POL Politiek
Discussies en diepgaande gesprekken over de politiek in de breedste zin van het woord kun je hier voeren.
Het probleem van Europa is geen gebrek aan geld of middelen, maar een gebrek aan de moed om keuzes te maken.
We zijn een vergrijzend en verdeeld continent geworden dat zichzelf te veel belooft. Een ruime verzorgingsstaat, lage belastingen, goedkope energie, snelle verduurzaming, een sterke industrie, hogere defensie-uitgaven én beheerste migratie: het kan niet allemaal tegelijk.
Dat is de ongemakkelijke waarheid waar de politiek omheen blijft draaien. Regeringen stellen keuzes uit, populisten winnen zieltjes met angst en woede, en kiezers wordt voorgehouden dat alles kan blijven zoals het is, zonder dat iemand iets hoeft in te leveren.
Zo werkt het leven helaas niet. En zo werkt de wereld niet meer.
Europa heeft geen nieuwe wake-up call meer nodig: de wekker rinkelt al jaren. Wat we nodig hebben, zijn leiders die de moed hebben om de waarheid te spreken. Die eerlijk zeggen: de wereld is veranderd, het vredesdividend is op, en de vrijheid en veiligheid die we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden, kosten geld.
De uitdaging is dan ook niet om mensen warm te krijgen voor een abstract 'Europees project'. Het is om uit te leggen dat samenwerking, betrouwbare energie en een sterke defensie geen bureaucratische hobby’s uit Brussel zijn. Ze zijn voorwaarden om ons eigen huis op orde te houden: om de banen, de zorg en de open samenleving te beschermen die ons, of tenminste de meesten van ons, zo dierbaar zijn.
Dat vraagt om politieke eerlijkheid over de prijs, én om de zekerheid dat de lasten eerlijk worden verdeeld. Als werkende mensen het gevoel krijgen dat zij alle pijn dragen terwijl anderen buiten schot blijven, is verzet niet vreemd.
Uiteindelijk hebben we niet meer de luxe om te kiezen óf we moeilijke keuzes maken. Die keuze is al voor ons gemaakt. De vraag is alleen of we ze zelf durven maken, of dat de wereld ze straks voor ons maakt: door Rusland, China, Amerika, onze vergrijzing en onze eigen begroting.
We zijn een vergrijzend en verdeeld continent geworden dat zichzelf te veel belooft. Een ruime verzorgingsstaat, lage belastingen, goedkope energie, snelle verduurzaming, een sterke industrie, hogere defensie-uitgaven én beheerste migratie: het kan niet allemaal tegelijk.
Dat is de ongemakkelijke waarheid waar de politiek omheen blijft draaien. Regeringen stellen keuzes uit, populisten winnen zieltjes met angst en woede, en kiezers wordt voorgehouden dat alles kan blijven zoals het is, zonder dat iemand iets hoeft in te leveren.
Zo werkt het leven helaas niet. En zo werkt de wereld niet meer.
Europa heeft geen nieuwe wake-up call meer nodig: de wekker rinkelt al jaren. Wat we nodig hebben, zijn leiders die de moed hebben om de waarheid te spreken. Die eerlijk zeggen: de wereld is veranderd, het vredesdividend is op, en de vrijheid en veiligheid die we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden, kosten geld.
De uitdaging is dan ook niet om mensen warm te krijgen voor een abstract 'Europees project'. Het is om uit te leggen dat samenwerking, betrouwbare energie en een sterke defensie geen bureaucratische hobby’s uit Brussel zijn. Ze zijn voorwaarden om ons eigen huis op orde te houden: om de banen, de zorg en de open samenleving te beschermen die ons, of tenminste de meesten van ons, zo dierbaar zijn.
Dat vraagt om politieke eerlijkheid over de prijs, én om de zekerheid dat de lasten eerlijk worden verdeeld. Als werkende mensen het gevoel krijgen dat zij alle pijn dragen terwijl anderen buiten schot blijven, is verzet niet vreemd.
Uiteindelijk hebben we niet meer de luxe om te kiezen óf we moeilijke keuzes maken. Die keuze is al voor ons gemaakt. De vraag is alleen of we ze zelf durven maken, of dat de wereld ze straks voor ons maakt: door Rusland, China, Amerika, onze vergrijzing en onze eigen begroting.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Canada.
Wil mogelijk geassocieerd lid van de EU worden.
Met dank aan Trump.
https://bnr.nl/nieuws/int(...)nder-eu-lidmaatschap
Wil mogelijk geassocieerd lid van de EU worden.
Met dank aan Trump.
https://bnr.nl/nieuws/int(...)nder-eu-lidmaatschap
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Australië heeft ook interesse.
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.htmlquote:Australia says it could follow Canada in forging deeper ties with EU
Trade minister says Canberra is on the same page as Ottawa and ‘will take great interest in what Mark Carney does’
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Beter laat dan nooit.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Uiteindelijk komt de EU bijna altijd sterker uit crisis.quote:Op dinsdag 15 september 2026 09:14 schreef capricia het volgende:
Australië heeft ook interesse.
[..]
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.html
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Dit dus. Nooit begrepen waarom men al die vergroening niet zo verkocht hebben.quote:
Stabiele en betrouwbare energievoorziening die waarschijnlijk ook nog goedkoper is op de lange termijn.
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Flauw dit:quote:
Australië heeft ook interesse.
[..]
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.html
Ik wil een pijpleiding van Australie naar Portugal.quote:Mr Farrell said he was open to all options in future arrangements with the EU, excluding fibre-optic cables given the distances.
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Inderdaad. Je kunt er zo een verhaal van maken dat zowel door links als door rechts te pruimen is en ontzettend verstandig lange-termijn beleid is.quote:Op woensdag 16 september 2026 16:17 schreef icecreamfarmer_NL het volgende:
[..]
Dit dus. Nooit begrepen waarom men al die vergroening niet zo verkocht hebben.
Stabiele en betrouwbare energievoorziening die waarschijnlijk ook nog goedkoper is op de lange termijn.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
De onmogelijke taak van Von der Leyen.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Wat zinnigs van Rob.
Uiteraard alleen de Nordics en Merz als vriendjes.
Uiteraard alleen de Nordics en Merz als vriendjes.
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
Sander Schimmelpenninck: 'Schaf Den Haag maar af!' | Europa Draait Deur #26 | NPO Radio 1
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
AI-overzicht Volgens onderzoeken behoren autonome, gezonde westerse ouderen met een goed pensioen tot meest tevreden mensen ter wereld. Deze combinatie van factoren zorgt voor een hoog welzijn.
De EU is bureaucratisch, en daardoor komt er vaak niets van de grond. Of in elk geval veel te traag. Maar, het heeft veel te veel potentie om te verwaarlozen. Een veel te grote markt. EU is de toekomst. Ook partijen als AFD en die van Le Pen zullen met deze werkelijkheid om moeten gaan.
