Zelfmoordenaars zijn egoisten

Zelfmoord is egoistisch, waarom je leeft immers niet alleen voor jezelf maar ook voor je medemens,,, diegene die vinden dat ieder voor zich hoort te leven, tsja hoe noemen we dat? een egoist..

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 19:39 schreef the_mind het volgende:

[..]

Bij deze. Wat kan er op je 27e zo erg zijn dat je het gevoel hebt dat je leven, dat nog maar net begonnen is, nu al mislukt zou zijn?

Waarom zou het niet zo kunnen zijn dat je op je 27e het gevoel hebt dat je leven nu al mislukt zou zijn...?
Niet iedereen ervaart dingen op dezelfde manier. En waar de een heel veel moeite mee heeft, kan een ander veel minder moeite mee hebben...
Ik denk dat niemand voor een ander kan bepalen wat wel en wat niet erg is of dat je leven fijn of naar is...

depressie is een ziekte

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 20:21 schreef Nijna het volgende:

Waarom zou het niet zo kunnen zijn dat je op je 27e het gevoel hebt dat je leven nu al mislukt zou zijn...?
Niet iedereen ervaart dingen op dezelfde manier. En waar de een heel veel moeite mee heeft, kan een ander veel minder moeite mee hebben...
Ik denk dat niemand voor een ander kan bepalen wat wel en wat niet erg is of dat je leven fijn of naar is...

Dat klopt, maar het gaat hem duidelijk om de mening van de gemiddelde persoon.

Ik ben eigenlijk te arrogant om mezelf 'gemiddeld' te willen noemen, maar ik kan me wel redelijk inleven in een gemiddeld persoon, zodat ik benieuwd ben of de dingen die hem dwarszitten werkelijk zo erg zouden zijn in de ogen van zo iemand.

Daarna kan ik hem eventueel nog even een hart onder de riem steken door mijn eigen superieure mening naar voren te schuiven.

[ Bericht 1% gewijzigd door the_mind op 07-07-2007 20:59:44 ]

nog even een linkje voor wat achtergrond materiaal

http://www.trimbos.nl/Dow(...)TB-NMG%20Suicide.pdf

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 19:39 schreef the_mind het volgende:

[..]

Bij deze. Wat kan er op je 27e zo erg zijn dat je het gevoel hebt dat je leven, dat nog maar net begonnen is, nu al mislukt zou zijn?

Ik zal eerst even wat achtergrond info uit mn verleden vertellen dat maakt de boel misschien wat duidelijker. (en helpt te verklaren waar de ongelukkigheid wellicht vandaan komt enfin)

Ik ben het merendeel van mn leven mishandeld.
Daarbij moet je denken aan lichamelijke en geestelijke mishandeling zoals geslagen worden en/of bedreigd worden met geweld.
Verteld worden hoe dom je wel niet bent (wat nogal in heeft gewerkt op mn zelfvertrouwen maar daar meer over later)
Opgesloten worden in kasten etc. mocht nooit vriendjes mee naar huis nemen.

En dat was dan mijn vader.

Uiteindelijk voor mijn "veiligheid" naar een kindertehuis gestuurd. (ging ook niet meer naar school toendertijd omdat ik door de stress altijd ziek was waar ik overigens flink veel gepest werd)
Ik was toen net 9.

Zou er 2 maanden oorspronkelijk blijven maar dat werd uiteindelijk 2 1/2 jaar.
Waarvan 2 jaar ik sexueel misbruikt werd.

Uiteindelijk kwam ik bij mn moeder te wonen (ouder waren ondertussen gescheiden) op mn 12de ging prima zo'n 6 maanden lang.. toen kwam middelbare school.
Nou ja ik weet zeker dat ik op zich daarin niet de enige ben in nederland (of waar dan ook) maar voor mij werd het al gauw hel op aarde.

Kleine school.. zwaar overspannen leraren die zelfs overgingen op schoppen en slaan of je flink uitscholden. (nooit iemand voor ontslagen btw )
En ik was dan ook vaak de lul om de een of andere vage reden.

Anyways op mn 16de ontwikkelde ik een paniek stoornis. (ik zelf vermoed dat alles uit mn verleden toen me als het ware inhaalde) Na de middelbare school modderde ik wat aan maar niks ging meer zoals je wellicht begrijpt.
Ging nergens meer heen durfde niks meer dus ook geen werk of vervolg opleiding.
Daarbovenop een kut familie (aan beide kanten) die deed alsof ik me niet moest aanstellen en ik me dus nog meer schuldig voelde... waar ik altijd wel een probleem mee heb gehad.

