OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Zijn er uberhaupt wel mensen goed door haar geholpen, of zijn dat allemaal 'eigen' accountjes?
Echt te zot voor woorden
Echt te zot voor woorden
ja echt niet te geloven he!!!
ik word echt misselijk van wat ze onder andere namen over zichzelf schrijft.
ze beveelt oa.ook haar boek aan, wat je op haar website kan kopen;
misschien is het boek Kraamtranen iets voor je waar je steun in kunt vinden?Ik heb het boek zelf ook en , staat heel veel in , ook over prenatale depressie.Kijk eens op de site van Eileen Engels,daar kan je dit boek bestellen.www.eileenengels.nl Veel sterkte, B
en :
Hallo ..., ik ben ook door Eileen Engels behandeld en mijn ervaring is prima.Het was ook niet zo dat ik meteen beter was maar dat kan ook niet met hormonen (mte ad bestrijdt je toch de symptomen) omdat die per maand werken.Ik heb er veel baat bij gehad in iedergeval.Ze werkt alleen via je huisarts of via prof.Haspels.Mijn mails zou je nog terug kunnen lezen van vanaf eind 2005 tot enkele maanden geleden,toen was ik uitbehandeld.Ik hoop dat je hier iets mee kunt.Veel sterkte in iedergeval,B
enz. enz. enz.
waarschijnlijk is meer dan de helft van alle positieve verhalen op dat forum van mevrouw de deskundige zelf.:N ik wist niet dat er zo'n zielige mensen bestonden en ZIJ dreigt mij met een advocaat
ik word echt misselijk van wat ze onder andere namen over zichzelf schrijft.
ze beveelt oa.ook haar boek aan, wat je op haar website kan kopen;
misschien is het boek Kraamtranen iets voor je waar je steun in kunt vinden?Ik heb het boek zelf ook en , staat heel veel in , ook over prenatale depressie.Kijk eens op de site van Eileen Engels,daar kan je dit boek bestellen.www.eileenengels.nl Veel sterkte, B
en :
Hallo ..., ik ben ook door Eileen Engels behandeld en mijn ervaring is prima.Het was ook niet zo dat ik meteen beter was maar dat kan ook niet met hormonen (mte ad bestrijdt je toch de symptomen) omdat die per maand werken.Ik heb er veel baat bij gehad in iedergeval.Ze werkt alleen via je huisarts of via prof.Haspels.Mijn mails zou je nog terug kunnen lezen van vanaf eind 2005 tot enkele maanden geleden,toen was ik uitbehandeld.Ik hoop dat je hier iets mee kunt.Veel sterkte in iedergeval,B
enz. enz. enz.
waarschijnlijk is meer dan de helft van alle positieve verhalen op dat forum van mevrouw de deskundige zelf.:N ik wist niet dat er zo'n zielige mensen bestonden en ZIJ dreigt mij met een advocaat
tis wa
Ik las dus laatst ergens (Isabeau schreef dat, maar ik weet niet meer in welk topic), dat PostNataleDepressie niet eens de correcte uitdrukking is, onder artsen.
PND zou namelijk betekenen dat de baby een depressie heeft . De correcte term is PostPartumDepressie (dus, depressie na de bevalling). Dat de dame dat niet op haar site gebruikt vind ik dus eigenlijk al wel veelzeggend .
PND zou namelijk betekenen dat de baby een depressie heeft . De correcte term is PostPartumDepressie (dus, depressie na de bevalling). Dat de dame dat niet op haar site gebruikt vind ik dus eigenlijk al wel veelzeggend .
. De correcte term is PostPartumDepressie (dus, depressie na de bevalling). Dat de dame dat niet op haar site gebruikt vind ik dus eigenlijk al wel veelzeggend 
.
