Perfectionisme

een 6 voor nederlands zegt niks, serieus, ben zelf best goed in tekstverklaren maar had voor m'n examen een mager 6je, zoals bijna iedereen trouwens

ts ik vind jou wel intelligent, leuk, grappig enz. moest ik even kwijt...

[ Bericht 0% gewijzigd door roze-meisje op 03-07-2008 19:19:55 ]

Op welke manier uit dat perfectionisme zich? Puur op het presteren en uiterlijk gericht of ook op materialistische dingen? Ben jij in staat je hele huis over te schilderen als je erachter komt dat de randjes niet perfect zijn afgewerkt? Gooi jij Ikea meubels het huis uit als blijkt dat er een mini kiertje zichtbaar blijft na het in elkaar zetten?
Reflecteer je het inderdaad puur op jezelf zoals je eerder aangaf, of kijk je stiekem/onbewust toch neer op mensen die altijd voor de 5,5 gaan?

Perfectionisme heb je in verschillende soorten en maten. In sommige gevallen werkt het alleen maar stimulerend en in andere gevallen maak je jezelf helemaal gek. Is het bij jou iets dat je leven beheerst of heb je er af en toe een periode last van? Perfectionisme uit zich vaak ook in een minderwaardigheidscomplex. Jij komt toch vrij zelfverzekerd over. Ben je ook daadwerkelijk zelfverzekerd of is het gespeeld om de onzekerheid te verbergen? Lijd je sociale leven en je opleiding/baan ook onder dit probleem of heb je echt alleen jezelf ermee?

Hoe het te verhelpen is weet ik niet. Bij mijn weten zijn er geen tampons die ervoor zorgen dat je ineens van al je problemen af bent. Toch heb ik om mij heen al meerdere mensen gezien die met dit probleem worstelen of er vanaf gekomen zijn. Soms moet je gewoon een keer flink hard op je bek gaan. Keihard blijven zitten of afgewezen worden op een opleiding bijvoorbeeld. Als men vervolgens inziet dat het niet het einde van de wereld is laten ze dat extreme perfectionisme soms vallen. Weer bij anderen had het gewoon tijd nodig. Althans, daar is het 'gewoon' over gewaaid zonder dat ze echt iets aan kunnen wijzen dat de reden daarvoor was. Op een gegeven moment kunnen ze dan wél mentaal die stap zetten om het helemaal anders te gaan doen. In zeer ernstige gevallen is een opname zelfs mogelijk. Tijdelijk zit je dan dus in een inrichting, of hoe je het ook wilt noemen, helemaal weg van al de vertrouwde en standaard dingen in je leven. Dat lijkt mij een laatste redmiddel als het echt extreme vormen aan gaat nemen.

Psychologen en dergelijke hebben tot nu toe niets geholpen. Ook zijn er al verschillende etiketten op je geplakt met aandoeningen die je zou hebben. Praat je met die psychologen alsof het een verplicht praatje is of zie je ze echt als personen die je kunnen redden? Als je er zelf niet voor open staat om te veranderen kunnen psychologen vrij weinig voor je doen. Psychiaters kunnen er medicijnen tegenaan gooien, maar volgens mij heeft het toch allemaal geen effect als je het zelf niet wilt. Je zal het toch zelf moeten doen. Er zijn geen middeltjes, medicijnen of personen die jou probleem op kunnen lossen. Ze kunnen alleen maar assisteren.

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 14:43 schreef Karammel het volgende:
Jij komt toch vrij zelfverzekerd over.

Grote bek op fok = zelfvertrouwen IRL, weettoch

Ik vind de reacties in dit topic eigenlijk niet allemaal even aardig/begripvol/etc.

Wat Karammel al zegt, perfectionisme is niet per definitie alleen maar een nadelige karaktertrek. Het wordt pas lastig als je er een 'te veel' voor zet, als jij of je omgeving dus last krijgt van je perfectionisme. En het dan weer 'oplossen', 'verminderen' of wat dan ook is niet iets wat je zomaar even doet. Ik zoek al jarenlang naar iets/iemand, maar tot dusver zonder resultaat.

