POL Politiek
Discussies en diepgaande gesprekken over de politiek in de breedste zin van het woord kun je hier voeren.
Dat trouwens ook.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 11:58 schreef Elfletterig het volgende:
[..]
Niet dat ik Wilders persé wil verdedigen, maar hij zat toen in een ander keurslijf dan nu het geval is. Hij had zich toen te houden aan de VVD-opvatting. Hij is niet voor niets uit die partij gestapt, om een radicaler, rechts broertje te beginnen. Ik vind het overigens niet verkeerd dat politici een omslag maken. Het toont aan dat ze voor rede vatbaar zijn. Politici die nooit van standpunt veranderen, vind ik geen knip voor de neus waard.
If my answers frighten you then you should cease asking scary questions.
Vertel mij dan eens WIE er op dit moment met de geestelijk leiders strijdt om de macht in Iran? De geestelijk leiders hebben toch de alleenheerschappij over het land? Ze hebben toch gewoon de mogelijkheid om bij verkiezingen alle kandidaten te schrappen die hen niet zinnen? Er waren in 2005 bij de verkiezingen meer dan 1000 kandidaten. Daar zijn er na selectie door de geestelijken maar 8 van overgebleven.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 11:37 schreef Burgemeesterinoorlogstijd het volgende:
Ik ontken niet dat er mensenrechtenschendingen worden gepleegd in Iran, ik ontken het monolithische karakter dat jij schetst van Iran. Een karakter dat volgens jou alleen harde maatregelen verdient, van ons Verlichte Westen.
Voordat Ayatollah Chomeiny aan de macht kwam, waren in het door de VS tot het allerlaatste moment (door Jimmy Carter) gesteunde regime van de Sjah net zulke of misschien veel ergere schendingen van de mensenrechten aanwezig.
Ik heb al het belangrijkste misverstand hier neergezet: het misverstand dat er sprake is van een monolithische dictatuur.
Mijns inziens is dat een misverstand dat sowieso gemaakt wordt t.o.v. dictaturen. Ook dictaturen kennen interne strijd om de macht.
De geschiedenis van Iran neem ik voor kennisgeving aan; dit topic gaat over het heden. Iran is een islamitische staat. De staatsvorm van het huidige land hangt één-op-één samen met de religie. De religie is er ook tot wet verheven.
Ik heb trouwens geen abonnement op NRC, dus ik kan dat bericht niet lezen.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 29-06-2007 12:05:19 ]
Ik heb daarover mijn mening al gegeven (staat volgens mij een bladzijde terug). Dit gaat puur over de bijdrage van KlowJow.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:01 schreef Floripas het volgende:
[..]
Klopt, maar het probleem is van voorbijgaande aard. De nieuwe generatie wil een verschuiving van macht.
Als je bombardeert help je de kleine revolutie in eigen land ook om zeep.
If my answers frighten you then you should cease asking scary questions.
Uiteraard, het was ook niet bedoeld als meer dan een "side note" in dit verhaal. Alhoewel ik zijn overtuigingen vaak wantrouw. Hij lijkt me een veel rationeler persoon dan zijn geschreeuw doet voorkomen. Ik heb bij een onderwerp als dit het idee dat hij slechts roept om gehoord te worden. Ik kan mij niet voorstellen dat hij echt graag een oorlog met Iran zou willen initiëren en het slechts voor durft te stellen omdat hij weet dat het toch niet door andere partijen overgenomen zal worden, die hij dan weer van hypocrisie en lafheid kan betichten.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 11:58 schreef Elfletterig het volgende:
[..]
Niet dat ik Wilders persé wil verdedigen, maar hij zat toen in een ander keurslijf dan nu het geval is. Hij had zich toen te houden aan de VVD-opvatting. Hij is niet voor niets uit die partij gestapt, om een radicaler, rechts broertje te beginnen. Ik vind het overigens niet verkeerd dat politici een omslag maken. Het toont aan dat ze voor rede vatbaar zijn. Politici die nooit van standpunt veranderen, vind ik geen knip voor de neus waard.
De huidige staat van Iran, zelfs Osama Bin Ladens activiteiten, is niet geheel te begrijpen zonder de geschiedenis van Iran, vrees ik. Ik heb zelf geschiedenis gestudeerd (1977-1984) en ben ervan overtuigd dat het heden wat dit soort landen betreft niet te begrijpen is zonder het verleden er in te betrekken. Geldt voor Iran voor vooral de recente geschiedenis.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:03 schreef Elfletterig het volgende:
[..]
Vertel mij dan eens WIE er op dit moment met de geestelijk leiders strijdt om de macht in Iran? De geestelijk leiders hebben toch de alleenheerschappij over het land? Ze hebben toch gewoon de mogelijkheid om bij verkiezingen alle kandidaten te schrappen die hen niet zinnen? Er waren in 2005 bij de verkiezingen meer dan 1000 kandidaten. Daar zijn er na selectie door de geestelijken maar 8 van overgebleven.
De geschiedenis van Iran neem ik voor kennisgeving aan; dit topic gaat over het heden. Iran is een islamitische staat. De staatsvorm van het huidige land hangt één-op-één samen met de religie. De religie is er ook tot wet verheven.
Ik heb trouwens geen abonnement op NRC, dus ik kan dat bericht niet lezen.
Heeft iemand anders abonne op NRC digitaal?
