Daar zijn we dan! Vanmorgen mochten we naar huis vanuit het zkh.
Het verhaal dan:
Half negen zijn de vliezen doorgeprikt. De gyn zei dat hij een lange bevalling verwachtte, omdat er nog weinig ontsluiting was, hij zei dat het wel 14 uur kan duren. Daar zakte mijn moed in de schoenen.... ik kwam vrijwel meteen aan het infuus. Die zetten ze steeds iets hoger, eerst was het nog wel te doen maar na een uurtje had ik het al wel gezien. Ik kreeg rug en buikweeen tegelijk en kon het maar moeilijk opvangen. Om 12 uur had ik nog maar 2 cm ontsluiting. Ik was zo teleurgesteld en had zo'n pijn... de vlos zei toen dat ze met pijnmedicatie ging geven, om me wat beter te laten ontspannen en de scherpe randjes eraf te halen. Nou dat hielp!! Ik was wel half van de wereld, maar kon de boel wel beter opvangen. Een uurtje later had ik 7 cm, en toen ik een kwartier verder was had ik een drukgevoel. Dennis heeft de vlos gehaald, en ik had volledige ontsluiting!! Toen nog 45 min geperst en toen was ze er! Onze prachtige dochter, Meike Jolanda (Jolanda is de naam van mijn overleden zus) 3040 gram woog ze bij de geboorte. Meteen huilen en een 10 op de apgarscore. De nageboorte kwam alleen niet zomaar, na een poosje moesten ze op mijn buik drukken, en pas toen een mannelijke gyn hard ging drukken kwam er wat uit. Er waren eerst nog twijfels of het wel compleet was, maar uiteindelijk is het goed gekeurd.