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
schokkend werkelijk waar.
magoe, tis veel belangrijker hoe het met jullie gaat!
magoe, tis veel belangrijker hoe het met jullie gaat!
stormy waters...
sailin'
sailin'
Dat is niet helemaal waar. Tegenwoordig noemen veel artsen het inderdaad een post partum depressie, dat klinkt meer als "bij de moeder". Maar het is niet fout om het nog een pnd te noemen. En aangezien de meeste mensen (=potentiele klanten!) het onder die naam kennen...quote:Op vrijdag 16 maart 2007 21:48 schreef Leah het volgende:
Ik las dus laatst ergens (Isabeau schreef dat, maar ik weet niet meer in welk topic), dat PostNataleDepressie niet eens de correcte uitdrukking is, onder artsen.
PND zou namelijk betekenen dat de baby een depressie heeft . De correcte term is PostPartumDepressie (dus, depressie na de bevalling). Dat de dame dat niet op haar site gebruikt vind ik dus eigenlijk al wel veelzeggend .
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Ah, ok .
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
Jemig ik vind het toch echt niet kunnen wat die Eileen doet zeg. Wel grappig dat ze zo makkelijk te ontmaskeren is door haar interpunctie.
Sugar in tegenstelling tot Martineke vind ik niet dat je koel schreef over Storm, wel dat je duidelijk meer met Maria op had maar dat lijkt me vrij logisch. Het is heel erg verdrietig gewoon dat je zoveel van Storm gemist hebt, hopelijk heb je nog wat filmpjes die je ooit eens kunt bekijken en zie je dan dat je er toch wel voor hem was, al was het in je hoofd aan het 'stormen' (no pun intended). En ik denk dat je met zijn 1e verjaardag gewoon een verschrikkelijk groot knalfeest moet geven, om te vieren dat hij 1 jaar wordt en om te vieren dat jij er weer bovenop bent gekrabbeld tegen die tijd. Hou vol meissie, je bent op de goede weg
Sugar in tegenstelling tot Martineke vind ik niet dat je koel schreef over Storm, wel dat je duidelijk meer met Maria op had maar dat lijkt me vrij logisch. Het is heel erg verdrietig gewoon dat je zoveel van Storm gemist hebt, hopelijk heb je nog wat filmpjes die je ooit eens kunt bekijken en zie je dan dat je er toch wel voor hem was, al was het in je hoofd aan het 'stormen' (no pun intended). En ik denk dat je met zijn 1e verjaardag gewoon een verschrikkelijk groot knalfeest moet geven, om te vieren dat hij 1 jaar wordt en om te vieren dat jij er weer bovenop bent gekrabbeld tegen die tijd. Hou vol meissie, je bent op de goede weg
Ladybos, lief wat je schrijft.
Dat knalfeest is een goed idee ook.
Deze week (dinsdag) heb ik de intake voor psychotherapie. Ik merk dat ik er heel gemengd over ben.
Het gaat eigenlijk beter met me, maar dan ineens weer niet. En toch kan ik ook nog maar zo weinig extra's verdragen. Te veel lawaai of een veel te kort middagslaapje van Maria brengen me uit balans. Dan gaat het niet zoals ik verwacht en dan wil ik alleen nog maar alleen zijn en met rust gelaten worden.
Of dan is er weer zo'n dag dat ik mijn lijf niet accepteer en daardoor alles zo zwart zie. Belachelijk, ik wéét het! Maar ik krijg het niet weg en meteen is er niets meer van me over. Tegelijkertijd worstel ik dan met eten en is het feest compleet. Ik wilde dat ik stabiel was en rustig en de dingen aankon!!! Zonder stress, paniek of verdriet.
En ik durf ook nooit meer te gaan werken, denk ik.
[ Bericht 1% gewijzigd door Sugar op 18-03-2007 20:53:08 ]
Dat knalfeest is een goed idee ook.
Deze week (dinsdag) heb ik de intake voor psychotherapie. Ik merk dat ik er heel gemengd over ben.
Het gaat eigenlijk beter met me, maar dan ineens weer niet. En toch kan ik ook nog maar zo weinig extra's verdragen. Te veel lawaai of een veel te kort middagslaapje van Maria brengen me uit balans. Dan gaat het niet zoals ik verwacht en dan wil ik alleen nog maar alleen zijn en met rust gelaten worden.