De duivel draagt Prada.
Je kunt het stuk anders zelf copy-pasten?quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:14 schreef Burgemeesterinoorlogstijd het volgende:
[..]
De huidige staat van Iran, zelfs Osama Bin Ladens activiteiten, is niet geheel te begrijpen zonder de geschiedenis van Iran, vrees ik. Ik heb zelf geschiedenis gestudeerd (1977-1984) en ben ervan overtuigd dat het heden wat dit soort landen betreft niet te begrijpen is zonder het verleden er in te betrekken. Geldt voor Iran voor vooral de recente geschiedenis.
Heeft iemand anders abonne op NRC digitaal?
Dit moet hem zijn lijkt me...quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:14 schreef Burgemeesterinoorlogstijd het volgende:
[..]
De huidige staat van Iran, zelfs Osama Bin Ladens activiteiten, is niet geheel te begrijpen zonder de geschiedenis van Iran, vrees ik. Ik heb zelf geschiedenis gestudeerd (1977-1984) en ben ervan overtuigd dat het heden wat dit soort landen betreft niet te begrijpen is zonder het verleden er in te betrekken. Geldt voor Iran voor vooral de recente geschiedenis.
Heeft iemand anders abonne op NRC digitaal?
quote:Vier misvattingen over Iran
Fundamentalisme, kernwapens en de opstand die niet komt: vier misvattingen over Iran
Shervin Nekuee en Behnam Taebi
Bron: NRC 26-05-2007 katern Opinie&Debat
Het conflict over Irans nucleaire programma dreigt te escaleren nu Teheran sneller over hoogverrijkt uranium kan beschikken dan eerder werd aangenomen. De VS zinnen op nieuwe sancties. Toch is dit niet de manier om met Iran om te gaan. Het westerse Iranbeleid moet drastisch om.
Het Iranbeleid van de Verenigde Staten en zijn Europese bondgenoten stoelt op een achterhaald en vertroebeld beeld van de Islamitische Republiek. Het huidige Iran wordt begrepen in de termen van 1979, het bewogen jaar van de revolutie en de gijzeling van het Amerikaanse ambassadepersoneel. Het wordt gezien als het land van bebaarde ayatollahs dat niets moet hebben van het Westen en dat een acute dreiging vormt voor het Westen. Blijven vastklampen aan dit historische beeld, leidt tot gevaarlijke misvattingen. Deze staan een nuchter en doeltreffend beleid in de weg. Dat zou erop gericht moeten zijn de rol van de Islamitische Republiek Iran binnen de internationale politiek te neutraliseren en het op gang gekomen democratiseringsproces te stimuleren.
Vier hardnekkige en fundamentele misvattingen moeten uit de wereld worden geholpen.
In het Westen staart men zich graag blind op de religieuze en antisemitische retoriek van Ahmadinejad en de zijnen en de daaraan gekoppelde, geritualiseerde uitingen zoals het vrijdagsgebed en de anti-Amerikaanse en anti-Israëlische leuzen. Wie in deze propagandaval trapt, ziet niet meer dan wat er in Iran aan de oppervlakte borrelt.
Schijn bedriegt. De Iraanse hardliners à la Ahmadinejad zetten de oude retoriek tegen Israël en Amerika vooral in om onder de moslimbevolking in het Midden-Oosten sympathie te winnen. Maar deze hardliners zijn tegelijkertijd uiterst pragmatisch in hun handelen: ze weten zonder gezichtsverlies en op tijd soepel terug te schakelen. Zie de geraffineerde publiciteitscampagne van Ahmadinejad bij de recente vrijlating van de Britse soldaten. De combinatie van harde taal en het flexibel en strategisch handelen van Iran brengt menig Westerse politicus tot wanhoop.
Een onpartijdige waarnemer moet wel tot de conclusie komen dat Ahmadinejad weliswaar een provocateur is, maar bovenal een sluwe machtspoliticus. In plaats daarvan wordt er krampachtig vastgehouden aan het beeld van een godsdienstwaanzinnige, wat goed rijmt met de achterhaalde opvattingen over Iran.
De oorzaak daarvan is dat in de meeste westerse analyses over Iran, het accent ligt op het islamitische karakter van de republiek. Er is weinig aandacht voor het feit dat de Islamitische Republiek het product is van een modernistische en utopische revolutie, die verloopt volgens dezelfde logica als die van ander moderne revoluties.
Net zoals bij de Franse en de Russische revoluties is bij de Iraanse revolutie in de loop van jaren de gepassioneerde expansiedrift ingeruild voor pragmatisme. In plaats van de belangen van de Umma (de wereldwijde moslimgemeenschap) te behartigen, zoals gebeurde in de beginjaren, kreeg het versterken van de eigen positie op het wereldtoneel voorrang.
Het eerste decennium van de Iraanse revolutie, 1979-1989, was een tijd van ideologische en utopische toestanden onder het onbetwiste leiderschap van de charismatische Ayatollah Khomeiny. Het was de tijd van het uitroeien van alle binnenlandse politieke tegenstanders en de massale vlucht van linkse intelligentsia en jongeren. Het was ook de tijd van oorlog met Saddam en zijn westerse patronen. Men droomde van het bevrijden van alle moslimlanden uit de macht van tirannen: de export van de Islamitische Revolutie stond hoog op de agenda.
