quote:
Op dinsdag 27 februari 2007 08:17 schreef Viking84 het volgende:Ik ben het helemaal eens met je redenering, maar we hebben helaas ook smaakpapillen. Hadden we die maar niet. Dan at ik alles wat ik nodig had en was er geen gezeur van "dat lust ik niet".
Als we slaaf van onze smaakpapillen zijn en daar niets aan hoeven doen, dan kunnen we ook netzogoed een zooi peuken opsteken en naar de alcoholfles grijpen en er een lijntje bij snuiven.
Lekker is een verslaving en het is geen gezonde verslaving. (Tenzij je anorexia bent, dan komt het toevallig goed uit.)
Denk eens aan alle boulemia patienten. Ze obsessen zich te pletter over lekker eten en doen dat zo erg dat ze heen en weer slingeren tussen niet eten en veel eten. Zo zie je maar waar obsessies over lekker eten toe kunnen leiden. Zo willen we toch niet zijn? Netzomin als dat we ongeneerde dikke veelvraten willen zijn?
quote:
Op dinsdag 27 februari 2007 08:25 schreef GreatWhiteSilence het volgende:Alleen jammer dat je ook nog proeft of iets goed is of niet. Dat gaat wat minder goed als je geen smaakpapillen hebt.
En daarvoor hebben we de smaakpapillen. Hier zijn ze voor gemaakt.
Jammer dat die functie nu helemaal in de war raakt van de moderne overvloed van lekkers.
Vroeger was er geen chocola en taalden we daar niet naar. Suikergoed is ook iets van de laatste paar eeuwen. Vroeger snoepten we gewon fruit als we zoetigheid wilden en het lichaam reageert niet zo heftig op fruit als op geraffineerde suiker.
We kunnen ons niet meer veroorloven met de tong te denken want onze natuurlijke leefomgeving is veranderd. We moeten nu met de hersenen denken.
quote:
Op dinsdag 27 februari 2007 08:32 schreef Viking84 het volgende:een niet zo handig resultaat van je bord leeg moeten eten is dat je het signaal 'ik zit vol' jarenlang genegeerd hebt en dus niet weet wanneer je verzadigd bent.
Herkenbaar probleem. Ik ben opgevoed door iemand die WO2 heeft meegemaakt en nog helemaal geobsedeerd was met het idee dat eten niet weggegooid mocht worden en dat verspilling van eten een zonde is die door God afgestrafd zou worden.
Dus zo ben ik ook gehersenspoeld met dat het bord leeg moest zelfs al was het met grote tegenzin en barste mijn broek van de laatste happen. En als iets tegen de laatst houdbare datum liep moest en zou het op zelfs al was het nog zo veel.
Die indoctrinatie was erg moeilijk te overwinnen. Ik kan nog steeds geen eten weggooien.
Maar gelukkig heb ik daar nou een compromis voor gevonden. Ik heb gewoon altijd een gat ergens in de tuin en als ik te veel eten heb en het bederft dan begraaf ik het. Ik laat nu de tuin het teveel aan eten voor me opeten. Dan is het alsnog niet verspild, maar gewoon terug naar de natuur waar het vandaan kwam. (En het scheelt ook weer in kosten met bemesting en diftar.
![]()
)