Zelfmoordenaars zijn egoisten

quote:

Op donderdag 28 juni 2007 19:10 schreef Dromenvanger het volgende:

Geluk en ongeluk heb je nog. BIj mij wisselt geluk en ongeluk dus ik weet wat geluk is en dat heeft mij altijd overeind gehouden, wetende dat geluk komt en altijd doorgaan. Als een persoon 10 jaar ongelukkig is in zijn of haar leven dan kan ik me goed voorstellen dat iemand de plug eruit gaat trekken. Gebrek aan geluk en veel ongeluk, en dan hoppah, van het dak af. Hoeveel kan een mens dus hebben in zijn of haar leven????? Is 10 jaar ongelukkig zijn de druppel of 20 jaar??? Uitzichtsloos bestaan???? Liever dood dan levend zijn dus gaan met die banaan?

Precies Kan het wel begrijpen hoor dat je op een gegeven moment het leven zat bent als je alleen maar ongeluk hebt, en alles tegen zit. Het is spijtig voor de nabestaanden, maar ja.. vind dat niet echt egoistisch te noemen.

Net zoals geweld een gebrek aan woorden is, is zelfmoord meestal een gebrek aan daadkracht.

quote:

Op donderdag 28 juni 2007 23:02 schreef speedstar het volgende:

Precies Kan het wel begrijpen hoor dat je op een gegeven moment het leven zat bent als je alleen maar ongeluk hebt, en alles tegen zit. Het is spijtig voor de nabestaanden, maar ja.. vind dat niet echt egoistisch te noemen.

Volgens mij bedoelde Dromenvanger niet zozeer dat iemand zelfmoord pleegt omdat hij een tijdlang ongeluk ('pech' dus) heeft gehad, maar dat die persoon langdurig ongelukkig is. Dat is denk ik niet helemaal hetzelfde. In het eerste geval kun je er zelf nog veel aan doen om het ongeluk op te heffen, bijvoorbeeld door een betere voorbereiding of door gewoon te wachten op betere tijden. Terwijl in het tweede geval de oorzaak goed kan liggen in een medisch gebrek. Daar kun je overigens ook wel wat aan doen, maar het is moeilijker omdat je er zonder professionele hulp niet uitkomt.

In Kinderen van Húrin van Tolkien (gebaseerd op een verhaal uit de Silmarillion) wordt de hoofdpersoon bij zijn geboorte getroffen door een vloek, waardoor hij alleen maar ongeluk heeft. Toch maakt hij nog wat van zijn leven, voor zover dat mogelijk is. Misschien een inspirerend verhaal voor wie het gevoel heeft dat alles tegenzit. ( Overigens pleegt hij aan het einde van het verhaal wel zelfmoord, maar goed)

[ Bericht 10% gewijzigd door the_mind op 30-06-2007 13:14:39 ]

Toen ik 12 jaar was wilde ik uit het leven stappen. Een slordige 11 jaar geleden.. Daarnaast ben ik ook nabestaande van een bekende die wel zelfmoord heeft gepleegd dus ik weet van beide kanten hoe het is...

Mensen die zelfmoord stom en egoistisch vinden hebben mogen blij zijn dat ze nog nooit die gevoelens hebben hoeven voelen en aan de andere kant mogen ze zich diep schamen dat ze zo bekrompen zijn.

Ook hoor je veel dat het laf is om zelfmoord te plegen... zou jij in staat zijn dat laatste stapje te nemen en van een gebouw/brug af te vallen, voor een trein durven stappen, teveel medicijnen nemen? De meeste zullen nee zeggen. Iemand doet dat ook echt pas als er gewoon niks meer anders is...

Dan komen mensen met.. het is maar een momentopname... Ik weet langdurig ongelukkig zijn is... dat is geen momentopname... Of dat ongelukkig zijn wel of niet verholpen had kunnen worden? Zo langdurig ongelukkig zijn laat een diepe wond achter ook al word je weer wat "gelukkig"...

Dat veel nabestaande sommige zelfmoorden zien als onverwachts en dat ze juist zo vrolijk waren...het is vaak dat je als langdurig ongelukkige gewoon het kan verbergen. Het is een onderdeel van jezelf. Je past je ernaar aan zoals een lichamelijk gehandicapten ook zijn aanpassingen in zijn voorzieningen heeft...