Maar de oorlog tegen Irak eindigde zonder overwinning. Met het accepteren van het staakt-het-vuren aanvaardde Khomeiny, in eigen woorden, de gifbeker. Ironisch genoeg overleed hij niet lang daarna. Een bescheidener en pragmatischer opstelling was geboden. Het was de tijd van wederopbouw en het likken van de diepe wonden van de oorlog. Uitgerekend in deze tijd begon de interne concurrentie tussen de politieke groeperingen in het machtscentrum zich uit te kristalliseren.
Het tegendeel is waar: Iran wordt bestuurd door elkaar beconcurrerende politieke elites. De fragmentatie begon na het overlijden van Khomeiny in 1989 en is in die vorm nog altijd actueel. Khamenei ruilde de presidentszetel voor de veel machtigere positie van geestelijke leider en Rafsanjani promoveerde van parlementsvoorzitter tot president. In de daarop volgende jaren zijn twee gematigde stromingen achtereenvolgens aan de macht geweest: het economisch liberalisme van Rafsanjani en het sociaal liberalisme van Khatami.
In zijn presidentiële tijdperk (1989-1997) zag Rafsanjani de economie als het koninklijke pad naar normalisering. Intern betekende het dat de staat ondernemerschap onder burgers moest stimuleren om zo de economische overmacht van de staat te verminderen. Op internationaal terrein geloofde Rafsanjani in het binnenhalen van multinationals en het opengooien van de Iraanse markten voor buitenlandse producten. Dit moest ook voorkomen dat het Westen Iran bleef behandelen als de dolle hond in de wereldgemeenschap.
Maar de economische strategie van Rafsanjani stuitte op Amerikaanse sancties en maatregelen tegen multinationals die zaken wilden doen met Iran. Een andere oorzaak voor het uitblijven van grootschalige buitenlandse investeringen was de interne politieke onveiligheid. Het systematisch elimineren van zelfbewuste intellectuelen beleefde een nieuw dieptepunt. Schrijvers, dichters, journalisten en overige criticasters van de staat verdwenen en werden dood teruggevonden.
Khatami (1997-2005) koos voor het normaliseren van het land de weg van een breed opgezette dialoog. Er werd geïnvesteerd in een stevige civil society die opgewassen zou zijn tegen de macht van de staat. Een voortdurend kritisch debat met de staat zou ruimte creëren voor het individu. Op internationaal terrein was het motto de dialoog der beschavingen, als antwoord op Huntingtons botsing der beschavingen.
Khatamis verzoende toon naar het Westen kreeg geen gehoor. Sterker nog, president Bush wees de opening resoluut af in zijn beruchte State of the Union in 2002, waarin Iran, Noord Korea en Irak werden bestempeld als As van het kwaad.
Tekenend voor de pogingen tot normalisering van de internationale positie is het door Teheran aan Washington gerichte onderhandelingsdocument uit 2003, dat kortgeleden in de VS is gepubliceerd. Hierin verklaart Iran bereid te zijn openheid te geven over zijn nucleaire activiteiten, mee te werken aan een tweestatenoplossing in het Israëlisch-Palestijnse conflict, te stoppen met steun aan militaire activiteiten van Hamas en te helpen bij het stabiliseren van Irak. Vanzelfsprekend had het ook eisen: wederzijdse respect; toegang tot vreedzame nucleaire technologie en het opheffen van de sancties tegen Iran. De onderhandelingen tussen de toenmalige Iraanse ambassadeur bij de VN en Amerikaanse diplomaten werden door Washington gestaakt, waarmee de verzoeningspogingen van de gematigden met Amerika definitief mislukt waren.
Ook de veranderde politieke situatie in het Midden-Oosten door de grootschalige militaire aanwezigheid van Amerika in Irak en Afghanistan en het uitbreken van burgeroorlog in Irak deden het tij voor de gematigde stromingen in Iran keren. De weg was vrij voor een generatie Iraanse politici die gelooft in een sterke en centralistische staat en die confrontatie- en spierballenpolitiek prefereert boven verzoening.
Met tirades tegen de Westerse inmenging in het Midden-Oosten en de populistische belofte om armoede en corruptie te bestrijden greep nieuw rechts de macht bij de presidentsverkiezingen van 2005. Het gaat om een generatie politici die tijdens de oorlog tussen Iran en Irak jonge commandanten en revolutionaire bestuurders waren. Het zijn inmiddels veertigers en vijftigers die in eigen perceptie het volk en de revolutie hebben gediend en er nu aan toe zijn het roer over te nemen. Ze delen een wantrouwen jegens het Westen, omdat ze Saddam Husseins aanval op Iran - terecht - als een door het Westen aangestoken vuur zien.
Maar deze stroming is niet eensgezind: er is een radicale en een pragmatische tak. Men kan spreken over de haviken en de vossen, waarbij die laatsten minder provocatieve taal gebruiken en zich meer richten op sluwe diplomatie. De haviken, met Ahmadinejad aan kop, hergebruiken met hun spierballenpolitiek de oude revolutionaire leuzen tegen Amerika en Israël. Zij geloven dat een agressieve pressiepolitiek hun de beste positie oplevert om zaken te doen met de Amerikanen, direct of indirect, publiekelijk maar nog liever in het geheim. Binnenlands zetten zij de civil society op allerlei manieren onder druk. Van economische wetmatigheden hebben ze geen kaas gegeten; de olieopbrengsten zouden ze het liefst als snoep of improductieve subsidies onder hun arme en gelovige aanhang uitdelen.
