Ik trek het niet meer

Vraag als toevoeving: Benzin, hoe zou je willen (concreet en gedetaillieerd) dat je leven eruit zag?

Emo's in elkaar slaan helpt ook altijd .

quote:

Op maandag 3 september 2007 17:11 schreef benzin het volgende:

[..]

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik wat ik nu heb niet meer wil, en dat ik op zijn minst een paar vrienden wil.

Verder heb ik eigenlijk geen idee van wat ik precies wil.

En hoe wil je die vrienden krijgen?

Weer zon benzin topic...

Ik kan je niet meer vertellen dan dat je zelf al geconstateerd hebt helaas. Ik zou zeggen, lees al je topic nog eens door, en bekijk je vooruitgang die je hebt gemaakt. Dat laat je je toch niet zomaar wegnemen?

Over die kut opmerkingen op school, het zijn vooral de onzekere mensen die dat soort opmerkingen maken, om zichzelf beter te voelen. Ze kennen jou ook helemaal niet goed dus het is ook helemaal NIET waar, je moet er gewoon schijt op hebben wat ze zeggen! het is wel makkelijk om met zn allen iemand kapot te maken, zo ging het bij ons ook op de basischool, 1 jongen werd altijd voor hetzelfde uitgescholden en iedereen deed maar mee, want als je dat niet deed of aardig tegen hem deed hoorde je er niet meer bij. Ik zit ook in de 6e en ben ook 17 jaar, zit al 6 jaar bij dezelfde lui in de klas, dat is zeker wel een beetje klote omdat je je imago moeilijk kan veranderen.
In de 3e werd ik ook vaak belachelijk gemaakt, toen kwam ik nog niet voor mezelf op, maar in de 4e vond ik het wel genoeg geweest, want ik weet dat die lui die dat doen zelf gewoon zielig zijn en opeens boeide het mij niet meer zoveel wat ze zeiden. Want wat boeit het? WIe zijn hun om jou te beoordelen? Wat doet hun mening ertoe? Je moet dingen ook niet erger maken dan het is, relativeren...zet de dingen op de juiste plaats.
Wel klote als het kut is op school, want daar ben je toch een lange tijd van je leven... Dus, je weet dat het zo niet meer gaat, weg lopen is GEEN OPTIE, schiet je niks mee op... je weet het nu gewoon ff niet meer en dan is het logisch dat je dan met zulke ideeen komt. Bedenk dat je niet de enige op de wereld bent die hier last van heeft, er zijn zóveel mensen... Stop ook met al dat gepieker en ga dingen doen die je leuk vind, bijv. sporten bij een vereniging, ga fitnessen om aan je zelfvertrouwen te werken.. daar ontmoet je nieuwe mensen die niet zo tegen je zullen doen! En wees altijd jezelf, je bent wel een leuke gast, alleen je denkt zelf van niet, maar dat denken moet je eens stoppen! Als ik jou was zou ik wel met iemand gaan praten, dat is alleen maar beter, wees niet bang en ga ervoor, zo is het toch ook niks!?! SUC6!

quote:

Op maandag 3 september 2007 14:12 schreef benzin het volgende:

[..]

Ik ben eigenlijk bang voor wat andere mensen van me (zullen) vinden.

Bij voorbaat als ik er al aan denk met iemand te gaan praten, ga ik er vanuit dat ze dat niet willen, omdat ik niet goed genoeg ben. En ik denk ook dat dat echt zo is, anders zouden mensen wel wat meer moeite doen mij te leren kennen.

Maar draai het nou eens om. Er zijn dus ook heel veel mensen met wie jij niet praat...de reden daarvoor is niet dat je ze niet mag of niet moet, waarom zou dat bij de mensen die niet met jou praten dan wel zo zijn?
Misschien denken zij wel dat jij geen contact wil!

Het is heel makkelijk voor jezelf te bedenken wat mensen van je denken maar je zit er naast!

Er zijn echt genoeg dingen die je kan doen! Zit je op een sport, werk je ergens, zit je op een club?

Ga een (team)sport doen en/of een vechtsport! Leer je mensen kennen en zeker van een vechtsport ga je ook steviger in je schoenen staan. Je kan gaan werken bij een grote supermarkt waar allemaal mensen van je leeftijd werken, leer je ook mensen kennen, geloof mij, meer dan je wilt zelfs !

