Sociale verplichtingen in relaties; vrijheid of verplichting

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:21 schreef SHE het volgende:
Ik moet het anders formuleren denk..het heeft te maken met voorspelbaarheid.
Als alles voorspelbaar is, dan kan ik meebuigen. Als er dan iets 'plotseling' verandert, dan steekt er een soort storm op.
Het voelt als 'tegen de muur' gekwakt worden.
Er dan tegenin gaan, of mij met zachte dwang iets toch laten doen resulteert zelden in een positief effect.
Op uitjes bij mensen die ik niet al te goed ken, moet ik me echt voorbereiden. Dat zal ongetwijfeld ontzettend kneuzerig klinken, maar ik vind het echt vervelend.
Waarmee ik dus niet zeg dat ik niet van mensen houd. Waarom ik ook zijn 'anti-sociaal' niet begrijp.

Hmm, dit is eigenlijk wel vrij herkenbaar . Niet dat ik veel ervaring heb op relatiegebied ofzo (nog jong en ongebonden ) dus betrek ik het maar even in de familiesfeer. Gisteren nog: mijn zus is morgen jarig dus vragen mijn ouders of ik zaterdag met hen en zus en vriend van haar uit eten ga. Nu weten ze dat ik uit eten gaan haat (ik ben ten eerste anti grote gezelschappen, ten tweede kan ik niet stilzitten en daarom haat ik uit eten gaan ook, ten derde ben ik vrij ongeduldig en hoe lang je in Nederland moet wachten op je eten , ten vierde word ik altijd een beetje ongemakkelijk in restaurants vind het er te warm ofzo) maar toch blijven ze het steevast vragen en alles wekt onbegrip.

Ik gooi dan ook gelijk het argument erin dat het zaterdagavond is en of het niet zondagavond kan want dan heb ik toch niks te doen. "Ja maar die afspraak staat al vast". Kom daar dan wat eerder mee aanzetten . Bovendien kan ik het niet uitstaan dat zij gewoon niet kunnen accepteren dat dat soort dingen niet aan mij besteed zijn(net als de meeste sociale happenings eigenlijk). En besteed zijn aan is eigenlijk nog subtiel omschreven, bij de meeste dingen word ik gewoon niet goed van tevoren. Waarom weet ik niet, maar ik maak me altijd enorm druk. Ook al zou iets al 8 jaar leuk zijn, de negende keer blijf ik me drukmaken, zeker als het grote dingen zijn met veel onbekenden.

Ik doe ook altijd moeilijk bij de sociale "verplichtingen" en daar wordt ook altijd met onbegrip op gereageerd (waarschijnlijk omdat ik dan te rationeel ben ofzo). Als ik mensen erop wijs dat ze ergens naartoe moeten gaan omdat het leuk is en niet omdat het "moet" of als het weer zo'n kut etentje met het gezin betreft dat je "al 365 dagen hebt om gezellig te doen met elkaar dus dat we niet de hele avond geforceerd gezellig hoeven te zijn" wordt steevast zo vaak gezeken dat ik om van het gezeik af te zijn toch maar weer overstag ga. Nog een hele mooie (maar misschien niet direct gerelateerd aan dit topic) als er kennissen/vrienden van pa en ma komen. Als die mensen mij wat zeggen en ik hen aardig vind kom ik gewoon naar beneden (maar ook pas op een moment dat ik daar zin in heb). Maar als het van die nietszeggende mensen zijn voor mij zitten mijn ouders ook altijd "ja kom naar beneden dan, dat is gezellig". Dan zeg ik altijd als ik hier met vrienden zit vraag ik toch ook niet of jij even binnen komt, sterker nog dan wil ik dat niet eens. Maar dat is dan weer anders ofzo.

Daarentegen zie ik mezelf niet als een autist want ik maak enorm makkelijk contacten met mensen en heb meestal na een paar minuten praten al door hoe ze in elkaar zitten, bevallen ze me niet besteed ik er verder ook geen aandacht aan overigens. Ik heb wel het idee dat ik in een groep altijd een beetje als een sukkel word gezien (zeker als het een grote groep is met relatief veel onbekenden) want ik ben niet zo'n popi jopi die de hele tijd het hoogste woord wil hebben.