Die paniekstoornis verergde zich alleen maar en hield een dikke 10 jaar aan.
Ja idd. pas vorig jaar kreeg ik hulp in de vorm van therapie.
En het heeft wel wat geholpen en het ging heel goed eigenlijk totdat ik 9 maanden later opeens letterlijk uit het niets een evenwichtstoornig kreeg (vorig jaar november) die zich tot maart bijna iedere week 2 of 3 keer voordeed.
Ik werd dan echt ongelovelijk duizelig en dat hield zich dan een dikke 5 uur lang aan.
Kan me dan niet meer bewegen of wat dan ook.

Ziekenhuis kon niks vinden en tja kastje naar de muur verhaal.
Angst of paniek werd ook uitgesloten omdat het zich lukraak voordeed maar ik sluit het voor mezelf niet uit en zit dus iedere dag in angst.
Heb alleen het lef niet om mn therapeut dit uit te leggen omdat ik de beste man niet wil teleurstellen..

Hmm dat was het merendeel ..er zijn nog wat andere dingtjes gebeurt zoals bijna dood gegaan en dat soort dingen maar dat zit me vreemd genoeg het minst dwars.

Oh en ik heb nog nooit een vriendin gehad heh.
Dat zit me misschien nog wel het meest dwars.. de absolute afwezigheid van liefde of intimiteit.
Krijg ik al helemaal het gevoel van dat er wat mis met me is.

Lang verhaal en misschien hier en daar onduidelijk ik zal toelichtten wat mensen toegelicht willen zien.

Enfin das mijn levensverhaal in een nutshell.

Edit: ik vergeet de helft altijd bij dit soort dingen. ..
Nog wat toevoegingen ..mijn gevoel voor eigenwaarde word ook geschaadt op de manier waarop ik mezelf zie zowel letterlijk als figuurlijk.
Bijv. ik kan letterlijk 6 uur voor de spiegel staan en mn haren doen maar in mijn ogen zit het altijd raar en lelijk. (ik ben overigens ook wat dik)
En datzelfde idee van "raar/abnormaal" breidt zich ook voort in hoe ik denk dat andere mensen mij zien.
Wat een groot deel van die paniekstoornissen veroorzaakte (zo is gebleken)

[ Bericht 6% gewijzigd door TheoddDutchGuy op 07-07-2007 21:52:08 (meep) ]

Wat een verhaal. Goed om te horen dat je de weg naar die therapeut hebt gevonden. Het klinkt alsof hij je weer (een beetje) kan helpen om je leven op orde te brengen. Wat betreft die evenwichtsstoornis zou ik de therapeut toch (gewoon) vertellen wat het ziekenhuis jou vertelde. Zij zijn tenslotte de professionals. Overigens kun je bij een ander ziekenhuis wellicht om een second opinion vragen. Ik weet niet of die evenwichtsstoornis goed te behandelen valt, maar als je niet op zoek gaat naar meer informatie kom je daar nooit achter. Verder denk ik, als je dat nog niet doet, dat het goed is als je doelen gaat stellen voor jezelf, gewoon ook om wat minder bezig te zijn met het verleden, maar meer op de toekomst. Zijn er geen dingen die je leuk vind om te doen, en waar je jezelf verder in zou willen ontwikkelen?

quote:

Edit: ik vergeet de helft altijd bij dit soort dingen. ..
Nog wat toevoegingen ..mijn gevoel voor eigenwaarde word ook geschaadt op de manier waarop ik mezelf zie zowel letterlijk als figuurlijk.
Bijv. ik kan letterlijk 6 uur voor de spiegel staan en mn haren doen maar in mijn ogen zit het altijd raar en lelijk. (ik ben overigens ook wat dik)
En datzelfde idee van "raar/abnormaal" breidt zich ook voort in hoe ik denk dat andere mensen mij zien.
Wat een groot deel van die paniekstoornissen veroorzaakte (zo is gebleken)

Ik herken dat wel een beetje, want ik had het vroeger zelf ook (op de paniekaanvallen na). Tegenwoordig kan het me allemaal weinig meer schelen, ik knip zelf mijn haar en als het een keer wat minder goed lukt, jammer dan. De waarheid is dat het de meeste mensen helemaal niet interesseert hoe een ander eruitziet. Daarvoor hebben ze het te druk met zichzelf.

