[Centraal] Medicatie bij psychische klachten Deel 7

Hoi DC . Bedankt voor je schopje, ik vind het altijd leuk om bij te lezen hoe het met de medicijnverslaafden onder ons gaat .
Knap dat je aan het stoppen bent met paroxetine, maar een dosis van een halve per 4 dagen lijkt me erg vreemd ? Heeft je psychiater dit zo aangeraden? Ik mag pas eind dit jaar voor het eerst een stoppoging wagen, maar heb toch een heel ander afbouwadvies gekregen van mijn shrink.
Even algemeen: zijn er ergens afbouwschema's op internet te vinden?

Uit bovenstaande kan je wellicht al opmaken dat het met mij prima gaat tegenwoordig . Ik ben pas verhuisd en geniet enorm van mijn mooie, nieuwe huisje, het samenwonen, de nieuwe meubels, het klussen... en van mijn nieuwe dorpje ! Ben van de stad naar een dorp verhuisd en voel me hier echt veel meer in m'n element . Ik moet wel m'n draai nog vinden, en heb soms echt eventjes flinke dips, maar die duren vaak niet langer dan een paar uur.
Ik loop zo met alles rond de verhuizing wel telkens weer keihard tegen mijn eigen grenzen aan, en dat vind ik af en toe wel heel lastig en confronterend, maar over het algemeen gezien heb ik de laatste tijd wat meer energie, wat meer fut, wat meer zin om dingen te ondernemen, wat meer sociale vaardigheden... zit gewoon een stuk lekkerder in m'n vel .

Zo, nu de andere updates .

Volgens mij krijg ik een fout medicijn in geval van erge onrustige gedachtes die de hele dag kunnen verstoren. Er zijn 2 soorten onrust in mijn leven. De ene onrust heeft te maken wanneer ik me druk maak over van alles en nog wat, onrust in stress-situaties waarbij onrust soms hoge vormen kon en kan aannemen.

De andere onrust is de onrust als ik te snel ga met alles, dan ren ik mezelf voorbij en weet ik niet goed te stoppen, ook niet in het denken. De drang om dan van alles te doen is aanwezig en drang tot veel plannen maken tegelijk, alsof alles in 1 keer moet gebeuren en als ik dan ga ik buiten zitten en dan blijven de gedachtes maar doorgaan zonder dat het negatieve gedachtes zijn zoals sombere gedachtes Dan is het verwerken van impulsen in de omgeving en wereld ook iets dat maar blijft toestromen en dan gaat de centrifuge aan hier. Meestal gebeurt dat wanneer ik vanuit depressie richting beter humeur ga, het verschil tussen passief aanwezig zijn geestelijk en lichamelijk ,en actiever worden maakt het zo dat het allemaal sneller gaat volgens mij, het is dan niet meteen een hyper manie want dat gaat een stap verder, het is meer in leven zijn binnen redelijke perken, maar dan nog steeds last ervan. Kan ook aan de zomer liggen dat het drukker wordt, meer zonlicht en langer daglicht maar ook daar wen je aan gedurende de jaren. Maar goed, het gaat om rivotril in geval van hyper activiteit. Tis geen adhd maar wat anders.

Die onrust bij het overtoeren draaien van de hersens door hyper-activiteit daar heb ik rivotril voor gekregen en dat middel helpt goed, na inname ben ik binnen 30 minuten zo rustig als maar zijn kan, een wereld van verschil en dan vanzelf de ervaring dat het middel geschikt is. Gisteren dus ging ik weer zo snel als maar zijn kan, even rivotril en ineens lijkt de rem er compleet op zonder verdoofd gevoel te ervaren. Alsof ik even een pit-stop maak en weer een moment kan inlassen waarbij ik me op 1 ding kan concentreren.

In het andere geval bij onrust bij stress schrijven ze me ook rivotril voor, dan neem ik het in als ik onrustig ben op die manier maar dan helpt het niet. Het gevoel trekt niet weg.

Dus dan ga ik eens overleggen met de arts. Vaker gebeurt dat de arts luistert en zegt dat ze vaak leren van hun clienten. Soms ook het idee dat ze soms te snel werken daar maar goed, ze hebben soms weinig tijd lijkt het wel. Wat wil je ook met al die "gekken" in deze wereld.

Laatste tijd overigens niet meer zo vaak dat drukke overactieve, de onrust in stress is ook minder maar wel nog aanwezig af en toe. Onrust in stress probeer ik liever eerst op een andere manier te lijf te gaan, via natuurlijke middelen zoals magnesium of wat anders, en wie weet nog meer bewegen, conditioneel nog meer orde op zaken stellen en zodoende stressbestendiger worden. Liever niet meteen naar een arts gaan.