Ach Sandertje.quote:
Sander Schimmelpenninck: 'Schaf Den Haag maar af!' | Europa Draait Deur #26 | NPO Radio 1
Bekijk deze YouTube-video
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
Blablabla....quote:
https://www.adviesraadint(...)van-de-europese-unie
Een nieuw momentum voor uitbreiding van de EU.
Zelfde geneuzel over dat Europees-leger. Ondertussen weigeren Frankrijk, Italie, Spanje nog steeds om richting de 3% te gaan.
Wie gaat Frankrijk vertellen dat kernwapens nutteloos zijn tegen conventionele aanvallen?
In april en mei 2027 vinden in Frankrijk de presidentsverkiezingen plaats. Na twee termijnen zal Emmanuel Macron niet herkozen kunnen worden. De vraag is wat betekent dat voor Europa als hij van het toneel verdwijnt. Sterke, luide stemmen zijn er genoeg in Europa maar wie neemt het van hem over?
Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland. Foto: Manon Cruz/AFP
Als motor van de Europese samenwerking leidde president Emmanuel Macron de Europese China-politiek, muntte hij de term ‘strategische onafhankelijkheid’ zowel op economisch als militair terrein, en verzamelde hij na vruchteloze gesprekken met de Russische president Poetin een coalitie die de Europese buitengrens moet beschermen. De komende maanden, tot de presidentsverkiezingen in mei, is hij er nog. Volgens het Élysée zal hij zich ‘tot de laatste dag van zijn mandaat’ blijven inzetten op de kwesties die hij belangrijk vindt.
De bijeenkomst van staatshoofden tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, deze week, is daar een uitstekend podium voor. Al hoeft de wereld geen donderende toespraak te verwachten, zeggen zijn woordvoerders. Het gaat erom ‘de toon te zetten’, en vervolgens door te praten over concrete problemen. In New York zullen de relaties met Afrikaanse landen, de oorlog in Oekraïne en de gespannen situatie in de Straat van Hormuz langskomen. Naast een gesprek met de Iraanse president staan onder meer de fragiele situatie in Libanon, Gaza en de Palestijnse kwestie op de agenda.
Gesloten deuren
In eigen land leidden de hoge brandstofprijzen, mede veroorzaakt door de Amerikaanse oorlog tegen Iran, tot protesten. Macron nodigde de partijleiders afgelopen vrijdag uit voor een briefing achter gesloten deuren. Dat heeft hij bij eerdere crises ook gedaan, om het debat onder politieke leiders gelijk te trekken. Wat mogelijk meespeelt is dat hij kwaadwillende (Russische) intriganten geen kans wil geven om foutieve informatie te verspreiden. Het voorkomen van buitenlandse inmenging is een van de weinige elementen van de presidentsverkiezing waarmee Macron zich bemoeit.
Verder bemoeit de president zich nadrukkelijk niet met de verkiezing van zijn opvolger. Over gevoelige onderwerpen, zoals de pensioenhervorming, houdt hij zich stil, en ook de rest van de binnenlandse agenda laat hij aan zijn regering over. Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland.
Plezier
Nieuwe dossiers of dossiers die langer zullen doorlopen dan hij er nog zit, laat hij de laatste tijd vaker over aan minister Barrot. De situatie in Gaza bijvoorbeeld, en een aantal deelonderwerpen binnen de Europese Unie, zoals de energievoorziening en de interne markt. ‘Hij is op die onderwerpen niet al te aanwezig. Dat moet hem een beetje pijn doen’, zegt expert Annabelle Livet van de stichting voor strategisch onderzoek (FRS). Ze refereert aan het plezier waarmee Macron zich de afgelopen tien jaar in de buitenlandse, internationale onderwerpen heeft vastgebeten.
De soms megalomane ambities van de president werden regelmatig bekritiseerd. Bijvoorbeeld toen hij opriep tot meer steun aan Oekraïne in de strijd tegen Rusland, terwijl Frankrijk zelf achterbleef wat betreft de financiële bijdrage. Maar de ambitie van Macron bracht wél een coalitie van gelijkgestemde landen bijeen. De Franse president zal de komende maanden ‘niet aarzelen’ om harde maatregelen tegen Rusland te nemen, die niet meteen door een opvolger terug te draaien zijn, denkt Célia Belin, hoofd van het Franse kantoor van de European Council on Foreign Relations.
Gaullisme
In Frankrijk is de steun aan Oekraïne namelijk sinds kort weer een onderwerp van debat. De radicaal-rechtse Jordan Bardella, rechterhand van Marine Le Pen (Rassemblement National), zei onlangs dat de steun te veel kost. De onvoorwaardelijke steun is wat hem betreft na de verkiezingen niet meer onvoorwaardelijk, laat staan vanzelfsprekend. Hoe radicaler de partij, hoe meer anti-Europees - zowel aan linker- als aan rechterkant van het spectrum.
Op andere onderwerpen stellen de meer gematigde partijen zich vaak kritischer op om het populisme de pas af te snijden. Dat zou ook kunnen gebeuren ten aanzien van Europese samenwerking. Het gaullisme, waarin Frankrijk een autonome, sterke positie afdwingt in Europa en in de wereldpolitiek, is populair onder Franse politici. Maar Macron creëerde een soort gaullisme 2.0 waarin Frankrijk niet alleen haar eigen autonomie, maar ook die van Europa nastreeft. Dáár ziet lang niet iedereen het belang van in. ‘De Fransen zijn tegenwoordig de verstekelingen van Europa’, meent opinieschrijver en Macron-aanhanger Jacques Attali. ‘Ze beweren de wet te bepalen aan boord van een schip, zonder de nodige inspanningen te leveren om het schip in beweging te houden.’
Eigen problematiek
De zorgen zijn terecht, meent Belin. ‘Een Frankrijk dat niet geïnteresseerd is, hebben we al vaker gezien. We hebben echter nog nooit een Frankrijk gezien dat zich tegen Europese samenwerking verzet.’ De Fransen mogen wat haar betreft wat vaker horen dat Europa ‘de creativiteit en de moed van het Franse leiderschap’ nodig heeft. ‘We hebben er niets aan om maar te blijven zeggen dat we ons zorgen maken over welke kant het land opgaat.’
Een andere Europese leider die het initiatief van Macron overneemt, dient zich niet snel aan. Belin vreest dat ‘zijn Europese collega’s minder ambitieus zijn’. De Duitse bondskanselier Merz is in eigen land in politieke onrust verwikkeld. En verschillende lidstaten waaronder Polen en Spanje zijn vooral bezig met eigen, binnenlandse problematiek – net zoals Frankrijk dat na mei zal zijn.