Als je zo langdurig ongelukkig ben is het gewoon een droom om vrij te zijn die je zelf waar kan maken.

Ik zal het dan nog een keer zeggen: alle keuzes die men maakt zijn egoistisch. Zelfmoord dus ook. Het niet plegen van zelfmoord net zo goed.

quote:

Op dinsdag 3 juli 2007 21:59 schreef BlueCurl het volgende:

Mensen die zelfmoord stom en egoistisch vinden hebben mogen blij zijn dat ze nog nooit die gevoelens hebben hoeven voelen en aan de andere kant mogen ze zich diep schamen dat ze zo bekrompen zijn.

Ook hoor je veel dat het laf is om zelfmoord te plegen... zou jij in staat zijn dat laatste stapje te nemen en van een gebouw/brug af te vallen, voor een trein durven stappen, teveel medicijnen nemen? De meeste zullen nee zeggen. Iemand doet dat ook echt pas als er gewoon niks meer anders is...

Dan komen mensen met.. het is maar een momentopname... Ik weet langdurig ongelukkig zijn is... dat is geen momentopname... Of dat ongelukkig zijn wel of niet verholpen had kunnen worden? Zo langdurig ongelukkig zijn laat een diepe wond achter ook al word je weer wat "gelukkig"...

Dat veel nabestaande sommige zelfmoorden zien als onverwachts en dat ze juist zo vrolijk waren...het is vaak dat je als langdurig ongelukkige gewoon het kan verbergen. Het is een onderdeel van jezelf. Je past je ernaar aan zoals een lichamelijk gehandicapten ook zijn aanpassingen in zijn voorzieningen heeft...

Als je zo langdurig ongelukkig ben is het gewoon een droom om vrij te zijn die je zelf waar kan maken.

precies hoe ik er over denk, laf is het zeker niet, er is juist heel veel moed voor nodig om die stap te zetten.
en tja... als mensen dat egoistisch vinden, so be it... die mensen hebben gewoon geen idee hoe het is om je zo kut te voelen.
is 10 / 15 jaar een momentopname? ik dacht het toch niet... een mens kan niet alles verdragen, op een gegeven moment bereik je gewoon het punt dat je geen kracht meer hebt om door te gaan, om je er voor in te zetten, dan kom je gewoon op het punt dat je zegt "het is genoeg, ik geef het op"
zwak? is het zwak om voor jezelf op te komen? ik vind van niet, maja dat is maar mijn mening natuurlijk.

Dit topic snijdt mij echt in mijn ziel, ik heb doelbewust niet alles doorgelezen, maar soms kunnen mensen niets anders en als dat betekent dat iemand alleen maar aan zichzelf denkt, ik geloof dat niet. Soms is er gewoon geen uitweg!

Ze zien geen andere uitweg, en denken waarschijnlijk ook nog dat de wereld beter af is zo. Voor hen is er niets anders meer, ze kunnen dat niet.

En in mijn geval is het zo dat hij er zo'n kl*tezooi van had gemaakt en zag geen weg meer teug, kon ook nog amper, maar die keus had hij wel, maar hij kon het niet.

Achteraf heb ik me zo vaak voor mijn kop geslagen, had ik maar zus en zo gedaan, en dan nog, hij heeft ons pijn gedaan, ik snap denk ik wel waarom, niet qua pijn bedoel ik, hij kon niet anders, neemt niet weg dat ik best wel boos ben om wat mijn broer mijn moeder heeft aangedaan

Snapt iemand mij nog?

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 23:00 schreef sticky-wicked het volgende:
Dit topic snijdt mij echt in mijn ziel, ik heb doelbewust niet alles doorgelezen, maar soms kunnen mensen niets anders en als dat betekent dat iemand alleen maar aan zichzelf denkt, ik geloof dat niet. Soms is er gewoon geen uitweg!

Ze zien geen andere uitweg, en denken waarschijnlijk ook nog dat de wereld beter af is zo. Voor hen is er niets anders meer, ze kunnen dat niet.