[ Bericht 5% gewijzigd door Topspin op 30-06-2008 10:13:51 ]

Even nog een toevoeging over dat overactieve. Sommigen zouden kunnen denken dat je het zelf onder controle zou kunnen houden maar die energie lijkt van nature aanwezig te zijn. Ineens lijkt energie toe te nemen en is wakker worden uit de slaap meteen wakker zijn. Later moe worden en eerder wakker worden en dan meteen fit wakker worden. Eerst 12 uur slaap nodig en nog moe, vervolgens 6 uur slaap en dan nog de neiging om nog minder te slapen.

Biologische factoren en chemische factoren zoals ze het vaak zeggen. Tevens zonlicht maar nog meer elementen die het bepalen. En dan zeker het ritme waar je in belandt op een gegeven moment. Eenmaal meer met de stroming mee en je komt vanzelf in een bepaald vaarwater terecht.

Twijfel dan vaak of ik het niet zelf onder controle kan houden en heb dat vaker geprobeerd maar dan gaat het dag in dag uit op hoog tempo. Gedachtes met een bepaalde energie dus ook. Hopelijk niet al te wazig dit.

Depakine krijg ik dan nog om de stemming te stabiliseren zodat het niet richting depressief of manie gaat. Maar die depakine lijkt niet helemaal te werken want zelfs met een depakine spiegel van 80 in mijn bloed neig ik naar manie. Neig ik naar manie, heb nog altijd de teugels vast door ervaring van afgelopen jaren.

Dan kun je lithium aankaarten maar dat middel is voor mij taboe.

Al bij al gaat het nog redelijk goed wegens controle door in de gaten te houden door mezelf Dat drukkere is soms zelfs aangenaam vergeleken met totale lusteloosheid dus het heeft een voordeel, Johan Kruyf heeft wederom gelijk

je verhaal leest als een maniform beeld. waarom is lithium onbespreekbaar? slechte ervaringen mee? slechte nieren? depakine is idd ook een stemmingsstabilisator, maar lithium werkt vaak beter. Al eens quetiapine gebruikt?
Interessant verhaal iig, maar kun je zeggen wat je vraagstelling aan de mensen op fok nou eigenlijk is?

Of meer mensen ervaring hebben met rivotril is de vraag, maar dan ook de ervaring delen wat het middel met mij doet in positieve zin. Was misschien een post om uit te leggen hoe het hier zit. Dacht gelezen te hebben dat je ervaringen kunt uitwisselen hier in de OP. Kan zijn dat ik weer te snel gelezen heb, zo zie je maar ik ga te snel. Warm koud en warm koud is het ook. Ene moment trui uit, andere moment trui aan.

Heb verhalen gehoord van mensen waarbij lithium dus echt niet je van het was. Weet niet meer de echte syptomen maar ze waren niet positief, veel last van bijwerkingen dus. Mijn nieren zijn hoogstwaarschijnlijk gezond want ik heb nergens last van en drink genoeg water. Depakine vergeleken met lithium waarbij ik bij depakine totaal geen bijwerkingen ervaar, alsof je suiker inneemt. Het milde aan depakine laat me beslissen dat ik liever met dat middel doorga en wie weet houdt die depakine daadwerkelijk de echte manie alsnog tegen, dat het zonder depakine compleet over de grens zou gaan. En dan als laatste is het zo dat ik ben ingesteld op depakine, eerste keer toen ik ermee begon moest ik iedere week bloed laten controleren. Heb geen zin om nu depakine af te bouwen om vervolgens te beginnen met opbouwen van lithium met kans op bijwerkingen waar ik niet gelukkig van wordt.

Depakine zal overigens best zijn werking doen, maar volgens mij net niet genoeg. Spiegel mag tussen 60 en 100 liggen, ik zit rond de 83. Veel meer spelingsruimte is er dus niet.

Zelf kalmeren kan dan nog, meer momenten van rust opzoeken maar dat heeft niets met medicatie te maken en is dus offtopic. En rust opzoeken in het hoofd klinkt makkelijker gezegd dan gedaan ook

Heb overigens een beetje geaccepteerd van inname van medicatie omdat ik geen bijwerkingen ervaar. Tijden dat ik wilde stoppen en een afkeer had eraan. En dan vertellen ze me vaker dat een verschijnsel aan de hersens net zo is als suikerziekte en zo is het in principe ook. Alleen wordt het vaak gezien als zwaarder, dan is het wel iets zwaarder maar niet extreem.

