R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
[Ik ben pas getrouwd, woon samen op een koopflat, ben sinds 4 maanden zwanger.
Ik ben ongelukkig en wil bij hem weg [/quote]
WTF
En daarbij, ik geloof er geen drol van..
Ik ben ongelukkig en wil bij hem weg [/quote]
WTF
En daarbij, ik geloof er geen drol van..
There is no rehab for stupidity.
lastig pakketje meid...
Veel advies kan ik je niet geven, want je weet zelf wel dat je eigenlijk een onbedenkbare beslissing moet nemen, of weg, maar alleen door geloof. Of dat je bij hem blijft en elke dag ongelukkig ben (waar je baby ook niet beter van wordt)... Of gewoon op de man zeg: en nu gaat er iets veranderen!!!
Succes meid, hou ons op de hoogte (ik persoonlijk, zou voor de laatste kiezen)
Veel advies kan ik je niet geven, want je weet zelf wel dat je eigenlijk een onbedenkbare beslissing moet nemen, of weg, maar alleen door geloof. Of dat je bij hem blijft en elke dag ongelukkig ben (waar je baby ook niet beter van wordt)... Of gewoon op de man zeg: en nu gaat er iets veranderen!!!
Succes meid, hou ons op de hoogte (ik persoonlijk, zou voor de laatste kiezen)
Don't blame me, it's a hardware problem
Waar gaan de ruzie's over?
Misschien moeten jullie in therapie ofzo.. in elk geval nog wel proberen de relatie te repareren.
Hoezo ben je zo zeker dat de relatie echt voorbij is?
Misschien moeten jullie in therapie ofzo.. in elk geval nog wel proberen de relatie te repareren.
Hoezo ben je zo zeker dat de relatie echt voorbij is?
... en ik.quote:Op woensdag 15 augustus 2007 15:57 schreef covie het volgende:
[Op woensdag 15 augustus 2007 15:56 schreef Copycat het volgende:
Spelen je hormonen je nu niet gewoon parten?]
Zie dat dacht ik ook al.
TS kan wel een punt hebben dat eea veranderd is, maar ze geeft ook zelf aan dat haar denkwijze veranderd is; zij denkt nu vooral aan haar kind en ze kijkt anders tegen dingen aan.
TS, hield je vóór de zwangerschap wel van hem? Wat is er veranderd? Is weglopen wel de juiste oplossing?
dank voor jullie reactie's.
Ik vind het denk ik zelf heel erg moeilijk om de knoop door te hakken.
We hadden altijd wel al wat strubbelingen in onze relatie, maar ook altijd het geloof en vertrouwen dat het wel goed zou komen, omdat we er ook altijd uitkwamen.
We houden zielsveel van elkaar en dat maakt dat we er elke keer weer uitkwamen.
Nu is het moeilijker. Onze ruzie's zijn zo verschrikkelijk, soms ontlopen we elkaar dagen. En we weten niet meer hoe we eruit moeten komen. Hij is ook verschrikkelijk egoistisch en vooral nu ik zwanger ben is dat heel zwaar.
Ik wil het eigenlijk niet meer proberen omdat er zoveel dingen gebeurd zijn en er zijn zoveel ruzie's, die nu ook lichamelijk heel veel effect op mij hebben. Ik weet eerlijk gezegd ook echt niet meer hoe ik eruit zou moeten komen. Er is namelijk geen wij. Als er iets moet gebeuren moet ik dat doen en dat zie ik niet meer zitten.
Ik heb het gevoel dat ik een relatie met mezelf heb en daarbij komt dat hij dingen zegt en doet die ik gewoon niet meer trek, lichamelijk en geestelijk.
Ik voel ook aan me lijf dat het slecht gaat met de baby, puur vanwege hoe onze relatie is. Ik ben bang dat als het zo door gaat het echt verkeerd afloopt met mijn zwangerschap, stress is 1 van de gevaarlijkste dingen tijdens zwangerschap. Dit maakt ook dat ik weinig of geen risico meer wil nemen voor onze relatie.
Ik vind het denk ik zelf heel erg moeilijk om de knoop door te hakken.
We hadden altijd wel al wat strubbelingen in onze relatie, maar ook altijd het geloof en vertrouwen dat het wel goed zou komen, omdat we er ook altijd uitkwamen.
We houden zielsveel van elkaar en dat maakt dat we er elke keer weer uitkwamen.