En in mijn geval is het zo dat hij er zo'n kl*tezooi van had gemaakt en zag geen weg meer teug, kon ook nog amper, maar die keus had hij wel, maar hij kon het niet.

Achteraf heb ik me zo vaak voor mijn kop geslagen, had ik maar zus en zo gedaan, en dan nog, hij heeft ons pijn gedaan, ik snap denk ik wel waarom, niet qua pijn bedoel ik, hij kon niet anders, neemt niet weg dat ik best wel boos ben om wat mijn broer mijn moeder heeft aangedaan

Snapt iemand mij nog?

ja! mijn buurjongen (we zijn best wel close met de buren) heeft zichzelf van zijn leven beroofd. het is als nabestaande zo tweezijdig! ene kant weet je diep van binnen wel dat iemand gewoon zijn rust nodig had/heeft en het daarom deed. dat hij/zij het niet voor niks deed... maar aan de andere kant ben je zo kwaad dat de nabestaanden nu moeten lijden onder het verlies en het gemis... en je afvraagd waarom nu... misschien was het wel beter geworden in de toekomst het is zo zonde

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 23:50 schreef BlueCurl het volgende:

[..]

ja! mijn buurjongen (we zijn best wel close met de buren) heeft zichzelf van zijn leven beroofd. het is als nabestaande zo tweezijdig! ene kant weet je diep van binnen wel dat iemand gewoon zijn rust nodig had/heeft en het daarom deed. dat hij/zij het niet voor niks deed... maar aan de andere kant ben je zo kwaad dat de nabestaanden nu moeten lijden onder het verlies en het gemis... en je afvraagd waarom nu... misschien was het wel beter geworden in de toekomst het is zo zonde

Ten eerste, sorry voor je buurjongen.

Maar het is ook zo dubbel, aan de ene kant snap ik mijn broer wel, hij kon niet anders, echt niet, daar ben ik van overtuigd, en wie is er dan een egoist? Hij? Omdat hij er geen heil meer in zag, of de achterblijvers? HIJ kon niet meer!

Ik zie dagelijks wat mijn broer heeft aangericht, vooral als ik naar mijn moeder kijk. Het was immers haar kind en die voelde/ voelt zich zo k*t en het rare is, ze begrijpt het niet en voelt zich schuldig. Hij heeft een keuze gemaakt, wat ik heel erg vind maar wel een beetje snap, je pleegt niet zomaar zelfmoord, ook daar is moed voor nodig.

Ik geloof niet, dat zelfmoordenaars egoisten zijn.

Een aantal jaren geleden ging het niet zo goed met mijn zus. Zij heeft borderline. Helaas een (toen) heel zware vorm. Ze had een zeer wisselend emotioneel karakter. Leek het goed te gaan als je bij haar langs ging (woonde dus ook niet meer thuis) dan kon je een uur later zo ineens een telefoontje krijgen dat ze in het ziekenhuis lag en dat het bijna afgelopen was. De artsen wisten niet meer wat ze moesten doen. Niets 'hielp'. Er werd eerlijk uitgesproken dat men niet wist of zij oud zou worden. 'Mensen met deze zware vorm van borderline, worden in het algemeen niet ouder dan 40 jaar' vertelden de dokters ons.

Zo probeerde ze regelmatig om zich van het leven te beroven. Zo heeft ze een keer een overdosis medicijnen genomen en kwam ze daardoor op de IC terecht, of sneed ze zichzelf. 'Helaas' voor haar mislukte dit steeds omdat ze steeds gevonden werd. 'Gelukkig' denk je dan, het is haar niet gelukt. Maar het is zo dubbel. Je ziet haar zo lijden. Niet wetend wat ze met zichzelf aan moet. Ongelukkig, verhard, een en al verdriet. Wat was nou erger, een gelukte zelfmoordpoging, of het feit dat het niet lukte en dat ze toch door 'moest' met leven, terwijl ze meermalen te kennen had gegeven dit niet te willen.