De pragmatici willen graag onderhandelen met het Westen maar vanuit een gelijkwaardige positie en op een zakelijke toon - zonder glimlach en vriendelijke gebaren à la Khatami. Ze beroepen zich op het internationaal recht en ze beheersen de diplomatie uitstekend. De Iraanse hoofdonderhandelaar in het nucleaire dossier, Ali Larijani, is een van deze pragmatici. In de nationale politiek staan zij net als de hardliners voor een sterke en desnoods onderdrukkende staat.
Ondanks hun verdeeldheid sluiten beide nieuw rechtse kampen de rijen zodra het voortbestaan van de Republiek wordt bedreigd, van binnen of van buiten. Dat geldt evenzeer voor de belangrijkste kopstukken van de gematigde tak, Rafsanjani en Khatami.
In de discussie rondom Iraanse nucleaire activiteiten is het onderscheid tussen nucleaire energie en nucleaire wapens ernstig vertroebeld. Iran beroept zich op het Non-proliferatieverdrag (NPV) en zijn verplichting geen kernwapens te produceren in ruil voor technologie voor kernenergie. Strikt genomen is dat een valide argument, en dat is dan ook de wapenkreet van Teheran: kernenergie is ons onvervreemdbare recht. Maar de zorgen van het Westen gaan over de potentiële gevaren van de nucleaire technologie. Wat als een land besluit toch nucleaire wapens te produceren? Hoe reëel is dit in het geval van Iran?
De bottleneck van de nucleaire discussie rondom Iran is verrijking van uranium. Verrijkt uranium tot circa 3 à 5 procent wordt gebruikt om splijtstof te maken voor energiewinning. Het voortzetten van dit verrijkingsproces tot boven de 70 procent maakt hoogverrijkt uranium dat geschikt is voor militaire doeleinden. Maar heeft een land daarmee een kernbom? Neen, want dan zijn er ontstekingsmechanismes en dragers van deze bom nodig en het is zeer de vraag of Iran daarover kan beschikken. De Shahab-raketten waarmee Iran herhaaldelijk pronkt, zijn beslist geen geschikte dragers voor een kernkop.
Ahmadinejad kondigde onlangs op de eerste nationale dag van de nucleaire technologie aan dat Iran zich bij de nucleaire club had gevoegd: het zou in staat zijn nucleaire brandstof op industriële schaal te produceren. Deze grootspraak werd daags erna door IAEA-inspecteurs in Iran tegengesproken. Vermoed wordt dat Iran met serieuze technische problemen kampt. De aanwezige centrifuges betreffen verouderde modellen die dankzij de Pakistaanse atoomgeleerde Khan en via Pakistan aan Iran zijn doorverkocht.
De prominente militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten rond Iran - aan de oost- en westkant, maar ook in de kleine Golfstaten en de voormalige Sovjetstaten - verschaft Iran een serieuze reden tot zorg.
De Israëlische militaire historicus Martin van Creveld zei na de Amerikaanse invasie in Irak: Iraniërs zullen gek zijn als ze niet proberen kernwapens te maken. Er is dus wel degelijk een motief, maar is dat hetzelfde als politieke wil?
Velen dichten Iran en zijn president irrationaliteit toe, verwijzend naar zijn uitspraken over het van de kaart vegen van Israël. Maar het levende organisme van de Iraanse politiek is bovenal begaan met zijn eigen voortbestaan. Niemand gaat een nucleaire mogendheid - en dat is Israël wél - aanvallen. De onsmakelijke retoriek over Israël dient andere doelen - zie misvatting 1. Overigens is de kans groter dat Israël Iran aanvalt: in 1981 heeft Israël al de Iraakse kerncentrale in Osirak gebombardeerd.
In de nucleaire discussie blijven opmerkelijk genoeg andere kernwapenbezitters - Israël, Pakistan en India - geheel buiten schot. Geen van deze drie landen heeft het NPV ondertekend en hoeft de IAEA-inspecteurs toegang te geven tot nucleaire militaire installaties. Deze dubbele standaard is in Iran koren op de molen van de hardliners die - helaas met succes - van kerntechnologie een zaak van nationale trots hebben gemaakt.
Dat genoemde landen kernwapens bezitten is natuurlijk geen rechtvaardiging voor Iraanse kernwapens, noch een pleidooi voor een wapenwedloop. Maar het is wrang dat juist een land als Pakistan - onder militaire dictatuur - geheel buiten de discussie blijft, louter wegens het feit dat het een bevriende staat is in de oorlog tegen het terrorisme.
De wens is de vader van de gedachte. Al 28 jaar is deze verwachting de motor achter de onverzoenlijke Amerikaanse strategie tegen de Islamitische Republiek. De VS hebben op allerlei manieren geprobeerd om Iran het juiste duwtje richting een regime change te geven.
Waarom bleef die begerig verwachte opstand van het volk en regime change uit? De Iraanse revolutie van 1979 was een volksopstand, een reactie op een halve eeuw tirannie van de Pahlavi-dynastie, die op de onvoorwaardelijke steun van het Westen mocht rekenen. Maar de politieke turbulente jaren na de revolutie, het ontaarden van die revolutie in louter islamisme en natuurlijk de oorlog die volgde, heeft bij veel Iraniërs scepsis veroorzaakt over grote veranderingen. Er is onverkort een hang naar verandering, maar dan liever langzaam en duurzaam.