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:06 schreef ThaMadEd het volgende:

[..]


Ik gooi dan ook gelijk het argument erin dat het zaterdagavond is en of het niet zondagavond kan want dan heb ik toch niks te doen. "Ja maar die afspraak staat al vast". Kom daar dan wat eerder mee aanzetten . Bovendien kan ik het niet uitstaan dat zij gewoon niet kunnen accepteren dat dat soort dingen niet aan mij besteed zijn(net als de meeste sociale happenings eigenlijk). En besteed zijn aan is eigenlijk nog subtiel omschreven, bij de meeste dingen word ik gewoon niet goed van tevoren. Waarom weet ik niet, maar ik maak me altijd enorm druk. Ook al zou iets al 8 jaar leuk zijn, de negende keer blijf ik me drukmaken, zeker als het grote dingen zijn met veel onbekenden.

Tja, als je nog bij je ouders woont moet je gewoon doen wat zij zeggen.

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:06 schreef ThaMadEd het volgende:

[..]

Hmm, dit is eigenlijk wel vrij herkenbaar . Niet dat ik veel ervaring heb op relatiegebied ofzo (nog jong en ongebonden ) dus betrek ik het maar even in de familiesfeer. Gisteren nog: mijn zus is morgen jarig dus vragen mijn ouders of ik zaterdag met hen en zus en vriend van haar uit eten ga. Nu weten ze dat ik uit eten gaan haat (ik ben ten eerste anti grote gezelschappen, ten tweede kan ik niet stilzitten en daarom haat ik uit eten gaan ook, ten derde ben ik vrij ongeduldig en hoe lang je in Nederland moet wachten op je eten , ten vierde word ik altijd een beetje ongemakkelijk in restaurants vind het er te warm ofzo) maar toch blijven ze het steevast vragen en alles wekt onbegrip.

Ik gooi dan ook gelijk het argument erin dat het zaterdagavond is en of het niet zondagavond kan want dan heb ik toch niks te doen. "Ja maar die afspraak staat al vast". Kom daar dan wat eerder mee aanzetten . Bovendien kan ik het niet uitstaan dat zij gewoon niet kunnen accepteren dat dat soort dingen niet aan mij besteed zijn(net als de meeste sociale happenings eigenlijk). En besteed zijn aan is eigenlijk nog subtiel omschreven, bij de meeste dingen word ik gewoon niet goed van tevoren. Waarom weet ik niet, maar ik maak me altijd enorm druk. Ook al zou iets al 8 jaar leuk zijn, de negende keer blijf ik me drukmaken, zeker als het grote dingen zijn met veel onbekenden.

Ik doe ook altijd moeilijk bij de sociale "verplichtingen" en daar wordt ook altijd met onbegrip op gereageerd (waarschijnlijk omdat ik dan te rationeel ben ofzo). Als ik mensen erop wijs dat ze ergens naartoe moeten gaan omdat het leuk is en niet omdat het "moet" of als het weer zo'n kut etentje met het gezin betreft dat je "al 365 dagen hebt om gezellig te doen met elkaar dus dat we niet de hele avond geforceerd gezellig hoeven te zijn" wordt steevast zo vaak gezeken dat ik om van het gezeik af te zijn toch maar weer overstag ga. Nog een hele mooie (maar misschien niet direct gerelateerd aan dit topic) als er kennissen/vrienden van pa en ma komen. Als die mensen mij wat zeggen en ik hen aardig vind kom ik gewoon naar beneden (maar ook pas op een moment dat ik daar zin in heb). Maar als het van die nietszeggende mensen zijn voor mij zitten mijn ouders ook altijd "ja kom naar beneden dan, dat is gezellig". Dan zeg ik altijd als ik hier met vrienden zit vraag ik toch ook niet of jij even binnen komt, sterker nog dan wil ik dat niet eens. Maar dat is dan weer anders ofzo.

Daarentegen zie ik mezelf niet als een autist want ik maak enorm makkelijk contacten met mensen en heb meestal na een paar minuten praten al door hoe ze in elkaar zitten, bevallen ze me niet besteed ik er verder ook geen aandacht aan overigens. Ik heb wel het idee dat ik in een groep altijd een beetje als een sukkel word gezien (zeker als het een grote groep is met relatief veel onbekenden) want ik ben niet zo'n popi jopi die de hele tijd het hoogste woord wil hebben.

