Waarom veranderen mensen in ouders?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 16:29 schreef DarkElf het volgende:
Ik vind kinderen heel leuk en lief en vind het geen probleem als ze meekomen, ze zijn onderdeel van dat gezin dus welkom

maar het is niet leuk als vervolgens idd jouw bank ondergemorst wordt ( wit want tsjah jij hebt geen kinderen) er een blijedvd aanmoet waar iig het kind niet naar kijkt want die is druk jouw huis aan het onderzoeken (logisch) met een bezorgde moeder erachteraan (ook logisch want ik heb nergens kindveilige sluitingen enwhatever want die heb ik niet nodig) of waar een kind mijn katten mishandelt waarbij ouders alleen zeggen: "niet te hard he? aaien.. zo..."

Gelukkig vluchten mijn katten en als die ene niet vlucht grijp ik wel in

Als het kindje dan eindelijk op bed ligt, wat ik ook geen probleem vind in mijn huis lijkt me logisch, denk je: "hehe eindelijk weer even gewoon kletsen" maar nee, voor de eerste borrel op is en voor het werk enzo besproken is is kindlief wakker, zet een keel op en hoppakee.... daar gaan we weer....


Natuurlijk is het normaal dat mensen kinderen krijgen, en natuurlijk is het normaal dat ze daar dolgelukkig mee zijn (schijnbaar want soms denk ik ) maar goed... das verschil in denken... Maar het is wel erg jammer dat mensen niet zichzelf én ouder kunnen zijn...

Maar goed het zal aan mij liggen want ik verander niet mee.

_{er zijn uitzonderingen op de regel en ik ken bijvoorbeeld een stel die dus gewoon *** en **** zijn mét kind.... erg plezant om mee om te gaan}

Toen die van mij nog klein was kon ik niet ook mezelf zijn als ik op bezoek zou gaan bij iemand met een wit bankstel, de gruwel zeg, als ik dat wist dan nam ik de ukkepuk niet mee !!!

Dan ben je ook echt bezig met hanewaken, opletten of je kind zich goed gedraagt, de zooi niet sloopt, de dieren niet martelt, allemaal gedoe waardoor je je amper met bezoek bezig kan houden.

Op die momenten stond ik ook wel echt in de moeder stand en was er weinig ruimte voor andere dingen, dat heeft meer te maken met zorgen dat je kind geen last veroorzaakt op een plek waar het bijna onmogelijk is voor een ukkepuk om geen last te veroorzaken dan dat je verder geen leven hebt, dat soort bezoeken zijn dan ook enorm vermoeiend.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:07 schreef Misstique het volgende:

[..]

Ik denk dat je je daarop verkijkt. Ik ga lang niet zo vaak meer uit, omdat ik de prijzen van zo'n avondje uit exorbitant hoog vind. Veel vaker ga ik langs bij vrienden/familie of komen ze bij mij voor een avondje keuvelen of spelletjes doen. Puur persoonlijk dit, maar wellicht ben ik wel een uitzondering.

Je hoeft alleen nog maar kinderen te krijgen zie ik
Maar goed, dat is zoals gezegd wat ik in MIJN omgeving zie. Mensen die geen kinderen hebben staan anders in het leven. Als de medische molen bij mij en E.T. niet gelukt zou zijn hadden we nu ook een ander leven. Dan hadden we in de afgelopen 4 jaar sowieso al een keer de binnenland route van IJsland gereden en een vakantie in Alaska achter de rug gehad.

Nu wil ik een vakantie met de kinderen. Ik ga ze niet 3 weken bij oma laten logeren zodat wij lekker avontuurlijk kunnen doen. Ze zijn een zeer gewenst en gewild onderdeel van ons leven. Dus in plaats van IJsland is het Voorthuizen... maar wel met z'n 4'en. En daar genieten we net zoveel, misschien wel meer van.

Dat is de beleving waar ik het over heb. Dat is geen oordeel en ik ga niet roepen dat kinderen een verrijking zijn die je als niet ouder niet begrijpt. Ik roep wel dat mijn leven simpelweg anders is als dat het was zonder kinderen. En dat geldt ook voor mensen in mijn omgeving. Verschuiving van interesses dus.

quote:

No problem, als ze daarnaast ook interesse kunnen tonen in wat míj beweegt.