Of dan is er weer zo'n dag dat ik mijn lijf niet accepteer en daardoor alles zo zwart zie. Belachelijk, ik wéét het! Maar ik krijg het niet weg en meteen is er niets meer van me over. Tegelijkertijd worstel ik dan met eten en is het feest compleet. Ik wilde dat ik stabiel was en rustig en de dingen aankon!!! Zonder stress, paniek of verdriet.
En ik durf ook nooit meer te gaan werken, denk ik.
[ Bericht 1% gewijzigd door Sugar op 18-03-2007 20:53:08 ]
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Zie je er tegenop om op je huidige werk te gaan werken? Ik vind het steeds moeilijker om te gaan, vooral omdat bijna niemand weet dat ik ziek ben, maar ik ben zo bang dat als ik me ziek meld, dat ik dan nooit meer terug durf.
Als je toch nog zo weinig kunt hebben, gaat het dan echt wel beter met je of is het de hoop die denkt dat het beter gaat? Dat je het zo graag wilt, maar dat je het niet meer ziet? Je gaat echt wel beter worden, daar ben ik van overtuigd, maar dat duurt lang. Volgend jaar zijn we allebei weg uit dit topic.
Ik heb het boek van Brooke Shields uit en dat deed me echt goed die herkenning. Ook omdat het goed afloopt, al merkte ik wel dat ze toch bleef twijfelen of het echt nog goed ging. Het is niet echt dat zomaar 'over' gaat. Het ligt altijd weer op de loer.
Als je toch nog zo weinig kunt hebben, gaat het dan echt wel beter met je of is het de hoop die denkt dat het beter gaat? Dat je het zo graag wilt, maar dat je het niet meer ziet? Je gaat echt wel beter worden, daar ben ik van overtuigd, maar dat duurt lang. Volgend jaar zijn we allebei weg uit dit topic.
Ik heb het boek van Brooke Shields uit en dat deed me echt goed die herkenning. Ook omdat het goed afloopt, al merkte ik wel dat ze toch bleef twijfelen of het echt nog goed ging. Het is niet echt dat zomaar 'over' gaat. Het ligt altijd weer op de loer.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Ja, ik zie er ontzettend tegenop. Ik durf écht niet te bellen met klanten en andere mensen, ik moet al huilen als ik eraan denk dat ik de telefoon daar moet gaan opnemen. En er is vast veel veranderd (dat was al in gang gezet toen ik met verlof ging), dus ik weet ook niet alles automatisch. Ik ben er gewoon echt heel erg bang voor dat ik op een dag daar weer dingen moet kunnen en durven.quote:Op zondag 18 maart 2007 20:45 schreef YPPY het volgende:
Zie je er tegenop om op je huidige werk te gaan werken? Ik vind het steeds moeilijker om te gaan, vooral omdat bijna niemand weet dat ik ziek ben, maar ik ben zo bang dat als ik me ziek meld, dat ik dan nooit meer terug durf.
Ik weet ook niet of het écht beter gaat. Ik denk wel dat het beter gaat dan eerst. Maar ik vind het ook wel heftig dat ik nog steeds zo negatief op gewone kleine dingen reageer.
Dat boek klinkt goed, ga het ook lezen, denk ik.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Die psychotherapie gaat je vast helpen, ook al is het altijd weer moeilijk om die dingen te beginnen.
En voor de rest, zoals eerder gezegd, als het met jezelf nog niet goed genoeg gaat is ieder ander ding dat moet dat niks met jou persoonlijk of jullie als gezin te maken heeft eerder een stap terug dan een stap vooruit. Eerst wachten en zorgen dat het met jou beter gaat en je stabieler bent voordat andere dingen weer gaan moeten. Zoals werken enzovoorts, die dingen zullen dan waarschijnlijk ook minder groots en eng en als moeten durven of moeten aanvoelen omdat je dan zelf echt wat beter bent. Helpt je niks voor dat gevoel van nu maar straks hopelijk wel.
Volhouden lieve Suiker, voor wat het waard is je ziet er goed uit en je doet het hartstikke goed.