Ik vind dit personlijk toch wel allemaal een beetje anders hoor... Je zus is jarig en ze vragen je meer dan een week van te voren om daarin iets te doen...
Volgens mij is het probleem juist dat je niet op de hoogte word gesteld van dingen zodat je je niet voor kunt bereiden op situaties die je niet leuk vind (zoals in jou geval uit eten gaan) Nu weet je dat dat moet gebeuren en kun je je er nog een week op voor bereiden
Als je zo reageert zoals ik uit jou stukje op maak elke keer als er iets voor komt wat jij niet leuk vind word je volgens mij nogal snel een kluizenaar als je overal over valt....

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:12 schreef Svyatagor het volgende:

[..]

Tja, als je nog bij je ouders woont moet je gewoon doen wat zij zeggen.

Dude ik ben 19 en moest nog wachten van mijn ouders omdat toen mijn zus uit huis ging er eea fout ging wat veel geld heeft gekost

quote:

Op maandag 7 april 2008 09:05 schreef SHE het volgende:
Is idd helemaal niet zo vreemd, we gebruik al google docs om onze administratie te delen.
Moet hij natuurlijk niet de afspraak vergeten erin te zetten...

Ik gebruik(te) Outlook, maar ga denk ik overstappen naar Google Docs (Agenda) n.a.v. jouw posting. Had mezelf er nog nooit in verdiept maar merk nu dat het wel handig kan zijn in ons huishouden. Moet alleen nog even uitzoeken of ik het kan synchroniseren met Outlook ivm mijn GSM en PDA.

Oh van dit soort dingen krijg ik het altijd heel benauwd. Zodra iemand mij een verplichting probeert op te leggen ren ik heel hard weg.
Natuurlijk maak je afspraken als je een relatie hebt en hou je rekening met elkaar, maar op het moment dat het 'moet' voel ik mij in een hoekje gedrukt en dan ga ik bijten.

En ik begrijp ook maar weinig van sociale verplichtingen en voel me dan ook nauwelijks verplicht tot sociale bezigheden. Die zijn immers voor de gezelligheid en niet om dat het hoort ofzo.

Maar ik ben dan ook wel weer zo hypocriet dat ik onbewust situaties manipuleer om mijn wederhelft over te halen tot sociale verplichtingen

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:18 schreef rhubarbje het volgende:

[..]

Ik vind dit personlijk toch wel allemaal een beetje anders hoor... Je zus is jarig en ze vragen je meer dan een week van te voren om daarin iets te doen...
Volgens mij is het probleem juist dat je niet op de hoogte word gesteld van dingen zodat je je niet voor kunt bereiden op situaties die je niet leuk vind (zoals in jou geval uit eten gaan) Nu weet je dat dat moet gebeuren en kun je je er nog een week op voor bereiden
Als je zo reageert zoals ik uit jou stukje op maak elke keer als er iets voor komt wat jij niet leuk vind word je volgens mij nogal snel een kluizenaar als je overal over valt....

Misschien was dit ook niet het beste voorbeeld, maar het gaat me er meer om dat er verwacht van mij wordt dat ik dingen doe terwijl ik die gewoon niet leuk vind, zeker op een zaterdagavond. Nu zie ik er niet tegenop ofzo (aangezien het weinig mensen + familie is) maar ik heb gewoon een grondige hekel aan uit eten gaan (mede omdat het vrijwel altijd een sociale verplichting is, en eerder genoemde redenen in mijn eerdere post), dat is bekend en toch wordt het nog regelmatig gevraagd. Noem het egoïstisch, maar als het dan toch iets is wat ik al niet leuk vind dan duizend keer beter op een zondagavond. En het is niet dat ik niet om mijn zus geef ofzo, zouden we bijvoorbeeld thuis lekker eten had ik er weinig problemen mee. En als je goed had gelezen had je ook gelezen dat dit niet een op zichzelfstaand iets was bij mij maar gewoon een (misschien slecht gekozen) voorbeeld, aangezien ik het gewoon niet op grote gezelschappen, etentjes en andere sociale happenings/verplichtingen heb. Zeker als het ongepland is (hoewel ik dan minder tijd heb om er over in te zitten ).