Op dit moment worden er geen nieuwe dossiers geopend. De onderhandelingen met China, begin oktober, en de meerjarige Europese begroting, waar de Europese Commissie liefst voor het eind van het jaar overeenstemming over heeft, zijn grote, gevoelige thema’s waar Macron zich naar verwachting afzijdig van zal houden.
Speciaal gezant
De vraag wordt vaak gesteld wat de Franse president gaat doen ná mei. Een functie in het buitenland lijkt voor de hand liggend voor de president. Terwijl hij in eigen land erg impopulair is, heeft hij zijn geloofwaardigheid in het buitenland behouden. Op zijn conto staan volgens Belin met name de coalitie van bereidwilligen en de verdediging van Groenland, toen de Amerikaanse president Trump dreigde het Deense eiland in te nemen. ‘Dat zijn echt momenten waarop hij geen angst toonde en de geest van Europese saamhorigheid incarneerde.’
Met name de oorlog in Oekraïne ligt Macron na aan het hart, en daar zal hij betrokken bij willen blijven. Als speciaal gezant bijvoorbeeld? Livet denkt dat hij misschien eerst een paar maanden verdwijnt. ‘Maar hij is zo bekend met het onderwerp, net als met de Europese industrie trouwens. Misschien krijgt hij eerst een andere rol tot duidelijk is wat hij gaat doen, net zoals Donald Tusk toen hij in 2014 vertrok als premier van Polen.’
Op dezelfde manier terugkeren in de landelijke politiek als Tusk, bijvoorbeeld bij de verkiezingen van 2032, wordt niet uitgesloten. Volgens de grondwet mag het, want daar staat slechts dat een president aftreedt na twee opeenvolgende termijnen. ‘Over een tijdje zullen de Fransen mogelijk inzien dat hij het land met succes door een aantal crises heeft geleid. Toen president Chirac en premier Villepin Frankrijk buiten de Amerikaanse oorlog in Irak hielden in 2003 kregen ze daar ook pas later waardering voor’, aldus Belin.
Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1612731/wat-moet-europa-zonder-macron
Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland. Foto: Manon Cruz/AFP
Als motor van de Europese samenwerking leidde president Emmanuel Macron de Europese China-politiek, muntte hij de term ‘strategische onafhankelijkheid’ zowel op economisch als militair terrein, en verzamelde hij na vruchteloze gesprekken met de Russische president Poetin een coalitie die de Europese buitengrens moet beschermen. De komende maanden, tot de presidentsverkiezingen in mei, is hij er nog. Volgens het Élysée zal hij zich ‘tot de laatste dag van zijn mandaat’ blijven inzetten op de kwesties die hij belangrijk vindt.
De bijeenkomst van staatshoofden tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, deze week, is daar een uitstekend podium voor. Al hoeft de wereld geen donderende toespraak te verwachten, zeggen zijn woordvoerders. Het gaat erom ‘de toon te zetten’, en vervolgens door te praten over concrete problemen. In New York zullen de relaties met Afrikaanse landen, de oorlog in Oekraïne en de gespannen situatie in de Straat van Hormuz langskomen. Naast een gesprek met de Iraanse president staan onder meer de fragiele situatie in Libanon, Gaza en de Palestijnse kwestie op de agenda.
Gesloten deuren
In eigen land leidden de hoge brandstofprijzen, mede veroorzaakt door de Amerikaanse oorlog tegen Iran, tot protesten. Macron nodigde de partijleiders afgelopen vrijdag uit voor een briefing achter gesloten deuren. Dat heeft hij bij eerdere crises ook gedaan, om het debat onder politieke leiders gelijk te trekken. Wat mogelijk meespeelt is dat hij kwaadwillende (Russische) intriganten geen kans wil geven om foutieve informatie te verspreiden. Het voorkomen van buitenlandse inmenging is een van de weinige elementen van de presidentsverkiezing waarmee Macron zich bemoeit.
Verder bemoeit de president zich nadrukkelijk niet met de verkiezing van zijn opvolger. Over gevoelige onderwerpen, zoals de pensioenhervorming, houdt hij zich stil, en ook de rest van de binnenlandse agenda laat hij aan zijn regering over. Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland.
Plezier
Nieuwe dossiers of dossiers die langer zullen doorlopen dan hij er nog zit, laat hij de laatste tijd vaker over aan minister Barrot. De situatie in Gaza bijvoorbeeld, en een aantal deelonderwerpen binnen de Europese Unie, zoals de energievoorziening en de interne markt. ‘Hij is op die onderwerpen niet al te aanwezig. Dat moet hem een beetje pijn doen’, zegt expert Annabelle Livet van de stichting voor strategisch onderzoek (FRS). Ze refereert aan het plezier waarmee Macron zich de afgelopen tien jaar in de buitenlandse, internationale onderwerpen heeft vastgebeten.
De soms megalomane ambities van de president werden regelmatig bekritiseerd. Bijvoorbeeld toen hij opriep tot meer steun aan Oekraïne in de strijd tegen Rusland, terwijl Frankrijk zelf achterbleef wat betreft de financiële bijdrage. Maar de ambitie van Macron bracht wél een coalitie van gelijkgestemde landen bijeen. De Franse president zal de komende maanden ‘niet aarzelen’ om harde maatregelen tegen Rusland te nemen, die niet meteen door een opvolger terug te draaien zijn, denkt Célia Belin, hoofd van het Franse kantoor van de European Council on Foreign Relations.
Gaullisme
In Frankrijk is de steun aan Oekraïne namelijk sinds kort weer een onderwerp van debat. De radicaal-rechtse Jordan Bardella, rechterhand van Marine Le Pen (Rassemblement National), zei onlangs dat de steun te veel kost. De onvoorwaardelijke steun is wat hem betreft na de verkiezingen niet meer onvoorwaardelijk, laat staan vanzelfsprekend. Hoe radicaler de partij, hoe meer anti-Europees - zowel aan linker- als aan rechterkant van het spectrum.
Op andere onderwerpen stellen de meer gematigde partijen zich vaak kritischer op om het populisme de pas af te snijden. Dat zou ook kunnen gebeuren ten aanzien van Europese samenwerking. Het gaullisme, waarin Frankrijk een autonome, sterke positie afdwingt in Europa en in de wereldpolitiek, is populair onder Franse politici. Maar Macron creëerde een soort gaullisme 2.0 waarin Frankrijk niet alleen haar eigen autonomie, maar ook die van Europa nastreeft. Dáár ziet lang niet iedereen het belang van in. ‘De Fransen zijn tegenwoordig de verstekelingen van Europa’, meent opinieschrijver en Macron-aanhanger Jacques Attali. ‘Ze beweren de wet te bepalen aan boord van een schip, zonder de nodige inspanningen te leveren om het schip in beweging te houden.’