Die uit zich in de groei van sociale bewegingen, zoals vakbonden en in het bijzonder de vrouwenbeweging. Deze laatste is een bewijs van een springlevende civil society in Iran. Ondanks of misschien zelfs dankzij het religieuze bewind van Teheran wordt de noodzaak van activisme gevoeld onder de vrouwelijke deel van de bevolking. Hun betogingen zijn vreedzaam en hun eisen gestoeld op sociale en juridische rechten.
Het gevaar dreigt nu ook dat de VS met oude en verkeerde veronderstellingen een oorlog beginnen met Iran: de eerste bom op Iran brengt het volk in opstand en de rest gaat vanzelf. Allereerst wordt daarmee de afkeer van Iraniërs tegen een militair ingrijpen onderschat. De herinnering van acht jaar oorlog met Irak staat Iraniërs pijnlijk diep in het geheugen gegrift.
Daar komt bij dat het Amerikaanse debacle in Irak mensen in het Midden-Oosten uiterst sceptisch heeft gemaakt over buitenlandse (militaire) inmenging en de zogenoemde democratisering die die moet brengen. In Iran manifesteert dat zich in toenemende cynisme tegen het Amerikaanse democratiseringsproject voor het Midden-Oosten. Saillant detail is dat zelfs de meest geharnaste tegenstanders van de huidige machthebbers zich eensgezind tegen een oorlog keren. Twee vooraanstaande voorbeelden zijn Akbar Ganji - een van de belangrijkste Iraanse dissidenten - en de Nobelprijswinnares voor de Vrede in 2003, Shirin Ebadi.
Iran anno 2007 is niet in de ban van het exporteren van zijn ideologie. De huidige machthebbers zijn beslist strijdlustig, maar ze willen niet meer hun religieuze dogmas aan de rest van de wereld opleggen. Waar ze wel op uit zijn, is erkenning voor de Islamitische Republiek als een regionale macht. Zij willen uit de As van het Kwaad herrijzen en op gelijke voet aan de onderhandelingstafel zitten. Ze willen een genormaliseerde band met het Westen, waarin voldoen aan de Westerse eisen in de nucleaire kwestie geen voorwaarde maar een uitvloeisel is van een wederzijdse verplichting tot duurzame samenwerking.
Iran voelt zich gesterkt in de regio. Zowel het feit dat Amerikanen tot hun knieën gestrand zijn in Irak, als de sterke positie van bondgenoten Hamas en Hezbollah in respectievelijk Palestina en Libanon geeft Iran meer zelfvertrouwen dan ooit.
Het Westen, en Amerikanen in het bijzonder, moet onder ogen zien dat zijn beleid jarenlang gestoeld is geweest op een achterhaald beeld van Iran en op de daarmee samenhangende grove misvattingen die tot nu toe enkel de Iraanse haviken in de kaart hebben gespeeld. Het is hoogste tijd voor een nieuw model om Iran beter te begrijpen en er adequaat naar te handelen. Sancties en stoere taal halen niets uit . In dat laatste is de Iraanse president zelf een grootmeester. En sancties zijn een veelbeproefde methode die al twee decennialang niets heeft opgeleverd.
Directe diplomatie zonder voorwaarden vooraf is de beste manier om Iraanse hardliners langzaam maar zeker, te temmen en ruimte te creëren in Iran voor de vitale sociale bewegingen en de in de hoek gedreven intellectuelen. Iran is in het Midden-Oosten het land met potentieel voor een duurzame democratisering, maar dan in eigen tempo en op eigen kracht.
Democratisering is enkel mogelijk als de Iraanse politieke machthebbers uit de verdediging gelokt kunnen worden. Het voortduren van de internationale crisis is hun politieke zuurstof.
Iraanse revolutie heeft expansiedrift ingeruild voor pragmatisme
Tem hardliners in Teheran
met directe diplomatie, zonder voorwaarden vooraf
De 77-jarige Norman Podhoretz wordt wel beschouwd als de aartsvader van de Amerikaanse neoconservatieven. Hij roept sinds 9/11 dat de vierde wereldoorlog is begonnen (de derde was de Koude Oorlog). Iran is daarin potentieel de gevaarlijkste tegenstander, schrijft hij in een nieuw essay, waarin hij tot heel andere conclusies komt dan de auteurs van bovenstaand artikel. Ahmedinejad wil Israël vernietigen, waarschuwt Podhoretz, hij wil de controle krijgen over het Midden-Oosten en de macht en invloed van de islam in Europa vergroten - op basis van de angst dat verzet tegen Iran zou leiden tot een kernoorlog.