En als je met dat soort dingen begint moet je gewoon vanaf het allereerste begin jezelf laten gelden. Laten merken dat je aanwezig bent en niet bang of onzeker bent!

Ik raad je sowieso aan om naar je schoolcounselor/maatschappelijkwerker of iemand toe te gaan die je kan helpen!

[ Bericht 74% gewijzigd door ee-04 op 03-09-2007 18:26:19 ]

Misschien zeg ik iets raars, maar kun je niet naar een andere school gaan, waar jij niemand kent en niemand jou? Dan krijg je wat rust, lijkt me, en dat is een goed moment om alsnog professionele hulp te gaan zoeken.

"Life is 10% what happens to you and 90% how you react to it” -> deze sig van freud is ook iets om bij stil te staan.

quote:

Op maandag 3 september 2007 13:37 schreef Flashwin het volgende:
Je zit op de middelbare school en binnen korte tijd ga je naar het hoger onderwijs. Daar is het ieder voor zich. Hoewel het negatief is, praten er nu nog mensen tegen je. Op het hoger onderwijs zul je gewoon genegeerd worden. Dat is op den lange duur nog pijnlijker, zeker in een zaal met 500 studenten.

Daarom moet je nu beginnen met aan jezelf werken voordat het te laat is.

Naar het hoger onderwijs gaan kan ook iets zijn om naar uit te kijken! Ga studeren in een andere stad, en vind jezelf opnieuw uit. Wordt daar lid, van een sport-, studie- of studentenvereniging en leer nieuwe mensen kennen! Niemand die je daar kent, van wat jij voor slechte beslissingen hebt genomen in het verleden, of wat dan ook.

In ieder geval, ik leef erg met je mee en ik hoop echt dat je hier uit zult komen. Sterkte!

quote:

Op maandag 3 september 2007 14:01 schreef benzin het volgende:

[..]

Ik wil mijn ouders allereerst niet teleurstellen. Tegen mijn ouders doe ik net of alles goedga. Ik rijd bijvoorbeeld met een omweg naar huis, en ik zeg dat ik bij een vriend ben geweest e.d.

Daarnaast, als ik mijn ouders erbij betrek, dan zullen ze mij waarschijnlijk dwingen naar buiten te gaan (en wat moet ik zonder vrienden buiten?), ze zullen steeds zich met de situatie gaan bemoeien. Thuis is de enige plek waar ik soms nog een beetje rust krijg. Dat wil ik niet kwijt.

Ik heb niet alles gelezen maar hier moet ik op reageren. Mijn moeder is er vorig jaar achter gekomen hoe kut ik het heb gehad tijdens mijn lagere en middelbare schooltijd. Ik deed ook altijd of alles goed ging, wilde ze niet teleurstellen of lastigvallen. Het heeft haar heel veel pijn gedaan dat ik het blijkbaar nooit heb kunnen vertellen.
Thuis vertellen is heel moeilijk maar het kan je wel helpen. Ga er niet vanuit dat ze je naar buiten sturen om bezig te zijn. Je gelooft het niet maar ouders zijn ook mensen Misschien hebben ze wel meer meegemaakt dan jij denkt...

Zoek iig hulp want zo kom je er niet! (c_c had hele goede adviezen zag ik!)

Ah zo'nm periode heb ik ook wel eens gehad..maar dan iets minder erg als ik het zo lees. Enerzijds vond ik het heerlijk rustig, met vlagen irritant en wat eenzaam. Is een hele hoop van factoren.. je moet wat aan je onzekerheid doen, aan je uiterlijk, aan je gepieker, hobby's veranderen, relativeren, uitlaatkleppen zoeken, simpelweg meer "schijt" aan anderen leren krijgen und so weiter..

Tja.. de middelbare school..

Ik was ook altijd onzichtbaar en stil.. iedereen ging uit en namen elkaar mee, behalve deze persoon
Ik stond heel vaak alleen buiten.. toen ik eenmaal stopte met roken praatte ze niet meer tegen me ( anders wel omdat ik peuken wel eens uitdeelde.. eigenlijk zijn het net sletjes die je op de wallen tegenkomt.. je betaalt ze iets en je krijgt er iets voor terug, in dit geval aandacht )

Ook wel eens in de pauze aan een tafel; allemaal boeiende verhalen over een scooter of brommer die nog veel harder kan en als ik eens een keer wat zei ( vaak iets wat niet boeiends is ) dan was er echt een pijnljike stilte of keken ze me aan of ik gek was en gingen ze verder.