Eigen problematiek
De zorgen zijn terecht, meent Belin. ‘Een Frankrijk dat niet geïnteresseerd is, hebben we al vaker gezien. We hebben echter nog nooit een Frankrijk gezien dat zich tegen Europese samenwerking verzet.’ De Fransen mogen wat haar betreft wat vaker horen dat Europa ‘de creativiteit en de moed van het Franse leiderschap’ nodig heeft. ‘We hebben er niets aan om maar te blijven zeggen dat we ons zorgen maken over welke kant het land opgaat.’
Een andere Europese leider die het initiatief van Macron overneemt, dient zich niet snel aan. Belin vreest dat ‘zijn Europese collega’s minder ambitieus zijn’. De Duitse bondskanselier Merz is in eigen land in politieke onrust verwikkeld. En verschillende lidstaten waaronder Polen en Spanje zijn vooral bezig met eigen, binnenlandse problematiek – net zoals Frankrijk dat na mei zal zijn.
Op dit moment worden er geen nieuwe dossiers geopend. De onderhandelingen met China, begin oktober, en de meerjarige Europese begroting, waar de Europese Commissie liefst voor het eind van het jaar overeenstemming over heeft, zijn grote, gevoelige thema’s waar Macron zich naar verwachting afzijdig van zal houden.
Speciaal gezant
De vraag wordt vaak gesteld wat de Franse president gaat doen ná mei. Een functie in het buitenland lijkt voor de hand liggend voor de president. Terwijl hij in eigen land erg impopulair is, heeft hij zijn geloofwaardigheid in het buitenland behouden. Op zijn conto staan volgens Belin met name de coalitie van bereidwilligen en de verdediging van Groenland, toen de Amerikaanse president Trump dreigde het Deense eiland in te nemen. ‘Dat zijn echt momenten waarop hij geen angst toonde en de geest van Europese saamhorigheid incarneerde.’
Met name de oorlog in Oekraïne ligt Macron na aan het hart, en daar zal hij betrokken bij willen blijven. Als speciaal gezant bijvoorbeeld? Livet denkt dat hij misschien eerst een paar maanden verdwijnt. ‘Maar hij is zo bekend met het onderwerp, net als met de Europese industrie trouwens. Misschien krijgt hij eerst een andere rol tot duidelijk is wat hij gaat doen, net zoals Donald Tusk toen hij in 2014 vertrok als premier van Polen.’
Op dezelfde manier terugkeren in de landelijke politiek als Tusk, bijvoorbeeld bij de verkiezingen van 2032, wordt niet uitgesloten. Volgens de grondwet mag het, want daar staat slechts dat een president aftreedt na twee opeenvolgende termijnen. ‘Over een tijdje zullen de Fransen mogelijk inzien dat hij het land met succes door een aantal crises heeft geleid. Toen president Chirac en premier Villepin Frankrijk buiten de Amerikaanse oorlog in Irak hielden in 2003 kregen ze daar ook pas later waardering voor’, aldus Belin.
Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1612731/wat-moet-europa-zonder-macron
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
https://www.volkskrant.nl(...)2F%2Fwww.bing.com%2Fquote:Opinie: Minder regels of minder bescherming? Europa zet de afbraak in en Nederland doet gretig mee
Onder het mom van vereenvoudiging en afscheid van knellende regelgeving worden wetten en regels afgezwakt die werknemers, consumenten en omwonenden beschermen. In Europa gebeurt dit al, Nederland dreigt nu ook die weg op te gaan.
Eline Achterberg en Rob van Tilburg Gepubliceerd op 24 september 2026, 12:00
Minder regelzucht, meer ruimte voor mensen en bedrijven. Dat was de boodschap van het kabinet op Prinsjesdag vorige week. Daarom komt er vanaf dit najaar ieder jaar een Vereenvoudigingswet, met als doel minimaal vijfhonderd regels af te schaffen of eenvoudiger te maken.
Deze truc kennen we al uit Brussel. In 2025 kondigde de Europese Commissie het Omnibus-pakket aan: een verzameling voorstellen om te snijden in bestaande Europese wetgeving. Het concurrentievermogen van Europese bedrijven is hiervoor de belangrijkste drijfveer.
Regels zouden bedrijven te veel afremmen. Inmiddels zijn twaalf Omnibuspakketten in behandeling of aangekondigd. Vorige week kondigde voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen in haar jaarlijkse State of the Union aan dat nu ook de lidstaten aan de beurt zijn.
Minder uitvoerbaar
Minder regels is niet hetzelfde als meer welvaart, innovatie of concurrentiekracht. Zeker niet wanneer regels niet echt worden vereenvoudigd, maar vooral worden afgezwakt, uitgesteld en minder uitvoerbaar worden. Juist dat is het gevolg van deze vereenvoudigingswetten.
Kijk naar de Europese anti-wegkijkwet, in Brussel bekend als de Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD). Deze wet moest voorkomen dat bedrijven wegkijken van uitbuiting en milieuvervuiling in hun bedrijfsketens. Nog voordat de wet van kracht kwam, nota bene aangenomen onder Von der Leyen zelf, begon de Commissie er al aan te sleutelen.
De afgezwakte EU anti-wegkijkwet geldt straks alleen nog voor megaconcerns met meer dan vijfduizend werknemers en 1,5 miljard euro omzet. Tegelijkertijd zijn belangrijke verplichtingen geschrapt of afgezwakt. Bovendien schrapte de Commissie juist de regels waarmee burgers bedrijven aansprakelijk kunnen stellen. Slachtoffers kunnen daardoor niet langer overal in Europa op dezelfde regels terugvallen, maar zijn afhankelijk van de nationale aansprakelijkheidsregels.
Veel schadelijker dan gedacht
Of neem de Europese pesticidenwetgeving. De Commissie stelt voor op de periodieke herbeoordelingen van pesticiden te schrappen. Daarmee worden de meeste pesticiden in feite onbeperkt toegelaten op de markt. Dit vergroot het risico dat wij en onze leefomgeving worden blootgesteld aan stoffen die biodiversiteitsverlies en gezondheidsschade, zoals kanker en parkinson, veroorzaken.
Sinds 2011 heeft de periodieke herbeoordeling namelijk bij meer dan dertig stoffen vastgesteld dat ze veel schadelijker zijn dan bij toelating gedacht. Stoffen die nu nog worden verboden vanwege hoge milieu- en gezondheidsrisico’s ontspringen straks misschien de dans.