Nu is het moeilijker. Onze ruzie's zijn zo verschrikkelijk, soms ontlopen we elkaar dagen. En we weten niet meer hoe we eruit moeten komen. Hij is ook verschrikkelijk egoistisch en vooral nu ik zwanger ben is dat heel zwaar.
Ik wil het eigenlijk niet meer proberen omdat er zoveel dingen gebeurd zijn en er zijn zoveel ruzie's, die nu ook lichamelijk heel veel effect op mij hebben. Ik weet eerlijk gezegd ook echt niet meer hoe ik eruit zou moeten komen. Er is namelijk geen wij. Als er iets moet gebeuren moet ik dat doen en dat zie ik niet meer zitten.
Ik heb het gevoel dat ik een relatie met mezelf heb en daarbij komt dat hij dingen zegt en doet die ik gewoon niet meer trek, lichamelijk en geestelijk.
Ik voel ook aan me lijf dat het slecht gaat met de baby, puur vanwege hoe onze relatie is. Ik ben bang dat als het zo door gaat het echt verkeerd afloopt met mijn zwangerschap, stress is 1 van de gevaarlijkste dingen tijdens zwangerschap. Dit maakt ook dat ik weinig of geen risico meer wil nemen voor onze relatie.
Yep, de vrouw heeft de buit binnen en het is einde oefening.quote:Dit maakt ook dat ik weinig of geen risico meer wil nemen voor onze relatie.
Dat je je lichamelijk rot voelt, of dat je mishandeld wordt?quote:Op woensdag 15 augustus 2007 17:25 schreef lavida het volgende:
Ik wil het eigenlijk niet meer proberen omdat er zoveel dingen gebeurd zijn en er zijn zoveel ruzie's, die nu ook lichamelijk heel veel effect op mij hebben.
Always shoot for the moon!
Even if you miss, you'll land among the stars.
Even if you miss, you'll land among the stars.
Vooral door dit stukje wil ik me aansluiten bij de vraag van Copycat: zijn het niet de hormonen die je parten spelen? Je klinkt bijna paranoide! Als je 4 maanden zwanger bent, ben je vast al bij de verloskundige geweest en die heeft je vast prima kunnen vertellen hoe het met de zwangerschap en de baby gaat. En als het slecht zou gaan, heeft die je vast uitgelegd wat er slecht gaat, hoe dat komt/zou kunnen komen en wat je zou kunnen doen om te zorgen dat het beter gaat...quote:Op woensdag 15 augustus 2007 17:25 schreef lavida het volgende:
Ik voel ook aan me lijf dat het slecht gaat met de baby, puur vanwege hoe onze relatie is. Ik ben bang dat als het zo door gaat het echt verkeerd afloopt met mijn zwangerschap, stress is 1 van de gevaarlijkste dingen tijdens zwangerschap. Dit maakt ook dat ik weinig of geen risico meer wil nemen voor onze relatie.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Hier wil ik toch even op reageren.
Ik ben ook 4 maand zwanger en ook bij mij zit er een hoop stress, reden daarvoor? Ik zit in een "vreemd" land met geen familie om me heen en mensen die de medische Nederlandse termen niet kennen, een geboorte gaat hier compleet anders en bovendien in een buurt die we beiden gewoon niet fijn vinden. Ja, dit kan uitdraaien op ruzie's en de simpele weg uit is gewoon mijn koffertje pakjken, op het vliegtuig, hup terug naar Nederland.
Maar waarom? We hebben onvoorwaardelijk voor elkaar gekozen, we hebben samen voor dit kindje gekozen, we hebben samen voor deze omgeving en zijn nieuwe baan gekozen. Waarom zou ik dit nu al, na nog geen 4 maanden vechten gaan opgeven?
Vergeet niet dat het niet alleen om jou en je kindje draait, hoe denk je dat je man zich hieronder voelt? Waarom hebben jullie die ruzie's? Gaat het puur over het opvoeden van het kindje straks of loopt je man nog te dromen van de vrijgezellebiernachtenneukenmetelkevrijgezeldiehijtegenkomt elk weekend in de kroeg en zie jij dat niet zitten?
Laat hem ook zijn dromen hebben, wordt niet zo'n paranoide trut die niets anders wil dan dat manlief in de weekenden bij haar thuis zit om haar handje vast te houden, over niets anders kan praten dan baby's en de babykamer te verven, inrichten en welk merk luiers we moeten kiezen.