Overigens waar je de conclusie vandaan haalt dat je een kluizenaar wordt als je nergens naartoe gaat wat je niet leuk vindt? Ik ben gewoon iemand die het liefst zijn eigen leven bepaalt en dingen doet die ik leuk vind en heb er gewoon moeite mee te zwichten voor "sociale verplichtingen". Ik zit elke dag bij vrienden, doe genoeg afwisselende activiteiten e.d. Kwestie van gebrek aan inlevingsvermogen denk ik.

quote:

En ik begrijp ook maar weinig van sociale verplichtingen en voel me dan ook nauwelijks verplicht tot sociale bezigheden. Die zijn immers voor de gezelligheid en niet om dat het hoort ofzo.

Dat haalde ik ook al aan, je moet ergens naartoe gaan/iets doen omdat het jou leuk lijkt om daar te zijn, niet omdat het moet . Ik voel me altijd gewoon enorm in het nauw gedreven met sociale verplichtingen en het werkt ook nog zo dat maar weinigen het hebben dus dat het extreem veel gezeik oplevert om er onderuit te komen.

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:57 schreef Scorpie het volgende:

[..]

Dus als je vriend vergeet het op tijd te melden ( ) dan moet hij niet verwachten dat jij meegaat, maar last-minute afspraken om uit te gaan met je vriendinnen e.d moet hij wel meegesleurd worden?

hij moet niks.
en ik ook niet.

quote:

Op maandag 7 april 2008 10:56 schreef ThaMadEd het volgende:

[..]

Misschien was dit ook niet het beste voorbeeld, maar het gaat me er meer om dat er verwacht van mij wordt dat ik dingen doe terwijl ik die gewoon niet leuk vind, zeker op een zaterdagavond. Nu zie ik er niet tegenop ofzo (aangezien het weinig mensen + familie is) maar ik heb gewoon een grondige hekel aan uit eten gaan (mede omdat het vrijwel altijd een sociale verplichting is, en eerder genoemde redenen in mijn eerdere post), dat is bekend en toch wordt het nog regelmatig gevraagd. Noem het egoïstisch, maar als het dan toch iets is wat ik al niet leuk vind dan duizend keer beter op een zondagavond. En het is niet dat ik niet om mijn zus geef ofzo, zouden we bijvoorbeeld thuis lekker eten had ik er weinig problemen mee. En als je goed had gelezen had je ook gelezen dat dit niet een op zichzelfstaand iets was bij mij maar gewoon een (misschien slecht gekozen) voorbeeld, aangezien ik het gewoon niet op grote gezelschappen, etentjes en andere sociale happenings/verplichtingen heb. Zeker als het ongepland is (hoewel ik dan minder tijd heb om er over in te zitten ).

Overigens waar je de conclusie vandaan haalt dat je een kluizenaar wordt als je nergens naartoe gaat wat je niet leuk vindt? Ik ben gewoon iemand die het liefst zijn eigen leven bepaalt en dingen doet die ik leuk vind en heb er gewoon moeite mee te zwichten voor "sociale verplichtingen". Ik zit elke dag bij vrienden, doe genoeg afwisselende activiteiten e.d. Kwestie van gebrek aan inlevingsvermogen denk ik.

Nee maar ik bedoel meer het is toch een soort van "probleem" zoals mijn drang naar structuur voor mn vriendje soms een probleem is
En in jou stukje zag ik en geen echt goed verband met het topic en ook nog eens niet de neiging om iets te doen aan het 'probleem'
Dat vind ik persoonlijk maar niks want dan leef je straks helemaal in je eigen wereldje en moet alles op jou manier, en zo werkt het nou eenmaal niet
Als ik naar mezelf kijk: als ik niet af en toe na goed gemoppert te hebben mn gedoe opzij zet werkt dat echt niet in mn verkering (andersom ook niet hoor als hij telkens vergeet dat ik structuur nodig heb en maar aanmoddert ook met mij zou dat ook niet werken)
Dus ik bedoel maar je moet geven en nemen en als iemands persoonlijke 'gedoetjes' het geven telkens in de weg staan dan moet je misschien toch maar iets meer er aan doen zeg maar

(sorry volgens mij is het een kei warrig stuk, maar ik ben net wakker na een lang weekend )

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:01 schreef Scorpie het volgende:

[..]

