie had. Nou wooptied00!

Jij bent liever afhankelijk van andere mensen dan dat je het zelf regelt?

quote:

Op dinsdag 16 september 2008 14:27 schreef henkzijlstra het volgende:

[..]

Jij bent liever afhankelijk van andere mensen dan dat je het zelf regelt?

Hoe noem je dat nou, afhankelijkheid toch? Meer om het vragen van een gunst, en daar krijg je eerder mee dingen gedaan dan dat als je alles zelf zou moeten doen.

quote:

Op maandag 15 september 2008 23:31 schreef Appelboom1983 het volgende:

En ten tweede vind ik het irritant om met mensen colleges te volgen die ruim 3 á 4 jaar jonger zijn dan mij, dan wordt ik er steeds weer mee geconfronteerd dat ik allang afgestdeerd had kunnen zijn.

Wanneer het eenmaal de juiste richting uitgaat is dat nog slechts een confrontatie met iets uit het verleden, en is dat probleem meteen heel veel kleiner.

quote:

Aan de andere kant was het student zijn een heerlijke tijd, en heb ik het er echt van genomen, maar nu is de 'loonslaaf-tijdperk' aangebroken. Ik zie wel wat doe, misschien begin ik wel mijn eigen bedrijf. Ik wil alleen mijn diploma behalen als een soort 'zekerheidsstelling'.

Dat is eigenlijk ook het enige wat een diploma is. Loonslaaf zijn is ook best wel relaxed, je bent wel veel tijd kwijt, maar de tijd die je niet kwijt bent is ook echt helemaal voor jezelf. Een baan is een van buiten opgelegde structuur die je productief maakt, het is best lekker om productief te zijn en het is heel erg lekker dat je daar zelf niet meer voor hoeft te zorgen, want dat kost veel energie en discipline en kennelijk ben je er niet erg goed in. Dan krijg je snel dat je vrije tijd en je productieve tijd allebei een schemergebied worden, zodat je zelden lekker productief bent, en ook nooit helemaal vrij omdat je ergens het gevoel hebt dat je wat moet of meer had moeten doen.

quote:

Op maandag 15 september 2008 18:27 schreef KonnieKipke het volgende:
Degenen die ik ken, die nog niet afstuderen en wat blijven hangen, zijn of mensen die kampen met faalangst, of snel in autoriteitsconflicten komen en zich verzetten tegen wat de prof hen leert. Kortom of eigenwijs/narcistisch zijn.

Vermoedelijk wel ja.

quote:

Ik vind het een zwakte bod om het niet kunnen behalen of lang doen over een studie op het systeem te externaliseren.

Zit ook wat in. Ik zou dan ook iedereen aanraden om vooral het halen van het papiertje volledig gescheiden te houden van je eventuele inhoudelijke ambities: Gewoon braaf opzitten, pootjes geven en puntjes scoren, jezelf ontplooien doe je maar in je eigen tijd.

quote:

Het heeft imho weinig met een overdaad aan creativiteit en sociaal zijn te maken. Als je zo creatief en intelligent was, wist je ook wel die studie in te passen in je leven.

De vraag is natuurlijk of de universiteit een plek moet zijn waar getalenteerde nieuwsgierige en kritische mensen zich kunnen ontplooien, met hun bijbehorend narcisme en met de bijbehorende neiging om autoriteit niet voor vanzelfsprekend aan te nemen. De universiteit blijkt dat niet te zijn, terwijl het die verwachting wel heeft gewekt en zelfs dat imago cultiveert. Dan vind ik het niet fair om dat alleen de worstelende student te verwijten en ik vind het niet goed dat die mensen slechts bij een handjevol zeer kleine studies terecht kunnen.