Lets face it, mannen zijn anders, mannen zien hun toekomst anders. Dit is niet alleen een hele grote impact op JOUW leven, maar ook op die van hem. En misschien is hij het nog allemaal aan het verwerken, en komt dat papa gevoel later.
Misschien maak je hem wel zo gek met elke keer praten over "wat als het misgaat" dat hij nu als de dood is dat het misgaat en je gewoon probeert te ontlopen in die angst.
Praat met hem over wat HIJ voelt, neem hem mee naar de verloskundige en praat met haar over je angsten, zij kan vaak ook instrumenten aanrijken die jullie kunnen helpen voorbereiden op wat komen gaat. Ga samen naar de kerk, als het geloof een klein beetje in de weg staat, waarom buig je het niet zodat het jullie helpt, er is vast wel een voorganger die jullie geestelijk (en ook noog eens vertrouwelijk) kan helpen.
Als je van hem houdt geef hem dan ook de kans om zijn rol in jullie zwangerschap te vinden, en dwing hem niet in een rol die niet bij hem past. Laat hem zijn weg erin vinden.
Een scheiding en terugrennen naar je ouders op dit punt in je leven, vind ik erg laf, ook naar je kindje toe.
Success ermee in elk geval. En hou eens op met dat doemdenken van je, dat precies maakt er voor jou, je kindje en voor je omgeving geen leuke zwangerschap van!
Ik ben ook 4 maand zwanger en ook bij mij zit er een hoop stress, reden daarvoor? Ik zit in een "vreemd" land met geen familie om me heen en mensen die de medische Nederlandse termen niet kennen, een geboorte gaat hier compleet anders en bovendien in een buurt die we beiden gewoon niet fijn vinden. Ja, dit kan uitdraaien op ruzie's en de simpele weg uit is gewoon mijn koffertje pakjken, op het vliegtuig, hup terug naar Nederland.
Maar waarom? We hebben onvoorwaardelijk voor elkaar gekozen, we hebben samen voor dit kindje gekozen, we hebben samen voor deze omgeving en zijn nieuwe baan gekozen. Waarom zou ik dit nu al, na nog geen 4 maanden vechten gaan opgeven?
Vergeet niet dat het niet alleen om jou en je kindje draait, hoe denk je dat je man zich hieronder voelt? Waarom hebben jullie die ruzie's? Gaat het puur over het opvoeden van het kindje straks of loopt je man nog te dromen van de vrijgezellebiernachtenneukenmetelkevrijgezeldiehijtegenkomt elk weekend in de kroeg en zie jij dat niet zitten?
Laat hem ook zijn dromen hebben, wordt niet zo'n paranoide trut die niets anders wil dan dat manlief in de weekenden bij haar thuis zit om haar handje vast te houden, over niets anders kan praten dan baby's en de babykamer te verven, inrichten en welk merk luiers we moeten kiezen.
Lets face it, mannen zijn anders, mannen zien hun toekomst anders. Dit is niet alleen een hele grote impact op JOUW leven, maar ook op die van hem. En misschien is hij het nog allemaal aan het verwerken, en komt dat papa gevoel later.
Misschien maak je hem wel zo gek met elke keer praten over "wat als het misgaat" dat hij nu als de dood is dat het misgaat en je gewoon probeert te ontlopen in die angst.
Praat met hem over wat HIJ voelt, neem hem mee naar de verloskundige en praat met haar over je angsten, zij kan vaak ook instrumenten aanrijken die jullie kunnen helpen voorbereiden op wat komen gaat. Ga samen naar de kerk, als het geloof een klein beetje in de weg staat, waarom buig je het niet zodat het jullie helpt, er is vast wel een voorganger die jullie geestelijk (en ook noog eens vertrouwelijk) kan helpen.
Als je van hem houdt geef hem dan ook de kans om zijn rol in jullie zwangerschap te vinden, en dwing hem niet in een rol die niet bij hem past. Laat hem zijn weg erin vinden.
Een scheiding en terugrennen naar je ouders op dit punt in je leven, vind ik erg laf, ook naar je kindje toe.
Success ermee in elk geval. En hou eens op met dat doemdenken van je, dat precies maakt er voor jou, je kindje en voor je omgeving geen leuke zwangerschap van!