Dus het gebeurt nooit dat je op het laatste moment wat met je vriend doet terwijl hij er weinig zin in heeft?

Ik kan mij zo 1 2 3 niet iets herinneren want dan moet ik in het verleden graven, aangezien ik op het moment geen relatie heb.

Maar ik vind dat je op zich niet iets hoeft te doen waar je geen zin in hebt, tenzij de gevolgen groots zijn en je er iemand wel heel erg mee benadeeld.

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:01 schreef rhubarbje het volgende:

[..]

Nee maar ik bedoel meer het is toch een soort van "probleem" zoals mijn drang naar structuur voor mn vriendje soms een probleem is
En in jou stukje zag ik en geen echt goed verband met het topic en ook nog eens niet de neiging om iets te doen aan het 'probleem'
Dat vind ik persoonlijk maar niks want dan leef je straks helemaal in je eigen wereldje en moet alles op jou manier, en zo werkt het nou eenmaal niet
Als ik naar mezelf kijk: als ik niet af en toe na goed gemoppert te hebben mn gedoe opzij zet werkt dat echt niet in mn verkering (andersom ook niet hoor als hij telkens vergeet dat ik structuur nodig heb en maar aanmoddert ook met mij zou dat ook niet werken)
Dus ik bedoel maar je moet geven en nemen en als iemands persoonlijke 'gedoetjes' het geven telkens in de weg staan dan moet je misschien toch maar iets meer er aan doen zeg maar

(sorry volgens mij is het een kei warrig stuk, maar ik ben net wakker na een lang weekend )

Als je het verband niet ziet, het topic gaat gewoon om sociale verplichtingen. Of dat nu binnen een relatie is of niet, meestal reageren de mensen hetzelfde. Ik zeg gewoon dat ik slecht met sociale verplichtingen kan omgaan en misschien was het allemaal wel niet super relevant, maar wat ik duidelijk probeerde te maken is dat er gewoon mensen zijn voor wie sociale verplichtingen helemaal niet leuk e.d. zijn (althans van tevoren niet, in de praktijk kan het soms best nog wel meevallen, ook lang niet altijd trouwens, maar er zijn gewoon mensen die daar enorm tegenop zien van tevoren).

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:11 schreef ThaMadEd het volgende:

[..]

Als je het verband niet ziet, het topic gaat gewoon om sociale verplichtingen. Of dat nu binnen een relatie is of niet, meestal reageren de mensen hetzelfde. Ik zeg gewoon dat ik slecht met sociale verplichtingen kan omgaan en misschien was het allemaal wel niet super relevant, maar wat ik duidelijk probeerde te maken is dat er gewoon mensen zijn voor wie sociale verplichtingen helemaal niet leuk e.d. zijn (althans van tevoren niet, in de praktijk kan het soms best nog wel meevallen, ook lang niet altijd trouwens, maar er zijn gewoon mensen die daar enorm tegenop zien van tevoren).

Ja dat snap ik maar het ging ook over met je verkering en dat is toch anders dan met je ouders
Je ouders schoppen je bij wijze van spreken niet meteen het huis uit als jij altijd op je kamer blijft zitten, je verkering raakt dat snel beu lijkt me
(naja ik zou het ook niet leuk vinden als mijn zoon/dochter telkens op zn kamer blijft zitten)
Ik snap goed dat er mensen zijn voor wie sociale verplichtingen helemaal niet leuk hoeven te zijn (ik ben er zelf een van) maar dat is in mijn ogen geen excuus
Sociale verplichtingen zijn er ook een beetje met een reden zeg maar
Ik snap je ding van ik doe alleen dingen omdat ik ze leuk vind, niet omdat ze moeten helemaal maar zoals ik al zei in een verkering kom je dan toch echt een beetje in de problemen gok ik

zodra iets echt een verplichting is, vind ik het eigenlijk al niet meer sociaal.

als mijn man wil dat ik meega voor één of ander evenement, ga ik mee, al weet ik dat pas de dag zelf. Mijn man gaat ook mee als ik dat vraag. Er moeten echt zwaarwichtige redenen zijn om niet mee te gaan.

als je toch zo graag altijd je eigen zin doet, kan je beter geen relatie aangaan..