Ben je de eerste 2 jaar een meeloper van een groep 'bekende' gasten, gaan ze ineens naar een andere school.. terwijl buiten die groep niemand je mocht of eigenlijk je grofweg een loser vonden. Vervolg was dat ik buiten in de pauze ineens subtiele opmerkingen naar me hoofd kreeg geslingert van 'ik mis die en die persoon, boehoehoeee '"

Regelmatig klappen vangen van een aantal 'bekende sugababes' en als je je omdraait kijken ze je aan alsof er niets gebeurt is. op een gegeven moment wou ik echt terugslaan maar moest dan altijd weer denken aan de mogelijke gevolgen... dat ze me op staan te wachten.

En och.. kutgeintjes die met je worden uitgehaald in de trend van..
"Psst, zal ik dat en dat es bij hem flikken?
"Nee, zo dom is ie niet.. of wel? "
"Zeg spacemonkeh... "

Op een gegeven moment kom je een beetje in een sociaal isolement en dat heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.. gewoon stil van karakter, en ga ook niet zo heel vaak uit. Ben niet echt gebonden aan veel mensen dus soms horen sommige mensen wel eens een week of 4-6 niets van me.. kan daar ook niet echt wat aan doen maar toch
Alhoewel ik de laatste tijd redelijk verandert ben.. sociaal en communicatief ( het leek echt alsof ik gewoon achterliep op die 2 gebieden ) .. Heb ik soms toch nog dat benauwde gevoel als ik bijvoorbeeld bij een vriend van me een pilsje ga drinken en er zitten teveel mensen bij die ik niet ken.. ga er lekker bij transpareren en wordt weer een stuk stiller

Overigens ben ik de laatste schooldag met de diploma uitreiking ( savonds ) lekker weggegaan zonder iemand maar een hand te geven, en mochten een paar van die dames me ooit proberen te versieren omdat ze me licht vergeten zijn, en omdat ik verandert ben dan kan ik ze leuk wegbezemen

Maar TS, geloof me.. je bent niet de enige

[ Bericht 5% gewijzigd door Spacemonkeh op 04-09-2007 00:50:38 ]

Je zal toch echt eerst van jezelf moeten houden voordat een ander van je kan gaan houden. Buiten misschien familie om.

Als jij vrienden wilt zul je dat zelf moeten doen.
Als zo een stoer ventje weer eens een klote opmerking maakt moet je hem recht in zn kutsmoel uitlachen.
Je hoeft het niet grappig te vinden, maar als ze denken dat je je er niks van aantrekt is het treiteren ook niet leuk meer.

Zet eens wat door, ga naar die psycholoog en praat erover, en haak niet na 1x al af!
Je hebt veel te weinig vertrouwen in jezelf, en de enige persoon die je echt kan vertrouwen ben je zelf.
Doe daar wat aan!
Neem een cursus weerbaarheid, ga op een vechtsport, voetbal, basketbal, schaken maakt niet uit wat, als jij het maar leuk vind. En na een tijdje word je er echt wel handig in als je maar doorzet.
Hoppa, weer een puntje voor jou je kan (karate,schaken,voetballen weetikveelwatten).
Daar ontmoet je ook weer mensen met iig 1 gedeelde interesse, wat weer gespreksstof oplevert, waardoor je mensen een beetje beter leert kennen waardoor een vriendschap kan ontstaan.
Maar dat zal je zelf moeten doen, JIJ moet naar de psycholoog, jij moet hulp zoeken, jij moet hulp accepteren en je moet vooral eens leren doorzetten. Met de "Ik-kan-het-niet" mentaliteit bereik je nooit wat.
Zoals mijn mammie altijd zegt: Kan niet is dood, en wil niet ligt ernaast, gewoon doen en niet verder mekkeren dat niemand wilt helpen. Je kan pas geholpen worden als je het zelf wilt, en die hand grijpt die word uitgestoken.

Iedereen voelt zich wel eens kut, iedereen vraagt zich wel eens af "waarom?", het leven zit nou eenmaal vol teleurstellingen daar is niks aan te doen.
Maar laat jij je leven bepalen door een reeks teleurstellingen? Of bepaal jij hoe je verder leeft NA die reeks?
Zoals het er nu uitziet kies jij de eerste optie.
En nu: Vooruit! Laat eens zien dat je een vent bent, zeiken is voor wijven!