Heb je wel eens over de hei gebanjerd? De mind numbing leegte! Je lult over alles wat maar remotely interessant is.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:31 schreef Vivi het volgende:

[..]

Nou, je kan het bijvoorbeeld hebben over onderwijsvormen, entingsprogramma's, ontwikkelingsfases....kinderen zijn niet alleen maar schijt en pies hoor.
[..]

Nee, ook nog kwijl, snot, limonade op je kleed en vingerverf op je behang.

snap ik maar tis ook niet zo dat iemand zijn huis zo maar even kindproof kan maken terwijl hijof zij geen kinderen heeft... ik denk dat zo'n situatie aan beide kanten wat flexibiliteit eist...

ik haal mijn knuffelkat weg als die lomperd zelf niet wegloopt en zij moeten hun kind leren wat echt aaien is of anders gewoon afblijven

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:14 schreef Maeghan het volgende:

[..]

Nee, ook nog kwijl, snot, limonade op je kleed en vingerverf op je behang.

kinderen worden ook ouder dan 3 hoor

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:15 schreef DarkElf het volgende:
ik haal mijn knuffelkat weg als die lomperd zelf niet wegloopt en zij moeten hun kind leren wat echt aaien is of anders gewoon afblijven

En er is dus een fase waarin dat kind dat dus nog écht niet kan!
Er zijn echt mensen bij wie ik niet langs ga omdat ik dan alleen maar politieagent aan het spelen ben.

Ja, dat is ook een verschil in houding natuurlijk. De een wil niets aanpassen aan visite met kinderen, de ander doet er alles aan. De ene ouder doet zijn best het kind in bedwang te houden, de ander kijkt er niet naar om. We hebben weleens kijkers in een koophuis gehad die niet op de kinderen letten, die heb ik toen maar van het losstaande bovenste deel van de servieskast geplukt Maar goed, gelukkig zijn dat wel uitersten.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:15 schreef DarkElf het volgende:
snap ik maar tis ook niet zo dat iemand zijn huis zo maar even kindproof kan maken terwijl hijof zij geen kinderen heeft... ik denk dat zo'n situatie aan beide kanten wat flexibiliteit eist...

En daarom ga je als ouders gewoon maar niet meer. Ik hou mijn hart vast als ik in een huishouden kom zonder kinderen. Zeker als er 'smettelijke' tapijten en dergelijke in het spel zijn. Voor mij niet leuk, voor het kind niet leuk en voor de gastheer/vrouw niet leuk.

quote:

ik haal mijn knuffelkat weg als die lomperd zelf niet wegloopt en zij moeten hun kind leren wat echt aaien is of anders gewoon afblijven

Tja, ik heb zelf 2 katten en wij roepen continue tegen onze zoon van net een jaar 'aaaaaai poes' en wrijven dan met zijn handjes over de vacht. Maar de motoriek van kinderen van die leeftijd is nog niet zo ontwikkeld he... en het concept 'nee' gaat pas vanaf een jaar of anderhalf jaar engizins werken... Dat betekent dus continue je wijntje (ver) op de tafel zetten, opspringen en jouw kat weer redden.... Ik blijf wel thuis.

Trouwens, over dat materialisme, ik denk dat dat niet te maken heeft met wel of geen kinderen hebben. De een is dol op auto's, luxe vliegreizen, dure etentjes en merkkleding en de ander niet. Het eerste soort mensen zal als ze kinderen krijgen waarschijnlijk ook veel merkkleding voor de kinderen kopen, merkfietsje, duur speelgoed, met het kind op vakantie naar een luxe resort op een eiland, etc. terwijl sommige ouders praktisch denken dat het kind toch met een paar maanden weer uit de schoenen gegroeid is en ze gewoon bij de Bristol haalt en begrijpt dat een kind net zo blij is met een doosje stoepkrijt of met een dagje naar de speeltuin.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:19 schreef Swetsenegger het volgende:

.... Ik blijf wel thuis.

of je spreekt gewoon ergens anders af, in t bos (leuk voor de kleine) bij een kroeg (leuk voor de ouderen die ff lekker willen zitten en eten) of wat je al dan niet meer kan bedenken... of de kleine gaat naar opa en oma en je spreekt elkaar ergens in een restaurant ofzo... of je gaat naar Scheveningen... weet ik het.

tis allemaal zo star wat je zegt, wat is er mis met flexibel zijn?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:18 schreef Moonah het volgende:

[..]