Volgens de Commissie is het schrappen van deze voorzorgsmaatregelen nodig om de achterstanden weg te werken van de toelatingsinstanties. Maar die instanties zelf geven aan dat ze dat veel sneller kunnen met andere maatregelen, zoals een investering in extra capaciteit en het strenger screenen van onvolledige dossiers die producenten van pesticiden indienen. Dat de Commissie daar niet voor kiest, legt bloot wat er daadwerkelijk schuilgaat achter deze voorstellen: het verzwakken van regels gedreven door een machtige bedrijfslobby.
Regels zijn geen doel op zichzelf. Met regels begrenzen we macht en beschermen we de rechten van de meest kwetsbaren. Ze zorgen ervoor dat boeren en werknemers beschermd worden tegen gevaarlijke stoffen, dat ons drinkwater veilig is en dat bedrijven ter verantwoording worden geroepen als ze profiteren van uitbuiting en kinderarbeid.
Bezorgd
Nu bereiken we dus een nieuwe fase van afbraak. Brussel keert zich steeds nadrukkelijker tegen lidstaten die bij de uitvoering van Europese regels verder gaan dan het Europese minimum. Ook Nederland omarmt die lijn. Een race naar de top wordt een race naar beneden.
De vraag is of het schrappen van vijfhonderd regels het leven van mensen in Nederland daadwerkelijk beter gaat maken. Of dat het vooral gaat om het loslaten van veiligheidsnormen en het ontzien van bedrijven die mensenrechten en milieu aan hun laars lappen. Dat is geen vereenvoudiging, maar regelrechte afbraak.
Een groeiende groep maatschappelijke organisaties is bezorgd over deze ontwikkelingen en heeft zich daarom verenigd in een nieuw initiatief onder de noemer ‘Bescherm wat ons beschermt’. Want minder regels mag nooit een excuus worden voor minder bescherming. Aan het kabinet dus de taak om af te blijven van regels die mensen beschermen tegen uitbuiting, vervuiling en gevaarlijke stoffen.
Eline Achterberg is expert mensenrechten en bedrijfsleven bij Oxfam Novib.
Rob van Tilburg is directeur programma’s bij Natuur & Milieu.
Robin Brooks betoogt dat de wereldwijde stijging van de lange rente niet langer als normale rentenormalisatie kan worden gezien. Onder de oppervlakte stapelt de financiële stress zich op: in Japan, de VS en het VK gingen de alarmbellen al af, en nu komen ook Frankrijk en Italië steeds meer onder druk te staan.
Juist daar kan volgens Brooks de volgende fase van de mondiale schuldencrisis beginnen.
Juist daar kan volgens Brooks de volgende fase van de mondiale schuldencrisis beginnen.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Deflatie veroorzaakt door AI kan inderdaad een schuldencrisis als resultaat hebbenquote:
Robin Brooks betoogt dat de wereldwijde stijging van de lange rente niet langer als normale rentenormalisatie kan worden gezien. Onder de oppervlakte stapelt de financiële stress zich op: in Japan, de VS en het VK gingen de alarmbellen al af, en nu komen ook Frankrijk en Italië steeds meer onder druk te staan.
Juist daar kan volgens Brooks de volgende fase van de mondiale schuldencrisis beginnen.
[ x ]
[ x ]
AI-overzicht Volgens onderzoeken behoren autonome, gezonde westerse ouderen met een goed pensioen tot meest tevreden mensen ter wereld. Deze combinatie van factoren zorgt voor een hoog welzijn.
Even simpele link naar premium. Belooft iig niet veel goeds.
Brief vol eisen uit Zuid- en Oost-Europa wekt wrevel bij ‘netto-betaler’ Nederland: ‘Wereldvreemd en stuitend’
https://www.ad.nl/politie(...)n-stuitend~a2200366/
Brief vol eisen uit Zuid- en Oost-Europa wekt wrevel bij ‘netto-betaler’ Nederland: ‘Wereldvreemd en stuitend’
https://www.ad.nl/politie(...)n-stuitend~a2200366/
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
quote:
Even simpele link naar premium. Belooft iig niet veel goeds.
Brief vol eisen uit Zuid- en Oost-Europa wekt wrevel bij ‘netto-betaler’ Nederland: ‘Wereldvreemd en stuitend’
https://www.ad.nl/politie(...)n-stuitend~a2200366/
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Wel erg vanuit Nederlands perspectief geschreven.
Die 40 procent klinkt als veel, maar die zes landen vertegenwoordigen samen ook ongeveer 40 procent van de Europese economie. Dat is dus naar rato. Het punt is wel dat we netto veel minder terugkrijgen. Dat is een legitiem debat, maar iets anders dan 'wij betalen te veel'.
Ook zijn de 'zuinige' landen niet bepaald zuinig: ze willen juist méér geld voor defensie, innovatie en migratie. Alleen moet dat uit landbouw en regiosteun komen. Het is daardoor minder Noord tegen Zuid dan oude begroting tegen nieuwe prioriteiten. Daarom is Frankrijk zo belangrijk: een grote betaler (al kun je je afvragen of ze daar het geld nog wel voor hebben), maar sterk gehecht aan landbouwgeld.
En die korting afschaffen is niet bepaald een provocatie van Italië en Polen, die stond al in het Commissievoorstel. Voor zover ik begrijp loopt de huidige korting bovendien eind 2027 af. Zonder nieuw akkoord zijn we hem dus sowieso kwijt. Wie heeft er dan eigenlijk haast?
Uitzoomend: we praten hier over een EU-begroting van iets meer dan 1% van de Europese economie. Hoeveel politiek kabaal is dat eigenlijk waard?
[ Bericht 5% gewijzigd door Perrin op 06-10-2026 08:23:15 ]And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Voor- en tegenstanders van de door de Europese Commissie voorgestelde meerjarenbegroting van ¤2000 mrd willen het dit jaar nog eens worden. Nieuwe inkomstenbronnen, zoals een belasting op winsten uit cryptotransacties, kunnen de zaak vooruit helpen.
Zes nettobetalers waaronder Nederland willen een lagere begroting. De andere EU-lidstaten pleiten voor een begroting waarin niet wordt getornd aan de Europese steun voor boeren en achtergebleven regio’s. Foto: ANP
Vooraleer de EU-landen een akkoord kunnen vinden over de hoogte van de volgende meerjarenbegroting, ‘zal er bloed aan de muur moeten hangen’, zegt een Europese diplomaat. De verwachting is dat staats- en regeringsleiders op hun bijeenkomst van 15 oktober verbaal stevig zullen knokken over de geldpot die de EU van 2028 tot en met 2034 draaiende moet houden.
Die confrontatie is een goede zaak, vindt de diplomaat. ‘Voor er schot in de zaak kan komen, moeten eerst ruzies uitbreken over de punten waarvoor geen oplossing wordt gevonden. Een compromis is pas mogelijk als iedereen pijn heeft geleden en die pijn een beetje eerlijk verdeeld is.’