Ik moet zeggen dat ik het opvallend vind dat je schrijft gedemotiveerd te zijn; ik ben zelf dus ook een perfectionist (en een eetgestoorde ook nog es ) en heb al veel behandelingen gevolgd. Daarin ben ik veel andere perfectionisten tegengekomen en wat we eigenlijk allemaal gemeen hadden was dat we altijd maar doorgaan, nooit eens stilstaan. Altijd bezig met de toekomst, niet met het hier-en-nu. Een gebrek aan het vermogen te genieten van wat je nu bereikt, omdat je alweer bezig bent met wat je hierna 'moet', enzovoort. En dat 'moeten' is daarin het sleutelwoord: alles moet, alles wordt strak gepland en zonder planning is er chaos en komen er onprettige gevoelens. Maar juist door dat 'moeten' en die extreem hoge eisen aan jezelf, komt er een motivatie naar boven die ervoor zorgt dat je door blijft gaan. Aan motivatie dus bepaald geen gebrek; het móet wel...!

Op je bek gaan is iets wat voor veel perfectionisten niet werkt als manier om het te verminderen. Dat is een kwestie van daarna weer opstaan en gewoon op de oude voet doorgaan, gewoon...omdat je het niet anders gewend bent, omdat je -hoe sneu dat eigenlijk ook is- niet anders kunt.

Ik denk dat perfectionisme iets is waar te weinig begrip voor is, met name voor de gevolgen als eetstoornissen, faalangst, overspannen/burnout, fobieën, ... En da's niet zo mooi in een tijd waarin zoveel nadruk op presteren gelegd wordt. Prestatiedrang wordt er bij veel kids met de paplepel ingegoten, met alle goede bedoelingen van de ouders, maar met -voor kids die er gevoelig voor zijn- zeer destructieve gevolgen. Júist nu zou er meer hulp moeten zijn voor deze problemen, maar dat kan niet. Want je móet presteren, en hulp zoeken bij zoiets kan niet/mag niet/is een schande...want je faalt. Je kunt het niet zelf. En bovenal: je bent niet zo perfect als je wilt zijn.

Ja, te perfectionistisch zijn is kut.

Een voordeel: je kunt je met recht 'prettig gestoord' noemen dan

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 15:45 schreef Perrin het volgende:
Een voordeel: je kunt je met recht 'prettig gestoord' noemen dan

Mwa, zoals je het hier op fok leest wel ja, maar in de praktijk zal het flink tegenvallen hoor

Denk je dat iemand hier op fok een betere oplossing heeft voor je problemen dan je therapeut en psycholoog?

En op wat voor manier was je vorig jaar ontspoord?

Tering, in het licht van je oeuvre op Fok!, zoals ik je ken, zoals je je gedraagt en manifesteert hier, moet ik eerlijk gezegd alleen maar keihard lachen om dit hele "probleem".

Het probleem lijkt me eerder iets met aandachtshoererij dan met perfectionisme.

Maar ik ben maar een eenvoudige leek hoor, geen psycholoog, dus trek je mijn kleinlullige reactie verder niet aan. *grinnik*

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 16:47 schreef Rebubbled het volgende:

[..]

Ik verwacht geen oplossing, ik hoop er wel op. En soms heb ik even een reality check nodig. Fok is daar uitstekend publiek voor.

Tering, op wat voor manier was ik niet ontspoord. Dat is echt allemaal te uitgebreid om te vertellen. En daarbij, dan plak ik mezelf weer labels op om het verhaal in te korten en dat mag niet van Re.

van mij mag je labels plakken hoor , als je het maar niet als excuus gebruikt

Je kunt nou eenmaal niet overal de beste in zijn.. Maar ik denk niet dat wij je hiermee kunnen helpen. Het beste is gewoon therapie. Ik heb er zelf soms ook last van, te perfectionistisch zijn, maar het beheerst mijn leven niet gelukkig.

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 15:37 schreef Rebubbled het volgende:

[knip]

Nogal makkelijk om mijn bekwaamheid om begrijpend te kunnen lezen in twijfel te trekken vind je niet?

Het zal niet de eerste keer zijn dat men aangeeft van bepaalde zaken last te hebben om vervolgens over een aantal andere punten niet te spreken. Of dat ze aangeven dat het alleen betrekking heeft op zichzelf, omdat het slecht zou zijn als ze anderen er ook op veroordelen. In sommige gevallen was het wel degelijk het geval dat men het ook op anderen projecteerde.