[ Bericht 2% gewijzigd door Luchtbel op 18-03-2007 23:46:10 ]
En voor de rest, zoals eerder gezegd, als het met jezelf nog niet goed genoeg gaat is ieder ander ding dat moet dat niks met jou persoonlijk of jullie als gezin te maken heeft eerder een stap terug dan een stap vooruit. Eerst wachten en zorgen dat het met jou beter gaat en je stabieler bent voordat andere dingen weer gaan moeten. Zoals werken enzovoorts, die dingen zullen dan waarschijnlijk ook minder groots en eng en als moeten durven of moeten aanvoelen omdat je dan zelf echt wat beter bent. Helpt je niks voor dat gevoel van nu maar straks hopelijk wel.
Volhouden lieve Suiker, voor wat het waard is je ziet er goed uit en je doet het hartstikke goed.
[ Bericht 2% gewijzigd door Luchtbel op 18-03-2007 23:46:10 ]
Kun je niet ander werk gaan doen Sugar? Toen bij mijn vorige baan een collega terugkwam die vooral in de 'buitendienst' werkte, hebben we ander werk voor haar gezocht. Eigenlijk al onze klussen (ook de leuke) die ze intern kon doen. Ze kwam maar een paar uur per dag, maar vond het wel fijn om bezig te zijn.
Ik vind het moeilijk om te gaan werken en zie er tegenop, maar toch denk ik ergens dat het wel goed is om ook anders bezig te zijn. Al is het lastig dat mijn pnd 'geheim' is. Het is goed afleiding te hebben en met anderen in contact te komen.
Er staat nu ook een interview met BS in een blad, weet niet meer hoe het heet, gaat ook gedeeltelijk over haar pnd.
Vandaag was ik bij de spv'er. Zij heeft duidelijk veel ervaring. De overdracht klopte niet helemaal, maar dat is nu redelijk bijgewerkt. Ze zei lekker motiverend dat ze niemand had meegemaakt die niet uit de depressie komt. Ze vond dat ik het goed doe en denkt dat het redelijk snel beter zal gaan. Ook denkt ze dat de medicijnen werken. We hebben veel gesproken over hoe ik met Anna om ga en dat ik wel de dingen doe die goed zijn. Dat maakte ze niet vaak mee geloof ik. Wel raar om nu bij iemand anders te zitten, maar ze snapt wel goed wat ik bedoel. Dat is fijn.
De organisatie die de videotraining heeft, werkt niet in onze gemeente, de psychiater zou navragen of het ergens anders wel aangeboden wordt. Dat is dus nog even afwachten.
Ik vind het moeilijk om te gaan werken en zie er tegenop, maar toch denk ik ergens dat het wel goed is om ook anders bezig te zijn. Al is het lastig dat mijn pnd 'geheim' is. Het is goed afleiding te hebben en met anderen in contact te komen.
Er staat nu ook een interview met BS in een blad, weet niet meer hoe het heet, gaat ook gedeeltelijk over haar pnd.
Vandaag was ik bij de spv'er. Zij heeft duidelijk veel ervaring. De overdracht klopte niet helemaal, maar dat is nu redelijk bijgewerkt. Ze zei lekker motiverend dat ze niemand had meegemaakt die niet uit de depressie komt. Ze vond dat ik het goed doe en denkt dat het redelijk snel beter zal gaan. Ook denkt ze dat de medicijnen werken. We hebben veel gesproken over hoe ik met Anna om ga en dat ik wel de dingen doe die goed zijn. Dat maakte ze niet vaak mee geloof ik. Wel raar om nu bij iemand anders te zitten, maar ze snapt wel goed wat ik bedoel. Dat is fijn.
Ze vond dat ik het goed doe en denkt dat het redelijk snel beter zal gaan. Ook denkt ze dat de medicijnen werken. We hebben veel gesproken over hoe ik met Anna om ga en dat ik wel de dingen doe die goed zijn. Dat maakte ze niet vaak mee geloof ik. Wel raar om nu bij iemand anders te zitten, maar ze snapt wel goed wat ik bedoel. Dat is fijn. De organisatie die de videotraining heeft, werkt niet in onze gemeente, de psychiater zou navragen of het ergens anders wel aangeboden wordt. Dat is dus nog even afwachten.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Fijn YPPY, dat de spv´er zo opbouwend te werk gaat. Het is latijd leuk om te horen dat er een boel zaken zijn die je goed aanpakt!