En er is dus een fase waarin dat kind dat dus nog écht niet kan!
Er zijn echt mensen bij wie ik niet langs ga omdat ik dan alleen maar politieagent aan het spelen ben.

dan vind ik, ja vinden , dat die mensen dat gewoon moeten zeggen... (ik neem aan dat er mensen zijn die dat doen ) en dan los je het op een andere manier op om in contact te blijven (zie mijn post nav swets)

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:22 schreef Maeghan het volgende:
Trouwens, over dat materialisme, ik denk dat dat niet te maken heeft met wel of geen kinderen hebben. De een is dol op auto's, luxe vliegreizen, dure etentjes en merkkleding en de ander niet. Het eerste soort mensen zal als ze kinderen krijgen waarschijnlijk ook veel merkkleding voor de kinderen kopen, merkfietsje, duur speelgoed, met het kind op vakantie naar een luxe resort op een eiland, etc. terwijl sommige ouders praktisch denken dat het kind toch met een paar maanden weer uit de schoenen gegroeid is en ze gewoon bij de Bristol haalt en begrijpt dat een kind net zo blij is met een doosje stoepkrijt of met een dagje naar de speeltuin.

Ik denk dat veel dingen ook niet meer gaan als je kinderen hebt, zowel qua planning als qua financien.
Wij gaan nu heel regelmatig uit eten, naar de bios, theater, etc. Als wij een kind zouden hebben, zou dat zeker minder worden, gewoonweg omdat de financien minder worden en omdat je niet 3-4 keer per week oppas wilt en kunt regelen zodat je weg kunt.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:25 schreef DarkElf het volgende:

[..]

of je spreekt gewoon ergens anders af, in t bos (leuk voor de kleine) bij een kroeg (leuk voor de ouderen die ff lekker willen zitten en eten) of wat je al dan niet meer kan bedenken... of de kleine gaat naar opa en oma en je spreekt elkaar ergens in een restaurant ofzo... of je gaat naar Scheveningen... weet ik het.

tis allemaal zo star wat je zegt, wat is er mis met flexibel zijn?

Dan heeft het toch niks meer te maken met op visite gaan? Met andere ergens op een kindvriendelijke omgeving afspreken is hierboven al besproken. Zie mijn 'hei' post.

En ik ga zeker niet mijn kinderen naar oma brengen omdat ik bij vrienden op bezoek moet met een kat. Dan ga ik liever niet.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:25 schreef DarkElf het volgende:

[..]

of je spreekt gewoon ergens anders af, in t bos (leuk voor de kleine) bij een kroeg (leuk voor de ouderen die ff lekker willen zitten en eten) of wat je al dan niet meer kan bedenken...

tis allemaal zo star wat je zegt, wat is er mis met flexibel zijn?

DE, soms is het gewoon te veel gedoe om van alles te regelen. Ik heb het liefst dat mensen bij mij komen. Mijn huis is kindveilig ingericht zodat ik gewoon lekker kan kletsen en mijn kind zelf kan spelen zonder allerlei gevaarlijke toeren uit te halen. Bovendien kan hij dan ook gewoon zijn middagslaapje doen in zijn eigen bed zodat hij niet de rest van de dag chagrijnig is.

Grappig, laatst had ik het er met vriendinnen over die al wat oudere kinderen hebben (jaar of 8-15). Zij snapten heel goed de gebondenheid waar ik nu toch best wel in verkeer. Mijn vriendinnen die dus geen kinderen hebben vinden het vaak lastiger.

Tuurlijk snap ik dat maar je kan niet altijd maar van mensen "verwachten" (vragen) dat ze altijd jouw kant op komen, mensen hebben vaak ook nog andere dingen te doen en bovendien; het moet van twee kanten komen en als mensen dan voorstellen hebben hoe dingen makkelijker kunnen voor ánderen nota bene en ook dat is te moeilijk dan vind ik eerlijk gezegd dat dingen wel erg van een kant komen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:28 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik denk dat veel dingen ook niet meer gaan als je kinderen hebt, zowel qua planning als qua financien.
Wij gaan nu heel regelmatig uit eten, naar de bios, theater, etc. Als wij een kind zouden hebben, zou dat zeker minder worden, gewoonweg omdat de financien minder worden en omdat je niet 3-4 keer per week oppas wilt en kunt regelen zodat je weg kunt.