De ambitie is nog steeds om voor het einde van het jaar de discussie over de meerjarenbegroting succesvol af te sluiten. Volgend jaar zijn er verkiezingen in verschillende Europese landen die verdere onderhandelingen kunnen bemoeilijken – in Frankrijk voert het Rassemblement National van Marine Le Pen campagne met de belofte om de Franse bijdrage aan de EU-begroting te halveren. Bovendien vergt het sowieso maanden om alle uitvoeringsprogramma’s tijdig op te zetten.
Te diep in de loopgraven
In Brusselse kringen is te horen dat de kans zienderogen slinkt dat die zelfopgelegde deadline wordt gehaald. Daarvoor zitten de verschillende kampen nog te diep in hun loopgraven. Enerzijds zijn er de ‘zuinige landen’, waaronder Nederland, die vinden dat het voorstel van circa ¤2000 mrd dat de Europese Commissie vorig jaar op tafel heeft gelegd veel te royaal is. Brussel wil tegelijk meer geld vrijmaken voor concurrentiekracht, onderzoek, defensie en veiligheid, terwijl de traditionele uitgaven aan landbouw en cohesie overeind moeten blijven.
De zuinige landen – Duitsland, Nederland, Oostenrijk, Zweden, Denemarken en Finland – willen ¤200 mrd tot ¤400 mrd van het Commissievoorstel halen. Ook landbouw en cohesie zouden daarbij moeten inleveren, terwijl concurrentiekracht, veiligheid en defensie relatief meer geld moeten overhouden.
Nettobetaler of netto-ontvanger
Aan de andere kant staan de landen die pleiten voor een ruime EU-begroting, waarin niet wordt getornd aan de Europese steun voor boeren en achtergebleven regio’s. Deze zeventien landen – waaronder Italië, Spanje en Polen – laten zich graag omschrijven als de ‘vrienden van de cohesie’.
De landen die zichzelf de ‘zuinige zes’, ‘zinnige zes’ of ‘spaarzame zes’ noemen, hebben daar een andere omschrijving voor: de ‘other people’s money group’. De zes zijn allemaal nettobetalers, wat betekent dat zij meer aan de Europese begroting bijdragen dan ze eraan onttrekken. Landen die veel cohesiesteun ontvangen zijn typisch netto-ontvangers.
‘De wereld is steeds turbulenter, en er wordt steeds meer gevraagd van Europa. Je kunt niet meer doen met minder’
Valérie Hayer, leider van de liberale fractie Renew
Ook het Europees Parlement wil geen lagere begroting dan de 1,26% van het bruto nationaal inkomen van de EU die de Commissie heeft voorgesteld. Het Parlement wil zelfs ongeveer 10% meer. ‘De wereld is steeds turbulenter, en er wordt steeds meer gevraagd van Europa’, zegt Valérie Hayer, leider van de liberale fractie Renew. ‘Je kunt niet meer doen met minder.’
Bovendien, zegt Hayer, doet snijden pijn. ‘Kunnen we echt tegen boeren zeggen dat ze minder geld krijgen, terwijl we voedselzekerheid belangrijk vinden en boeren kampen met lagere inkomsten door klimaatverandering? Kunnen we tegen arme regio’s zeggen dat er geen cohesiesteun meer komt? En kunnen we de Europese concurrentiekracht echt verbeteren zonder Europees geld?’
Nederland vraagt steevast korting
Formeel mag het Parlement de meerjarenbegroting waarover de lidstaten het eens zijn geraakt, alleen goed- of afkeuren. In de praktijk heeft het wel invloed op de onderhandelingen: EU-leiders hebben er geen belang bij dat hun moeizaam bereikte akkoord uiteindelijk niet door het Parlement wordt goedgekeurd.
De Nederlandse inzet van ‘minder minder’ is niet nieuw. Den Haag heeft er geen moeite mee dat Nederland een nettobetaler is – het is nu eenmaal een van de rijkste lidstaten – maar vindt de normaal berekende bijdrage excessief. Daarom vraagt het steevast om een korting, al spreken nettobetalers zelf bij voorkeur van een ‘fairness correction mechanism’.
De biografie van Chopin
Andere EU-landen weten hoe ijzerenheinig Nederland in deze discussie kan zitten. In 2020, tijdens de vorige onderhandelingen over de meerjarenbegroting, maakte het samen met Oostenrijk, Zweden en Denemarken deel uit van de ‘vrekkige vier’. Toenmalig premier Mark Rutte nam toen ostentatief een biografie van Chopin mee naar de besprekingen. Zodra landen wilden praten over een lagere bijdrage voor Nederland, mochten ze naar hem toe komen.
Later dat jaar kwam, na vier dagen en nachten onderhandelen, een akkoord uit de bus. Extra complicerend was dat naast de ruim ¤1070 mrd voor de reguliere meerjarenbegroting ook een coronaherstelfonds van ¤750 mrd werd opgetuigd, gefinancierd met gezamenlijke Europese schuld. Het subsidiedeel daarvan moet vanaf 2028 uit de Europese begroting worden terugbetaald.
‘Dat is nu eenmaal de politieke keuze die Nederland maakt. Wij kijken met een budgettaire bril naar die begroting, juist omdat onze nettopositie zo groot is’
bron die bij de begrotingsonderhandelingen betrokken is
Door zo hard in te zetten op de omvang van de begroting, en vooral op zijn eigen bijdrage daaraan, verspeelt Nederland volgens critici zijn politieke krediet. Als de gesprekken eenmaal gaan over wat er met het geld moet gebeuren, speelt Nederland tweede viool.
‘Dat is nu eenmaal de politieke keuze die in Nederland wordt gemaakt’, klinkt het bij iemand die bij de onderhandelingen is betrokken. ‘Wij kijken met een budgettaire bril naar die begroting, juist omdat onze nettopositie zo groot is. Als die voorgestelde begroting van de Commissie doorgaat, betekent het dat Nederland daarvoor ¤3 mrd tot ¤4 mrd extra moet vinden in zijn nationale begroting. Moet dat uit het budget voor onderwijs of gezondheidszorg komen?’
Nationale bijdragen 70% EU-inkomsten
‘Wij denken niet dat de EU-landen de budgettaire ruimte hebben voor veel hogere bijdragen’, zegt Europarlementslid Siegfried Mureșan (Europese Volkspartij), die namens het Parlement het woord voert over de meerjarenbegroting. Maar dat hoeft volgens hem ook niet als er nieuwe eigen inkomsten komen naast de nationale bijdragen.
Op dit ogenblik heeft de EU vier soorten eigen middelen, de inkomsten waarmee de begroting wordt gefinancierd: douanerechten, een btw-bijdrage, een heffing op niet-gerecycled kunststof verpakkingsafval en nationale bijdragen gebaseerd op de omvang van de economie. Die laatste zijn goed voor ongeveer 70% van alle EU-inkomsten.