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Oh, wat klinkt het goed, YPPY. Erg fijn idd.
Heb je zelf nu ook wel het idee dat de medicatie aanslaat?
Ik had vandaag de intake en het ging wel. De psychiater vond in elk geval dat ik er op mijn plek zou zijn, psychotherapie lijkt hem goed. Verder vind ik het gewoon heel erg moeilijk om te zorgen dat zo iemand een goede inschatting kan maken. Mijn presentatie is gewoon zo anders dan hoe het vaak gaat met me. Ik moet dus echt voorbeelden noemen waaruit blijkt hoe ver het soms gaat, mijn gevoel, boosheid of verdriet. En dat voelt ook stom, om dan een paar voorbeelden te noemen van toen het heel heftig was, terwijl het nu dan gewoon wel gaat. Maar wel gedaan dus.
Het zal alleen nog wel een maand of 2 maanden duren voordat ik echt ga beginnen ermee. Wachtlijst.
Heb je zelf nu ook wel het idee dat de medicatie aanslaat?
Ik had vandaag de intake en het ging wel. De psychiater vond in elk geval dat ik er op mijn plek zou zijn, psychotherapie lijkt hem goed. Verder vind ik het gewoon heel erg moeilijk om te zorgen dat zo iemand een goede inschatting kan maken. Mijn presentatie is gewoon zo anders dan hoe het vaak gaat met me. Ik moet dus echt voorbeelden noemen waaruit blijkt hoe ver het soms gaat, mijn gevoel, boosheid of verdriet. En dat voelt ook stom, om dan een paar voorbeelden te noemen van toen het heel heftig was, terwijl het nu dan gewoon wel gaat. Maar wel gedaan dus.
Het zal alleen nog wel een maand of 2 maanden duren voordat ik echt ga beginnen ermee. Wachtlijst.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Wachtlijst . Goed dat je wel dingen hebt kunnen noemen van toen het heel heftig was Sugar!
Yppy dat contact met je spv-er klinkt wel ok! Goed om te horen dat je wel de dingen doet die goed zijn!
Yppy dat contact met je spv-er klinkt wel ok! Goed om te horen dat je wel de dingen doet die goed zijn!
Fake it till you make it...
Dat heb ik ook hoor Sugar, niemand ziet aan me hoe slecht het gaat. De huisarts vroeg zelfs aan me of ik het wel meende omdat ik zat te lachen toen ik wat vertelde. Ik geef ook voorbeelden van keren dat het niet goed ging, maar dat heb ik dan zo weggestopt dat ik het niet herbeleef en dan ook niet emotioneel ben. Ze snappen het wel heb ik het idee. De spv'er had al snel door dat mijn gevoel gewoon helemaal weg is en dat ik daarom wel 'normaal' kan functioneren. Naar de buitenwereld toe dan. Ik ben er heel eerlijk in tegen de psychiater en de spv'er dat wat ik zeg niet is wat ik vind, maar dat ik niet meer weet wat ik echt vind, omdat ik het niet voel. Als je dat nog snapt.
Balen van die wachtlijst.
Ik denk soms wel dat de medicatie aanslaat Sugar, maar dan ben ik bang dat het niet zo is en dat het de hoop is die maakt dat ik me iets beter voel. Of dat ik toevallig wat goede dagen achter elkaar heb. Zo heb ik een paar nachten goed geslapen (naar verhouding), maar was het de afgelopen twee nachten weer slecht. De spv'er vond dat juist een teken dat de medicijnen wel werken, omdat je dan altijd kleine terugvallen krijgt.
Balen van die wachtlijst.