En omdat je er gewoon geen zin meer in hebt. Vergeet niet dat kinderen ook gewoon (veel) extra werk met zich meebrengen. Als ze jong zijn regelmatig een gebroken nachtje (vannacht werd mijn dochter nog wakker van hagel op het raam... PANIEK), rommel in huis wat je pas kan opruimen als die kinderen op bed liggen, etc.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:33 schreef DarkElf het volgende:
Tuurlijk snap ik dat maar je kan niet altijd maar van mensen "verwachten" (vragen) dat ze altijd jouw kant op komen, mensen hebben vaak ook nog andere dingen te doen en bovendien; het moet van twee kanten komen en als mensen dan voorstellen hebben hoe dingen makkelijker kunnen voor ánderen nota bene en ook dat is te moeilijk dan vind ik eerlijk gezegd dat dingen wel erg van een kant komen.
[..]

Zij moeten toch ook voor ánderen moeite doen?

quote:

moet het altijd "op visite zijn" dan? is gewoon iets leuks doen en elkaar zien niet goed? te moeilijk? te vervelend, te lastig?..

....

Nee, dat zeg ik toch... zie mijn 'hei' post.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:33 schreef DarkElf het volgende:
Tuurlijk snap ik dat maar je kan niet altijd maar van mensen "verwachten" (vragen) dat ze altijd jouw kant op komen, mensen hebben vaak ook nog andere dingen te doen en bovendien; het moet van twee kanten komen en als mensen dan voorstellen hebben hoe dingen makkelijker kunnen voor ánderen nota bene en ook dat is te moeilijk dan vind ik eerlijk gezegd dat dingen wel erg van een kant komen.

En dus verwateren sommige vriendschappen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:38 schreef Moonah het volgende:

[..]

En dus verwateren sommige vriendschappen.

Klopt en das klote , en dat alleen maar door "die kinderen"

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:41 schreef DarkElf het volgende:

[..]

Klopt en das klote , en dat alleen maar door "die kinderen"

En jouw kolere katten!

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:41 schreef DarkElf het volgende:

[..]

Klopt en das klote , en dat alleen maar door "die kinderen"

Nou ja, kloten... Ik heb er een heel leuk vriendje voor in de plaats gekregen.
Maar serieus, ik heb ook gewoon minder tijd en energie over voor vrienden. Dus blijven de leuksten over, want in hen wil ik wél investeren en gedoetjes regelen.
_{En gelukkig hebben de leuksten ook kinderen, dus dat komt dan weer goed uit.}

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:42 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

En jouw kolere katten!

Ja dat zal het ongetwijfeld zijn.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:56 schreef DarkElf het volgende:

[..]

Ja dat zal het ongetwijfeld zijn.

Je begrijpt hopelijk dat het gewoon een geintje was voortbordurend op jouw 'die kinderen' geintje...

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:59 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Je begrijpt hopelijk dat het gewoon een geintje was voortbordurend op jouw 'die kinderen' geintje...

zag je de PI niet men?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 23:22 schreef DarkElf het volgende:

[..]

zag je de PI niet men?

Die zie ik vaker bij reacties op post van mij en even zo vaak als ze het grappig vinden is het ook omdat ze mijn post belachelijk vinden (meestal door verkeerde interpretatie).

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 22:41 schreef DarkElf het volgende:

[..]

Klopt en das klote , en dat alleen maar door "die kinderen"

Nee dat komt doordat die vriendschappen dan niet zo hecht waren als dat ze leken te zijn.
Dat merk je ook als je langere tijd ziek bent, en mensen komen niet meer langs of bellen na 3 weken niet meer op om te vragen hoe het met je gaat.
Schifting van echte vrienden vind op die momenten plaats.