Heffing op e-afval en tabak
In haar voorstel voor de meerjarenbegroting heeft de Commissie vijf nieuwe inkomstenbronnen voorgesteld: inkomsten uit emissiehandel (ETS), een koolstofgrensheffing (CBAM), een bijdrage van grote bedrijven, een heffing op e-afval en een heffing op tabak. Samen zouden die ¤44 mrd per jaar in het laatje moeten brengen. Voor nettobetalers kan dat betekenen dat ze minder uit hun nationale begroting moeten halen. Maar nieuwe eigen middelen verlagen de rekening niet zozeer als dat ze die naar een andere betaler verschuiven: burgers en bedrijven.
Er is ook geen eensgezindheid onder de lidstaten over deze voorstellen. Hoewel er brede steun is voor CBAM en de heffing op e-afval, die gezamenlijk ruim ¤16 mrd per jaar moeten opbrengen, geldt dat niet voor drie andere voorgestelde eigen inkomsten.
Een meerderheid van de lidstaten is tegen de voorgestelde bedrijfsbelasting omdat dit de concurrentiekracht zou ondermijnen, en verschillende Oost-Europese lidstaten vinden dat CO₂- en tabaksheffingen hen te hard zouden raken – zij hebben relatief veel vervuilende industrie en rokers. Voor besluiten over eigen middelen is unanimiteit onder de lidstaten nodig.
Het Europees Parlement ziet nog mogelijkheden voor extra inkomsten, zoals een belasting op winsten uit cryptotransacties, een belasting op onlinegokken en een belasting op grote techbedrijven. De studiedienst van het Europees Parlement verwacht dat alleen al de digitale belasting tot ¤25 mrd per jaar kan opbrengen, vijf keer zoveel als wat de Commissie realistisch acht.
Meerdere lidstaten vinden dat echter een politiek te gewaagde stap, aangezien het ongetwijfeld de handelsspanningen met de VS zou aanjagen. En Malta, waar veel gokbedrijven hun hoofdzetel hebben, wil niets weten van de gokbelasting, die tot ¤5 mrd per jaar zou opleveren.
Mureșan: ‘Wij verwachten van de regeringsleiders dat ze op 15 oktober overeenkomen dat nieuwe eigen middelen nodig zijn, en dat ze zich daarna buigen over de keuze welke dat zijn.’ Hij ziet een groot voordeel aan meer nieuwe eigen inkomsten. ‘Het zou de financiering van de Europese begroting voorspelbaar maken en vermijden dat we elke zeven jaar afhankelijk zijn van politieke discussies tussen EU-leiders.’
https://fd.nl/politiek/16(...)d-aan-de-muur-hangen
Zes nettobetalers waaronder Nederland willen een lagere begroting. De andere EU-lidstaten pleiten voor een begroting waarin niet wordt getornd aan de Europese steun voor boeren en achtergebleven regio’s. Foto: ANP
Vooraleer de EU-landen een akkoord kunnen vinden over de hoogte van de volgende meerjarenbegroting, ‘zal er bloed aan de muur moeten hangen’, zegt een Europese diplomaat. De verwachting is dat staats- en regeringsleiders op hun bijeenkomst van 15 oktober verbaal stevig zullen knokken over de geldpot die de EU van 2028 tot en met 2034 draaiende moet houden.
Die confrontatie is een goede zaak, vindt de diplomaat. ‘Voor er schot in de zaak kan komen, moeten eerst ruzies uitbreken over de punten waarvoor geen oplossing wordt gevonden. Een compromis is pas mogelijk als iedereen pijn heeft geleden en die pijn een beetje eerlijk verdeeld is.’
De ambitie is nog steeds om voor het einde van het jaar de discussie over de meerjarenbegroting succesvol af te sluiten. Volgend jaar zijn er verkiezingen in verschillende Europese landen die verdere onderhandelingen kunnen bemoeilijken – in Frankrijk voert het Rassemblement National van Marine Le Pen campagne met de belofte om de Franse bijdrage aan de EU-begroting te halveren. Bovendien vergt het sowieso maanden om alle uitvoeringsprogramma’s tijdig op te zetten.
Te diep in de loopgraven
In Brusselse kringen is te horen dat de kans zienderogen slinkt dat die zelfopgelegde deadline wordt gehaald. Daarvoor zitten de verschillende kampen nog te diep in hun loopgraven. Enerzijds zijn er de ‘zuinige landen’, waaronder Nederland, die vinden dat het voorstel van circa ¤2000 mrd dat de Europese Commissie vorig jaar op tafel heeft gelegd veel te royaal is. Brussel wil tegelijk meer geld vrijmaken voor concurrentiekracht, onderzoek, defensie en veiligheid, terwijl de traditionele uitgaven aan landbouw en cohesie overeind moeten blijven.
De zuinige landen – Duitsland, Nederland, Oostenrijk, Zweden, Denemarken en Finland – willen ¤200 mrd tot ¤400 mrd van het Commissievoorstel halen. Ook landbouw en cohesie zouden daarbij moeten inleveren, terwijl concurrentiekracht, veiligheid en defensie relatief meer geld moeten overhouden.
Nettobetaler of netto-ontvanger
Aan de andere kant staan de landen die pleiten voor een ruime EU-begroting, waarin niet wordt getornd aan de Europese steun voor boeren en achtergebleven regio’s. Deze zeventien landen – waaronder Italië, Spanje en Polen – laten zich graag omschrijven als de ‘vrienden van de cohesie’.
De landen die zichzelf de ‘zuinige zes’, ‘zinnige zes’ of ‘spaarzame zes’ noemen, hebben daar een andere omschrijving voor: de ‘other people’s money group’. De zes zijn allemaal nettobetalers, wat betekent dat zij meer aan de Europese begroting bijdragen dan ze eraan onttrekken. Landen die veel cohesiesteun ontvangen zijn typisch netto-ontvangers.
‘De wereld is steeds turbulenter, en er wordt steeds meer gevraagd van Europa. Je kunt niet meer doen met minder’
Valérie Hayer, leider van de liberale fractie Renew
Ook het Europees Parlement wil geen lagere begroting dan de 1,26% van het bruto nationaal inkomen van de EU die de Commissie heeft voorgesteld. Het Parlement wil zelfs ongeveer 10% meer. ‘De wereld is steeds turbulenter, en er wordt steeds meer gevraagd van Europa’, zegt Valérie Hayer, leider van de liberale fractie Renew. ‘Je kunt niet meer doen met minder.’