Ik denk soms wel dat de medicatie aanslaat Sugar, maar dan ben ik bang dat het niet zo is en dat het de hoop is die maakt dat ik me iets beter voel. Of dat ik toevallig wat goede dagen achter elkaar heb. Zo heb ik een paar nachten goed geslapen (naar verhouding), maar was het de afgelopen twee nachten weer slecht. De spv'er vond dat juist een teken dat de medicijnen wel werken, omdat je dan altijd kleine terugvallen krijgt.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Sugar, klinkt goed die stap naar psychotherapie.
Yppy, waarom vertel je het niet op je werk? Misschien dat het juist wat lucht kan geven dat je de stand niet op hoeft te houden?
Yppy, waarom vertel je het niet op je werk? Misschien dat het juist wat lucht kan geven dat je de stand niet op hoeft te houden?
mooi he, alles
Goed om te lezen dat jullie goede ervaringen hebben opgedaan met de hulpverleners, Sugar en YPPY.
Sugar, ik las net het verhaal over Eileen, ze is toch verpleegkundige en geregistreerd bij de BIG lijkt me dan? Wellicht een idee om het daar te melden? Alhoewel ze natuurlijk niet echt als verpleegkundige dit 'werk' uitoefent.
Sugar, ik las net het verhaal over Eileen, ze is toch verpleegkundige en geregistreerd bij de BIG lijkt me dan? Wellicht een idee om het daar te melden? Alhoewel ze natuurlijk niet echt als verpleegkundige dit 'werk' uitoefent.
...maar weI in de aap gelogeerd :P
*
Ik stuur al sinds oktober 2006 PM's, word ik dan nu PM-woman?
Laat maar: PMS-girl it is.....
*
Ik stuur al sinds oktober 2006 PM's, word ik dan nu PM-woman?
Laat maar: PMS-girl it is.....
Ze wordt op internet ook "therapeut" genoemd Ik vind dit echt niet kunnen. Goed, ze heeft een boek geschreven en zelf een PPD gehad, maar dat vind ik niet echt betekenis hebben als je ziet hoe ze met mensen omgaat. En die nepberichten, dat is gewoon echt heel ergquote:Op woensdag 21 maart 2007 10:13 schreef PM-girl het volgende:
Goed om te lezen dat jullie goede ervaringen hebben opgedaan met de hulpverleners, Sugar en YPPY.
Sugar, ik las net het verhaal over Eileen, ze is toch verpleegkundige en geregistreerd bij de BIG lijkt me dan? Wellicht een idee om het daar te melden? Alhoewel ze natuurlijk niet echt als verpleegkundige dit 'werk' uitoefent.
"Why does being a librarian make her even hotter?"
"They're keepers of knowledge. She holds the answers to all of our questions..."
"They're keepers of knowledge. She holds the answers to all of our questions..."
Phileine, mijn baas weet het wel en een paar collega's ook. Probleem is dat mijn werkplek op locatie is bij een soort van opdrachtgever. In mijn werk is communicatie en het aanhoren van problemen essentieel. Als bij mijn 'klanten' duidelijk wordt dat ik zelf 'niet goed bij mijn hoofd ben' (zo noemen ze dat daar) kan ik mijn werk niet meer doen. Ze zijn ontzettend lief en aardig enzo en als ik mijn been had gebroken had ik nergens beter kunnen zitten, maar zoiets psychisch is erg lastig. Ik wil je eventueel wel via pm uitleggen hoe het precies zit, maar ik wil het niet te gedetailleerd op het forum zetten. Het is nogal een unieke functie met redelijk grote kans op herkenning.
Anna is nu ziek en dat voelt dan zo raar. Ik vind het echt erg en zielig voor haar dat ze ziek is, maar ik denk dat een andere moeder het anders zo voelen. Zo gek dat ik me dat nu realiseer. Eerder had ik dat niet door.
Anna is nu ziek en dat voelt dan zo raar. Ik vind het echt erg en zielig voor haar dat ze ziek is, maar ik denk dat een andere moeder het anders zo voelen. Zo gek dat ik me dat nu realiseer. Eerder had ik dat niet door.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Je weet natuurlijk nooit hoe een ander het voelt.quote:Op vrijdag 23 maart 2007 13:46 schreef YPPY het volgende:
Anna is nu ziek en dat voelt dan zo raar. Ik vind het echt erg en zielig voor haar dat ze ziek is, maar ik denk dat een andere moeder het anders zo voelen. Zo gek dat ik me dat nu realiseer. Eerder had ik dat niet door.