Onderhandelingen hebben Iran alleen maar meer tijd gegeven, beperkte sancties werken niet, en de stelling dat verandering van binnenuit zal komen omdat jongeren in opstand zullen komen tegen het bewind van de mullahs is de afgelopen jaren door de feiten gelogenstraft, schrijft Podhoretz. De simpele en harde waarheid is dat als voorkomen moet worden Iran een kernarsenaal ontwikkelt, er geen alternatief is voor het gebruik van militair geweld - zoals er ook geen alternatief was voor geweld om Hitler in 1938 te stoppen. Natuurlijk kan de zaak uit de hand lopen, erkent Podhoretz. Maar: het enige dat erger is dan bombarderen is Iran toestaan de bom te krijgen. En volgens hem is de tijd op. Misschien is Iran nog lang niet zover, zoals wel wordt gesuggereerd. Maar niemand weet dat zeker. Daarom is de enige verstandige - zelfs de enige verantwoordelijke - koers om aan te nemen dat Ahmadinejad niet bluft, of slechts een klein beetje overdrijft, en zo snel als logistiek mogelijk is de aanval te openen.
Info: Shervin Nekuee is socioloog en publicist; hij is de auteur van de Perzische paradox (2006). Behnam Taebi is publicist en docent techniekfilosofie aan de TU Delft.
Nee, helaas, want ik heb het oldfashioned in de krant gelezen en die krant is naar het oude papier gegaan.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:21 schreef Floripas het volgende:
[..]
Je kunt het stuk anders zelf copy-pasten?
Iemand met abonneerechten op NRC site kan het opzoeken.
De duivel draagt Prada.
niet de feiten draaien aub. en geen verglijking tussen shah en khomeini.quote:Ik ontken niet dat er mensenrechtenschendingen worden gepleegd in Iran, ik ontken het monolithische karakter dat jij schetst van Iran. Een karakter dat volgens jou alleen harde maatregelen verdient, van ons Verlichte Westen.
Voordat Ayatollah Chomeiny aan de macht kwam, waren in het door de VS tot het allerlaatste moment (door Jimmy Carter) gesteunde regime van de Sjah net zulke of misschien veel ergere schendingen van de mensenrechten aanwezig.
wil jij hier vertellen dat in de shah tijd mensenrechtenshcnedingen meer plaats vonden dan nu?
voor je informatie :
voor de rovoluite was er 1 iraanse vluchteling op de hele wereld en dat was Ayatollah Khomeini.
na de revolutie zijn dat 5 millioen geworden. en jij bestempelt de regering van shah als erger dan die van Khomeini.
En ja , was dat niet die jimmy Carter die het steeds over mensenrechten in iran had in de tijd toen shah nog regeerde?
Waarom heeft hij dan zijn mond na de revolutie nooit meer open gedaan en mensenrechten waren opeens geen thema meer?
Waren dat niet de democraten van America samen met Engeland en frankrijk en hun propoganda machine die Khomeini gesteund hebben?
Jimmy Carter was diegene die de shah weg wilde hebben. en dat heeft die ook gedaan. En dat was het begin van al dit Ellende in middle-east...
hij heeft al in begin jaren 70 gewaarschuwd voor islam fundamentalisme...
en hij had gelijk, blouwogige mensen moeten wakker worden en minder slaaptabletten nemen...
http://youtube.com/watch?v=DKYlvyZwHHU
Goed plan. Ik stel voor dat Geert Wilders dan als eerste met z'n geweertje Iran binnentrekt om ons te beschermen tegen de vijfde incarnatie van Hitler.
Nee, Jimmy Carter steunde de Sjah tot op het laatste moment.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:42 schreef Human_Patris het volgende:
[..]
niet de feiten draaien aub. en geen verglijking tussen shah en khomeini.
wil jij hier vertellen dat in de shah tijd mensenrechtenshcnedingen meer plaats vonden dan nu?
voor je informatie :
voor de rovoluite was er 1 iraanse vluchteling op de hele wereld en dat was Ayatollah Khomeini.
na de revolutie zijn dat 5 millioen geworden. en jij bestempelt de regering van shah als erger dan die van Khomeini.
En ja , was dat niet die jimmy Carter die het steeds over mensenrechten in iran had in de tijd toen shah nog regeerde?
Waarom heeft hij dan zijn mond na de revolutie nooit meer open gedaan en mensenrechten waren opeens geen thema meer?
Waren dat niet de democraten van America samen met Engeland en frankrijk en hun propoganda machine die Khomeini gesteund hebben?
Jimmy Carter was diegene die de shah weg wilde hebben. en dat heeft die ook gedaan. En dat was het begin van al dit Ellende in middle-east...
hij heeft al in begin jaren 70 gewaarschuwd voor islam fundamentalisme...
en hij had gelijk, blouwogige mensen moeten wakker worden en minder slaaptabletten nemen...
http://youtube.com/watch?v=DKYlvyZwHHU
De duivel draagt Prada.
nee, carter had geen flauwe idee wat ie moest doen. Brzezinski adviseerde hem om shah te blijven steunen.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 12:48 schreef Burgemeesterinoorlogstijd het volgende:
[..]
Nee, Jimmy Carter steunde de Sjah tot op het laatste moment.
maar hij wou niet. hij heeft shah gewoon latenvallen.
het gaat niet om woorden maar om daden. Vanaf het begin wilden ze shah weg hebben. niet alleen america maar ook europa.
Ja hoor, daarom hadden ze pas daarvoor even 80 F-14 Tomcats cadeau gedaan en daarom was Mossadeq ook vermoord.... Daarom had de VS ook in de jaren '70 kerntechnologie gedeeld met Iran...quote:Op vrijdag 29 juni 2007 13:21 schreef Human_Patris het volgende:
[..]
nee, carter had geen flauwe idee wat ie moest doen. Brzezinski adviseerde hem om shah te blijven steunen.
maar hij wou niet. hij heeft shah gewoon latenvallen.
het gaat niet om woorden maar om daden. Vanaf het begin wilden ze shah weg hebben. niet alleen america maar ook europa.