Als 'naaste' wordt je zo gesloopt. Ook ik. Ik kon het niet meer aanzien hoe ze ten onder ging. Toen ze in een gesloten afdeling zat en ik bij haar kwam nadat ze net uit het ziekenhuis kwam, werd het me allemaal teveel en zei ik haar dat ook IK er niet meer tegen kon. Hoe ik het heb kunnen zeggen weet ik niet, maar ik zei haar dat ze het de volgende keer 'goed' moest doen.

Ik ben huilend weggelopen. Ik hoorde allemaal glas kapot breken. 'Reageer je dan maar eens goed af' dacht ik. Ik was bijna de deur uit of ik hoorde mijn naam. Ze kwam naar me toe lopen. Ze omhelste me en ik zag allemaal bloed onder haar mouwen vandaan stromen. Er kwamen dokters aangerend. Helaas, weer mislukt.

Mensen die zelfmoord plegen zitten zo diep in hun eigen ellende dat ze geen andere uitweg meer zien.
En heel soms is er ook geen andere uitweg meer. Een oom van me heeft een overdosis genomen omdat hij longkanker had en niet meer te redden was. Het kwam erop neer dat hij langzaam zou stikken. Hij wilde die lijdensweg niet en koos voor een snelle manier om te sterven want om met zijn woorden te spreken "dood ga ik toch, het is nu alleen nog maar kiezen op welke manier ik ga".
Voor zn nabestaande, niet leuk natuurlijk. Maar het is zijn keus geweest en ik kan die eigenlijk wel begrijpen.

Je kan zelfmoord laf noemen.
Maar er is toch in zekere zin lef voor nodig om jezelf bewust van het leven te beroven. Rationeel denk je dan niet meer, maar je bent je wel bewust van wat je doet.
Dat is denk ik echt iets wat je pas begrijpt als je er geweest bent, en echt uit te leggen is het denk ik ook niet.
Zelfmoord plegen is niet een beslissing die je van de ene op de andere dag maakt, er speelt veel meer mee dan iemand kan vermoeden.

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 23:00 schreef sticky-wicked het volgende:
Dit topic snijdt mij echt in mijn ziel, ik heb doelbewust niet alles doorgelezen, maar soms kunnen mensen niets anders en als dat betekent dat iemand alleen maar aan zichzelf denkt, ik geloof dat niet. Soms is er gewoon geen uitweg!

Ze zien geen andere uitweg, en denken waarschijnlijk ook nog dat de wereld beter af is zo. Voor hen is er niets anders meer, ze kunnen dat niet.

En in mijn geval is het zo dat hij er zo'n kl*tezooi van had gemaakt en zag geen weg meer teug, kon ook nog amper, maar die keus had hij wel, maar hij kon het niet.

Achteraf heb ik me zo vaak voor mijn kop geslagen, had ik maar zus en zo gedaan, en dan nog, hij heeft ons pijn gedaan, ik snap denk ik wel waarom, niet qua pijn bedoel ik, hij kon niet anders, neemt niet weg dat ik best wel boos ben om wat mijn broer mijn moeder heeft aangedaan

Snapt iemand mij nog?

Ik snap je volkomen. Alleen je had niks kunnen doen. En ja je mag ongelooflijk boos zijn. Daar is niks mis mee.

quote:

Op vrijdag 6 juli 2007 01:36 schreef Queen_Minny het volgende:
Mensen die zelfmoord plegen zitten zo diep in hun eigen ellende dat ze geen andere uitweg meer zien.

Ik geloof wel dat er een groep is die aan jou beschrijving voldoet. Alleen ik herken mijzelf hier in het geheel niet in. Ik word best triest, en boos, als ik het onbegrip, en de vooroordelen, lees. Vervelend, maar ik kan het ook niet overbrengen wat er dan is dat ik liever dood dan levend wou zijn. Laat ik het er op houden dat ziekte -depressie- de zienswijze op leven geheel anders maakt. Ik ben niet laf, ik ben niet zwak en ik ben zeker niet zielig. Enellende is niet het woord dat het gevoel goed beschrijft.

Even over zelfmoordaanslagen. De term is ongelukkig, het zijn geen zelfmoordenaars in de klassieke zin. Het zijn mensen die gaan voor een beloning, hoe misleid ook.

quote:

Op vrijdag 6 juli 2007 19:51 schreef Inekris het volgende:

[..]