[ Bericht 10% gewijzigd door Topspin op 30-06-2008 14:03:45 ]

quote:

Op zondag 29 juni 2008 20:57 schreef Burdie het volgende:
Hoi DC . Bedankt voor je schopje, ik vind het altijd leuk om bij te lezen hoe het met de medicijnverslaafden onder ons gaat .
Knap dat je aan het stoppen bent met paroxetine, maar een dosis van een halve per 4 dagen lijkt me erg vreemd ? Heeft je psychiater dit zo aangeraden? Ik mag pas eind dit jaar voor het eerst een stoppoging wagen, maar heb toch een heel ander afbouwadvies gekregen van mijn shrink.
Even algemeen: zijn er ergens afbouwschema's op internet te vinden?

Uit bovenstaande kan je wellicht al opmaken dat het met mij prima gaat tegenwoordig . Ik ben pas verhuisd en geniet enorm van mijn mooie, nieuwe huisje, het samenwonen, de nieuwe meubels, het klussen... en van mijn nieuwe dorpje ! Ben van de stad naar een dorp verhuisd en voel me hier echt veel meer in m'n element . Ik moet wel m'n draai nog vinden, en heb soms echt eventjes flinke dips, maar die duren vaak niet langer dan een paar uur.
Ik loop zo met alles rond de verhuizing wel telkens weer keihard tegen mijn eigen grenzen aan, en dat vind ik af en toe wel heel lastig en confronterend, maar over het algemeen gezien heb ik de laatste tijd wat meer energie, wat meer fut, wat meer zin om dingen te ondernemen, wat meer sociale vaardigheden... zit gewoon een stuk lekkerder in m'n vel .

Zo, nu de andere updates .

Burrrrrrrrrrrrdie .

Ik moet je eerlijkheidshalve toegeven dat ik totaal nog geen overleg heb gehad met een psychiater of een anderssoortig persoon welke verstand heeft van psychofarmaca. Het besluit om te gaan minderen ontstond door niet veel meer dan een gesprek met de huisarts waarin wij allebei concludeerden dat het misschien wel goed was het weer eens een keer te proberen. De zon schijnt, de dagen zijn lang, en volgens mij dus ideaal om het erop te wagen!

Dat van die 1/2e per 4 dagen is zomaar gekomen hoor, ik ben van een hele tijd een halve per dag, gegaan naar een 1/2e per 2 dagen, toen een 1/2e per 3 dagen tot waar ik nu op zit. Ik weet precies hoe erg de ontwenningsverschijnselen kunnen zijn als je te enthousiast geweest bent met stoppen, dus dat wil ik hoe dan ook voorkomen! Het leek mij dus handig steeds minder te gaan gebruiken, tot je op gegeven moment zo weinig gebruikt dat je er ook geen ontwenningsverschijnselen meer van krijgt.
Misschien een heel onbezonnen methode, maar ik raak heel wantrouwig van al die enge verhalen van mensen die probeerden te stoppen (3 maanden of langer last houden van ontwenningsverschijnselen en meer van zulks) en bij wie het niet lukte, verder wil een huisarts je hoe dan ook altijd veel te snel van de AD af hebben.
Maar waarom denk jij dat een halve per 4 dagen niet zo slim is? Misschien dat jij wel gelijk hebt omdat ik nu al continu in een ontwenningsroes zit. .

Een van die resultaten van die zoektochten op het internet m.b.t. "afkicken" van A.D. is dat er te weinig handvatten zijn als ontwenningsschema's en informatie die je kunt gebruiken om een poging zo succesvol mogelijk te kunnen maken. Je zou toch ondertussen wachten dat er al het een en ander gedocumenteerd is nu hele volksstammen aan de seroxat geholpen worden, men moet er toch ook weer een keer van af?
Ik las toen ook een onderzoeksrapport van een of andere universitaire student die onderzoek had gedaan naar het feit dat er zo weinig gedocumenteerd was over ontwennen van A.D.: beetje een document waarin in wollig taalgebruik werd uitgelegd dat er een boel patienten op zoek waren naar goede informatie en die heel erg slecht konden vinden. De conclusie van dat document: [b]er valt nog een hoop te winnen als er informatie wordt vergaard en aangeleverd aan patienten die het nodig hebben[b]. Kijk, aan dat soort conclusies hebben we wat. !.