Geef me eens een goede reden waarom de Sjah en Amerika geen goede vrienden waren... Vertel...
Dat de democraten de shah nooit zagen zitten weten we al.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 13:59 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Ja hoor, daarom hadden ze pas daarvoor even 80 F-14 Tomcats cadeau gedaan en daarom was Mossadeq ook vermoord.... Daarom had de VS ook in de jaren '70 kerntechnologie gedeeld met Iran...
Geef me eens een goede reden waarom de Sjah en Amerika geen goede vrienden waren... Vertel...
maar toch Shah was een americaanse bondgenoot...en carter heeft hem kunnen helpen. maar dat deed ie gewoon niet.
hij liet shah in allerlaatste moment vallen.
quote:FATHER OF THE IRANIAN REVOLUTION - JIMMY CARTER!
Father of the Iranian revolution - Jimmy Carter!
Michael D. Evans,
THE JERUSALEM POST
June 20, 2007
We just don't get it. The Left in America is screaming to high heaven that the mess we are in in Iraq and the war on terrorism has been caused by the right-wing and that George W. Bush, the so-called "dim-witted cowboy," has created the entire mess.
The truth is the entire nightmare can be traced back to the liberal democratic policies of the leftist Jimmy Carter, who created a firestorm that destabilized our greatest ally in the Muslim world, the shah of Iran, in favor of a religious fanatic, the ayatollah Khomeini.
Carter viewed Khomeini as more of a religious holy man in a grassroots revolution than a founding father of modern terrorism. Carter's ambassador to the UN, Andrew Young, said "Khomeini will eventually be hailed as a saint." Carter's Iranian ambassador, William Sullivan, said, "Khomeini is a Gandhi-like figure." Carter adviser James Bill proclaimed in a Newsweek interview on February 12, 1979 that Khomeini was not a mad mujahid, but a man of "impeccable integrity and honesty."
The shah was terrified of Carter. He told his personal confidant, "Who knows what sort of calamity he [Carter] may unleash on the world?"
JPost BlogCentral: A personal note from Carter
Let's look at the results of Carter's misguided liberal policies: the Islamic Revolution in Iran; the Soviet invasion of Afghanistan (Carter's response was to boycott the 1980 Moscow Olympics); the birth of Osama bin Laden's terrorist organization; the Iran-Iraq War, which cost the lives of millions dead and wounded; and yes, the present war on terrorism and the wars in Afghanistan and Iraq.
WHEN CARTER entered the political fray in 1976, America was still riding the liberal wave of anti-Vietnam War emotion. Carter asked for an in-depth report on Iran even before he assumed the reins of government and was persuaded that the shah was not fit to rule Iran. 1976 was a banner year for pacifism: Carter was elected president, Bill Clinton became attorney-general of Arkansas, and Albert Gore won a place in the Tennessee House of Representatives.
In his anti-war pacifism, Carter never got it that Khomeini, a cleric exiled to Najaf in Iraq from 1965-1978, was preparing Iran for revolution. Proclaiming "the West killed God and wants us to bury him," Khomeini's weapon of choice was not the sword but the media. Using tape cassettes smuggled by Iranian pilgrims returning from the holy city of Najaf, he fueled disdain for what he called gharbzadegi ("the plague of Western culture").
Carter pressured the shah to make what he termed human rights concessions by releasing political prisoners and relaxing press censorship. Khomeini could never have succeeded without Carter. The Islamic Revolution would have been stillborn.
Gen. Robert Huyser, Carter's military liaison to Iran, once told me in tears: "The president could have publicly condemned Khomeini and even kidnapped him and then bartered for an exchange with the [American Embassy] hostages, but the president was indignant. 'One cannot do that to a holy man,' he said."
Iranian President Mahmoud Ahmadinejad has donned the mantle of Ayatollah Khomeini, taken up bin Laden's call, and is fostering an Islamic apocalyptic revolution in Iraq with the intent of taking over the Middle East and the world.
Jimmy Carter became the poster boy for the ideological revolution of the 1960s in the West, hell bent on killing the soul of America. The bottom line: Carter believed then and still does now is that evil really does not exist; people are basically good; America should embrace the perpetrators and castigate the victims.
IN THE '60S it was mass rebellion after the assassinations of Robert Kennedy and Martin Luther King. When humanity confronts eternity, the response is always rebellion or repentance. The same ideologues who fought to destroy the soul of America with the "God is dead" movement in the 1960s are now running the arts, the universities, the media, the State Department, Congress, and Senate, determined more then ever to kill the soul of America while the East attempts to kill the body. Carter's world view defines the core ideology of the Democratic Party.
What is going on in Iraq is no mystery to those of us who have had our fingers on the pulse of both Iran and Iraq for decades. The Iran-Iraq war was a war of ideologies. Saddam Hussein saw himself as an Arab leader who would defeat the non-Arab Persians. Khomeini saw it as an opportunity to export his Islamic Revolution across the borders to the Shi'ites in Iraq and then beyond to the Arab countries.
Throughout the war both leaders did everything possible to incite the inhabitants of each country to rebel - precisely what Iran is doing in Iraq today. Khomeini encouraged the Shi'ites across the border to remove Saddam from power and establish an Islamic republic like in Iran.