Ik snap je volkomen. Alleen je had niks kunnen doen. En ja je mag ongelooflijk boos zijn. Daar is niks mis mee.

Nou, dat vraag ik me dus steeds vaker af, misschien had ik wel wat kunnen doen, dat kon ik op een gegeven moment niet meer omdat als ik hem zag hij mij teveel pijn deed. Misschien had ik mijn eigen pijn opzij moeten schuiven, dan had hij in ieder geval nog het idee gehad dat er iemand om hem gaf.

Ik heb er in ieder geval nooit eraan gedacht dat hij zelfmoord kon plegen, later hoorde ik van een vriend dat hij al vaker pogingen had ondernomen. En dan denk ik bij mezelf, die vriend wist precies hoe de vork in de steel zat, waarom heeft hij dan ons nooit opgebeld en nu ben ik ook pissig op die vriend

quote:

Op vrijdag 6 juli 2007 21:00 schreef sticky-wicked het volgende:

[..]

Nou, dat vraag ik me dus steeds vaker af, misschien had ik wel wat kunnen doen, dat kon ik op een gegeven moment niet meer omdat als ik hem zag hij mij teveel pijn deed. Misschien had ik mijn eigen pijn opzij moeten schuiven, dan had hij in ieder geval nog het idee gehad dat er iemand om hem gaf.

Ik heb er in ieder geval nooit eraan gedacht dat hij zelfmoord kon plegen, later hoorde ik van een vriend dat hij al vaker pogingen had ondernomen. En dan denk ik bij mezelf, die vriend wist precies hoe de vork in de steel zat, waarom heeft hij dan ons nooit opgebeld en nu ben ik ook pissig op die vriend

je kan niks meer veranderen. het is zinloos om dat te gaan bedenken "wat als".... we zijn inderdaad zo dat ons onderbewust zijn zegt van ho stop! mijn lichaam kan het ook niet meer aan ik moet hier afstand van nemen anders ga ik zelf ten onder... wees blij anders had je nu misschien wel in hetzelfde schuitje gezeten! zo kan je het ook zien... er afstand van nemen is niks lafs en niks ergs of egoistisch.

en je handelde naar jouw kennis. dus geef jezelf niet de schuld. als je daar aan denkt of het gevoel heb denk dan gewoon aan de leuke dingen en aan de dingen die van diegene heeft gezegd waarop jij teert.

ga anders eenpraten met die vriend.... ter nagedachtenis van je naaste en vraag dan gewoon waarom die vriend nooit heeft gebeld.

quote:

Op vrijdag 6 juli 2007 23:37 schreef BlueCurl het volgende:

[..]

je kan niks meer veranderen. het is zinloos om dat te gaan bedenken "wat als".... we zijn inderdaad zo dat ons onderbewust zijn zegt van ho stop! mijn lichaam kan het ook niet meer aan ik moet hier afstand van nemen anders ga ik zelf ten onder... wees blij anders had je nu misschien wel in hetzelfde schuitje gezeten! zo kan je het ook zien... er afstand van nemen is niks lafs en niks ergs of egoistisch.

en je handelde naar jouw kennis. dus geef jezelf niet de schuld. als je daar aan denkt of het gevoel heb denk dan gewoon aan de leuke dingen en aan de dingen die van diegene heeft gezegd waarop jij teert.

ga anders eenpraten met die vriend.... ter nagedachtenis van je naaste en vraag dan gewoon waarom die vriend nooit heeft gebeld.

Wat een lieve post, meen ik echt!

En ja, ik heb gehandeld naar mijn keuzes en toen vond ik dat ik niets anders kon doen, nu denk ik soms, dit had je ook anders kunnen doen. Alleen dat ging niet meer, er was te veel gebeurd en we waren bang voor hem geworden. Iedere keer als we contact hadden, was iedereen bang, bang om wat voor een ellende er nu weer zou komen. En die kwam dan ook altijd...

Praten met die vriend? Ik kan het niet, voor mijn gevoel heeft hij mij in de steek gelaten, gelukkig voor mijn moeder die hem nog wel regelmatig spreekt en ziet. Hij was er voor haar toen mijn broer net dood was, hij heeft echter nooit aan mijn gevoelens gedacht, ja pas na een jaar.