_{Ik zou me er, als ik jou was, niet teveel mee bezig houden dat je nog geen vriendin hebt. Sure, het is leuk. Maar het is ook riskant, vooral als je toch al niet zo goed in je vel zit. Een haastig begonnen en vervolgens verbroken relatie lijkt me niet iets wat je op dit moment kunt gebruiken. Eerst ervoor zorgen dat je weer tevreden bent met jezelf.}

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 22:44 schreef the_mind het volgende:
Wat een verhaal. Goed om te horen dat je de weg naar die therapeut hebt gevonden. Het klinkt alsof hij je weer (een beetje) kan helpen om je leven op orde te brengen. Wat betreft die evenwichtsstoornis zou ik de therapeut toch (gewoon) vertellen wat het ziekenhuis jou vertelde. Zij zijn tenslotte de professionals. Overigens kun je bij een ander ziekenhuis wellicht om een second opinion vragen. Ik weet niet of die evenwichtsstoornis goed te behandelen valt, maar als je niet op zoek gaat naar meer informatie kom je daar nooit achter. Verder denk ik, als je dat nog niet doet, dat het goed is als je doelen gaat stellen voor jezelf, gewoon ook om wat minder bezig te zijn met het verleden, maar meer op de toekomst. Zijn er geen dingen die je leuk vind om te doen, en waar je jezelf verder in zou willen ontwikkelen?
[..]

Ik herken dat wel een beetje, want ik had het vroeger zelf ook (op de paniekaanvallen na). Tegenwoordig kan het me allemaal weinig meer schelen, ik knip zelf mijn haar en als het een keer wat minder goed lukt, jammer dan. De waarheid is dat het de meeste mensen helemaal niet interesseert hoe een ander eruitziet. Daarvoor hebben ze het te druk met zichzelf.

_{Ik zou me er, als ik jou was, niet teveel mee bezig houden dat je nog geen vriendin hebt. Sure, het is leuk. Maar het is ook riskant, vooral als je toch al niet zo goed in je vel zit. Een haastig begonnen en vervolgens verbroken relatie lijkt me niet iets wat je op dit moment kunt gebruiken. Eerst ervoor zorgen dat je weer tevreden bent met jezelf.}

Veel van je advies heb ik zelf ook wel bedacht maar zoals je wellicht begrijpt is het makkelijker gezegt dan gedaan.
Ik kan niet zomaar "er schijt aan hebben".

Wat die therapeut betreft om het wat duidelijker te maken ik moet dan allerlei oefeningen doen zoals bijv. boodschappen of naar een bepaald soort winkel gaan etc.
Maar 9 van de 10 keer gaat dat gewoon niet maar daar lieg ik dus over omdat ik niemand wil teleurstellen.. klinkt idioot maar goed.

Wat die evenwichtsstoornis betreft ik ben bij 2 artsen geweest in het zelfde ziekenhuis en allebei waren ze het niet met me eens dat het de ziekte van meniere zou kunnen zijn (ondanks dat ze wel eens waren over het feit dat ik practisch alle symptomen ervan heb behalve 1 ding.. gehoorsverlies)

Edit =_= : kwa relaties heb je wel gelijk ..maar mij gaat het er meer om dat ik ook wel eens wil weten hoe het is om vastgehouden te worden.
While im still young.. om het maar zo te zeggen.

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 22:56 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

Veel van je advies heb ik zelf ook wel bedacht maar zoals je wellicht begrijpt is het makkelijker gezegt dan gedaan.
Ik kan niet zomaar "er schijt aan hebben".

Wat die therapeut betreft om het wat duidelijker te maken ik moet dan allerlei oefeningen doen zoals bijv. boodschappen of naar een bepaald soort winkel gaan etc.
Maar 9 van de 10 keer gaat dat gewoon niet maar daar lieg ik dus over omdat ik niemand wil teleurstellen.. klinkt idioot maar goed.