Door het stellen van zulke vragen, al lijken ze nog zo voor de hand liggend, kom je vaak veel meer te weten dan dat je in eerste instantie hoort. Door na te denken over bepaalde simpele zaken kom je zelf ook vaak weer tot nieuwe inzichten. Dan kan het mij vrij weinig schelen dat jij de vraag vervelend kan vinden omdat je hem al zelf beantwoord zou hebben.

Je schrijft dat je al bij een aantal psychologen en psychiaters hebt gelopen. Ook vertel je dat het nu stukken beter met je gaat als vorig jaar. Dat deze vooruitgang direct gekoppeld kon worden aan de psychologen enz. kon ik er niet uit halen. Daar faalt mijn begrijpend lezen toch blijkbaar. Blijkbaar weet je door die vele gesprekken ook al precies wat je probleem is en hoe het op jou betrekking heeft. Die duidelijkheid en zelfkennis heeft ook zeker niet iedereen met perfectionisme. Sommige zien niet eens in dat ze een echt probleem hebben.

Dat het bij jou in fases opkomt geeft al aan dat je er goed mee om weet te gaan de meeste tijd. Je hebt het moeilijkste punt al lang achter je gelaten. Om het helemaal kwijt te raken, niet het gehele perfectionisme, maar de negatieve aspecten daarvan, zal een bezoek aan een psychiater/psycholoog een goede optie zijn schrijf je. Je weet dus al goed wat je moet gaan doen. Is dit hele topic dan niet gewoon een schreeuw om aandacht...?

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 14:41 schreef Rebubbled het volgende:

[..]

Ik heb zo mijn momenten. En nu vind ik mezelf ook weer leuk enzo. Maar net kon ik mezelf niet uitstaan. Dr Jackal and Mr Hide.

Topics openen, dé manier om je fotoboek gezien te laten worden.

ach iedereen heeft dat toch weleens, ik wel iig

ik ken 't

Zoals zo vaak denk ik ook nu weer: geconditioneerd gedrag.
Je hebt jezelf aangewend om op een bepaalde manier te reageren op dingen die je gebeuren, aangewend om nooit tevreden te zijn met wat je hebt, aangewend om altijd maar beter, meer, hoger, sneller, harder, verder te willen, of zelfs aangewend om voor alles wat je gebeurt een psychologische reden of verklaring te zoeken.

Mensen conditioneren zichzelf véúl meer dan ze zelf doorhebben, denk ik weleens. Of laten zich door anderen conditioneren. Je legt jezelf onder een vergrootglas, ieder detail wat enigszins verkeerd is, wordt uitvergroot.

Bewustwording is de eerste stap naar de oplossing, is mijn ervaring - want natuurlijk heb ik mezelf er ook op betrapt, op dat geconditioneerde gedrag, en als je je ervan bewust wordt, is het vrij makkelijk om jezelf streng en vermanend toe te spreken: dit heb ik me kennelijk aangewend, maar ik ben er maar matig enthousiast over eigenlijk, dus dat doen we niet meer.
En godbetert, het werkt verdomme ook nog.
Moet niet gekker worden.

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 16:59 schreef Roquefort het volgende:
Tering, in het licht van je oeuvre op Fok!, zoals ik je ken, zoals je je gedraagt en manifesteert hier, moet ik eerlijk gezegd alleen maar keihard lachen om dit hele "probleem".

Het probleem lijkt me eerder iets met aandachtshoererij dan met perfectionisme.

Maar ik ben maar een eenvoudige leek hoor, geen psycholoog, dus trek je mijn kleinlullige reactie verder niet aan. *grinnik*

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die volledig open durven te zijn over àlle ins en outs over zichzelf op het internet, ook al kan het grotendeels anoniem (en dat vind ik op zich wel een goede zaak, in het oog van preventieve zelfbescherming(!), maar da's een heel andere discussie... ).

Een fok-account is immers niets meer (en niets minder) dan een verbloemde versie van jezelf, waarin je je vrijheid neemt om desgewenst bepaalde karaktertrekken van jezelf sterker neer te zetten, andere (minder gewenste) karaktertrekken van jezelf te verbloemen en weer andere karaktertrekken (waarvan je nog niet zeker bent, of het wel bij jou past) uit te buiten of af te tasten, dit alles binnen de relatief veilige anonimiteit van het fok-account op zich..

