Geen kinderen willen.. is het echt zo raar?

Ach, ik kreeg van mijn oudere zuster te horen dat ik geen goede moeder was omdat ik 3 dagen per week werkte. Mijn antwoord aan haar was dat ik een betere moeder was dan zij omdat ik de tijd die ik wel thuis was beschouwde als quality time en dus intensief met m'n kleintjes bezig was. Zij daarentegen was inderdaad de hele dag thuis, lag tot 3 uur 's middags op haar bed en als de kinderen uit school kwamen, 'mochten' ze de boodschappen doen en het huishouden. Maar dan ben je wel een beter moeder, want je bent de hele dag thuis voor je kinderen en vooral als ze uit school komen.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 13:42 schreef ColdFeet het volgende:

[..]

Good Lord, nee. Ik zit dan gewoon een beetje op de kast omdat iemand in mijn nabije omgeving dus wel fijn vijf dagen in de week werkt. Ze moet zich echt het vuur uit de sloffen rennen, maar ze is echt een heel goede moeder. En dan voel ik me plaatsvervangend aangevallen door die goudvis-opmerkingen

Doe mij eens een plezier wil je en trek je tenen eens onder mijn voeten vandaan? Die goudvissen opmerking was _{(in den beginne)} van mij, ging over mij en over mijn gevoelens! Dat jij je daar dan plaatsvervangend door aangevallen voelt is niet mijn probleem?

quote:

Op zaterdag 11 augustus 2007 11:04 schreef Ireth het volgende:
Omdat ik _{(let op: ik!)} vind dat ik _{(let op: ik!)} dan beter een goudvis had kunnen nemen.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 15:58 schreef Moonah het volgende:

[..]

Neuh, dat niet.
[..]

Dat klopt. Het gevoel dat je ervaart bij je eigen kind is niet te evenaren. Door niets. Ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat elke ouder dat zal beamen.

Echt waar? Elke ouder?? Was het maar waar.....dan liepen er heel wat minder ongelukkige mensen op de wereld (en ook in OUD!) rond...

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:13 schreef motorbloempje het volgende:
waarom krijg je van adopteren alleen maar rotzooi?
Het zal niet altijd even soepel zijn, maar als ik naar mezelf als puber kijk, ging het voor mijn ouders ook allemaal niet even soepel

zolang je tegenover je adoptiekind compleet eerlijk bent over zijn of haar herkomst, evt. reden van adoptie en alle steun om wanneer het kind oud genoeg is om evt. te gaan zoeken naar de biologische ouders of indien niet uit Nederland een bezoek aan het land van herkomst ed. kun je jezelf een hoop ellende besparen. Want niet alleen adoptiekinderen geven ' alleen maar rotzooi'

De meeste kinderen die geadopteerd zijn lopen vaak tegen bepaalde problemen aan.
Ze voelen zich anders,vragen zich af wie ze zijn waar ze vandaan komen etc.
Ook al zijn de meeste ouders eerlijk over het land van herkomst van het kind, een afrikaans,zuid amerikaans of aziatisch kind zal zich toch altijd afvragen waarom hij/zij er anders uitziet qua uiterlijk.
Het kind zal zich nooit helemaal thuis voelen waardoor ze in twee werelden terecht komen.
En vaak zijn deze kinderen nog ondankbaar ook voorbeeld: Connie Breukhoven!!!

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:16 schreef ColdFeet het volgende:
[..]
Dat wil ik nog best van je aannemen, hoor. Maar dat zegt niet dat je leven nutteloos is als je kinderloos blijft, al dan niet gepland/gewenst. En daarom vind ik de post van mgerben wel erg ehh... uitgesproken.
[quote]

Dank je!
Dat pak ik op als compliment. Ik ben nl fel tegen de mentaliteit van 'als het maar jouw idee is, is alles wat je doet goed'

[quote]
Ik bedoel: is dan je kind jouw grote geschenk aan de wereld? Dat lijkt me namelijk ook weer wat overdreven.