Tja, als je die oefeningen niet doet zul je nooit weten of je die paniekaanvallen onder controle kunt krijgen, met als gevolg dat de cyclus 'angst voor paniekaanval' -> 'paniekaanval' -> 'angst voor paniekaanval' nooit doorbroken zal worden. Ik zou de oefeningen toch 'gewoon' doen (makkelijk praten, ik weet het), ook al is het moeilijk omdat je een paniekaanval zou kunnen krijgen.

quote:

Wat die evenwichtsstoornis betreft ik ben bij 2 artsen geweest in het zelfde ziekenhuis en allebei waren ze het niet met me eens dat het de ziekte van meniere zou kunnen zijn (ondanks dat ze wel eens waren over het feit dat ik practisch alle symptomen ervan heb behalve 1 ding.. gehoorsverlies)

Het klinkt alsof ze vrij zeker van hun zaak waren. Maar als je desondanks twijfelt zou je misschien nog kunnen kijken of ze bij een ander ziekenhuis dezelfde diagnose stellen. Meteen een goede oefening.

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 22:56 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

Edit =_= : kwa relaties heb je wel gelijk ..maar mij gaat het er meer om dat ik ook wel eens wil weten hoe het is om vastgehouden te worden.
While im still young.. om het maar zo te zeggen.

Ik geef dat advies niet zomaar. Toen mijn eerste relatie uit ging heb ik daar meer dan een jaar last van gehad. Dat ging gepaard met hoofdpijnen, verlies van concentratie, niet meer eten, noem maar op.

quote:

Op vrijdag 6 juli 2007 21:00 schreef sticky-wicked het volgende:

[..]

Nou, dat vraag ik me dus steeds vaker af, misschien had ik wel wat kunnen doen, dat kon ik op een gegeven moment niet meer omdat als ik hem zag hij mij teveel pijn deed. Misschien had ik mijn eigen pijn opzij moeten schuiven, dan had hij in ieder geval nog het idee gehad dat er iemand om hem gaf.

Wat ik mij nou afvraag is hoe jij weet dat jou broer dacht dat er niemand om hem gaf? Iets belangrijker, en ik geef toe ik kende je broer niet, is dat hij waarschijnlijk niet eens jou zou geloven als jij jezelf voor hem had weggecijferd. (Als ik nu iets zeg wat jou vreselijk kwetst, dan bied ik ook meteen mijn excuses aan, want dat is niet de bedoeling).

Het is vreemd met mensen die dood willen. Ik weet dat er mensen zijn die om mij geven, dat mensen vreselijk kwaad, verdrietig, schuldgevoelig, zullen zijn als mijn leven beeindig. Bij mjin (overigens door een stom toeval mislukte) poging is dat nimmer een overweging geweest.

quote:

Ik heb er in ieder geval nooit eraan gedacht dat hij zelfmoord kon plegen, later hoorde ik van een vriend dat hij al vaker pogingen had ondernomen. En dan denk ik bij mezelf, die vriend wist precies hoe de vork in de steel zat, waarom heeft hij dan ons nooit opgebeld en nu ben ik ook pissig op die vriend

En daar heb je wel een punt. Natuurlijk had die jongen contact met jullie op moeten nemen, en terecht ben je pissig (en dat is nog netjes hoor) op hem. Los van de gedachte dat jij misschien iets had kunnen doen, heeft die jongen jullie iets onthouden.

Eigenlijk wil ik zeggen, je moet jezelf niet pijnigen met de gedachte dat je verschil had kunnen maken. Die gedachte alleen is genoeg om -letterlijk- gek van te worden. Ik kan je ook niet vertellen wat je wel moet denken, maar bedenk wel dat jou broer de keus heeft gemaakt, niet jij, je moeder, de buurman of iemand anders. En, zoals altijd, degeen die de keus maakt, is verantwoordelijk voor de gevolgen. Jij had geen keus, de zelfmoord gedachten van jouw broer waren jou onbekend, dus heb je ook niks kunnen doen.

Zelfmoord egoïstisch?
Denk je serieus dat er iemand wakker ligt van jou?
Ook zonder jou gaat de wereld gewoon verder...

[ Bericht 7% gewijzigd door McRae op 08-07-2007 11:18:32 ]

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 23:33 schreef Inekris het volgende:

Eigenlijk wil ik zeggen, je moet jezelf niet pijnigen met de gedachte dat je verschil had kunnen maken. Die gedachte alleen is genoeg om -letterlijk- gek van te worden. Ik kan je ook niet vertellen wat je wel moet denken, maar bedenk wel dat jou broer de keus heeft gemaakt, niet jij, je moeder, de buurman of iemand anders. En, zoals altijd, degeen die de keus maakt, is verantwoordelijk voor de gevolgen. Jij had geen keus, de zelfmoord gedachten van jouw broer waren jou onbekend, dus heb je ook niks kunnen doen.