Carter's belief that every crisis can be resolved with diplomacy - and nothing but diplomacy - now permeates the Democratic Party. Unfortunately, Carter is wrong.
There are times when evil must be openly confronted and defeated.
KHOMEINI HAD the help of the PLO in Iran. They supplied weapons and terrorists to murder Iranians and incite mobs in the streets. No wonder Yasser Arafat was hailed as a friend of Khomeini after he seized control of Iran and was given the Israeli Embassy in Teheran with the PLO flag flying overhead.
The Carter administration scrambled to assure the new regime that the United States would maintain diplomatic ties with Iran. But on April 1, 1979 the greatest April Fools' joke of all time was played, as Khomeini proclaimed it the first day of the government of God.
In February 1979 Khomeini had boarded an Air France flight to return to Teheran with the blessing of Jimmy Carter. The moment he arrived, he proclaimed: "I will kick his teeth in" - referring to then prime minister Shapour Bakhtiar, who was left in power with a US pledge of support. He was assassinated in Paris by Iranian agents in 1991.
I sat in the home of Gen. Huyser, who told me the shah feared he would lose the country if he implemented Carter's polices. Carter had no desire to see the shah remain in power. He really believed that a cleric - whose Islamist fanaticism he did not understand in the least - would be better for human rights and Iran.
He could have changed history by condemning Khomeini and getting the support of our allies to keep him out of Iran.
http://www.strangepolitics.com/content/item/126883.html
en trouwens praat niet over cadeau`s.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 13:59 schreef Klopkoek het volgende:
[..]
Ja hoor, daarom hadden ze pas daarvoor even 80 F-14 Tomcats cadeau gedaan en daarom was Mossadeq ook vermoord.... Daarom had de VS ook in de jaren '70 kerntechnologie gedeeld met Iran...
Geef me eens een goede reden waarom de Sjah en Amerika geen goede vrienden waren... Vertel...
shah heeft de VS miliarden geleend die nog terug moeten worden betaald. Het geld is door America geblokkeerd om op een latere tijdpunt weer terug te geven aan iran, wat ik ook goed vind..
De Shah was gehaat onder de iraanse bevolking. Het feit dat de VS de Shah al die tijd gesteund heeft heeft geleid tot de de islamtische revolutie in Iran. Als uit al deze gebeurtenissen iets geleerd moet worden is het wel dat je nooit impopulaire leiders in het zadel moet houden.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 15:28 schreef Human_Patris het volgende:
[..]
Dat de democraten de shah nooit zagen zitten weten we al.
maar toch Shah was een americaanse bondgenoot...en carter heeft hem kunnen helpen. maar dat deed ie gewoon niet.
hij liet shah in allerlaatste moment vallen.
Heel juist, laat er eerst maar eens concrete aanleiding zijn, alvorens met kernbommen te gaan smijten, echte wereldleiders begonnen NOOIT zelf met bombarderen.quote:Op donderdag 28 juni 2007 20:47 schreef du_ke het volgende:
[..]
Kijk naar de andere landen daar in de buurt. Saoudie-Arabië, Irak, Libanon, Israel, pakistan etc. Allemaal grotere ruziezoekers dan Iran. Niet dat Iran niet achterlijk is hoor.
En over de retoriek, blaffende honden bijten (vaak) niet.
Dat wil niet zeggen dat die zaak niet goed bekeken moet worden door satelietten en de GPS controle in handen van de USA blijft
Jimmy Carter zag in Khomeini misschien ook een eventuele bondgenoot tegen de communisten, hij is ook begonnen later met het geven van steun aan de fundamentalisten in Afghanistan tegen de Russische bezetters daarquote:Op vrijdag 29 juni 2007 15:28 schreef Human_Patris het volgende:
[..]
Dat de democraten de shah nooit zagen zitten weten we al.
maar toch Shah was een americaanse bondgenoot...en carter heeft hem kunnen helpen. maar dat deed ie gewoon niet.
hij liet shah in allerlaatste moment vallen.
[..]
Laat nu de USA het enige land zijn die de atoombom ooit heeft ingezet.quote:Op vrijdag 29 juni 2007 22:16 schreef henkway het volgende:
[..]
Heel juist, laat er eerst maar eens concrete aanleiding zijn, alvorens met kernbommen te gaan smijten, echte wereldleiders begonnen NOOIT zelf met bombarderen.
Dat wil niet zeggen dat die zaak niet goed bekeken moet worden door satelietten en de GPS controle in handen van de USA blijft
Dit bericht is automatisch gegenereerd. U kunt hierop niet reageren.
Juist en laat dat zo blijven, maar als het aan george doublejou ligt, nou '....quote:Op vrijdag 29 juni 2007 23:16 schreef Mr_Memory het volgende:
[..]
Laat nu de USA het enige land zijn die de atoombom ooit heeft ingezet.
Zou Geertje ook willen dat we Israel bombarderen, die hebben immers al heel wat meer resoluties genegeerd?quote:De Tweede Kamerfractie van de PVV wil
dat Iran wordt gebombardeerd.In een
commissievergadering zei PVV-leider
Wilders dat Iran VN-resoluties negeert
en dat er nu moet worden ingegrepen.
When it comes to being Plug 1, it's just me, myself and I
|
|