Absoluut niet!
Van mij zul je nooit horen dat mijn kind (ik heb er nog geen) mijn 'grootste geschenk' aan de wereld is. Zoveel arrogantie heb ik niet. Ik weet toch niet wat die kruimel allemaal gaat aanrichten? Laat staan dat het bij mij op zou komen dat de wereld mij zou moeten bedanken...
Wat ik wél weet is dat ik zowel de belangrijkste beslissing als de vormende kracht in tenminste één iemands leven ben geweest.

Wat ik nalaat is een leven, mijn pakket genen, en een verzameling ideeën en levensinstelling die ik als goed beschouw.

Dat vind ik al heel wat.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:27 schreef Nohochacyum het volgende:

[..]

De meeste kinderen die geadopteerd zijn lopen vaak tegen bepaalde problemen aan.
Ze voelen zich anders,vragen zich af wie ze zijn waar ze vandaan komen etc.
Ook al zijn de meeste ouders eerlijk over het land van herkomst van het kind, een afrikaans,zuid amerikaans of aziatisch kind zal zich toch altijd afvragen waarom hij/zij er anders uitziet qua uiterlijk.
Het kind zal zich nooit helemaal thuis voelen waardoor ze in twee werelden terecht komen.
En vaak zijn deze kinderen nog ondankbaar ook voorbeeld: Connie Breukhoven!!!

Waar moeten ze dankbaar voor zijn dan, dat ze uit hun thuissituatie gehaald zijn, of die nu slecht was of niet, 't was wel vertrouwd. Dan worden ze meegenomen naar een ander land en moeten opeens aan allerlei verwachtingen voldoen die wsl niet van hen zelf zijn. En als ze dan niet aan de verwachtingen voldoen zijn het opeens ondankbare k*tkinderen. Ze hebben er toch niet om gevraagd om geadopteerd te worden.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:21 schreef Ireth het volgende:

[..]

Doe mij eens een plezier wil je en trek je tenen eens onder mijn voeten vandaan? Die goudvissen opmerking was _{(in den beginne)} van mij, ging over mij en over mijn gevoelens! Dat jij je daar dan plaatsvervangend door aangevallen voelt is niet mijn probleem?
[..]

Kuch... OK, jij begon met de goudvis-opmerking, maar je was niet de enige die die opmerking maakte, dacht ik zo.
En dan nog: ken jij de moeders die 5 dagen in de week werken, weet je waarom ze het doen, weet je hoe ze met hun kindje omgaan, hoe gewenst het kind was?

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:34 schreef ColdFeet het volgende:

[..]

Kuch... OK, jij begon met de goudvis-opmerking, maar je was niet de enige die die opmerking maakte, dacht ik zo.
En dan nog: ken jij de moeders die 5 dagen in de week werken, weet je waarom ze het doen, weet je hoe ze met hun kindje omgaan, hoe gewenst het kind was?

Nee maar ik sprak/spreek ook niet over die moeders, ik sprak over mezelf, over hoe ik daar over denk mbt mijn kindje. En hoe ik zoiets dan zou ervaren. Voelde me toch lichtelijk aangevallen door je, omdat de goudvis-opmerking in mijn brein was ontsproten (bestaat dat woord )

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:29 schreef mgerben het volgende:

[..]

Absoluut niet!
Van mij zul je nooit horen dat mijn kind (ik heb er nog geen) mijn 'grootste geschenk' aan de wereld is. Zoveel arrogantie heb ik niet. Ik weet toch niet wat die kruimel allemaal gaat aanrichten? Laat staan dat het bij mij op zou komen dat de wereld mij zou moeten bedanken...
Wat ik wél weet is dat ik zowel de belangrijkste beslissing als de vormende kracht in tenminste één iemands leven ben geweest.

Wat ik nalaat is een leven, mijn pakket genen, en een verzameling ideeën en levensinstelling die ik als goed beschouw.