En zelfs al zouden die gedachten jou wel bekend zijn geweest, dan nog... Het blijft uiteindelijk zijn eigen keuze en verantwoordelijkheid.
Evengoed blijft het moeilijk als je iemand verliest en ik denk dat de achterblijvers zich vaak bezig zullen houden met de vraag: wat nou als... of had ik maar...
Sterkte.

quote:

Op maandag 9 juli 2007 09:08 schreef Nijna het volgende:

[..]

En zelfs al zouden die gedachten jou wel bekend zijn geweest, dan nog... Het blijft uiteindelijk zijn eigen keuze en verantwoordelijkheid.
Evengoed blijft het moeilijk als je iemand verliest en ik denk dat de achterblijvers zich vaak bezig zullen houden met de vraag: wat nou als... of had ik maar...
Sterkte.

hoop zelf dat dat door middel van een goede, duidelijke afscheidsbrief zoveel mogelijk kan worden voorkomen... de mensen die zich dat afvragen zijn vaak de mensen die er voor je zijn geweest. Degene die dat zich niet afvragen, zijn degene die het verdriet eigenlijk zouden moeten hebben

Gisteravond heeft Netwerk een item gemaakt over het onderwerp. Het taboe op dit onderwerp is ongelofelijk - het voorbeeld van een eerdere poster dat wel uitgebreid gepraat werd over iemand die een ongeluk kreeg maar dat aan de nabestaande van zelfmoord helemaal niks werd gevraagd was erg treffend. En dat terwijl alle deskundigen adviseren om mensen juist op de man te vragen of ze met zelfmoordgedachten rondlopen of concrete plannen hebben (dit staat ook in het Trimbos rapport).

Het meeste is al gezegd in deze discussie, ik wil nog een paar dingen toevoegen:

* Dat er een kans op verbetering is maakt zelfmoord niet per definitie een domme keuze. Als je de keuze hebt tussen 5 jaar vreselijk gemarteld worden en daarna een prettig leven te leiden of nu doodgaan zullen veel mensen voor het laatste kiezen. Veel mensen die er een einde aan maken kunnen nauwelijks de kracht opbrengen om nog een dag verder te gaan.

* Mensen die zelfmoord plegen zijn niet per se irrationeel. Het plannen en uitvoeren van zelfmoord is een proces wat vaak een heleboel rationaliteit vergt. Er zijn voorbeelden bekend van mensen die zich in correspondentie een paar maanden voordeden als juwelier om cyanide te kunnen bestellen, inclusief vervalste documenten en het bestellen van allerlei andere juweliersspullen om het 'echt' te laten lijken. Veel mensen schatten hun situatie slechter in dan die daadwerkelijk is, maar maakt dat uit? Iedereen die voor de trein springt heeft het gevoel dat ze niet verder meer kunnen en dat er nog maar een uitweg is. In dat opzicht is de persoon die 20 jaar een ernstige depressie heeft gehad gelijk aan de jongen die net door zijn vriendin is gedumpt (om een heel extreem en overtrokken geval te noemen). Dat iemand er niet in is geslaagd de juiste hulp te vinden is voor mij geen reden om hem te veroordelen.

* Het idee van zelfmoord speelt bijna altijd al veel langer voor iemand daadwerkelijk tot de daad overgaat. Voor de stap zelf is soms alleen een impuls nodig, omdat het zo verdomd moeilijk is van dat gebouw of voor de trein te springen. Zelfs de moeite die het kost om een ongeladen pistool tegen je slaap over te halen is onvoorstelbaar, hoe gek het ook klinkt.

Zal dat van netwerk eens gaan kijken... misschien is het goed voor me om dat eens onder ogen te zien enzo

wat je zegt is inderdaad waar... bij mij iig speelt het al jaaren en ik heb steeds meer het gevoel dat er nog maar een moment van een impulsieve actie nodig kan zijn... moment waarop alles bij elkaar komt (per toeval) en dat me dat net die druppel op zal leveren om de angst om het te doen te overwinnen...
je gaat inderdaad in het proces van "denken aan het einde" inderdaad niet zomaar even na het eten, naar het station en stapt daar voor de trein... tenminste, ik zou het niet kunnen... dat zal echt een impulsieve actie worden, waarin de kans op het goede totaal weg is...