Maar wel confronterend he, als er 'beweging' in je gevoelsleven komt...? Weet even niet hoe het anders te formuleren... Fijn dat de meds lijken aan te slaan. En beterschap voor je lieve grietje.
Sugar, ik PM je even terug.
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Het gaat hier nu sinds een week of drie rustiger weer en beter. Ik heb geen ontzettende dieptepunten meer gehad. En het grootste deel van de tijd kan ik het aan. Ik heb hulp nodig om weer gelukkig te worden, dat wel en die hulp komt. Maar ik voel me wel stabieler en meer in control al. Dat heb ik eerder gevoeld en toen was er ineens weer crisis, ik weet het. Maar het stabielere gevoel is nu wel alweer terug en dat is ook een goed teken, dat dat er zo snel weer is.
Misschien doen die hormonen me echt goed en helpt die dubbele dosering.
Ik ben nog steeds bang om te gaan werken. Maar ik kan op goede momenten ook denken: misschien is iedereen bang na zo'n lange tijd en is het helemaal niet zo eng.
Misschien kan ik afspraken maken over welke werkzaamheden ik wel en niet doe en welke contacten ik wel al aanga en welke nog niet.
Misschien moet ik gewoon een schop onder mijn kont krijgen en gáán.
Ik laat dat even sudderen in mezelf en wil er met wat mensen over praten. Wat denken zij? Gewoon, de mensen om me heen? En wat denkt de huisarts en haptotherapeute? Zo kan ik misschien met kleine stapjes toch weer aan het werk gaan. Eng, eng, eng, maar ik weet dat het moet en dat het ook gaat betekenen dat ik een rotperiode achter me kan laten. En die stap wil ik wel zetten, want het voelt alsof dat bijna gaat kunnen, langzaam en voorzichtig.
Misschien doen die hormonen me echt goed en helpt die dubbele dosering.
Ik ben nog steeds bang om te gaan werken. Maar ik kan op goede momenten ook denken: misschien is iedereen bang na zo'n lange tijd en is het helemaal niet zo eng.
Misschien kan ik afspraken maken over welke werkzaamheden ik wel en niet doe en welke contacten ik wel al aanga en welke nog niet.
Misschien moet ik gewoon een schop onder mijn kont krijgen en gáán.
Ik laat dat even sudderen in mezelf en wil er met wat mensen over praten. Wat denken zij? Gewoon, de mensen om me heen? En wat denkt de huisarts en haptotherapeute? Zo kan ik misschien met kleine stapjes toch weer aan het werk gaan. Eng, eng, eng, maar ik weet dat het moet en dat het ook gaat betekenen dat ik een rotperiode achter me kan laten. En die stap wil ik wel zetten, want het voelt alsof dat bijna gaat kunnen, langzaam en voorzichtig.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar wat fijn dat het weer wat beter gaat!
Weer aan het werk... ik denk dat het goed is om het er met de mensen om je heen over te hebben.
Ik denk dat het best wel weer een stap zal zijn, maar met goede afspraken over wat je wel en niet doet kom je wellicht een heel end. Maar rustig aan hoor, kleine stapjes en goed naar jezelf blijven luisteren .
You can do it!
Weer aan het werk... ik denk dat het goed is om het er met de mensen om je heen over te hebben.
Ik denk dat het best wel weer een stap zal zijn, maar met goede afspraken over wat je wel en niet doet kom je wellicht een heel end. Maar rustig aan hoor, kleine stapjes en goed naar jezelf blijven luisteren .
You can do it!
Fake it till you make it...
Yppy, ik snap je verhaal hoor. Ik vroeg het alleen omdat ik merkte dat hij mijzelf altijd wat rust gaf als mijn omgeving een beetje wist wat er speelde, maar ik snap dat dat in jouw situatie dus niet dat effect zal hebben. Waarschijnlijk het tegendeel. Maar het is dan wel extra lastig dat je daar steeds de stand moet ophouden.
