Kinderen krijgen op steeds jongere leeftijd?

En dan ben je in een paradijselijke toestand, helemaal klaar voor een kind, en gebeurt er iets noodlottigs waardoor je weer helemaal van voren af aan kunt beginnen.. Ik ben wat minder optimistisch dan jij denk ik, Moonah.
En misschien is het erg flauw, maar ik denk dat kinderen hier over het algemeen heel wat betere kansen hebben om goed op te groeien dan kinderen in bijv oorlogsgebieden. Veel problemen hier zijn ook 'luxeproblemen' (soms lijkt het wel of de menselijke geest misschien ook een bepaalde mate van 'problemen' nodig heeft om te functioneren, maar dat is misschien een vergezochte gedachte die hier offtopic is).

Tja, en sommige dingen zijn nou eenmaal niet te verwerken, moet je dan maar niet aan kinderen beginnen?

pruk, dat lijkt me niet iets dat in het algemeen beantwoord kan worden maar iets dat iedereen voor zichzelf moet afwegen. maar het lijkt me wel belangrijk dat je er op z'n minst over nádenkt of je met wat je ook aan bagage hebt in staat bent om je kind een goede basis mee te geven. zie ook het boek dat ik toevallig van de week al elders aanraadde. een kind op de wereld zetten is wel een verantwoordelijkheid.

niet dat ik overigens denk dat jonge ouders daartoe minder in staat zijn dan oudere ouders, maar wat voor mij persoonlijk wel altijd een belangrijke voorwaarde was om aan kinderen te 'beginnen' was dat ik mezelf er voldoende voor in evenwicht moest voelen en daarnaast dat ik dit alleen wilde doen in een stabiele relatie, met iemand waar ik 't écht samen mee zag zitten en aan zou durven. die omstandigheden heb ik nou eenmaal pas vrij laat bereikt, anders had ik heus niet per se tot m'n 35e gewacht.

[ Bericht 46% gewijzigd door bixister op 26-09-2007 00:24:32 ]

MAar Bix, de andere kant is dan dus dat juist de mensen die hun verantwooredlijkheid hoog opnemen, en waarschijnlijk daardoor ook erg verantwoordelijke ouders zullen zijn, het ouderschap langer uitstellen of afstellen omdat ze erg zwaar tillen aan de problemen die zij hebben. Terwijl de "tokkies" zich ongebreideld blijven voortplanten. Ik ken iig (te) veel mensen die waarschijnlijk prima ouders zouden zijn als ze zich daar maar overheen zouden kunnen zetten (soort faalangst eigenlijk, heb ik het kind emotioneel wel genoeg te bieden, etc -- leggen de lat onrealistisch hoog).

tsja, moet je je eigen normen dan maar gaan aanpassen omdat anderen er anders over denken/doen?

da's weer een ander uiterste. Maar enig realisme meenemen in je overwegingen kan geen kwaad denk ik. En wat minder leven met een soort maakbaarheidsideaal v/e ideale samenleving door ideale kinderen door ideale opvoeding van ideale ouders.

ik begrijp wel wat je bedoelt, en natuurlijk zit daar ook wat in, maar het is maar net hoe je 't bekijkt. er wordt in mijn ogen toch juist ook wel vaak wat al te nonchalant gedacht dat 't met de opvoeding allemaal vanzelf wel goed zal gaan, terwijl dat gewoon vaak niet zo is. ik heb ('vroehoeger' ) met kinderen gewerkt die uit huis geplaatst waren om diverse redenen, en uit die periode vooral onthouden dat wanneer dingen niet goed gaan in de vroege kindertijd, dat enorme beschadigingen aan kan richten die erg moeilijk te herstellen zijn. en zoals ingeborg bosch heel goed uit weet te leggen geldt dat ook voor minder extreme gevallen dan die waarbij uithuisplaatsing nodig is.

Oke, ik zal het boek een keer lezen maar is het niet 'gewoon' een variatie op Alice Miller?

quote:

Op dinsdag 25 september 2007 18:43 schreef Moonah het volgende:

[..]

Míts je eea verwerkt hebt. Anders loop je grote kans te gaan projecteren en compenseren en daar wordt je kind dan de dupe van.

Ja, maar dat lijkt me bijna een 'voorwaarde' om aan kinderen te beginnen.

Maar ik bedoelde ook niet dat je een 'tik' (is het trouwens niet tic? voordat het wordt verward met die zogenaamde opvoedkundige tik) moet uitleven op je kinderen, maar dat je het in een voordeel kunt gebruiken door extra alert te zijn.

quote:

Op dinsdag 25 september 2007 15:20 schreef Sjeen het volgende:

[..]