Maar om ontopic te blijven, ik snap "ze" wel, maar het doet ook zo veel pijn.

Ik lees allemaal verhalen over depressie en andere dingen,
Maar je kiest niet voor het leven, je word geboren je hebt geen keus.
Als het aan mij lag was ik niet geboren, maja ik heb vrienden verbras mijn geld.
Vaker dronken dan nuchter.
Kan me een reet roesten.
Al die verplichtingen school, werk, heb ik toch niet voor gekozen?

Iedereen is een egoist, alleen kiezen sommige egoisten voor bijvoorbeeld geld, roem, vrouwen, macht, ambitie, carriere, geluk, welzijn ipv een intercity. Ik vind persoonlijk dat je alle egoisten over één kam scheert en impliceert dat een egoist altijd suicidaal is.

Hmm het is ook egoistisch perse iemand in het leven te houden als die persoon dood ongelukkig is.
Als je van iemand houdt moet je diegene ook kunnen loslaten.

Okay makkelijker gezegt dan gedaan maar dat komt ook deels door het zelfmoord taboe dat bestaat.
(met dank aan de religie)

Ikzelf denk ook aan zelfmoord omdat mn leven echt nergens op slaat.
Ik ben er voor mezelf niet echt uit nog maar ik laat niemand achter die me zal missen.. op mn moeder na misschien maar die weet voor zichzelf wel waarom ik het zo moeilijk heb (met mezelf en mn leven)

mensen die zeggen ' ik heb look wel eens een kutmoment' weten totaal niet waar het over gaat

mijn mening: een ieder beslist over zijn eigen leven, dus ook over zijn eigen dood.
zelfmoord plegen is niet egoistisch, erover oordelen is dat des te meer.

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 19:22 schreef Starr_003 het volgende:. 'Helaas' voor haar mislukte dit steeds omdat ze steeds gevonden werd. 'Gelukkig' denk je dan, het is haar niet gelukt. Maar het is zo dubbel. Je ziet haar zo lijden. Niet wetend wat ze met zichzelf aan moet. Ongelukkig, verhard, een en al verdriet. Wat was nou erger, een gelukte zelfmoordpoging, of het feit dat het niet lukte en dat ze toch door 'moest' met leven, terwijl ze meermalen te kennen had gegeven dit niet te willen.

so true

hetzelfde gold voor een goede vriendin van me. 3 weken geleden lukte het haar wel en wat ben ik blij voor haar dat ze van haar pijn af is. als ik nu zeg dat het niet had gemogen omdat ik haar nu mis, dat is pas egoistisch, is het niet??

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 11:59 schreef TheoddDutchGuy het volgende:
Hmm het is ook egoistisch perse iemand in het leven te houden als die persoon dood ongelukkig is.
Als je van iemand houdt moet je diegene ook kunnen loslaten.

Okay makkelijker gezegt dan gedaan maar dat komt ook deels door het zelfmoord taboe dat bestaat.
(met dank aan de religie)

Ikzelf denk ook aan zelfmoord omdat mn leven echt nergens op slaat.
Ik ben er voor mezelf niet echt uit nog maar ik laat niemand achter die me zal missen.. op mn moeder na misschien maar die weet voor zichzelf wel waarom ik het zo moeilijk heb (met mezelf en mn leven)

In wiens ogen slaat jouw leven nergens op?

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 15:25 schreef the_mind het volgende:

[..]

In wiens ogen slaat jouw leven nergens op?

In die van mijzelf.
En die van de gemiddelde mens.

Kan een boel gaan opsommen van het hoe/waarom/leg uit/whatever maar dat doe ik wel als iemand er naar vraagt.

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 17:07 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

[..]

In die van mijzelf.
En die van de gemiddelde mens.

Kan een boel gaan opsommen van het hoe/waarom/leg uit/whatever maar dat doe ik wel als iemand er naar vraagt.

Bij deze. Wat kan er op je 27e zo erg zijn dat je het gevoel hebt dat je leven, dat nog maar net begonnen is, nu al mislukt zou zijn?