[ Bericht 100% gewijzigd door sticky-wicked op 10-07-2007 19:00:45 ]

quote:

Op maandag 9 juli 2007 09:08 schreef Nijna het volgende:

[..]

En zelfs al zouden die gedachten jou wel bekend zijn geweest, dan nog... Het blijft uiteindelijk zijn eigen keuze en verantwoordelijkheid.
Evengoed blijft het moeilijk als je iemand verliest en ik denk dat de achterblijvers zich vaak bezig zullen houden met de vraag: wat nou als... of had ik maar...
Sterkte.

Volgens mij sla je de spijker op zijn kop.

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 23:33 schreef Inekris het volgende:

[..]

Wat ik mij nou afvraag is hoe jij weet dat jou broer dacht dat er niemand om hem gaf? Iets belangrijker, en ik geef toe ik kende je broer niet, is dat hij waarschijnlijk niet eens jou zou geloven als jij jezelf voor hem had weggecijferd. (Als ik nu iets zeg wat jou vreselijk kwetst, dan bied ik ook meteen mijn excuses aan, want dat is niet de bedoeling).

Het is vreemd met mensen die dood willen. Ik weet dat er mensen zijn die om mij geven, dat mensen vreselijk kwaad, verdrietig, schuldgevoelig, zullen zijn als mijn leven beeindig. Bij mjin (overigens door een stom toeval mislukte) poging is dat nimmer een overweging geweest.
[..]

En daar heb je wel een punt. Natuurlijk had die jongen contact met jullie op moeten nemen, en terecht ben je pissig (en dat is nog netjes hoor) op hem. Los van de gedachte dat jij misschien iets had kunnen doen, heeft die jongen jullie iets onthouden.

Eigenlijk wil ik zeggen, je moet jezelf niet pijnigen met de gedachte dat je verschil had kunnen maken. Die gedachte alleen is genoeg om -letterlijk- gek van te worden. Ik kan je ook niet vertellen wat je wel moet denken, maar bedenk wel dat jou broer de keus heeft gemaakt, niet jij, je moeder, de buurman of iemand anders. En, zoals altijd, degeen die de keus maakt, is verantwoordelijk voor de gevolgen. Jij had geen keus, de zelfmoord gedachten van jouw broer waren jou onbekend, dus heb je ook niks kunnen doen.

Weet ik ook niet of hij dacht dat niemand om hem gaf, dat denk ik. Ik kan me voorstellen dat als alles en iedereen om je heen het laat " afweten" je je behoorlijk alleen kan voelen. En waarschijnlijk heb je gelijk ik snap ook wel wat je bedoelt, denk en hoop ik. Het kon hem niets meer schelen, dat kan ik wel begrijpen. Ik begrijp dat het voor jou ook zo voelde (nu hoop ik dat ik jou niet kwets)? Ik durf bijna te zeggen dat een psychisch " mankement" vreselijk zwaar is, ik zou zelf liever een been breken bij wijze van spreken. Je zult je maar zo kl*ten voelen..

Vaak ben ik ook opgelucht voor hem dat het voorbij is, dat gun ik hem ook, maar soms word ik weer pissig, dat is zo dubbel. Het is denk ik een kwestie van onmacht van twee kanten, iemand kan niet verder en pleegt zelfmoord,de ander blijft vaak vol met vragen zitten. Het is al eerder gezegd,er zijn altijd verliezers. En eigenlijk is het triest dat je vaak wel weet dat iemand behoorlijk in de knoop zit, maar er zo weinig aan kan doen om wat voor reden dan ook.

quote:

Op dinsdag 10 juli 2007 19:34 schreef sticky-wicked het volgende:

Weet ik ook niet of hij dacht dat niemand om hem gaf, dat denk ik. Ik kan me voorstellen dat als alles en iedereen om je heen het laat " afweten" je je behoorlijk alleen kan voelen. En waarschijnlijk heb je gelijk ik snap ook wel wat je bedoelt, denk en hoop ik. Het kon hem niets meer schelen, dat kan ik wel begrijpen. Ik begrijp dat het voor jou ook zo voelde (nu hoop ik dat ik jou niet kwets)? Ik durf bijna te zeggen dat een psychisch " mankement" vreselijk zwaar is, ik zou zelf liever een been breken bij wijze van spreken. Je zult je maar zo kl*ten voelen..