Ik vind wel dat je wereldje kleiner wordt met kinderen , zeker als ze zo jong zijn dat er overal nog fysiek gevaar op de loer ligt. Je vrienden zien met kind erbij, bestaat dan vooral uit halve gesprekken en al doorpratend achter je kind rennen. Of je gaat weg en hebt door dat je eigenlijk helemaal niemand gesproken hebt .
Het blijft toch een beetje zoeken hoe het moet.
Als ik niet te moe ben spreek ik het liefst alleen af, of ik bel wat langer. Want ik wil ook graag over andere dingen praten.
Wat ik merk bij sommige vrienden is dat er een hoop ingevuld wordt als je eenmaal kinderen hebt. Je wordt minder gebeld omdat je weleens met je kind bezig kan zijn. Ze voelen zich verplicht er steeds naar te vragen. Beetje het kip en het ei.

Inderdaad, bij gebrek aan allerlei leuke activiteiten en een divers sociaals leven als voor de zwangerschap gaat het over luiers vol schijt en alles daar omheen.

Zolang ze zichzelf maar overtuigen dat enkel dat onderwerp 24/7 voor de volgende tig jaar leuk is, wordt er tenminste niemand manisch depressief.

Van vrienden verwacht ik wel dat ze daar een beetje doorheen kunnen prikken eigenlijk. Je bent nog steeds dezelfde persoon als daarvoor. Alleen wel vol van iets anders dan daarvoor. Gesprekken die er toe doen, gaat toch nooit over een opsommng van stoere activiteiten. Tis meer een aanleiding.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 23:48 schreef marlieske het volgende:
Schifting van echte vrienden vind op die momenten plaats.

dat vind ik wel een wat te bittere visie op vriendschap. ik ga meer mee met ET's verklaring, dat vriendschappen nou eenmaal geen vaststaande gegevens zijn. sommige veranderen met je mee, andere buigen af, raken op een lager pitje of verdwijnen gewoon helemaal. je maakt ook nieuwe vrienden in de loop van de tijd, en je kunt nou eenmaal niet een oneindig groot vriendschappen-netwerk onderhouden - zeker niet als je inderdaad in zo'n intensieve periode zit met kleine kinderen - dus vallen er ook een aantal af.

interessant topic overigens. je hebt hier in OUD ook wel een mooie doelgroep te pakken, wij zijn immers (vrijwel) stuk voor stuk nogal 'verOUDerd'. ik probeer zelf aan de ene kant wel voor een al te smalle horizon te waken maar heb aan de andere kant ook niet te krampachtig geprobeerd om alles maar op het oude niveau te blijven voortdoen. gewoon toegeven aan die tijdelijke (?) obsessie voor je kroost is af en toe best lekker! ze zijn nou eenmaal ook echt een heleboel energie waard. en vooral die eerste tijd heb je inderdaad ook te maken met tamelijk bepalende zaken als slaapjes en voedingen etc. 't kostte mij niet zoveel moeite om me daar bij neer te leggen, ook omdat ik weet dat 't van tijdelijke aard is. ik ken ook genoeg mensen die daar flexibeler mee omgaan of omgegaan zijn, en die mij daarin wat star vinden. ('t is dus echt niet zo dat alle ouders daarin 't zelfde zijn.)

Bij gebrek aan een eigen mening ben ik met Swets, Tink en bix. Denk ik.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 23:48 schreef marlieske het volgende:

[..]

Nee dat komt doordat die vriendschappen dan niet zo hecht waren als dat ze leken te zijn.
Dat merk je ook als je langere tijd ziek bent, en mensen komen niet meer langs of bellen na 3 weken niet meer op om te vragen hoe het met je gaat.
Schifting van echte vrienden vind op die momenten plaats.

En dan die zogenaamde vrienden die je ineens heel interessant vinden omdat je een kind hebt. Ze zijn helemaal niet geïnteresseerd in jou als persoon, maar je kind is de WERELD! En ze willen zó graag oppassen. Ik kan het niet heel duidelijk omschrijven, maar die ruik ik vanaf een afstandje al

En ja... sommige vrienden ben ik kwijt. Ik ben nu eenmaal ook aan het groeien. Vriendschappen raak je ook kwijt door verhuizen, andere studie, vaste relatie, gewoon volwassen worden.