Mm, weet niet waarom.. ik ben ook eens een tijdje naar een psycholoog gegaan maar kon op de 1 of andere manier beter me hart luchten bij m'n ouders... snap niet waarom mensen gelijk naar een psycholoog stappen.. zo'n slechte band met je ouders kun je toch niet hebben? Oh wacht, ouders zijn stom natuurlijk

quote:

Op dinsdag 4 september 2007 00:46 schreef Spacemonkeh het volgende:
Mm, weet niet waarom.. ik ben ook eens een tijdje naar een psycholoog gegaan maar kon op de 1 of andere manier beter me hart luchten bij m'n ouders... snap niet waarom mensen gelijk naar een psycholoog stappen.. zo'n slechte band met je ouders kun je toch niet hebben? Oh wacht, ouders zijn stom natuurlijk

Soms is het makkelijker om tegen een vreemde te praten dan tegen mensen die je misschien teleur kan stellen of pijn kan doen.
Als ik mn kleine teen stoot ren ik ook naar mammie om maar te jengelen hoe veel pijn het doet .
Maar een vriendin van me praat makkelijker tegen een buitenstaander. Die holt niet naar een bekende om te jengelen dat dr kleine tein zo een pijn doet, maar die jengelt een paar dagen later bij dr psych.

quote:

Op dinsdag 4 september 2007 00:51 schreef Queen_Minny het volgende:

[..]

Soms is het makkelijker om tegen een vreemde te praten dan tegen mensen die je misschien teleur kan stellen of pijn kan doen.
Als ik mn kleine teen stoot ren ik ook naar mammie om maar te jengelen hoe veel pijn het doet .
Maar een vriendin van me praat makkelijker tegen een buitenstaander. Die holt niet naar een bekende om te jengelen dat dr kleine tein zo een pijn doet, maar die jengelt een paar dagen later bij dr psych.

Mm, denk ik een keuze die je zelf moet maken... sommige mensen voelen zich indd misschien benauwd bij bekende om daar hun gekras uit te huilen

quote:

Op dinsdag 4 september 2007 00:53 schreef Spacemonkeh het volgende:

[..]

Mm, denk ik een keuze die je zelf moet maken... sommige mensen voelen zich indd misschien benauwd bij bekende om daar hun gekras uit te huilen

Het veilige van een psych is ook het beroepsgeheim.
Niemand anders hoeft het te horen, dus je kan lekker janken wat je wilt zonder dat paps en mams er iets over te weten komen.

En ach, bij wie je ook jankt... even lekker een uurtje janken kan heel erg opluchten.

quote:

Op dinsdag 4 september 2007 00:46 schreef Spacemonkeh het volgende:
Mm, weet niet waarom.. ik ben ook eens een tijdje naar een psycholoog gegaan maar kon op de 1 of andere manier beter me hart luchten bij m'n ouders... snap niet waarom mensen gelijk naar een psycholoog stappen.. zo'n slechte band met je ouders kun je toch niet hebben? Oh wacht, ouders zijn stom natuurlijk

Neuh, mensen die het woord "stom" in de mond durven te nemen zijn stom..mer...zijn gewoon de dood nabij.

Sterkte TS.

Mijn gedachten gaan terug naar 2002, toen ondergetekende ook 17 was en schoolgaand. In mijn klas zaten circa 12 figuren die mij voortdurend in het vizier hadden, 5 hiervan waren (vrij) fanatiek. Ik bleef er grosso modo onverschillig onder, maar in het voorjaar van 2003 besloot ik effectief actie te ondernemen. Een zwaarlijvig meisje, die een prominente rol speelde in het vijandige twaalftal, trakteerde ik op een fikse scheldkannonade; onder meer maakte ik haar uit voor een volgevreten zwijn met ziekelijke obesitas. Helaas had ze een grote aanhang op school, en zo groeide de vijandige groep tot ongeveer 45 man, waarvan 15 (vrij) fanatiek. Een tweetal risicovolle maanden braken aan. Op een vrijdagmiddag in mei 2003 fietste ik huiswaarts het weekeinde tegemoet, maar tot mijn schrik had een groep van ongeveer 20 brullende scholieren de achtervolging ingezet. Snel fietsen en degelijk bochtenwerk konden niet voorkomen dat de groep (waarvan inmiddels enkelen hadden opgegeven) dichterbij kwam. Vliegensvlug trok ik een loshangende tak van een boom, en wierp het op de grond voor de fietsen van mijn achtervolgers; drie achtervolgers lazerden van hun fiets af. De zenuwslopende achtervolging ging nog 4 km verder, waarbij één scholier werdt aangereden door een automobilist. De resterende aanvallers ontfermden zich over de licht gewonde scholier, en dat was mijn redding. In juni 2003 verliet ik de school met diploma, en was het probleem verleden tijd.