Even verder kijken dus.. en je ziet dat ook TS in werkelijkheid ook nog een ècht mens is!

[ Bericht 0% gewijzigd door Escaflowne op 03-07-2008 22:18:35 ]

@ Rebubbled, ik herken mezelf wel deels in jouw OP en zou er aan de ene kant wel graag dieper op willen ingaan (omdat die soort zaken mij soms ook veel teveel bezig houden.. ), maar het is voor mijzelf nog te complex om te bevatten welke processen er nou precies allemaal aan ten grondslag kunnen liggen en al zou ik het 'licht' hebben gezien, dan zou het mij toch al gauw iets te persoonlijk worden om dit op internet neer te plempen, want dit soort dingen kunnen gewoon heel diep gaan en je heel hard in de kern raken..

Om je toch een tipje van de sluier te geven.. (gebaseerd op de dingen die houvast bieden in mijn eigen 'leerproces'); herbeleef hoe mensen vroeger met jou omgingen, toen je nog een klein kind en (later) toen je puber was. Herbeleef hoe jij daarop reageerde en waarom jij daar op die manier op reageerde... Probeer daarbij tot de kern te komen.. Ik weet niet of het voor jou hetzelfde is, maar voor mij ligt daar de sleutel.. in het verleden. En ik heb het idee dat dat voor veel mensen zo werkt.. (om het nog even voorzichtig uit te drukken ).

Je kan zelfs nog een stapje verder gaan, door je te verdiepen in hoe je eigen ouders zijn opgegroeid, hoe zij zichzelf bepaalde gedragingen hebben aangeleerd en hoe ze die op jou over hebben gebracht.. Voor sommige zaken zal je hun intens dankbaar zijn, andere zaken zijn al gauw te confronterend, te shockerend..

Jezelf herprogrammeren (verkeerde strategieën afleren) is de volgende stap, maar dit vergt lef, heel veel lef. Niets is zwaarder voor een mens dan zijn eigen angsten, gevoelens van haat, onzekerheden en (vastgeroeste) aangeleerde gewoontes te overwinnen, af te leren. Afstand nemen van het oude, vertrouwde, een sprong maken in het diepe, je weer even helemaal kwetsbaar voelen.. het risico van keihard 'falen' op de koop toe nemen en niet 'weer' vervallen in oude emoties en gedragingen, ja, dat vergt veel lef.

Pasklare antwoorden kan ik je verder dan ook niet bieden, wel hopelijk een duwtje in de juiste richting!

Toen ik de topic titel las, dacht ik; oh tell me about it.

En toen zag ik dat het topic van bubble was, maar ik had al een ander topic aangeklikt, mijn internet explorer was bijna naar het andere topic gegaan maar drukte snel backspace zodat ik deze kon lezen.

Lol ik heb dat ook, als ik iets niet perfect doe heb ik het idee dat het voor mij, maar vooral voor anderen niet goed genoeg is. Daarom heb ik ook een hekel er aan om bijvoorbeeld iemand's PC te fixen, terwijl ik weet dat ik er goed in ben, maar toch kijkt de persoon mee en moet ik op dat moment alles perfect doen. Onzin natuurlijk want die ander weet niet waar je mee bezig bent alleen zo voelt het wel.

Dit was maar een klein voorbeeld, zo heb ik meer van die dingen.

Tevens behoorlijk verbloemde TVP.

quote:

Op vrijdag 4 juli 2008 16:57 schreef Rebubbled het volgende:
En ik weet ook waar het allemaal vandaan komt.

owh is dat zo? vertel dat en ik geef je een manier hoe jij simpel van je perfectionisme afkomt

Je was toch een barbie

Poeh... en ik maar denken dat ik perfectionistisch was.

-edit- ja hou eens op met bold en caps enzo...