Krea, ik ben zeker de aangename uitzondering, hè

Overigens deel ik je ergenis, hoor, ook toen ik pas moeder was, of nog nét niet.. pré vroeg iedereen steeds als eerste naar mijn buik en niet naar mij, en post was het in het begin vooral "hoe is het met de kleine?" ...om dan daarover verder te borduren.. ja, lief en zo, ik begrijp dat wel, maar ik was en ben verdomme meer dan enkel moeder, hè
Kap je zo'n gesprek af, of kom je zelf niet echt vaak met anekdotes over je koters aan, dan vinden sommigen dat weer vreemd "je hebt het helemaal niet zo vaak over je kids eigenlijk, wrom is dat?"

Dus eigenlijk had ik meer "last" van mijn omgeving, qua gespreksstof dan mijn omgeving van mij..
Ik vond het vooral op werk juist een verademing om eens niet over luiers, flesjes etc te praten, tussen het werken door uiteraard

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 16:11 schreef remlof het volgende:
newbie-ouders

Wij spreken als we op visite gaan vaak een beetje van te voren af wie zich het meest over onze dochter ontfermt tijdens het bezoek. Dus dat je niet allebei alleen maar met je kindje bezig bent. Zo kan de een praten over de wereldproblematiek en let de ander op Linde Vaak komt het dan zo uit dat er vanzelf wel iemand die zelf kinderen heeft (of gek is op kinderen) bij de persoon komt zitten die "oppast"

En het ligt dus erg aan het soort bezoekje dat we afleggen wie er het meeste oplet, eten geeft en luiers verschoont. Gaan we voetbal kijken bij vrienden dan let ik op (ik vind voetbal ) of ik blijf gewoon thuis met de kleine zodat mijn vriend alleen gaat en gaan we bv naar een vriendin met vriend van mij dan past mijn vriend weer wat meer op.

Moet zeggen dat we eigenlijk niet echt merken dat mensen zich ineens afwezig houden. Het lijkt juist wel of we nu vaker iets gaan doen. Laatst bijvoorbeeld nog met een groepje vrienden bij iemand thuis gegeten. Logeerbedje mee. Tijdens de borrel voor het eten was onze dochter aan het spelen en ze kreeg om half 9 de laatste fles. Om 9 uur gingen wij aan tafel en zij in de slaapkamer het logeerbedje in. Ze sliep binnen een kwartiertje en daarna zijn we wel tussen de verschillende gangen door even snel gaan kijken, maar verder niks. We hebben haar toen pas om half 1 weer wakker gemaakt toen we naar huis gingen Zo kan het dus ook.

O ja meestal vragen we vooraf wel even of kinderen welkom zijn en zo niet regelen we oppas of we gaan niet of 1 van ons gaat.

Uiteraard kan het ook anders, dat is dus ook een beetje de insteek van het topic gok ik.

het is helemaal niet nodig om jezelf in een sociaal isolement te rammen. Natuurlijk kan ik me 100% voorstellen dat als ik op Vrijdagmiddag een mail rondstuur om die avond te gaan borrelen, dat je als ouder niet 123 kan.

Maar ik (ja, allemaal praktijk ervaring) heb het tig keer geprobeerd met afspraken over 2 weken oid, en dan neemt men niet eens de moeite om het kind bij de ouders van te stallen. Het kan gewoon niet, klaar. ja, dan wil je niet. En dat gaat er bij mij niet meer in.

Mensen die ik ken vanaf hun 15e (ben nu 34) die altijd meegingen, lekker konden lullen over Voetbal, auto;s vrouwen, games, reizen weet ik het (nee, het hoeft niet altijd diepzinnig) doen dat nu niet meer.

En dat terwijl het lekker ouderwets kut gaat met Ajax, er mooie auto's zijn, vrouwen altijd leuk zijn om naar te kijken en de Xbox ook nog leuk is etc. Maar opeens zijn dat geen boeiende onderwerpen meer omdat je een kind hebt?

Opeens gaat het over de kinderen en alles wat er mee te maken heeft, Hypotheken, bijtelling etc. Saaaaaaaaaaaaaaaaaaai!

Zal allemaal wel zogenaamd onder het kopje "volwassen" worden horen hoor, maar ik zie het "nut" er niet van in. Je leeft maar 1 keer en kort .