Me too, was a rebellious teen once. To be honest, I still am, with the exception that I now focus on what truly makes this world go mad: government agency's and their political bullcrap instead of my parents and family
Hier ben ik het helemaal mee eens.quote:Op woensdag 15 augustus 2007 19:45 schreef Renda het volgende:
Heel verhaal
uhhhh tricky verhaal dit,
een uitkering WW is gebasseerd op de jaren dat je gewerkt hebt en premie hebt betaald.
Hier zitten nog een paar haken en ogen aanvast die opzich wel meevallen maar daar weet ik de ins en outs niet van.
je kan wel een WWB (bijstands uitkering krijgen)
als je hier meer over wilt weten moet je even belle met de UWV telefoon (lokaal tarief) 0900-9294
succes met alles
een uitkering WW is gebasseerd op de jaren dat je gewerkt hebt en premie hebt betaald.
Hier zitten nog een paar haken en ogen aanvast die opzich wel meevallen maar daar weet ik de ins en outs niet van.
je kan wel een WWB (bijstands uitkering krijgen)
als je hier meer over wilt weten moet je even belle met de UWV telefoon (lokaal tarief) 0900-9294
succes met alles
Dwannie is like god is rubbing your tummy
Zoals ik al eerder gezegd had, dit speelt niet pas 4 maanden. We zijn nu 5 jaar samen, dus dat vind ik niet echt snel opgeven.quote:Op woensdag 15 augustus 2007 19:45 schreef Renda het volgende:
Hier wil ik toch even op reageren.
Ik ben ook 4 maand zwanger en ook bij mij zit er een hoop stress, reden daarvoor? Ik zit in een "vreemd" land met geen familie om me heen en mensen die de medische Nederlandse termen niet kennen, een geboorte gaat hier compleet anders en bovendien in een buurt die we beiden gewoon niet fijn vinden. Ja, dit kan uitdraaien op ruzie's en de simpele weg uit is gewoon mijn koffertje pakjken, op het vliegtuig, hup terug naar Nederland.
Maar waarom? We hebben onvoorwaardelijk voor elkaar gekozen, we hebben samen voor dit kindje gekozen, we hebben samen voor deze omgeving en zijn nieuwe baan gekozen. Waarom zou ik dit nu al, na nog geen 4 maanden vechten gaan opgeven?
En de reden dat de stres voor mij zo gevaarlijk is, is omdat er in onze familie hartklachten zitten die veroorzaakt worden/zijn door stress tijdens de zwangerschap, ik heb mijn broer hier zelfs aan verloren.
Ik ga dus niet met het leven van mijn kind spelen.
Ik denk juist aan het feit dat het niet alleen om mij gaat, dat is het enige wat ik doe, denken aan hem en mij en ons kind. Maar zoals ik ook al eerder zei, hij is ontzettend egoistisch, hij denkt alleen aan zichzelf. De ruzie's gaan niet over ons kind of de opvoeding ervan, de ruzie's gaan over onze relatie. Deze ruzie's zouden wij ook hebben zonder zwangerschap!quote:Op woensdag 15 augustus 2007 19:45 schreef Renda het volgende:
Vergeet niet dat het niet alleen om jou en je kindje draait, hoe denk je dat je man zich hieronder voelt? Waarom hebben jullie die ruzie's? Gaat het puur over het opvoeden van het kindje straks of loopt je man nog te dromen van de vrijgezellebiernachtenneukenmetelkevrijgezeldiehijtegenkomt elk weekend in de kroeg en zie jij dat niet zitten?
Laat hem ook zijn dromen hebben, wordt niet zo'n paranoide trut die niets anders wil dan dat manlief in de weekenden bij haar thuis zit om haar handje vast te houden, over niets anders kan praten dan baby's en de babykamer te verven, inrichten en welk merk luiers we moeten kiezen.
Lets face it, mannen zijn anders, mannen zien hun toekomst anders. Dit is niet alleen een hele grote impact op JOUW leven, maar ook op die van hem. En misschien is hij het nog allemaal aan het verwerken, en komt dat papa gevoel later.
Misschien maak je hem wel zo gek met elke keer praten over "wat als het misgaat" dat hij nu als de dood is dat het misgaat en je gewoon probeert te ontlopen in die angst.