[ Bericht 92% gewijzigd door Re op 05-07-2008 11:49:10 ]

Dat er nog serious mensen reageren op dit trieste gevalletje echt dom zijn sommige users hier de enige reden waarom de trieste TS dit topic aanmaakt is om reacties te krijgen dus als we gewoon niet meer reageren op dit soort bullshit dan worden er ook niet meer topic aangemaakt door mensen met van die zielige problemen

quote:

Op vrijdag 4 juli 2008 16:57 schreef Rebubbled het volgende:
...zoals onze Garisson en jij al zeggen...

quote:

Op vrijdag 4 juli 2008 23:38 schreef Ascension het volgende:
Dat er nog serious mensen reageren op dit trieste gevalletje echt dom zijn sommige users hier de enige reden waarom de trieste TS dit topic aanmaakt is om reacties te krijgen dus als we gewoon niet meer reageren op dit soort bullshit dan worden er ook niet meer topic aangemaakt door mensen met van die zielige problemen

ja denk je dat okay dan heel goed nou ik denk dat je met deze post iedereen op Fok wel hebt overtuigd nu zullen er wel niet meer van zulke topics komen nu je dit zo hebt gezegd

quote:

Op donderdag 3 juli 2008 21:40 schreef Escaflowne het volgende:

[..]

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die volledig open durven te zijn over àlle ins en outs over zichzelf op het internet, ook al kan het grotendeels anoniem (en dat vind ik op zich wel een goede zaak, in het oog van preventieve zelfbescherming(!), maar da's een heel andere discussie... ).

Een fok-account is immers niets meer (en niets minder) dan een verbloemde versie van jezelf, waarin je je vrijheid neemt om desgewenst bepaalde karaktertrekken van jezelf sterker neer te zetten, andere (minder gewenste) karaktertrekken van jezelf te verbloemen en weer andere karaktertrekken (waarvan je nog niet zeker bent, of het wel bij jou past) uit te buiten of af te tasten, dit alles binnen de relatief veilige anonimiteit van het fok-account op zich..

Even verder kijken dus.. en je ziet dat ook TS in werkelijkheid ook nog een ècht mens is!

Ja maar ik zit toch op fok, en mijn fok-karakter reageert toch op het fok-karakter van TS?
Denk je dat ik in het dagelijks leven zo op mensen reageer?
Ik hanteer mijn anonimiteit en mijn karakter net zoals TS. Ik ken van geen enkele user de mens erachter, ik kan alleen maar als en op karakter reageren.

Je trekt je eigen redenering onvoldoende door om te zien dat ie voor jou en mij net zo goed opgaat als voor TS.

quote:

Op zaterdag 5 juli 2008 11:14 schreef Garisson72 het volgende:

ja denk je dat okay dan heel goed nou ik denk dat je met deze post iedereen op Fok wel hebt overtuigd nu zullen er wel niet meer van zulke topics komen nu je dit zo hebt gezegd

, ik dacht al wat een mooie schrijfstijl

quote:

Op vrijdag 4 juli 2008 16:57 schreef Rebubbled het volgende:
@ Karammel: Het topic was niet zo zeer een schreeuw om aandacht, alhoewel, als je geen aandacht wilt, open je ook geen topic. Ik had gewoon even de nuchtere kijk van andere nodig om mij te vertellen dat ik volstrekt de verkeerde kant op keek. Soms kan ik dat zelf gewoon niet.

@ Esca: Alles is meestal terug te lijden naar je jeugd. Zo ook zeker bij mij. En ik weet ook waar het allemaal vandaan komt. Het herprogrammeren, zoals onze Garisson en jij al zeggen, is het punt waar ik af en toe tegen aan loop. Hoe en wat nu? En zeker nu ik zonder psycholoog zit heb ik soms een duwtje de goede richting in nodig. En wie zijn daar nu beter in dan onze geliefde fokkertsen.

Ik vind het grappig om de reacties te zien op mij als TS. Schijnbaar is het onmogelijk voor een user als mij om ook gewoon zwakke kanten en problemen te hebben. Hoe verrassend en veelzijdig ben ik. Bijna een echt mens.

Lees eens het verhaal van de schaapherder en de wolf.
Post voor post in je oeuvre heb je de vrijheid om je te profileren zoals je wilt, post na post zullen mensen zich het beeld van Rebubbled hebben gevormd waarop ze later reageren.

Of moeten we je in elke gemakzuchtige trolliebolliepost als fictief karakter zien, maar nu ineens de mens achter je karakter aaien omdat je een topic in R&P opent?



tip: nieuwe karakters beginnen met een schone lei.

@Rebubbled;

Ik heb er ook last van, af en toe te perfectionistisch. Of je je nu wel of niet aanstelt, zul je zelf het beste weten. Daar ga ik me hier ook niet druk over maken.