Ajax, auto's, vrouwen en de Xbox heb ik nooi boeiend gevonden

Heatwave, hoe oud zijn die kids dan?
Ik zal zelf ms wel een uitzondering geweest zijn destijds dan, maar een brede interesse die ik altijd al had, is echt niet minder geworden, hoor, sinds de kids er zijn en met mijn vrienden/kennissen met kids dito.
Tuurlijk praten we ook over school/studie/pubernukken etc, maar veel meer over andere zaken, politiek, films, over vroegâh, het weer , Fitna , hobbies, sex sex en sex, of het gebrek daaraan

Wellicht ligt het ook een beetje aan de basis aan geestelijke bagage? waren het eigenlijk altijd al saaie lullen/trutten, maar zag jij dat niet/anders toen?

Begrijp me goed, ik ken ook mensen die enkel nog maar "Ouders" zijn, hoor, maar net zoveel, zo niet meer die net zo zijn als ik (alsof dat leuk is ).

Goed topic .

Als er visite komt met klein grut zet ik de hamsterkooien veilig boven neer voor ik als een soort politie-agent alleen maar kleine handjes uit de kooien mag grissen. De hond sturen we eigenlijk het liefst ook naar boven maar die wil mensen begroeten enzo, maar als er een ukkepuk aan haar oren gaat trekken en iets te lomp aait omdat de motoriek nog niet 100 procent is, moet ik ingrijpen voordat de hond het beu is na een half uur, want dan verwachten de ouders van ukkepuk dat ik de hond ter plekke met een nekschot afmaak. Ik snap ook dat ik de kinderen daar niet op mag afrekenen, het zijn kinderen, maar daar gaat je orchidee van 8 jaar met tig mooie stekkies omdat ukkepuk hem even wil verpotten en de ouders het kei-schattig vinden en niet ingrijpen, blind zijn voor de bezwaren van een ander.

Maar ik ben nu eigenlijk al 'afscheid' aan het nemen van een zwangere vriendin van me. Oké, ik geef toe, ik klets nu lekker mee met de zwangerschapsverhalen omdat ik het ook wel intererssant vind, maar ik zal haar missen als vriendin. Ze wordt nu moeder en zal geen tijd meer hebben om naar de bioscoop te gaan. En ik snap nu ook wel dat ze moe is nu ze hoogzwanger is, dat snap ik allemaal best, dus dan is het geen probleem.
Maar.
Als ik een last-minute opdracht krijg die die middag af moet zijn en als het takkedruk is en ik aan die vriendin vraag of we een andere keer kunnen afspreken, dan krijg ik op m'n flikker. Het zal wel niet te vergelijken zijn, maar we hebben allebei ons eigen leven en er kan iets tussenkomen soms, maar op de een of andere manier zijn de redenen van ouders beter dan die van anderen. Ach, het is je werk maar, dat kun je vannacht nog wel doen, of dan had ik beter moeten plannen of de opdracht niet aan moeten nemen ook al zaten ze om iemand te springen die iets kon doen.
Het hele relativeringsvermogen is gewoon weg, lijkt het . Mijn miezerige baantje valt in het niet en is niet interessant, hun kroost is alles wat telt, en als ik dan eens iets te vertellen heb over mijn o zo saaie en lege bestaan, dan onderbreken ze me midden in een zin over iets wat de kleine eens had gedaan, ook al heb je dat verhaal al drie keer gehoord.
Ja, daar gaat je vriendschap, die verwatert gewoon, je slaat ieder een eigen weg in, maar de nieuwe ouders hebben het niet eens in de gaten of doen amper moeite om de vriendschap te bewaren, terwijl ik er echt veel moeite mee heb dat het gewoon niet meer gaat.

Ik heb niet het hele topic gelezen, maar ik voel me totaal niet aangesproken

@ milagro, verschilt van net geboren tot al een paar jaar oud .

Ik ja, ik heb allang gezegd dat het niet bij alle ouders zo is, maar bij heel veel wel. En ik snap dat oprecht niet, dat na het kind alle dingen die je (pakweg) 30 jaar leuk vond opeens niet meer boeiend zijn .