Ik zeg wel eens dat het te vergelijken is met een gebroken been tussen je oren. En nee, ik kwets niet zo snel hoor.

quote:

Vaak ben ik ook opgelucht voor hem dat het voorbij is, dat gun ik hem ook, maar soms word ik weer pissig, dat is zo dubbel. Het is denk ik een kwestie van onmacht van twee kanten, iemand kan niet verder en pleegt zelfmoord,de ander blijft vaak vol met vragen zitten. Het is al eerder gezegd,er zijn altijd verliezers.

Er zijn eigenlijk alleen maar verliezers, dat maakt het zo triest en een moeilijk onderwerp.

quote:

En eigenlijk is het triest dat je vaak wel weet dat iemand behoorlijk in de knoop zit, maar er zo weinig aan kan doen om wat voor reden dan ook.

Nabestaanden van zelfdoders hebben veel gemeen met nabestaanden van onopgeloste moorden en achterblijvers bij vermissing. Er is een open eind, de vraag naar het hoe (en dan bedoel ik hoe iemand het besluit neemt een einde aan zijn of haar leven te maken) en waarom is niet te beantwoorden, en die knaagt vreselijk. Zoals jij het zegt, dan wordt je pissig, of verdrietig. Ik heb zelf wel eens geroepen "als je het zelf niet gedaan zou hebben, zou ik je alsnog een kopje kleiner maken".

Ad Kerkhof, die gister in Netwerk was, heeft, toen ik studeerde, onderzoek gedaan naar nabestaanden. Vreemd genoeg is de woede/verdriet/onmacht groter vaak als er wel een brief wordt nagelaten. Alleen als er echt heel duidelijk is waarom, en dat de zelfdoder duidelijk aangeeft dat het een keus is, en niet de enige uitweg, dan hebben nabestaanden er vrede mee. Broers en zussen hebben er overigens vaak meer problemen mee dan ouders. (Ja dat is ook een rare uitkomst, dat zou je niet verwachten).

Het siert jou trouwens dat jij er zo goed over schrijven kan, en dat je zo open kan zijn over je verwarrende en schijnbaar dubbele gevoelens. Persoonlijk vind ik dat erg knap. Echt.

quote:

Weet ik ook niet of hij dacht dat niemand om hem gaf, dat denk ik.

Ik vind dat niet zon gekke aanname van je. Volgens mij denken zelfmoordenaars nou niet erg positief over zichzelf, een fantastisch mens vermoord je nou eenmaal minder snel, zeker als je het zelf bent.

En als je jezelf niet eens de moeite waard vind om in leven te houden is het denk ik erg moeilijk om in te zien dat anderen het daar niet mee eens zijn en dat anderen je evt. wel de moeite waard vinden.
.

quote:

Op zaterdag 7 juli 2007 11:59 schreef TheoddDutchGuy het volgende:
Ikzelf denk ook aan zelfmoord omdat mn leven echt nergens op slaat.
Ik ben er voor mezelf niet echt uit nog maar ik laat niemand achter die me zal missen.. op mn moeder na misschien maar die weet voor zichzelf wel waarom ik het zo moeilijk heb (met mezelf en mn leven)

Ik ken jouw specifieke situatie natuurlijk niet maar op de begravenis van de laatste zelfmoordenaar die ik dit hoorde zeggen waren 200 huilende gasten. Ik hoop dat jij niet dezelfde fout maakt.

quote:

Wat die therapeut betreft om het wat duidelijker te maken ik moet dan allerlei oefeningen doen zoals bijv. boodschappen of naar een bepaald soort winkel gaan etc.
Maar 9 van de 10 keer gaat dat gewoon niet maar daar lieg ik dus over omdat ik niemand wil teleurstellen.. klinkt idioot maar goed.