Ik denk het eigenlijk niet... ik denk dat het in je karakter zit of niet. Ik heb ook behoorlijk de drang om te bewijzen dat ik een goede moeder ben en Isa een goed opgevoed kind

En ik ben vrij jong meoder geworden maar heb dat eigenlijk niet
Ik ben best wel een onzeker persoon, over mezelf enzow, maar realiseer me nu pas dat ik als moeder eigenlijk helemaa niet onzeker ben. Okay in het begin wel een beetje, maar sinds ik heb leren te vertrouwen op mijn eigen gevoel is dat steeds minder geworden.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 00:15 schreef bixister het volgende:
een kind op de wereld zetten is wel een verantwoordelijkheid.

En dat is o.a. wat ik bedoelde met dat moeder worden je verandert. Vroegah had ik helemaal niet echt verantwoordelijkheidsgevoel. En nu wel

Ik denk trouwens dat poemojn wel en goed punt heeft. Veel mensen willen eerst een "perfecte" situatie creëren voordat ze aan kinderen beginnen. Juiste relatie uiteraard, werk, genoeg geld, groot huis, etc. En zo kun je het blijven uitstellen, want perfect bestaat natuurlijk niet.
En terwijl ik dit typ vraag ik me af of deze mensen als ze eenmaal ouder zijn dan ook meer moeite hebben met de onverwachtse en "onplanbare" dingen waar je mee te maken krijgt als je een kind hebt. Want je kunt alles wel precies uitstippelen, maar een kind trekt meestal toch zijn eigen plan.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 08:58 schreef texelonia het volgende:

[..]

En dat is o.a. wat ik bedoelde met dat moeder worden je verandert. Vroegah had ik helemaal niet echt verantwoordelijkheidsgevoel. En nu wel

Ik denk trouwens dat poemojn wel en goed punt heeft. Veel mensen willen eerst een "perfecte" situatie creëren voordat ze aan kinderen beginnen. Juiste relatie uiteraard, werk, genoeg geld, groot huis, etc. En zo kun je het blijven uitstellen, want perfect bestaat natuurlijk niet.
En terwijl ik dit typ vraag ik me af of deze mensen als ze eenmaal ouder zijn dan ook meer moeite hebben met de onverwachtse en "onplanbare" dingen waar je mee te maken krijgt als je een kind hebt. Want je kunt alles wel precies uitstippelen, maar een kind trekt meestal toch zijn eigen plan.

Je zaakjes op orde willen hebben (zoals een huis waarin het kind een eigen kamertje heeft etc. etc.) en wel of niet flexibel kunen omgaan met het feit dat je met een kind niets kan plannen zijn toch wel 2 verschillende dingen en die hebben volgens mij vrij weinig met elkaar te maken.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 08:58 schreef texelonia het volgende:

En terwijl ik dit typ vraag ik me af of deze mensen als ze eenmaal ouder zijn dan ook meer moeite hebben met de onverwachtse en "onplanbare" dingen waar je mee te maken krijgt als je een kind hebt. Want je kunt alles wel precies uitstippelen, maar een kind trekt meestal toch zijn eigen plan.

Voor onze situatie sprekend... nee.
Waarom zou je daar als oudere meer moeite mee hebben? Sterker nog, ik ben er nu makkelijker mee als 10 jaar geleden. Alles staat verder op de rit, het enige onverwachtte zit dus in die kinderen. Daar kan ik op anticiperen. Over de rest hoef ik me nauwelijks druk te maken.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:10 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Je zaakjes op orde willen hebben (zoals een huis waarin het kind een eigen kamertje heeft etc. etc.) en wel of niet flexibel kunen omgaan met het feit dat je met een kind niets kan plannen zijn toch wel 2 verschillende dingen en die hebben volgens mij vrij weinig met elkaar te maken.

Tot op zekere hoogte wel ja, maar sommige mensen willen alles mijn inziens iets té goed geregeld hebben. Dat moet iedereen natuurlijk voor zich weten, maar het was gewoon iets wat ik me afvroeg.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:20 schreef texelonia het volgende:

[..]

Tot op zekere hoogte wel ja, maar sommige mensen willen alles mijn inziens iets té goed geregeld hebben.

Ja, daar kan ik wel in mee gaan ja. Alsof je pas kinderen kunt krijgen áls je een rijtjeshuis hebt, met stationwagen voor de deur en uitgestippeld pensioenplan. Fuck dat. .

maar ik denk dat controlfreak zijn, niet met leeftijd te maken heeft

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:20 schreef texelonia het volgende:

[..]

Tot op zekere hoogte wel ja, maar sommige mensen willen alles mijn inziens iets té goed geregeld hebben. Dat moet iedereen natuurlijk voor zich weten, maar het was gewoon iets wat ik me afvroeg.

Klopt, die mensen heb je zeker. Volgens mij is dat echter meer een karaktertrek dan iets dat leeftijdgerelateerd is.

Tuurlijk, die mensen zijn er zeker. Die twijfelen ook tot in den treure of ze het wel moeten doen.
Maar of dat nou echt slecht is... als je er zo over twijfelt moet je er niet aan beginnen zou ik zeggen, je kan namelijk niet meer terug.