Om op een van je vragen terug te komen: ik ben in ieder geval geen afbouwschema tegen gekomen. Ik denk ook dat dat redelijk onmogelijk is gezien het verschil tussen de A.D.'s, zo schijn je zonder al teveel gevolgen van de fluoxetine (Prozac) af te kunnen, en is er met Zoloft ook meestal niet veel moeite af te bouwen. Met seroxat heb ik het gevoel dat het erg afhankelijk is van de persoon die ermee probeert te stoppen, op sommige mensen heeft het waarschijnlijk een dusdanig extreme invloed bij het afbouwen dat je na ettelijke maanden concludeert dat het niet haalbaar is om te stoppen omdat je nog steeds last hebt van afkickverschijnselen. .
Je zou voor het stoppen met A.D. hetzelfde soort schema's moeten hebben als voor mensen die willen starten met hardlopen, dat zou het leven makkelijker maken. .

Goed om te horen dat het lekker met je gaat trouwens Burdie! Ook dat je verbeteringen ziet in je leven, ik hoop wel dat je voldoende oplet als je dalijk gaat minderen... Niet dat er allerlei etterends onder de oppervlakte is waar je niet op gelet hebt en dat gaat opspelen als je in contact raakt met je gevoel.
Moet je nog veel spullen verzetten in je huis of is het meeste werk wel gedaan? Al nieuwe vriendjes en vriendinnetjes aan het maken daar in den vreemde? .

En toch zou ik zeggen dat je alleen af moet bouwen met behulp van de kennis van een psychiater, dat het jou redelijk gelukt is hoeft natuurlijk voor een ander niet zo te zijn...

[ Bericht 0% gewijzigd door Re op 01-07-2008 21:44:07 ]

Ik weet zo niet wat de halfwaardetijd van paroxetine is, maar mijn psychiater heeft nooit iets gezegd over dagen overslaan etc. Ik moet tzt eerst van 3 naar 2 tabletten, en op het moment dat dit 2 maanden goed gaat, van 2 naar 1 tablet per dag. En als het minder gaat, direct weer een stapje 'terug'.
Eens in de x dagen eentje innemen... lijkt me echt niet gezond, dan krijg je namelijk te maken met schommelende waardes van paroxetine in je bloed (terwijl het juist zo goed werkt als dit een stabiel level is) waardoor het afkicken mij echt niet gemakkelijk lijkt. Ik zou er iig (weer) de hulp van een psychiater bij zoeken .

quote:

Het uitsluipschema van paroxetine, dat gebruikt werd tijdens klinische studies, voorziet in een geleidelijke stopzetting van de behandeling, met afbouwen van de dagdosissen met wekelijkse stappen van 10 mg.

Paroxetine afbouwen ging bij mij gepaard met storingen in de hersens. Iedere dag kortsluiting alsof ik een fractie van een seconde kon flauwvallen, die storing kwam steeds naar voren als ik het hoofd zijwaarts bewoog, hield ik het hoofd stil dan had ik er geen last van. In die tijd afbouwd van 40 mg naar 20 mg in een keer. Daarna werd me verteld dat het wellicht beter geweest zou zijn om in hele kleine dosis af te bouwen. Die kortsluiting was dus echt een irritant gevoel. Arts zei eerst dat hij nog nooit zoiets gehoord had maar heb op internet vaker gelezen dat veel meer mensen er last van hadden als verschijnsel.

Ongeveer 1 maand last gehad van die bijwerking dus, ben 3 keer begonnen en gestopt met paroxetine en steeds last gehad ervan. Gevoel valt niet goed te omschrijven. Was niet echt het gevoel van flauwvallen maar een erg vreemde gewaarwording. Een kleine electrische schok waarbij ik een klein moment niet meer aanwezig was, zo kwam het ook over, en dat tientallen keren per dag.

Vraag me overigens af hoe het zit met serotine aanmaak. Tijden leek het nodig om anti depressiva te nemen om het op peil te houden en laatste tijd hoeft het ineens niet meer Is het zo dat hersens ineens wel genoeg gaan aanmaken. Of komt het door de depressie dat het niet wordt aangemaakt, dat de reden is dat je depressief geworden bent door omstandigheden en niet eens dat de hersens niet genoeg aanmaken in eerste instantie. Kortom: Dat de depressie ervoor zorgt dat serotine niet wordt aangemaakt en niet dat de hersens vanzelf ervoor zorgen dat die serotine te weinig aanwezig is.

Blijft moeilijk die grijze massa.