Dat vind ik al heel wat.

Alsof je dat vantevoren weet... Dat vind ik juist zo beangstigend. Noem mij een doemdenker, maar af en toe hoor ik iets heel erg afschuwelijks wat iemand doet/ aanricht en dan denk ik: die heeft ook ouders, die misschien heel veel van hem/haar hielden en het beste wilden.

(dan heb ik het niet over de moeder van Hitler, trouwens. Meer over een vriendin van vroeger die begin dit jaar bijna succesvol een zelfmoordpoging ondernam. Wat blijft er dan over van je goede bedoelingen, als ouder?
Afijn, ik realiseer me dat dat ook persoonlijk is)

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:36 schreef Ireth het volgende:

[..]

Nee maar ik sprak/spreek ook niet over die moeders, ik sprak over mezelf, over hoe ik daar over denk mbt mijn kindje. En hoe ik zoiets dan zou ervaren. Voelde me toch lichtelijk aangevallen door je, omdat de goudvis-opmerking in mijn brein was ontsproten (bestaat dat woord )

Goed, nogmaaaaaals het was me opgevallen dat je overal met grote letters MIJN MENING en voor MIJN SITUATIE bijzette, heus. Maar vervolgens gingen anderen (? Suzanna? of wie dan ook) daarop verder, met die uitdrukking. En toen ging het voor mijn gevoel teveel in de richting 'je bent een ontaarde moeder als je je kind 5 dagen per week wegbrengt'.

En op dat punt steiger ik, omdat ik er toevallig eentje ken die dat doet. En er alsnog behoorlijk wat voor heeft opgeofferd. En wier kind zich echt heel goed ontwikkelt, op alle denkbare vlakken.

Het was geen aanval op jou, althans, zeer zeker niet zo bedoeld

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:34 schreef tbl1966 het volgende:

[..]

Waar moeten ze dankbaar voor zijn dan, dat ze uit hun thuissituatie gehaald zijn, of die nu slecht was of niet, 't was wel vertrouwd. Dan worden ze meegenomen naar een ander land en moeten opeens aan allerlei verwachtingen voldoen die wsl niet van hen zelf zijn. En als ze dan niet aan de verwachtingen voldoen zijn het opeens ondankbare k*tkinderen. Ze hebben er toch niet om gevraagd om geadopteerd te worden.

Ze hebben dr niet om gevraagd!
Maar ze hebben hier in het westen vaak een beter leven.
Als ze niet hier naar toe waren gehaald dan waren het straat kindjes of werden ze verwaarloosd door hun ouders of ze sliepen in chiqueta bananen boxen!!
wat dat betreft hebben ze het hier vrij goed.
Wie zou er anders naar deze kinderen omkijken?

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:31 schreef motorbloempje het volgende:
Nohochanogwattes:

lees de post eenst verder: er zijn genoeg probleemkinderen die gewoon bij hun ouders wonen hoor en die voor een hoop rotzooi zorgen

je kunt niet alle adoptiekinderen over 1 kam scheren, net zo min als je dat met de ' normale' kinderen kunt doen

weer even off --> motorrijden

Ik scheer ze ook niet allemaal ondere een kam maar het komt voornamelijk bij adoptie kinderen voor dat ze rond de pubertijd voor nogal veel problemen zorgen.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:49 schreef Nohochacyum het volgende:

[..]

Ze hebben dr niet om gevraagd!
Maar ze hebben hier in het westen vaak een beter leven.
Als ze niet hier naar toe waren gehaald dan waren het straat kindjes of werden ze verwaarloosd door hun ouders of ze sliepen in chiqueta bananen boxen!!
wat dat betreft hebben ze het hier vrij goed.
Wie zou er anders naar deze kinderen omkijken?