Laat ze lekker zou ik zeggen, net als dat de mensen die daar geen fuck om geven en wel zien waar het schip strand ook hun gang moeten kunnen gaan...

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:23 schreef E.T. het volgende:
maar ik denk dat controlfreak zijn, niet met leeftijd te maken heeft

Mwoch, het is ook maatschappelijk opgelegd hoor. Wij kregen echt wel wat scheve en vragende gezichten toen we vertelden dat 'we' zwanger waren en voorlopig lekker in ons huurflatje bleven zitten. Alsof het biologisch gezien onmogelijk is om daar kinderen te krijgen en op te voeden.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:26 schreef Jarno het volgende:

[..]

Mwoch, het is ook maatschappelijk opgelegd hoor. Wij kregen echt wel wat scheve en vragende gezichten toen we vertelden dat 'we' zwanger waren en voorlopig lekker in ons huurflatje bleven zitten. Alsof het biologisch gezien onmogelijk is om daar kinderen te krijgen en op te voeden.

Dat ligt dan aan de kringen waarin jij verkeerd.
Althans... ik vind het zwaar bekrompen en zou daar geloof ik zelf geen seconde over na denken. Als er ruimte voor de baby is, is het toch prima?
_{Ik zou wel mijn wenkbrauwen optrekken bij bewust kiezen voor een woonsituatie waar het kindje geen eigen kamertje heeft, dat is in mijn ogen gewoon niet echt handig.}

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:26 schreef Jarno het volgende:

[..]

Mwoch, het is ook maatschappelijk opgelegd hoor. Wij kregen echt wel wat scheve en vragende gezichten toen we vertelden dat 'we' zwanger waren en voorlopig lekker in ons huurflatje bleven zitten. Alsof het biologisch gezien onmogelijk is om daar kinderen te krijgen en op te voeden.

Met jou als vader kan ik me wel iets voorstellen bij de vragende gezichten

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:30 schreef E.T. het volgende:

[..]



Met jou als vader kan ik me wel iets voorstellen bij de vragende gezichten

Oooooh, ging het dáár om. .

quote:

Op dinsdag 25 september 2007 23:48 schreef poemojn het volgende:
En dan ben je in een paradijselijke toestand, helemaal klaar voor een kind, en gebeurt er iets noodlottigs waardoor je weer helemaal van voren af aan kunt beginnen.. Ik ben wat minder optimistisch dan jij denk ik, Moonah.
En misschien is het erg flauw, maar ik denk dat kinderen hier over het algemeen heel wat betere kansen hebben om goed op te groeien dan kinderen in bijv oorlogsgebieden. Veel problemen hier zijn ook 'luxeproblemen' (soms lijkt het wel of de menselijke geest misschien ook een bepaalde mate van 'problemen' nodig heeft om te functioneren, maar dat is misschien een vergezochte gedachte die hier offtopic is).

Ik bedoel absoluut niet dat je eerst een 'paradijslijke toestand' moet scheppen alvorens aan kinderen te beginnen
Ik bedoel wél dat het me (eufemistisch gezegd) verstandig lijkt om eerst allerlei traumatische shit uit het verleden die zich in allerlei angsten/fobieën/neuroses enz uit op te ruimen, daar een paar jaar de tijd voor te nemen, en dan pas aan kinderen te beginnen. Als dat dus betekent dat je geen 22 meer bent voordat je vader/moeder wordt is er imo geen man overboord. Sterker nog, zowel de ouder als het kind zullen er alleen maar baat bij hebben.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 07:50 schreef Tan het volgende:

[..]

Ja, maar dat lijkt me bijna een 'voorwaarde' om aan kinderen te beginnen.

Maar ik bedoelde ook niet dat je een 'tik' (is het trouwens niet tic? voordat het wordt verward met die zogenaamde opvoedkundige tik) moet uitleven op je kinderen, maar dat je het in een voordeel kunt gebruiken door extra alert te zijn.

Yup, ik snap je wel.
maar onbewust kan 'extra alert' doorslaan naar 'projecteren van je eigen angsten op je kind'.

En Pruk, even heel kort door de bocht:
Veel leed is te verwerken. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Dat kost tijd, motivatie, doorzettingsvermogen, geduld. Als trauma's werkelijk zó erg zijn dat ze níet te verwerken zijn, dan weet ik idd niet of het in het belang van het kind is dat het geboren gaat worden. Maar dit gaat te veel offtopic.

quote:

Op woensdag 26 september 2007 09:24 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Klopt, die mensen heb je zeker. Volgens mij is dat echter meer een karaktertrek dan iets dat leeftijdgerelateerd is.

Dat misschien niet, maar wat poemojn ookal zei, is het misschien wel zo dat die "controlfreaks" juist degenen zijn die op latere leeftijd kinderen krijgen. Omdat die alles zo geregeld willen hebben dat ze het kinderen krijgen maar blíjven uitstellen. _{waarmee ik dus zeker niet wil zeggen dat alle oudere ouders controlfreaks zijn}