[ Bericht 11% gewijzigd door Topspin op 02-07-2008 12:47:03 ]

idd, je geeft het antwoord al: het is ingewikkelder dan alleen een tekort aan 1 stofje.

quote:

Op woensdag 2 juli 2008 12:26 schreef Topspin het volgende:

Vraag me overigens af hoe het zit met serotine aanmaak. Tijden leek het nodig om anti depressiva te nemen om het op peil te houden en laatste tijd hoeft het ineens niet meer Is het zo dat hersens ineens wel genoeg gaan aanmaken. Of komt het door de depressie dat het niet wordt aangemaakt, dat de reden is dat je depressief geworden bent door omstandigheden en niet eens dat de hersens niet genoeg aanmaken in eerste instantie. Kortom: Dat de depressie ervoor zorgt dat serotine niet wordt aangemaakt en niet dat de hersens vanzelf ervoor zorgen dat die serotine te weinig aanwezig is.

Blijft moeilijk die grijze massa.

Ingewikkeld verhaal inderdaad, serotonine levels in de hersenen zijn van een heleboel factoren afhankelijk, soms heb je meer nodig soms minder, deze fluctuaties zullen op een gezond lichaam weinig invloed hebben maar andere mensen zijn er gevoeliger voor. Bij depressie is het voornamelijk dat er een soort desensitisatie optreedt tussen de synapsen in de hersenen (seotonine wordt vrijgegeven door een neuron wat weer opgenomen wordt door het volgende neuron, serotonine wordt minder snel opgenomen en sneller afgebroken waardoor er minder signalen onstaan), waardoor er een verstoring optreedt binnen de hersenen. SSRIs zorgen ervoor dat tussen deze gedesensitiseerde neuronen het serotonine langer aanwezig blijft (vandaar selective serotonin reuptake inhibitors) zodat ze wel de connectie tussen de neuronen op peil kan houden. Maar ja dat is maar 1 klein aspect van alles.

En ja die zap gevoelens bij afbouwen is een bekend verschijnsel, en kan zelfs leiden tot epileptische aanvallen

quote:

Op woensdag 2 juli 2008 13:11 schreef Re het volgende:

[..]

Ingewikkeld verhaal inderdaad, serotonine levels in de hersenen zijn van een heleboel factoren afhankelijk, soms heb je meer nodig soms minder, deze fluctuaties zullen op een gezond lichaam weinig invloed hebben maar andere mensen zijn er gevoeliger voor. Bij depressie is het voornamelijk dat er een soort desensitisatie optreedt tussen de synapsen in de hersenen (seotonine wordt vrijgegeven door een neuron wat weer opgenomen wordt door het volgende neuron, serotonine wordt minder snel opgenomen en sneller afgebroken waardoor er minder signalen onstaan), waardoor er een verstoring optreedt binnen de hersenen. SSRIs zorgen ervoor dat tussen deze gedesensitiseerde neuronen het serotonine langer aanwezig blijft (vandaar selective serotonin reuptake inhibitors) zodat ze wel de connectie tussen de neuronen op peil kan houden. Maar ja dat is maar 1 klein aspect van alles.

En ja die zap gevoelens bij afbouwen is een bekend verschijnsel, en kan zelfs leiden tot epileptische aanvallen

Is er ook zoiets als teveel serotine in de hersens? Een soort van overdosis als het ware. Vraag me soms af hoe dat zit. Is er dan een bepaalde buffer waar serotine in gaat zitten en dat die buffer groter en kleiner kan worden of dat die buffer gelijk blijft maar kan overstromen. Weet niet of buffer het juiste begrip is maar ik bedoel een soort van cylinder waar iets inpast. Weet niet of het duidelijk is deze vraag.

Heb een tijd op wikipedia gelezen over de structuur binnen het hoofd, stond dus echt versteld hoeveel meespeelt. Kwam er niet altijd wijs uit en ben toen maar iets anders gaan doen. Alsnog van plan om verder erover te lezen een keer.

er bestaat wel zoiets als het serotonine syndroom ja. Van andere dingen die ik weet is dat als je een tevel aan serotinine loslaat in de bloedvaten van de hersenen je een migraine aanval krijgt

Ahzo

Vraag kwam naar voren omdat ik bij 40 mg zo druk werd ervan. Alles was te rooskleurig in die tijd. Het leven was te fantastisch dus. Onrealistisch ook. Maar dat ligt achter me gelukkig. Nu wel lamictal tegen depressie maar dat is geen SSRI. Het werkt wel maar niet zo sterk. Vraag me bij lamictal af of het geholpen heeft of dat het aan de tijd heeft gelegen. Lamictal ben ik 1 jaar geleden mee begonnen en sinds 1 maand pas dat het beter gaat. Dan zou het middel 11 maanden nodig hebben gehad voordat het ging werken dus ik twijfel aan de werking.