Dat ontken ik ook niet, maar ik vind het wel te ver gaan als je zegt dat ze dan ondankbaar zijn omdat ze niet doen wat mammie en pappie willen. 't zijn eigen individuen hoor, geen marionetten die moeten doen wat jij van ze verwacht. Jeetje, dat verwacht ik niet eens van mijn eigen kinderen die mijn genen hebben. Mijn schoonvader zei vroeger altijd: je hebt geen kinderen, je hebt ze te leen. Je voedt ze op, begeleidt ze tot aan de volwassenheid en daarna mogen ze het zelf doen. Soms doen ze dingen waar jij het niet mee eens bent, maar ze moeten het leren met vallen en opstaan.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 14:10 schreef peterfan het volgende:
Wanneer begrjipt "men" nou eens dat er heel veel vrouwen zijn die het leuk en fijn vinden om te werken. Niet voor het geld, niet voor de "carriere" maar voor de eigen ontwikkeling, de waardering, de sociale contacten en misschien soms ook wel een beetje voor de ontspanning.....

En laat nou dat voor een groot deel de reden zijn waarom ik fulltime zou willen blijven werken

Maar troost u, dit gaan een hoop mensen hier toch niet begrijpen aangezien je blijkbaar niet genoeg houdt van jouw kind als je beiden fulltime blijft werken... ofzo *zucht*

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:54 schreef leonieke het volgende:

[..]

En laat nou dat voor een groot deel de reden zijn waarom ik fulltime zou willen blijven werken

Maar troost u, dit gaan een hoop mensen hier toch niet begrijpen aangezien je blijkbaar niet genoeg houdt van jouw kind als je beiden fulltime blijft werken... ofzo *zucht*

Inderdaad, als iedereen een ander nou eens in zijn waarde laat en geen oordeel over elkaar uitspreekt dan zou het leven een stuk makkelijker en aangenamer zijn. Ik had geen baan toen mijn oudste geboren was, maar toen een voormalige werkgever mij belde met de vraag of ik terug wilde komen heb ik ja gezegd. Mijn ventje was toen 3 maanden en ik hield zielsveel van hem (nog steeds trouwens ook al is 'ie nu 15) en ik vond het hartstikke leuk om samen met hem thuis te zijn, maar 't leek mee ook wel lekker om weer te werken en lekker tussen de grote mensen te zijn.

Sowieso lijkt het wel dat als je een bepaalde keuze maakt, je daar vervolgens ook nooit op enige manier negatief over mag praten. Ik kan me goed voorstellen dat thuisblijfmoeders bewust kiezen om dit te doen, maar ook soms het gevoel hebben 'gek' te worden van de hele dag alleen maar zorgen en kinderpraat en daardoor wel eens onredelijk zijn tegen de kinderen. Of juist andersom werkende vrouwen die dagen hebben dat ze hun kindje toch heel erg missen of zich schuldig voelen als blijkt dat het kind veel gehuild heeft.

Uiteindelijk proberen de meeste mensen toch naar het beste inzicht te handelen als ze hun leven inrichten en wegen daarbij alle factoren. Met de keuze om uberhaupt aan kinderen te beginnen en daarna in de opvoeding. En voor iedereen zal op basis van waarden, normen, leefwijze, mogelijkheden en beperkingen een bepaalde manier het beste zijn. Maar dat hoeft dat niet te zijn voor een ander. Eea uiteraard binnen grenzen van mishandeling, misbruik, verwaarlozing etc.

motorbloempje je ideeen van adoptie of pleegouderschap zijn ook heel mooie alternatieven. Op die manier kan je zeker een hele waardevolle bijdrage leveren aan het leven van een kindje. Een van de redenen om een zelf een kind te willen is misschien het willen zien wat jij en de liefde van je leven 'samen' maken, die liefde bezegelen (alhoewel dat ook nogal aan waarde inboet als je bedenkt dat jaarlijks 33.000 minderjarige kinderen hun ouders zien scheiden).
Je hebt in ieder geval samen nog tijd genoeg om al die dingen te laten bezinken en later samen een afweging te maken.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 13:52 schreef peterfan het volgende:
Om over het nergens noemen van de rol van de vader maar te zwijgen!!