Hij heeft dromen hoor, ik neem hem helemaal niets af, verwacht helemaal niet van hem dat hij elk weekend thuis zit of weet ik veel wat.
Ja misschien moet hij het allemaal nog verwerken ja, maar daar gaat dit ook helemaal niet over. Hij heeft alle tijd om te verwerken wat hij wil. Ook maak ik hem niet gek met het praten over 'wat als het misgaat' want dat doe ik amper met hem.
We gaan volgende week ook naar de verloskundige en dan zullen we wel horen of alles goed gaat. We gaan al elke zondag samen naar de kerk en ons geloof staat onze relatie zeker niet in de weg. En de voorganger van onze kerk is mijn vader, dus dat wordt lastig.quote:Op woensdag 15 augustus 2007 19:45 schreef Renda het volgende:
Praat met hem over wat HIJ voelt, neem hem mee naar de verloskundige en praat met haar over je angsten, zij kan vaak ook instrumenten aanrijken die jullie kunnen helpen voorbereiden op wat komen gaat. Ga samen naar de kerk, als het geloof een klein beetje in de weg staat, waarom buig je het niet zodat het jullie helpt, er is vast wel een voorganger die jullie geestelijk (en ook noog eens vertrouwelijk) kan helpen.
Als je van hem houdt geef hem dan ook de kans om zijn rol in jullie zwangerschap te vinden, en dwing hem niet in een rol die niet bij hem past. Laat hem zijn weg erin vinden.
Een scheiding en terugrennen naar je ouders op dit punt in je leven, vind ik erg laf, ook naar je kindje toe.
Success ermee in elk geval. En hou eens op met dat doemdenken van je, dat precies maakt er voor jou, je kindje en voor je omgeving geen leuke zwangerschap van!
Ik hou heel veel van hem vandaar dat ik hem in geen enkele rol dwing, hij moet zelf weten hoe hij ermee om wilt gaan en hoe hij erover denkt of wat dan ook.
Ik vind een scheiding een grote stap, maar niet laf, zeker niet naar mijn kindje toe!
Ik ben geen doemdenker, ben juist heel positief ingesteld.
Maargoed in ieder geval bedankt voor je reactie, maar denk niet dat je begrijpt waarom ik bij mijn man weg wil.
Een zwangerschap is toch geen reden om met school te stoppen? Je opleiding kan er hoogstens wat vertraging door oplopen.
Kleine en domme mensen beleven niets, maar de sterken, van wie veel verwacht wordt, moeten van allerlei doormaken, opdat ze hun krachten leren kennen en gebruiken.
Het is ook moeilijk om te begrijpen waarom jij bij hem weg wilt, aangezien jij niet echt duidelijk maakt waarom. Je zegt dat jullie ruzies hebben, maar niet waarom. Ja, hij is egoistisch volgens jou, maar het enige 'voorbeeld'dat je daar van geeft is dat hij het telkens over jullie relatie heeft, dat vind ik nou niet echt egoistisch.Dus waarom vertel je niet wat concreter hoe die ruzies ontstaan en hoe ze verlopen?
Arseen (As), atoomnummer 33
Tsja, het lijkt er op neer te komen dat TS écht weg wil. Ze laat zich in elk geval niet ompraten.
Wel vind ik dat ze weinig naar rede luistert, in die zin dat haar besluit al vast ligt.
Maar goed, misschien heeft ze daar wel redenen voor (in dat geval is het wel jammer dat je getrouwd bent en aan kinderen begonnen bent, want dit speelde al langer!).
Dus nu weet ze dat ze weg wil, maar ze is bang om de stap te zetten.
Wel vind ik dat ze weinig naar rede luistert, in die zin dat haar besluit al vast ligt.
Maar goed, misschien heeft ze daar wel redenen voor (in dat geval is het wel jammer dat je getrouwd bent en aan kinderen begonnen bent, want dit speelde al langer!).
Dus nu weet ze dat ze weg wil, maar ze is bang om de stap te zetten.
Mwah, een relatie van 5 jaar uit het raam flikkeren omdat het tijdens de zwangerschap (rara hoe zou dat komen) even niet loopt vind ik nogal makkelijk.quote:Op donderdag 16 augustus 2007 11:38 schreef lavida het volgende:
[..]
Zoals ik al eerder gezegd had, dit speelt niet pas 4 maanden. We zijn nu 5 jaar samen, dus dat vind ik niet echt snel opgeven.
