Het probleem van Europa is geen gebrek aan geld of middelen, maar een gebrek aan de moed om keuzes te maken.
We zijn een vergrijzend en verdeeld continent geworden dat zichzelf te veel belooft. Een ruime verzorgingsstaat, lage belastingen, goedkope energie, snelle verduurzaming, een sterke industrie, hogere defensie-uitgaven én beheerste migratie: het kan niet allemaal tegelijk.
Dat is de ongemakkelijke waarheid waar de politiek omheen blijft draaien. Regeringen stellen keuzes uit, populisten winnen zieltjes met angst en woede, en kiezers wordt voorgehouden dat alles kan blijven zoals het is, zonder dat iemand iets hoeft in te leveren.
Zo werkt het leven helaas niet. En zo werkt de wereld niet meer.
Europa heeft geen nieuwe wake-up call meer nodig: de wekker rinkelt al jaren. Wat we nodig hebben, zijn leiders die de moed hebben om de waarheid te spreken. Die eerlijk zeggen: de wereld is veranderd, het vredesdividend is op, en de vrijheid en veiligheid die we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden, kosten geld.
De uitdaging is dan ook niet om mensen warm te krijgen voor een abstract 'Europees project'. Het is om uit te leggen dat samenwerking, betrouwbare energie en een sterke defensie geen bureaucratische hobby’s uit Brussel zijn. Ze zijn voorwaarden om ons eigen huis op orde te houden: om de banen, de zorg en de open samenleving te beschermen die ons, of tenminste de meesten van ons, zo dierbaar zijn.
Dat vraagt om politieke eerlijkheid over de prijs, én om de zekerheid dat de lasten eerlijk worden verdeeld. Als werkende mensen het gevoel krijgen dat zij alle pijn dragen terwijl anderen buiten schot blijven, is verzet niet vreemd.
Uiteindelijk hebben we niet meer de luxe om te kiezen óf we moeilijke keuzes maken. Die keuze is al voor ons gemaakt. De vraag is alleen of we ze zelf durven maken, of dat de wereld ze straks voor ons maakt: door Rusland, China, Amerika, onze vergrijzing en onze eigen begroting.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?