Die wordt door mij genoemd..

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:34 schreef ColdFeet het volgende:

[..]

Kuch... OK, jij begon met de goudvis-opmerking, maar je was niet de enige die die opmerking maakte, dacht ik zo.
En dan nog: ken jij de moeders die 5 dagen in de week werken, weet je waarom ze het doen, weet je hoe ze met hun kindje omgaan, hoe gewenst het kind was?

Nee, inderdaad, er waren 2 personen die het over een goudvis hadden. Ireth en ik. In mijn ogen heb ik een uitstekend genuanceerde mening gegeven en daarom vind ik het jammer dat je plaatsvervangende schaamte hebt voor de mening van een ander.

Wanneer ik iedereen 'in z'n waarde zou moeten laten', zou ik nergens m'n mening meer kunnen geven, nietwaar? Er is altijd wel iemand die een andere mening toebedeeld is.

_{Paradijsvogeltje, ik begrijp je quote nog steeds niet.}

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:40 schreef ColdFeet het volgende:
[..]
Alsof je dat vantevoren weet... Dat vind ik juist zo beangstigend. Noem mij een doemdenker, maar af en toe hoor ik iets heel erg afschuwelijks wat iemand doet/ aanricht en dan denk ik: die heeft ook ouders, die misschien heel veel van hem/haar hielden en het beste wilden.

...Meer over een vriendin van vroeger die begin dit jaar bijna succesvol een zelfmoordpoging ondernam. Wat blijft er dan over van je goede bedoelingen, als ouder?

Erge gebeurtenissen maken meer indruk dan leuke gebeurtenissen.
Kijk eens naar die keren dat een moeder haar kind doodde. Het hele land staat wekenlang op zijn kop.
Maar relativeer dat nou eens: Stel dat je een heel klein aandacht zou geven aan een kind dat bij een vriendje gaat spelen en gewoon blij terugkomt.
Dat gebeurt zo verschrikkelijk vaak; als we dat allemaal zouden melden zouden we extra kranten moeten drukken.

In het leven kun je risico's niet uitbannen. Je hoopt dus op het beste en waagt de sprong. Of je blijft altijd aan de kant staan omdat je in de krant hebt gelezen over iets heel ergs, heel ver weg.

De kans dat mijn kind opgroeit als een tweede Hitler is bijzonder klein (had iemand het trouwens over het nalaten van een boek, of schilderijen? Ahum, hint hint). De kans op een 2e Ghandi trouwens ook.
De kans op zelfmoord, annorexia of drugs&misdaad bijvoorbeeld is veel groter. Maar het grootste deel van de kinderen in Nederland heeft gewoon een saaie - lees goede! - jeugd en komt prima terecht.
Alleen hoor je daar niks van.

Maar je moet je leven niet laten leiden door iets dat zou kunnen gebeuren.

quote:

Op zaterdag 11 augustus 2007 23:40 schreef Suzanna het volgende:
Fulltime werken met kinderen (vooral als moeder, ben nou eenmaal traditioneel) is naar mijn mening zoiets als 'avond-en-weekend-kinderen' hebben. Dan kun je beter geen kinderen krijgen als je fulltime wilt blijven werken als moeder. En als je al kinderen hebt vind ik dat je je werktijden en dagen moet aanpassen en part-time moet gaan werken, op z'n minst. Maar goed, als iemand dat niet doet moet ' ie dat zelf weten. Ik zou het zelf alleen anders doen.

Ik reageerde vooral hierop. Inderdaad, ieder z'n mening, ben ik met je eens.
Maar hoeveel moeders ken je nou die fulltime werken? Volgens mij zijn dat er nl niet zo veel, althans, ik ken er maar twee of drie. En om daar nou zo'n uitgesproken mening op te baseren....

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 17:53 schreef ColdFeet het volgende:

[..]