Maar wat ik me realiseerde is dat ik voornamelijk perfect wilde zijn voor anderen, want wat zouden die wel niet van me kunnen denken?! ... door je zo druk te maken vergeet je dat je voor jezelf leeft. Klinkt heel cliche, toch is het waar. Uiteindelijk lig jij er wakker van, terwijl anderen gewoon doorgaan met hun leven. En je kunt het nog zo goed gedaan hebben in de ogen van een ander, zelf kun je er niet van genieten want verbeterkansen zijn overal in te vinden. (iets wat een ander uiteindelijk ook alleen maar triest gaat vinden, niets is vermoeiender dan iemand die alleen maar kan zeiken over zichzelf)

Niemand verwacht dat je het in één keer goed doet, enkel jezelf. Leg de lat dus lager, en verhoog die 'along the way' ... als je ergens niet goed in bent, is dat geen schande, niemand blinkt overal in uit, dat is vast ook niet voor jou weggelegd. Als je ergens wel goed in bent, kun je dat mooi uitbouwen. Maar ga niet uitblinken in je perfectionisme, want dan werk je jezelf alleen maar de afgrond in

Geen idee of je hier iets mee kan, maar nu staat het er al !

Perfectionisme
Het zit in onze familiegenen; mijn vader heeft het, mijn broer & zus hebben het, en ik heb het ook.

Ergens vind ik het vreselijk, die drang om alles tot in het treurige beter te moeten doen.
Netter, sneller, beter, mooier. Bij mezelf merk ik het vaak niet zo en als vrienden me erop attenderen voel ik me vaak een soort van aangevallen. Als ik 't echter bij mijn familie opmerk denk ik altijd: Ja, zo ben ik dus ook.

Ik begrijp alleen niet hoe dat te rijmen is met een eetstoornis. Zelf heb ik ook de neiging om hard te zijn voor mezelf te als ik dingen niet goed (genoeg) doe. Dit uit zich nooit dmv niks mogen eten van jezelf ofzo en dat snap ik ook niet zo goed. Ik zeg wel vaak "sukkel" tegen mezelf of "net goed, je verdient dit" of nog meer van die onzinnigheden. En ik kan mezelf bij sportief falen spartaanse trainingschema's opleggen.

Toch zie ik ook bij mijn familie dat het perfectionisme tot positieve dingen kan leiden; Als mijn zus thuis een paneeldeur gaat schilderen doet ze dat zó netjes en strak dat je je kapsel in de spiegeling controleren kan, wat ik dan ook altijd even doe hahaha!

TS moet niet zeiken

[ Bericht 1% gewijzigd door kaasplankje op 06-07-2008 17:15:06 ]

Waarin streef je het perfecte na? En wat is je definitie van perfectie?
Ongelukkig zijn met een 6 is in mijn optiek geen typisch symptoom van een drang naar perfectionisme.
Elke idioot die zijn eigen werk belangrijk vind, zou geen genoeg nemen met een magere voldoende.
Dus tot zover kan ik je volgen..maar hoe is het met de rest van je leven verweven? ben je stelselmatig op zoek naar perfectie of uit het zich in specifieke situaties?

Zo ben ik zelf ooit eens een week bezig geweest met het schilderen van een raampje. Elke keer haalde ik de laag er weer af omdat er in mijn optiek een onregelmatigheid in zat.
Mijn omgeving dacht dat ik krankzinnig geworden was, maar ik vond het een noodzakelijk kwaad het net zo lang te blijven herstellen tot het perfect was.
Daar waar ik andere zaken zo kan afraffelen dat je zou denken dat ik een onverschillige mongool ben.
Mij lijkt een perfectionist zijn best zwaar en tijdrovend.

quote:

Op maandag 7 juli 2008 12:09 schreef Rebubbled het volgende:
ik bonkend met mijn hoofd tegen de muur

Echt zo van " " ?

TS heeft asperger!

als je maar niet denkt dat er voor elk probleem 1 perfecte oplossing is dan ben je al heel ver

quote:

Op zondag 6 juli 2008 08:18 schreef kaasplankje het volgende:
Perfectionisme
Het zit in onze familiegenen; mijn vader heeft het, mijn broer & zus hebben het, en ik heb het ook.