Begin volgend jaar begint voor mij een HBO-opleiding, maar problemen zoals beschreven in bovenstaande lap tekst lijken me zeer onwaarschijnlijk.

Ga naar een psycholoog!!
Echt waar, je weet niet hoeveel dat kan helpen!
en ja, ze verdienen er geld mee, maar jij bent er mee geholpen dus wat boeit dat, en zij hebben
ervoor gestudeerd omdat ze mensen als jou willen helpen,waarom zou je daar geen gebruik van maken?
Een psycholoog is niet voor gekken, t is voor mensen zoals jij, ik ken veel mensen uit mn omgeving die er geweest zijn, en om wel mindere problemen hoor.. maar het lijkt een soort taboe, naar de psycholoog gaan..

In zon gesprek hebben ze de volle aandacht voor jouw probleem.. en kunnen ze jou uit andere ooghoeken naar je probleem laten kijken... of iets op een bepaalde manier redeneren.
ze kunnen je ook bepaalde dingen versneld laten verwerken... soms blijf je hangen in bepaalde zaken, blijf je terug denken aan bepaalde gebeurtenissen, de psycholoog kan met een hulpmiddel het
verwerkingsproces versnellen. En daar heb je echt heel erg veel aan.
Zo kun je pesterijen uit het verleden verwerken..
dat verandert natuurlijk niets aan de situatie op school, maar je bent dan wel minder vatbaar voor opmerkingen... je kan er wat meer schijt aan hebben.

En ga veel dingen ondernemen, zoek een baantje, ga op teamsport, of doe andere
dingen die je eigenlijk niet durft... en heb lekker schijt aan die eikels in je klas!
concentreer je op de dingen die je leuk vind, dan voel je je beter, zit je lekkerder
in je vel, straal je meer vrolijkheid uit, ben je enthousiaster en maak je vrienden..

dus onderneem nu actie, en zoek het nummer op van een psycholoog in de buurt en ga NU bellen,
voor de jeugd word geloof ik ook geen eigen bijdrage gevraagd, dus voor de kosten hoef je het niet te laten.

je kan het,het kan alleen maar beter worden!
heel veel succes ermee!

De dingen die andere mensen doen kan je niet veranderen, maar je kan wel veranderen hoe jij daar mee omgaat. Je blijft met deze instelling steeds verder wegzakken in een negatieve spiraal, terwijl je ook je kan richten op hoe het wél anders kan.

Probeer bijvoorbeeld buiten je school om ook een netwerk te krijgen. Heb je geen hobbies of interesses die je met mensen kan delen, sporten, scouting, lanparties, van mijn part naar fok! meetings gaan? Ga vrijwilligerswerk doen (is ook goed voor je sociale vaardigheden!) of bij een vereniging. Zorg dat je nieuwe mensen leert kennen die jou onbevooroordeeld bekjken. Het is idd heel moeilijk om een reputatie op school nog om te buigen als die al zo lang bestaat. Je bent echt niet de enige, er zijn jaarlijks duizenden mensen die zich zo alleen voelen, zeker op de middelbare school. Misschien is het een (schrale) troost.

Maar ondertussen hou jij zelf ook de negativiteit in stand. Als je nu kijkt wat je hier allemaal zegt, dit straal je waarschijnlijk ook uit naar anderen. Dat nodigt niet uit tot een 'hee gezellig, even een praatje maken'. Doordat er voor jou zoveel vanaf hangt wordt elk contact dat je wel hebt waarschijnlijk veel te beladen. Een psycholoog is misschien niet het ideale voor je, maar kan hij je wel helpen aan een assertiviteitscursus of je andere technieken leren om te oefenen in omgang met anderen. Het is heus niet alleen maar lekker uithuilen en meer niet, misschien had je gewoon niet de juiste persoon getroffen. Je kan een psycholoog ook zien als iemand met wie je kan analyseren waar dingen fout gaan om vervolgens een plan van aanpak te maken. Bijvoorbeeld gesprekjes oefenen om te ontdekken waarom contact zo moeizaam verloopt en je eigen uitstraling verbeteren.