Ik reageerde vooral hierop. Inderdaad, ieder z'n mening, ben ik met je eens.
Maar hoeveel moeders ken je nou die fulltime werken? Volgens mij zijn dat er nl niet zo veel, althans, ik ken er maar twee of drie. En om daar nou zo'n uitgesproken mening op te baseren....

Ik ken eerlijk gezegd meer moeders die nu rond de 60 zijn (onze moeders zeg maar) die mij vertellen dat ze maar wat graag gewerkt hadden, al dan niet fulltime. Dat zij graag de keuze hadden gehad, maar dat was niet zo omdat het nu eenmaal niet hoorde... En zeg nou zelf: is onze generatie er nou zo goed van geworden dat onze moeders allemaal maar thuis waren, zogenaamd in het belang van het kind?
Mijn moeder geeft eerlijk toe dat haar thuisblijven niets met ons belang te maken had....

Nederland is vergeleken met omringende landen ook best ouderwets in hun opvattingen. Maar ook hier de mening dat er iemand gedeeltelijk thuis moet blijven voor de kinderen. Ik werk 2,5 (20 uur)dag en mijn man gewoon 40 uur. Vind het wel goed zo, maar als de jongste naar school gaat wil ik wel al een eigen zaak in de buurt/aan huis hebben opgebouwd. Zodat ik wel bereikbaar blijf voor de kinderen als ze thuis komen.

Moet wel eerlijk zeggen dat ik het niet vanzelfsprekend vind dat de moeder thuis blijft. Hier was de afspraak wie er op dat moment het minst verdient blijft thuis. En eerlijk is eerlijk ik was degene die het meest verdiende. Maar toen ik in verwachting raakte is vlak erna mijn contract niet verlengt en was de keuze niet heel moeilijk om dan zelf maar gedeeltelijk thuis te blijven. Maar het had dus net zo goed andersom kunnen zijn. Een vader heeft ook een rol en er wordt niet veel overgesproken hier.

quote:

Op maandag 13 augustus 2007 16:16 schreef mgerben het volgende:
Een heleboel dingen die mensen heel belangrijk vinden in het leven (consumeren, carriére, status) zijn dingen waarvan je je afvraagt: Is dat nou het doel van je leven? Is dat de zin en de inhoud die je aan je leven wilt geven?

Maar dat heeft niets met wel of geen kinderen te maken. Dat vind ik hier in dit topic zo droevig en sowieso in het hele OUD-forum. Volgens mij komen ouders die niet zo narrowminded zijn gewoon meer in andere fora, muziek enzo, daar komen ook mensen die vader of moeder zijn, maar die niet hun kind zien als de enige en ultieme levensinvulling en het enige dat zin aan hun bestaan geeft.

Er wordt hier zo vaak en zo gemakkelijk een lijn getrokken van 'kiezen voor geen kinderen' naar 'carriere belangrijk vinden', oppervlakkigheid, egoisme, onvolwassenheid, geen verantwoordelijkheden willen nemen, alleen maar willen feesten, een leeg en inhoudsloos bestaan.

Dat vind ik ronduit triest. Dan heb je het echt niet begrepen. Dan ben je misschien zelf iemand die er niet in slaagt zin aan zijn leven te geven en daarom maar een kind heeft genomen, maar heel veel mensen zijn niet zo. Die weten hun leven sowieso wel zinvol in te richten en zichzelf interessante doelen te stellen (dat was ook het punt van mijn bericht over boeken schrijven, muziek maken, ontwikkelingswerk doen, interessante dingen organiseren voor mensen in je buurt) en willen ze graag een kind, dan gaan ze daarvoor, en willen ze het niet, dan doen ze het niet. Die zien een leven zonder kinderen niet als een 'minder' leven, maar als een ander leven. Bij dat soort types zou het OUD-forum wel gebaat zijn, als die hier wat meer zouden komen en de balans wat zouden rechttrekken.