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 16:33 schreef DDBtje het volgende:
Hoe herkenbaar, zeker die vriend die 2 dagen (en dat is nog luxe bij de mijne) ineens beseft dat hij wat vergeten is en dan verwacht dat ik meteen mijn planning aan de kanten gooi om met hem mee te gaan.

BIj ons lopen dit soort dingen steenvast uit op ruzie, hij begrijpt dat echt niet wat het probleem is (dat iedereen het leuk vind en ik nooit krijg ik dan ook altijd als verwijt) en uiteindelijk geef ik 9 van de 10 keer toe en ga ik mee...en dit ritueel herhaalt zich al 7!!! jaar.

Dus het antwoord, ja volgens mij horen verplichtingen erbij. Zelfs een kalender waar ik zelfs echt de meest lullige dingen opzet (zoals vrijhouden: ik wil lekker niets doen) heeft geen zin, hij wil er niet naar kijken of ziet het niet en komt vervolgens gerust op zaterdagavond vertellen dat we op zondag met zijn hele familie uit eten gaan...wat al weken geleden gepland is.

beetje dom dat je dan elke keer meegaat. dan leer ie t nooit

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:35 schreef petitlapin2 het volgende:
als mijn man wil dat ik meega voor één of ander evenement, ga ik mee, al weet ik dat pas de dag zelf. Mijn man gaat ook mee als ik dat vraag. Er moeten echt zwaarwichtige redenen zijn om niet mee te gaan.

als je toch zo graag altijd je eigen zin doet, kan je beter geen relatie aangaan..

ja want als je een relatie hebt ben je immers geen individu meer

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:35 schreef petitlapin2 het volgende:
als mijn man wil dat ik meega voor één of ander evenement, ga ik mee, al weet ik dat pas de dag zelf. Mijn man gaat ook mee als ik dat vraag. Er moeten echt zwaarwichtige redenen zijn om niet mee te gaan.

als je toch zo graag altijd je eigen zin doet, kan je beter geen relatie aangaan..

Ik vind het eerlijk gezegd ook een beetje ongezond als je in een relatie continue de zin van de ander doet/moet doen

Zoals ik al zei in mijn ogen moet het geven en nemen zijn

Net als die mannen die altijd sacherijnig voor of in kledingwinkels e.d. staan. Waarom blijven ze niet gewoon thuis of gaan iets doen wat ze wel leuk vinden. Belachelijk dat ze mee moeten omdat zij zo graag gezellig met het hele gezin wil gaan winkelen.

Ik vind het ook moelijk om nee te zeggen als mensen graag willen dat ik kom en ik vind ze heel aardig maar toch wil ik liever niks doen of zo. Ik zou denk ik wel meegaan omdat ik stofzuigen/dat soort dingen nooit als een goede rede zag. Maar eigenlijk moet je gewoon doen wat je wil doen.

Aan de andere kant heb ik ook vaak dat ik 3feestjes op een avond heb en er dan allemaal heen ga en dan de dingen die echt gedaan moeten worden dan niet doe wegens tijdgebrek. Hm. Interessant topic.

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:41 schreef -Mellow- het volgende:

ja want als je een relatie hebt ben je immers geen individu meer

wat heeft dat er nu mee te maken? waarom ga je een relatie aan als je dag in dag uit je eigen zin wil doen? waar is dan het commitment?

quote:

Op maandag 7 april 2008 11:35 schreef petitlapin2 het volgende:
als mijn man wil dat ik meega voor één of ander evenement, ga ik mee, al weet ik dat pas de dag zelf. Mijn man gaat ook mee als ik dat vraag. Er moeten echt zwaarwichtige redenen zijn om niet mee te gaan.

als je toch zo graag altijd je eigen zin doet, kan je beter geen relatie aangaan..

Gelukkig is niet iedereen zo volgzaam.