Ik heb zelf gebroken met een vriendin omdat ik het dodelijk vermoeiend vond dat ze, terwijl ik op knappen liep en slechts schuifelend vooruit kwam wegens bekkeninstabiliteit, zei dat we "Toch écht weer heel snel een nacht naar Crazy Piano's moesten gaan". Verder, toen mijn zoontje geboren was en we uit lunchen gingen ging het alleen maar door wie zij zich nu weer had laten uitwonen die ze op MSN had leren kennen en, zó raar, waarom ze daarna niet meer belden?!

Als ik een "vertrouwelijk vriendinnengesprek" probeerde te voeren over dingen die ik moeilijk vond aan mijn nieuwbakken rol was daar geen aandacht voor. Die vriendschap kostte me dus ook teveel energie, we deelden niets meer, hoewel ik daar toch echt wel in geinvesteerd heb. maarje leven veranderd gewoon 180% , zeker de eerste periode, en dat ontkennen is niet realistisch.

Ik ken ook van die 24/7-over-kinderen-kletsende-ouders. Maar het probleem ligt hem _{(vind ik)} niet in het feit dat ze zo graag enkel en alleen maar over de kinderen kletsen, maar dat ze totaal voor geen meter intresse hebben in wat een ander te melden heeft! Voor mijn part kletsen ze zich een tongkramp over Keesje, maar bij sommigen kom je er niet eens tussen met iets anders en als je er al tussen komt horen ze je niet en beginnen ze weer over de waterwratjes van Keesje.

Praten over je kind is zo fout nog niet, maar het niet luisteren naar wat anderen te melden hebben _{(en daar ook tijd voor willen hebben/maken!)} wel. Sommigen horen zichzelf volgens mij erg graag praten...

quote:

Op woensdag 26 maart 2008 11:05 schreef Kreator het volgende:

[..]

..die zitten er ongetwijfeld wel tussen. Maar ook met normale mensen in mijn vriendengroep zag/zie ik een significant verschil, dus dat gaat niet helemaal op.
Kijk, dat iemand kinderen neemt en daarmee bezig is vind ik niet zo erg, maar wáárom moet zo'n kind mee naar een verjaardag en moet IEDEREEN zich dan aanpassen aan het asociale gedrag van die ene persoon? Dat stoort me gewoon, maar kennelijk is het geoorloofd, want het gaat over kinderen.
Als je datzelfde zou doen met een herdershond ('het is m'n kindje'), dan zou 99% van de mensen hier ook zeggen dat ze eens normaal moeten doen.

Een kind dump je dan ook niet zo makkelijk in een bench.

quote:

Op woensdag 26 maart 2008 11:08 schreef Ireth het volgende:
Ik ken ook van die 24/7-over-kinderen-kletsende-ouders. Maar het probleem ligt hem _{(vind ik)} niet in het feit dat ze zo graag enkel en alleen maar over de kinderen kletsen, maar dat ze totaal voor geen meter intresse hebben in wat een ander te melden heeft! Voor mijn part kletsen ze zich een tongkramp over Keesje, maar bij sommigen kom je er niet eens tussen met iets anders en als je er al tussen komt horen ze je niet en beginnen ze weer over de waterwratjes van Keesje.

Praten over je kind is zo fout nog niet, maar het niet luisteren naar wat anderen te melden hebben _{(en daar ook tijd voor willen hebben/maken!)} wel. Sommigen horen zichzelf volgens mij erg graag praten...

Dat zijn dezelfde mensen die voordat ze ueberhaupt een kind kregen uitgebreid vertelden dat ze een vaginale schimmel hadden en hoe dat eruitzag/rook, of na een operatie vroegen "Wil je mijn litteken zien? "

Die mensen zijn sowieso fout.

quote:

Op woensdag 26 maart 2008 10:55 schreef CherryLips het volgende:
Het hele relativeringsvermogen is gewoon weg, lijkt het . Mijn miezerige baantje valt in het niet en is niet interessant, hun kroost is alles wat telt, en als ik dan eens iets te vertellen heb over mijn o zo saaie en lege bestaan, dan onderbreken ze me midden in een zin over iets wat de kleine eens had gedaan, ook al heb je dat verhaal al drie keer gehoord.

Dat bedoelde ik dus! Dat hun leven om een kind draait wil nog niet zeggen dat ze dan ook maar in het middelpunt van de belangstelling hoeven te staan en dat iedereen daarom heen in het niet valt!