Ergens vind ik het vreselijk, die drang om alles tot in het treurige beter te moeten doen.
Netter, sneller, beter, mooier. Bij mezelf merk ik het vaak niet zo en als vrienden me erop attenderen voel ik me vaak een soort van aangevallen. Als ik 't echter bij mijn familie opmerk denk ik altijd: Ja, zo ben ik dus ook.

Ik begrijp alleen niet hoe dat te rijmen is met een eetstoornis. Zelf heb ik ook de neiging om hard te zijn voor mezelf te als ik dingen niet goed (genoeg) doe. Dit uit zich nooit dmv niks mogen eten van jezelf ofzo en dat snap ik ook niet zo goed. Ik zeg wel vaak "sukkel" tegen mezelf of "net goed, je verdient dit" of nog meer van die onzinnigheden. En ik kan mezelf bij sportief falen spartaanse trainingschema's opleggen.

Toch zie ik ook bij mijn familie dat het perfectionisme tot positieve dingen kan leiden; Als mijn zus thuis een paneeldeur gaat schilderen doet ze dat zó netjes en strak dat je je kapsel in de spiegeling controleren kan, wat ik dan ook altijd even doe hahaha!

TS moet niet zeiken

Perfectionisme laat je altijd een gevoel geven van falen ook al presteer je goed/ als beste.

[ Bericht 0% gewijzigd door Green_stuff op 07-07-2008 16:25:26 ]

quote:

Op maandag 7 juli 2008 12:09 schreef Rebubbled het volgende:

[..]

Nah, hoe verder ik in het topic kom en hoe meer ik er thuis in mijn bedje over nadenk en er mee bezig ben, hoe meer ik denk dat het meer te maken heeft met mijn verwachtingspatronen. Ik kan er niet tegen als iets anders loopt dan ik verwacht.

Ik raak op vrijdag al in de stress, want we gaan het weekend in en dat is iets totaal anders dan de werkweek. Ik heb erg lang gedaan over mijn rijbewijs halen, want als een fietser zijn hand niet uitstak en de rijinstructeur plots op de rem stond, raakte ik uit mijn doen en had ik minstens een half uur nodig om weer in mijn hum te komen. En dan heb ik het nog niet over vriendlief die, ipv op een benedenwoning, op een appartement had gereageerd.

Ik kan dan ook uitstekend dingen plannen en doe dit het liefst een maand van te voren. Ik ben een verschrikkelijke controlfreak en houd rekening met alle mogelijk variabelen. Ik heb minstens 2 back up plannen.

Dus al peinzend in bed ben ik tot de conclusie gekomen dat ik waarschijnlijk verwacht had een hoger cijfer te halen. Dit was niet zo en dus storte mijn wereld tijdelijk in. Controle weg, verwachtingspatroon in duigen, ik bonkend met mijn hoofd tegen de muur en topics openend over perfectionisme. Eigenlijk is het verwachtingspatronisme.

Dus nu ga ik daar iets aan doen. Ik ga niets meer plannen, een uur van te voren is genoeg! Ik ga niet meer stressen en als iets in de soep loopt heb ik brains genoeg om het ter plekke op te lossen. Dat kan ik en dat ga ik doen.

Ja idd, gewoon max. een dag van te voren of misschien 2 plannen. Niet hele weken van tevoren, dat is toch niet leuk meer . Je leeft maar 1 x dus who cares als iets een x fout gaat. Ieder mens maakt fouten. Maar daar leer je juist van. Ohja, hoge cijfers maken toch neit echt uit, zolang je over gaat/slaagd/whatever is het toch al goed zat? Succes iig nog !

Uitermate herkenbaar.
Ik ben zelf ook behoorlijk perfectionistisch. Dit wil niet zeggen dat alles er in mijn huisje volmaakt bijstaat, of dat ik nooit eens de deur uit ga met een kreukel in mijn blouse. Op de middelbare school vond ik een 6 overigens vaak prima (het was immers 'goed genoeg', mijn lat lag bij 'het volgende schooljaar halen' en daarvoor was een 6 voldoende).
Maar in het dagelijks leven heb ik er wel degelijk veel last van.
Ik ben behoorlijk onzeker (ws meer de oorzaak dan het gevolg van perfectionisme), 'obsessief-compulsief', overanalyserend, en een enorme controlfreak.
Dit uit zich soms in 200%voor iets gaan (en ondertussen andere dingen of mezelf vergeten), altijd ergens naartoe werken (als een doel bereikt is heb ik zelden een voldaan gevoel, altijd het idee 'genieten komt wel als dat en dat bereikt is'), en niet zelden ook in zelfdestructief gedrag (heb wel eens ontslag genomen omdat ik het gevoel had dat m'n baas me toch niet goed genoeg vond functioneren, studie is gestrand nadat ik niet om kon gaan met het feit dat ik één college gemist had, relatie stukgelopen omdat ik onzeker werd doordat mijn gevoelens niet voldeden aan het ideaalbeeld van hoe ik me in een goede relatie zou horen te voelen, etc..).