Er is echt veel mogelijk, maar je moet wel zelf de stap zetten om het te veranderen. Ik heb van een studieadviseur gehoord dat 7 van de 10 studenten hulp zoeken om redenen die buiten de studie vallen. Je focust nu heel erg op het feit dat het bij 'de rest' maar gemakkelijk gaat, maar dat is niet zo. Als je objectiever rondkijkt op school zal je zien dat er heel veel mensen buiten de boot vallen of afwijken. Misschien kan je deze tijd zien als oefenperiode, zodat je straks bij je vervolgopleiding een frisse start kan maken. Als je daarbij ook nog probeert om een 'nieuw' netwerk buiten school op te bouwen zal je vanzelf zien dat het leven best de moeite waard is en dat iedereen maar een beetje probeert er wat leuks van te maken.

Waarom lijkt het net alsof iedereen je pijn probeert te doen?
Waarom afvragen waarom mensen egoistisch zijn?

Waarom kan ik niet gewoon normaal net als iedereen zijn?
Wat is normaal?

Waarom voel ik me toch steeds zo ongelukkig?
Waarom ben je niet gewoon een keer tevreden met wat je hebt?

Waarom wordt elke keer als ik iets bereikt lijk te hebben dat weer van me afgepakt te worden?
Waarom laat je mensen toe om alles af te pakken?

Wat is het nut van mijn bestaan als ik me voortdurend zo voel?
Wat is het nut of het nut hebben van een bestaan, behalve zelf naar jouw zin maken?

Waarom denk ik teveel?
Waarom vraag jezelf deze vraag als je zelf al vind dat je te veel denkt?

Waarom heb ik zo weinig vrienden?
Waarom blijf je dan binnen als je meer vrienden wil?

Hoe moet ik dit allemaal gaan oplossen?
Stap begint bij jezelf, waarom vragen plaats van gewoon doen?

Waarom durf ik geen zelfmoord te plegen? Dat zo zo makkelijk zijn...
Waarom weet je hier zelf geen antwoord op en zou je de makkelijk weg uit willen?

Waarom kan er nou nooit eens iets goed gaan?
Waarom hou je je bezig met al het negatieve?

Hebben andere mensen nou niet door hoeveel pijn ze me doen?
Waarom geef je mensen zoveel macht over jouw geluk?

Hoe kan het dat ik me zo eenzaam voel met zoveel mensen op de wereld?
Waarom blijf jij zielig in een hoekje zitten?

Waarom voel ik me eenzaam?
Waarom ga je geen leuke dingen doen?

Waarom ben ik voor alles zo bang?
Waarom probeer je gewoon niet alles uit?

Wat moet ik nou toch nog doen?
Waar heb je zin in?

Waarom wordt mij nou geen rustig en gelukkig leven gegund?
Waarom neem je dan je eigen rustig en gelukkig leventje dan niet?

Waarom maak ik alles zo ingewikkeld?
Goede vraag, waarom?

Waarom heb ik in het verleden alles verziekt door enkel slechte beslissingen te nemen?
Waarom laat je dat nu dan niet los, door de juiste te nemen?

Waarom blijf ik slechte beslissingen nemen?
Waarom laat je het verleden gewoon niet even gaan?

Vragen stellen zijn makkelijk, antwoorden bedenken is iets moeilijker, maar niet in jouw geval!
Je moet je verleden los gaan laten, fuck it dat je vroeger foute dingen besloten heb, daar ben je mens voor en krijg je een kans om het beter te doen, verdomme neem die kans dan ook aan!
Waarom waarom waarom? Niks waarom, ga op stap, maak vrienden, koop een hond, ga werken, kietel jezelf, ga op sport, plan een dvdavond in met vrienden... doe iets, maar iets anders dan zielig op de bank gaan zitten en jezelf af te vragen: waarom?

Sta op van je luie reet en maak wat van je leven! Je zal vast nog vaak op je bek vallen, maar verdomme he, daar is het leven voor! Onthou maar: het leven is net zo zwaar als je het zelf maakt!! Als jij mensen de macht geeft om jouw geluk af te pakken, wat zal jij dan ongelukkig zijn zeg. Als jij alles laat afhangen van iemand zijn reactie, verdomme wat is jouw leven dan nutteloos zeg. Maak er wat van en het beste....

Even tussendoor. Zou je een foto van jezelf durven te posten? Of wil je dat liever niet? Eentje waar je het liefst helemaal op staat.