Als het daarvoor al speelde vind ik het een legitieme reden maar dan had je nooit zwanger moeten worden.
Je hebt gelijk, maar da's achteraf gelul. Daar kan ze nu niks meer mee. Ze vraagt wat ze nú moet doen.quote:Op donderdag 16 augustus 2007 12:09 schreef Cracka-ass het volgende:
[..]
Mwah, een relatie van 5 jaar uit het raam flikkeren omdat het tijdens de zwangerschap (rara hoe zou dat komen) even niet loopt vind ik nogal makkelijk.
Als het daarvoor al speelde vind ik het een legitieme reden maar dan had je nooit zwanger moeten worden.
Kleine en domme mensen beleven niets, maar de sterken, van wie veel verwacht wordt, moeten van allerlei doormaken, opdat ze hun krachten leren kennen en gebruiken.
Ik deed een verkorte opleiding, waarin ik dus jaar lang stage moet lopen. Mijn laatste half jaar stage kan ik niet afronden omdat ik dan moet bevallen, dan zit ik allereerst met mijn zwangerschapsverlof en ten tweede met het kindje als ik eenmaal bevallen ben. Hierdoor zou ik dus minstens een half jaar vertraging oplopen waarop de school zegt helaas dat doen we niet.
Ik snap dat het moeilijk is om te begrijpen waarom ik bij hem weg wil, omdat ik zelf gewoon niet meer goed weet waar ik moet beginnen. Ik zal wat voorbeelden proberen te geven.
Ik had hem aan de telefoon, mijn oom was net overleden dus ik was overstuur, ik vroeg hem of hij wou komen. Hij kwam niet want hij had andere dingen te doen, vervolgens kom ik erachter dat hij die avond half nederland afreist om een ander meisje met liefdesverdriet te troosten, en dat terwijl hij dit meisje 3 x gezien heeft.
of
Hij heeft een aantal meiden in zijn klas waar hij veel mee omgaat, geen punt natuurlijk, deze meiden zijn behoorlijk vrij en houden hun handen ook niet altijd thuis wat betreft mijn man, nog steeds heb ik hier niet moeilijk over gedaan, wel gevraagd of hij er niet wat van kon zeggen. Deze meiden bellen, smsen hem enz enz, ok prima.
Ik lig met hem in bed het is 1 uur nacht en ik krijg een smsje van een vriend van mij die ik al ken sinds ik onderhand geboren ben, hij kent hem ook, maar hij wordt boos en vind het abnormaal dat ik op zo'n tijdstip een sms krijg enz enz...
Ik probeer me vaak in te houden in situatie's als dit, eigenlijk ben ik dan kwaad, maar denk ik laat maar ik heb ook geen zin in ruzie. Maar omdat ik dit doe spaar je alles op en barst op een gegeven moment de bom en krijgen we ruzie's waarbij we veel schreeuwen elkaar nog net niet slaan en vaak nachten niet bij elkaar slapen.
Ik dacht ik moet er rustig met hem over praten als me iets dwars zit of weet ik het wat, maar ook dat werkt niet. Als ik huilend voor hem sta (ookal huil ik vanwege een sterfgeval ofzo) dan doet hij net of hij me niet ziet, maar hij verwacht wel dat als hij moet huilen dat ik hem dan troost.
Dit zijn een paar kleine dingetjes/redenen waarom ik bij hem weg wil.
Ik snap dat het moeilijk is om te begrijpen waarom ik bij hem weg wil, omdat ik zelf gewoon niet meer goed weet waar ik moet beginnen. Ik zal wat voorbeelden proberen te geven.
Ik had hem aan de telefoon, mijn oom was net overleden dus ik was overstuur, ik vroeg hem of hij wou komen. Hij kwam niet want hij had andere dingen te doen, vervolgens kom ik erachter dat hij die avond half nederland afreist om een ander meisje met liefdesverdriet te troosten, en dat terwijl hij dit meisje 3 x gezien heeft.
of
Hij heeft een aantal meiden in zijn klas waar hij veel mee omgaat, geen punt natuurlijk, deze meiden zijn behoorlijk vrij en houden hun handen ook niet altijd thuis wat betreft mijn man, nog steeds heb ik hier niet moeilijk over gedaan, wel gevraagd of hij er niet wat van kon zeggen. Deze meiden bellen, smsen hem enz enz, ok prima.