Overigens vind ik het TS-gebash een beetje overdreven: iedereen die een topic opent doet dit in de hoop dat het gelezen wordt en, als het even kan, reacties oproept, al is het maar omdat het af-en-toe bijzonder aangenaam is om te horen dat anderen jouw verhalen/opvattingen/problemen delen of herkennen.

quote:

Op zondag 6 juli 2008 08:18 schreef kaasplankje het volgende:
Ik begrijp alleen niet hoe dat te rijmen is met een eetstoornis. Zelf heb ik ook de neiging om hard te zijn voor mezelf te als ik dingen niet goed (genoeg) doe. Dit uit zich nooit dmv niks mogen eten van jezelf ofzo en dat snap ik ook niet zo goed. Ik zeg wel vaak "sukkel" tegen mezelf of "net goed, je verdient dit" of nog meer van die onzinnigheden. En ik kan mezelf bij sportief falen spartaanse trainingschema's opleggen.

Niet nee? Ik vind het juist wel logisch, zeker bij meisjes/vrouwen. Ik vind dat er vrij veel 'druk' gelegd wordt op het eruit zien als de meisjes in de bladen en op tv, hoe onrealistisch ook. Als je dan een beetje onzeker bent over jezelf en/of (al jong) wat vrouwelijke rondingen ontwikkelt, is het idee zo geboren dat jouw lichaam er niet uitziet zoals deze er volgens 'het schoonheidsideaal' uit zou moeten zien. En dát is voor iemand die perfect wil zijn, m.n. in de ogen van anderen, funest. Dat kan weer leiden tot lijnen en doorslaan hierin, zoals het ontwikkelen van een onrealistisch zelfbeeld, het zichzelf uithongeren, het hebben van vreetbuien, enzovoort.
Typisch ook dat er nu steeds meer mannen gezien worden die onzeker zijn over hun uiterlijk, m.n. over hun spiermassa, en vervolgens doorslaan in sporten, extreem gezond en eenzijdig eten/drinken (nieuwe naam: orthorexia) en een vertekend zelfbeeld ontwikkelen. Het is nooit genoeg wat ze in de spiegel zien...

Vrijwel ieder meisje/vrouw met een eetstoornis dat/die ik ken, is een perfectioniste. Opvallend, toch?

Er wordt in dit topic gepraat over veranderen, niet langer perfectionist zijn. Is het voor die mensen niet mogelijk gelukkig te worden, gewoon door zich er bij neer te leggen, het te accepteren dat ze perfectionistisch zijn?

quote:

Op zondag 20 juli 2008 02:12 schreef Papadoupoulos het volgende:
Er wordt in dit topic gepraat over veranderen, niet langer perfectionist zijn. Is het voor die mensen niet mogelijk gelukkig te worden, gewoon door zich er bij neer te leggen, het te accepteren dat ze perfectionistisch zijn?

't is tamelijk eigen aan perfectionisten dat ze niet snel tevreden zijn/genoegen nemen met hoe het is
Kortom: als ik (of een andere perfectionist) uiteindelijk bereik dat ik m'n perfectionisme kan accepteren, dan betekent dat waarschijnlijk dat ik al een stuk van mijn perfectionisme kwijt ben.

Waar je last van hebt is volgens Freud een anale fixatie, oftewel neurotisisme. Dat ligt in je aard, daar kom je nooit helemaal vanaf. Maar het kan je evenwel veel voordeel opleveren, mits je wat meer balans vindt. Wat je moet leren is loslaten.

quote:

Op zondag 20 juli 2008 17:39 schreef -marz- het volgende:
anale fixatie

Overduidelijk


Musculus gluteus maximus [incl. paint]