Bovendien, zegt Hayer, doet snijden pijn. ‘Kunnen we echt tegen boeren zeggen dat ze minder geld krijgen, terwijl we voedselzekerheid belangrijk vinden en boeren kampen met lagere inkomsten door klimaatverandering? Kunnen we tegen arme regio’s zeggen dat er geen cohesiesteun meer komt? En kunnen we de Europese concurrentiekracht echt verbeteren zonder Europees geld?’
Nederland vraagt steevast korting
Formeel mag het Parlement de meerjarenbegroting waarover de lidstaten het eens zijn geraakt, alleen goed- of afkeuren. In de praktijk heeft het wel invloed op de onderhandelingen: EU-leiders hebben er geen belang bij dat hun moeizaam bereikte akkoord uiteindelijk niet door het Parlement wordt goedgekeurd.
De Nederlandse inzet van ‘minder minder’ is niet nieuw. Den Haag heeft er geen moeite mee dat Nederland een nettobetaler is – het is nu eenmaal een van de rijkste lidstaten – maar vindt de normaal berekende bijdrage excessief. Daarom vraagt het steevast om een korting, al spreken nettobetalers zelf bij voorkeur van een ‘fairness correction mechanism’.
De biografie van Chopin
Andere EU-landen weten hoe ijzerenheinig Nederland in deze discussie kan zitten. In 2020, tijdens de vorige onderhandelingen over de meerjarenbegroting, maakte het samen met Oostenrijk, Zweden en Denemarken deel uit van de ‘vrekkige vier’. Toenmalig premier Mark Rutte nam toen ostentatief een biografie van Chopin mee naar de besprekingen. Zodra landen wilden praten over een lagere bijdrage voor Nederland, mochten ze naar hem toe komen.
Later dat jaar kwam, na vier dagen en nachten onderhandelen, een akkoord uit de bus. Extra complicerend was dat naast de ruim ¤1070 mrd voor de reguliere meerjarenbegroting ook een coronaherstelfonds van ¤750 mrd werd opgetuigd, gefinancierd met gezamenlijke Europese schuld. Het subsidiedeel daarvan moet vanaf 2028 uit de Europese begroting worden terugbetaald.
‘Dat is nu eenmaal de politieke keuze die Nederland maakt. Wij kijken met een budgettaire bril naar die begroting, juist omdat onze nettopositie zo groot is’
bron die bij de begrotingsonderhandelingen betrokken is
Door zo hard in te zetten op de omvang van de begroting, en vooral op zijn eigen bijdrage daaraan, verspeelt Nederland volgens critici zijn politieke krediet. Als de gesprekken eenmaal gaan over wat er met het geld moet gebeuren, speelt Nederland tweede viool.
‘Dat is nu eenmaal de politieke keuze die in Nederland wordt gemaakt’, klinkt het bij iemand die bij de onderhandelingen is betrokken. ‘Wij kijken met een budgettaire bril naar die begroting, juist omdat onze nettopositie zo groot is. Als die voorgestelde begroting van de Commissie doorgaat, betekent het dat Nederland daarvoor ¤3 mrd tot ¤4 mrd extra moet vinden in zijn nationale begroting. Moet dat uit het budget voor onderwijs of gezondheidszorg komen?’
Nationale bijdragen 70% EU-inkomsten
‘Wij denken niet dat de EU-landen de budgettaire ruimte hebben voor veel hogere bijdragen’, zegt Europarlementslid Siegfried Mureșan (Europese Volkspartij), die namens het Parlement het woord voert over de meerjarenbegroting. Maar dat hoeft volgens hem ook niet als er nieuwe eigen inkomsten komen naast de nationale bijdragen.
Op dit ogenblik heeft de EU vier soorten eigen middelen, de inkomsten waarmee de begroting wordt gefinancierd: douanerechten, een btw-bijdrage, een heffing op niet-gerecycled kunststof verpakkingsafval en nationale bijdragen gebaseerd op de omvang van de economie. Die laatste zijn goed voor ongeveer 70% van alle EU-inkomsten.
Heffing op e-afval en tabak
In haar voorstel voor de meerjarenbegroting heeft de Commissie vijf nieuwe inkomstenbronnen voorgesteld: inkomsten uit emissiehandel (ETS), een koolstofgrensheffing (CBAM), een bijdrage van grote bedrijven, een heffing op e-afval en een heffing op tabak. Samen zouden die ¤44 mrd per jaar in het laatje moeten brengen. Voor nettobetalers kan dat betekenen dat ze minder uit hun nationale begroting moeten halen. Maar nieuwe eigen middelen verlagen de rekening niet zozeer als dat ze die naar een andere betaler verschuiven: burgers en bedrijven.
Er is ook geen eensgezindheid onder de lidstaten over deze voorstellen. Hoewel er brede steun is voor CBAM en de heffing op e-afval, die gezamenlijk ruim ¤16 mrd per jaar moeten opbrengen, geldt dat niet voor drie andere voorgestelde eigen inkomsten.
Een meerderheid van de lidstaten is tegen de voorgestelde bedrijfsbelasting omdat dit de concurrentiekracht zou ondermijnen, en verschillende Oost-Europese lidstaten vinden dat CO₂- en tabaksheffingen hen te hard zouden raken – zij hebben relatief veel vervuilende industrie en rokers. Voor besluiten over eigen middelen is unanimiteit onder de lidstaten nodig.
Het Europees Parlement ziet nog mogelijkheden voor extra inkomsten, zoals een belasting op winsten uit cryptotransacties, een belasting op onlinegokken en een belasting op grote techbedrijven. De studiedienst van het Europees Parlement verwacht dat alleen al de digitale belasting tot ¤25 mrd per jaar kan opbrengen, vijf keer zoveel als wat de Commissie realistisch acht.
Meerdere lidstaten vinden dat echter een politiek te gewaagde stap, aangezien het ongetwijfeld de handelsspanningen met de VS zou aanjagen. En Malta, waar veel gokbedrijven hun hoofdzetel hebben, wil niets weten van de gokbelasting, die tot ¤5 mrd per jaar zou opleveren.
Mureșan: ‘Wij verwachten van de regeringsleiders dat ze op 15 oktober overeenkomen dat nieuwe eigen middelen nodig zijn, en dat ze zich daarna buigen over de keuze welke dat zijn.’ Hij ziet een groot voordeel aan meer nieuwe eigen inkomsten. ‘Het zou de financiering van de Europese begroting voorspelbaar maken en vermijden dat we elke zeven jaar afhankelijk zijn van politieke discussies tussen EU-leiders.’
https://fd.nl/politiek/16(...)d-aan-de-muur-hangen
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
'Rekenkamer: nieuwe EU-begroting dreigt fouten van coronafonds te herhalen' https://fd.nl/politiek/16(...)utm_term=app-android
|MUSE| - Live @ AMSTERDAM 29-11-2026
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |