quote:
Patrick Lefevere viert na ziekte zijn meest sobere verjaardag in vijftig jaar: “Geen alcohol, ik dacht dat ik het daar moeilijker mee zou hebben”
Patrick Lefevere viert vandaag zijn 71ste verjaardag. Zonder groot feest en vooral zonder alcohol. “De eerste keer in vijftig jaar”, zegt hij over dat laatste. Na een lange periode van ziekte leeft Lefevere bewust een versnelling lager.
Patrick Lefevere viert zijn verjaardag doorgaans zoals nieuwjaar. “Ik begin normaal al op 5 januari – één dag op voorhand – en dan ben ik om twaalf uur echt jarig.” Hij was afgelopen maandagavond ook in de Gentse bar Sunset, maar dat was eerder een blitzbezoek dan een echt feest. “Mijn maat Ruben Van Gucht was daar en hij stuurde een berichtje om te vragen hoe met mij ging. Ik ken de mensen van de Sunset al dertig jaar, uitbater Cis is de nonkel van Tim Declercq. Ik was toevallig in Oost-Vlaanderen, dus ben ik langs gegaan. Maar zonder alcohol te drinken.”
“Ik had gedacht dat ik het daar moeilijker mee zou hebben. Als de mensen rondom jou wel drinken, valt het niet altijd mee, maar ondertussen heb ik mijn vaste routine: als de wijnglazen op restaurant op tafel staan, draai ik dat van mij gewoon om.”
Lefevere leeft al een hele tijd sober, na een lange periode van ziekte. Een verhaal dat ook begint bij Tim Declercq. “Op 1 november was ik op zijn afscheidskoers in Hooglede. Ik voelde me daar niet goed en ben klappertandend naar huis gereden. Ik dacht: het zal wel over gaan zeker? Je moet weten: een paar dagen voordien was ik thuis van de trap gevallen. Een stom voorval: ik heb ’s nachts altijd een flesje water op de kamer staan. ’s Ochtends nam ik het mee naar beneden in de veronderstelling dat het leeg was. Dat was niet zo, waardoor er water uitliep op de trap en zo ben ik uitgegleden. Drie ribben gebroken, bleek op een scan. Daar zagen ze ook dat ik een dubbele longontsteking had. Ik dacht dat ik me daarom zo slecht voelde op het afscheid van Tim.”
“De volgende dag was er een etentje in Loanton in Affligem. Een jaarlijkse traditie, waar veel oud-renners en oud-voetballers naar toe komen. Ik ben daar hooguit een kwartier binnen geweest. Iemand heeft me toen naar het ziekenhuis gebracht omdat ik er zo wit uit zag. In de kliniek was het meteen de spoed binnen. Ik had koorts, voelde me doodziek, maar uiteindelijk heeft het twee tot drie dagen geduurd voor ze in het ziekenhuis de juiste diagnose konden stellen. Ik had een abces op mijn lever van tien op tien op twaalf centimeter. Hoe je dat krijgt? Geen idee. Iedereen denkt ‘Lefevere en de lever dat zal wel alcohol zijn.’ Daar heeft het niks mee te maken. Ze hebben een endoscopie gedaan en mijn lever was kerngezond.”
“De oorzaak is blijkbaar een bacterie vanuit de darmen. Toeval of niet, maar een paar maanden eerder waren ze met een cameraatje in mijn darmen geweest om poliepen weg te halen. Geen idee of het daarmee te maken heeft. Ik ben natuurlijk ook eerder ziek geweest (in 2000 had Lefevere een tumor op de alvleesklier, red.). Sindsdien heb ik geen galblaas en twaalfvingerige darm meer. Maakt mij dat extra vatbaar? Dat zou kunnen.”
“In het ziekenhuis is een drain aangelegd om het vocht van de lever te halen. Er is 400cc uitgekomen, waar je normaal 40 cc mag hebben. Dat liep allemaal in een soort colafles. Het was wel duidelijk dat ik was mezelf eigenlijk aan het vergiftigen was. Uiteindelijk hebben ze twee verschillende soorten antibiotica door mijn lijf gejaagd. Lekker hoor. Het is een hele zoektocht geweest om de antibiotica te vinden die bij mij pasten. Door mijn eerdere operatie in 2000 is het bij het plaatsen van de drain ook nog een keer fout gelopen waardoor ze dat opnieuw moesten doen. Ik had op een bepaald moment acht verschillende gaten in mijn buik.”
“Om eerlijk te zijn: alle medische details van die eerste dagen herinner ik mij niet meer. Door alle medicatie was ik behoorlijk versuft. Ik heb het allemaal van horen zeggen, om me zo uit te drukken. Er zijn op een bepaald moment vijf verschillende specialisten aan te pas gekomen. Gelukkig heb ik een goeie hospitalisatieverzekering. In de Verenigde Staten was ik waarschijnlijk failliet geweest.”
Lefevere bleef een maand lang in het ziekenhuis: “Geen fijne periode. Ik ben nogal een controlefreak en als je daar ligt heb je niks meer onder controle. Ik zit niet graag stil en nu moest ik een maand in een eenpersoonsbedje spenderen, waarbij ik zelfs niet zelfstandig naar het toilet kon gaan. Ik heb in mijn leven betere tijden gehad.”
Vijf kilometer wandelen
Nu hij opnieuw thuis is, leeft Lefevere een paar versnellingen trager. “Mijn herstel gaat op zich goed. Ik ben net een dikke week naar Qatar geweest. Aan het einde van die vakantie voelde ik me beter dan bij het begin. De zon doet deugd natuurlijk. Om te kunnen vliegen moest ik me wel inspuiten met bloedverdunners. Als diabeet ken ik dat, maar dit waren toch andere naalden dan ik gewoon ben.”
“Fysiek gaat het op en af. Soms heb ik een hese stem, op andere dagen gaat het goed. Maar sowieso zal er tijd over gaan. Een vriendin van Jo Planckaert had een abces op de longen en zij is nog altijd aan het herstellen. Mij moet je vandaag ook nog niet vragen om vijf kilometer te wandelen, want dat zal niet gaan.”
Een beetje gas terugnemen, vindt Lefevere ook niet heel erg: “Ik krijg invitaties om overal naar toe te gaan. Naar de Ronde van Dubai, of naar de teampresentatie van Soudal Quick-Step in Calpe. Ik ga het niet doen. Ik heb geen zin om alles wat ik nu vertel tweehonderd keer te moeten herhalen. Vijfenveertig jaar heb ik de hele wereld rond gereisd. Ik heb nu die behoefte niet meer.”
“Hetzelfde met cadeaus voor mijn verjaardag. Ik heb vandaag nog niks gekregen, maar ik hoef dat ook niet meer. ’t Is niet de bedoeling om dit interview te melig te maken, maar zoals ze altijd zeggen: ‘Het leven is een cadeau op zich’. Ik heb dat nog eens aan de lijve ondervonden.”