Misschien een rare vraag, maar denk je dat die therapeut heeeeeeel erg blij zal zijn met het feit dat jij hem zo beschermd tegen teleurstelling? En is hij er nogsteeds blij mee als hij ooit zal vernemen dat je er een eind aan hebt gemaakt? Als jij werkelijk tegen die therapeut liegt omdat je hem niet wil teleurstellen is dat ongetwijfeld met een lieve bedoeling, de uitwerking kan voor hem alleen maar naar zijn. Nog veel belangrijker, je saboteert jouw eigen therapie. Je bent vast niet in therapie gegaan om het zelfvertrouwen van een willekeurige therapeut eens lekker op te krikken, en als ik jouw boodschappen lees heb je genoeg wel goede redenen om in therapie te zijn. Ja ik ben sarcastisch en ja ik klink misschien een beetje hard maar nee ik bedoel dat niet onaardig. Lieg niet tegen die therapeut, misschien verstaat hij zijn vak wel en kan hij wat helpen als hij de waarheid kent.

quote:

Op dinsdag 10 juli 2007 19:47 schreef Inekris het volgende:

[..]


Ad Kerkhof, die gister in Netwerk was, heeft, toen ik studeerde, onderzoek gedaan naar nabestaanden. Vreemd genoeg is de woede/verdriet/onmacht groter vaak als er wel een brief wordt nagelaten. Alleen als er echt heel duidelijk is waarom, en dat de zelfdoder duidelijk aangeeft dat het een keus is, en niet de enige uitweg, dan hebben nabestaanden er vrede mee. Broers en zussen hebben er overigens vaak meer problemen mee dan ouders. (Ja dat is ook een rare uitkomst, dat zou je niet verwachten).

Het siert jou trouwens dat jij er zo goed over schrijven kan, en dat je zo open kan zijn over je verwarrende en schijnbaar dubbele gevoelens. Persoonlijk vind ik dat erg knap. Echt.

Verduld, heb ik eens weer wat gemist, ik ga Netwerk maar eens kijken op Uitzending Gemist.

En mijn broer had wel een brief achter gelaten, maar die was niet voor mijn Ma en mij bestemd.Ik heb die brief ook niet gelezen. En ook daar kan ik hem geen ongelijk in geven, wij waren er niet meer voor hem en zijn toenmalige vriendin wel. Soms denk ik wel eens dat ik er inderdaad meer last van heb dan mijn Ma, ik heb het gevoel dat zij haar " moedergevoelens" t.o.v. hem probeert op te dringen. Dat snap ik ook wel van haar kant, ik voel het af en toe anders. Ik zie hem anders dan mijn moeder, maar goed dat is eigenlijk niet mijn probleem maar dat van haar.

Eigenlijk is het werkelijk waar zo dubbel, een moeder die haar kind verliest en eigenlijk ook pissed is maar ook weer niet, het is gewoon triest dat iemand zich zo k*t kan voelen en niemand kan helpen of diegene wil niet geholpen worden. Ik kan me van mijn kant wel degelijk invoelen op mijn manier en zal dan ook nooit iemand veroordelen voor zijn/ haar besluit.

Ik heb trouwens altijd moeite gehad met een forum, dit topic sprak me echter zo aan, nu krijg ik zo'n reactie van jou en dat doet me goed

quote:

Op dinsdag 10 juli 2007 20:15 schreef Maybach het volgende:

[..]

Ik vind dat niet zon gekke aanname van je. Volgens mij denken zelfmoordenaars nou niet erg positief over zichzelf, een fantastisch mens vermoord je nou eenmaal minder snel, zeker als je het zelf bent.

En als je jezelf niet eens de moeite waard vind om in leven te houden is het denk ik erg moeilijk om in te zien dat anderen het daar niet mee eens zijn en dat anderen je evt. wel de moeite waard vinden.
.

Ik had het eerder al gepost, maar dit is wel een zeer simpele -en onjuiste- visie.

quote:

Op dinsdag 10 juli 2007 21:10 schreef sticky-wicked het volgende:

[..]

Verduld, heb ik eens weer wat gemist, ik ga Netwerk maar eens kijken op Uitzending Gemist.

"Verduld" Nou dat is een woord dat ik lang niet gehoord heb . Ik heb overigens de uitzending niet gezien, maar wel les gehad van Kerkhof.

quote:

Ik heb trouwens altijd moeite gehad met een forum, dit topic sprak me echter zo aan, nu krijg ik zo'n reactie van jou en dat doet me goed

Ur Welcome.

Over de rest wil ik ook wat zeggen, maar ik moet er vroeg uit. Komt morgen