Ik lig met hem in bed het is 1 uur nacht en ik krijg een smsje van een vriend van mij die ik al ken sinds ik onderhand geboren ben, hij kent hem ook, maar hij wordt boos en vind het abnormaal dat ik op zo'n tijdstip een sms krijg enz enz...
Ik probeer me vaak in te houden in situatie's als dit, eigenlijk ben ik dan kwaad, maar denk ik laat maar ik heb ook geen zin in ruzie. Maar omdat ik dit doe spaar je alles op en barst op een gegeven moment de bom en krijgen we ruzie's waarbij we veel schreeuwen elkaar nog net niet slaan en vaak nachten niet bij elkaar slapen.
Ik dacht ik moet er rustig met hem over praten als me iets dwars zit of weet ik het wat, maar ook dat werkt niet. Als ik huilend voor hem sta (ookal huil ik vanwege een sterfgeval ofzo) dan doet hij net of hij me niet ziet, maar hij verwacht wel dat als hij moet huilen dat ik hem dan troost.
Dit zijn een paar kleine dingetjes/redenen waarom ik bij hem weg wil.
Trouwens de zwangerschap was niet gepland, wel zijn we er allebei, mijn man dus ook, heel erg blij mee!!
Hoe oud zijn jullie eigenlijk?
Want dit komt een beetje over als twee zwaar christelijke tieners, met nog christelijker ouders, die stiekem met elkaar naar bed gaan voordat ze getrouwd zijn, zij wordt zwanger, moeten trouwen omdat de ouders het anders niet kunnen verkopen tegen hun christelijke vrienden... En al helemaal als het de dochter van de voorganger is...
Dat kan natuurlijk nooit goed gaan
Want dit komt een beetje over als twee zwaar christelijke tieners, met nog christelijker ouders, die stiekem met elkaar naar bed gaan voordat ze getrouwd zijn, zij wordt zwanger, moeten trouwen omdat de ouders het anders niet kunnen verkopen tegen hun christelijke vrienden... En al helemaal als het de dochter van de voorganger is...
met elkaar naar bed gaan voordat ze getrouwd zijn, zij wordt zwanger, moeten trouwen omdat de ouders het anders niet kunnen verkopen tegen hun christelijke vrienden... En al helemaal als het de dochter van de voorganger is... Dat kan natuurlijk nooit goed gaan
nee hoor zo is het niet, ik ben 23 en hij is 25. Wij zijn gewoon ook netjes zwanger geworden nadat we getrouwd waren en alles uit vrije wil.
Waarom zijn jullie getrouwd? Aangezien hij voor jou onacceptabel gedrag vertoont (waar ik wel in kan komen hoor trouwens, mijn vent zou het mij ook niet moeten flikken), waarom dan in hemelsnaam met zo iemand gaan trouwens voordat je die problemen de wereld uit hebt geholpen? En hoe kun je nachten lang niet bij elkaar slapen, gaat een van jullie dan naar de ouders toe of zo?quote:Op donderdag 16 augustus 2007 13:13 schreef lavida het volgende:
nee hoor zo is het niet, ik ben 23 en hij is 25. Wij zijn gewoon ook netjes zwanger geworden nadat we getrouwd waren en alles uit vrije wil.
Arseen (As), atoomnummer 33
We zijn getrouwd omdat we toch echt van elkaar houden en een periode hebben gehad dat het dus goedging. Voordat wij trouwde en die beslissing namen ging het allemaal goed, maar na het trouwen is hij weer omgeslagen.
Het is ook dat het me nu zwaarder valt dan eerst omdat ik nu zwanger ben, buiten het feit dat ik me K.u.T. voel met zo'n ruzie, heb ik er nu ook vaak hevige buikpijn bij.
We slapen wel in hetzelfde huis, alleen in andere kamers.
Het is ook dat het me nu zwaarder valt dan eerst omdat ik nu zwanger ben, buiten het feit dat ik me K.u.T. voel met zo'n ruzie, heb ik er nu ook vaak hevige buikpijn bij.
We slapen wel in hetzelfde huis, alleen in andere kamers.
Kan het niet te maken hebben met je hormonen, want zwangere vrouwen zijn wat dat betreft zeer onvoorspelbaar?
“Snowboarding is an activity that is very popular with people who do not feel that regular skiing is lethal enough.”
|
|
