Ik kom hier even 'klagen' hoor... mijn kindje heeft warschijnlijk een pinda-allergie (en geen kleine ook!)... (stom stom stom om het ook maar te geven aan haar

)
Nou nou, het was me het dagje wel weer. Een rare uitdrukking maar zo voelt het wel!
Het begon heel normaal, afgezien van het feit dat mijn man al snel weg moest om te helpen bij het verhuizen van vrienden. Maar toen we vanmiddag aan tafel zaten en Julia haar bordje sate-kipsoep net op had (heel weinig had ze maar gekregen) zag ik ineens dat ze een dikke lip had. Eerst alleen haar onderlip, maar al snel ook haar bovenlip, en daarna werd haar hele gezichtje wat dikker en ging haar ene oogje ook hangen. Ze ging ook hoesten en klonk heel zachtjes maar als ze iets zei.
![]()
Ze ging rustig door met brood in haar mondje doen hoewel dat lastig eten was met zulke dikke lippen! Het zag er heel eng uit en ondertussen was ik snel gaan bellen naar de huisartsenpost. De vrouw die ik aan de lijn had vond het wel zorgelijk en overlegde gelijk met mensen naast haar en ik hoorde termen als CPA (geen idee of ik dat goed verstaan heb) en schrok daar nogal van. Ze zei: niet schrikken hoor mevrouw, maar er komt binnen een kwartier een ambulance naar u toe omdat dit soort dingen met kleine kinderen nogal gevaarlijk kunnen zijn.
Ik moest eigenlijk wat ijs op haar lipje doen maar dat wilde ze niet, maar een waterijsje ging er wel in. Natuurlijk wilden Noa en Emma gelijk ook een ijsje maar dat kon ik er even niet bij hebben en heb dus maar nee gezegd...
De ambulance kwam inderdaad redelijk snel (nog lang als het echt een noodgeval zou zijn geweest!) en de twee (reusachtige) ambulance broeders kwamen binnen. Nogal intimiderend op z'n zachtst!
Julia was ook onder de indruk maar ging niet huilen, keek alleen maar met grote ogen toe. Toen ik vertelde wat er aan de hand was gingen ze meteen dingen tevoorschijn halen en zeiden dat ze een klein infuusje zouden aanleggen. Ik heb meteen Julia's speen en doek gehaald en haar vastgehouden, en onderwijl de buurvrouw proberen te bellen om eventueel te kunnen oppassen omdat ze gelijk zeiden dat ze daarna nog even naar het ziekenhuis zou moeten.
De eerste keer prikken werkte niet en het moest nog een keer helaas...arme Julia. Daarbij ging ook iets niet helemaal goed want waar de naald erin stak werd het een beetje bol, het zag er eng uit. Gelukkig was het volgens hen niet gevaarlijk en werd het snel opgelost door wat meer vloeistof toe te dienen. Julia was ondertussen flink aan het krijsen wat pas ophield toen het naaldje goed vast was gezet en haar armpje een beetje 'vastgespalkt' was met een doosje (hoe toepasselijk!) epinefrine. Dat zag ik nog zo toevallig ;-) ..
Nou goed, ik had gelukkig nog net oppas kunnen regelen via een 'buurman' die eigenlijk moest oppassen op z'n kleintje en hier helemaal heen kwam wandelen, dat was nog best een eindje lopen. Daar moesten we dus op wachten, ondertussen had ik mijn zus Sylvia gebeld of ze ook kon komen en dat kon gelukkig. Ik had snel wat spulletjes bij elkaar gepakt en we konden vertrekken toen de buurman er was.
In de ambulance lag ik op de brancard met Julia bovenop mij, heel gezellig. Ze draaide elke keer haar hoofdje naar me om en keek me vrolijk aan, het rare kind. Ze leek het wel gezellig te vinden. Zowiezo heeft ze sinds die prik niet meer gehuild!
In het ziekenhuis was ze allerschattigst, ze lag er heel schattig en rustig bij en bewoog bijna niet. Het leek wel of ze een kalmerend middel had gekregen!
![]()
![]()
Bij de huisartsenpost waar ik daarna nog even langs moest (en waar ik met Julia op schoot naartoe gereden werd, hoe luxe!) werd nog even besproken wat er gebeurd was, heb ik foto's laten zien en mocht ik een receptje gaan ophalen bij de apotheek. Met een kind op je arm is het nog best een eindje lopen! Gelukkig was Julia (alweer) allerschattigst. Iedereen maakte opmerkingen over haar krulletjes.
Bij de huisarts (van de spoedpost) was trouwens ook een co-assistent, en Julia vond hem wel heel erg lief, hij kreeg elke keer haar (best wel bevlekte) doek en haar beertje van haar aangeboden. Ze lachte de hele tijd naar hem, klom bijna bij hem op schoot en ik kon merken dat hij nog niet veel te maken had gehad met kleine kinderen, haha.
Bij de apotheek hebben we Tavegil (het middel dat ook in het infuus zat) gekregen en een ana-pen. Het is geen epi-pen maar moet wel gebruikt worden als zoiets nog een keer gebeurt. Hopelijk niet, ze krijgt in ieder geval nooit pinda meer als het aan mij ligt! Arme meid.