Sugar, het is altijd eng om na zo'n lange tijd weer te gaan werken. Dat heb ik al als ik een weekje griep heb gehad. En natuurlijk ben je bang dat het misschien te vroeg is, dat het toch niet gaat of dat het weer voor een crisis zorgt. De manier hoe je het nu wil aanpakken lijkt me heel goed: praat erover met iedereen om je heen, met je therapeuten. Laat het een beetje in jezelf sudderen, hoe voel je je erbij, etc. Als deze stijgende lijn doorgaat komt er vanzelf een moment waarop je wens om weer te gaan werken groter wordt dan je angst ervoor. Maar neem vooral je tijd.
Sugar, het is altijd eng om na zo'n lange tijd weer te gaan werken. Dat heb ik al als ik een weekje griep heb gehad. En natuurlijk ben je bang dat het misschien te vroeg is, dat het toch niet gaat of dat het weer voor een crisis zorgt. De manier hoe je het nu wil aanpakken lijkt me heel goed: praat erover met iedereen om je heen, met je therapeuten. Laat het een beetje in jezelf sudderen, hoe voel je je erbij, etc. Als deze stijgende lijn doorgaat komt er vanzelf een moment waarop je wens om weer te gaan werken groter wordt dan je angst ervoor. Maar neem vooral je tijd.
mooi he, alles
Hoi hoi
Ik heb even lekker uitgewaaid op Vlieland, en... Ik voel me weer goed!!!!! Ik ben denk ik nog niet helemaal beter, maar ik heb nu al wekenlang meer energie en een goed humeur. Ik geniet veel meer van mijn dochtertje en ben veel geduldiger met mijn zoontje. Af en toe ben ik wel chagrijnig en duf, maar dat is normaal lijkt me. Het is zo fijn om weer vrolijk te zijn en te kunnen genieten, dat ik dat nu zelfs nog beter kan dan voorheen.
Ik weet niet meer wie van jullie dat al zei, maar alles is inderdaad nog mooier na een depressie.
Joepie!!!
Ik weet natuurlijk niet zeker of het aanhoudt (en dat vind ik nog steeds wel een beetje eng) maar ik voel nu al zo lang een stijgende lijn. Wat ik wel merk is dat ik het idd eng vind en moeilijk vind om weer te beginnen "met alles" . Het rare is ook dat ik morgen mijn intake heb bij een psycholoog.
Maar in ieder geval zie ik alles weer heel wat zonniger in
Ik heb even lekker uitgewaaid op Vlieland, en... Ik voel me weer goed!!!!! Ik ben denk ik nog niet helemaal beter, maar ik heb nu al wekenlang meer energie en een goed humeur. Ik geniet veel meer van mijn dochtertje en ben veel geduldiger met mijn zoontje. Af en toe ben ik wel chagrijnig en duf, maar dat is normaal lijkt me. Het is zo fijn om weer vrolijk te zijn en te kunnen genieten, dat ik dat nu zelfs nog beter kan dan voorheen.
Ik weet niet meer wie van jullie dat al zei, maar alles is inderdaad nog mooier na een depressie.
Joepie!!!
Ik weet natuurlijk niet zeker of het aanhoudt (en dat vind ik nog steeds wel een beetje eng) maar ik voel nu al zo lang een stijgende lijn. Wat ik wel merk is dat ik het idd eng vind en moeilijk vind om weer te beginnen "met alles" . Het rare is ook dat ik morgen mijn intake heb bij een psycholoog.
Maar in ieder geval zie ik alles weer heel wat zonniger in
tis wa
toch kan een psycholoog geen kwaad denk ik
Ik las dit net pas Sugar, en het is zo herkenbaar... Ik zie zoveel leuke mooie dingen in mijn Saartje en heb soms zo'n verdriet over hoe alles in het begin ging... bah, voel me af en toe nog steeds super schuldig, vooral op dagen dat het nog niet lekker hier gaat, en dat ik letterlijk 'vlucht' naar elders en papa alleen laat met Sara. Bah bah en nog eens bah. Het gaat vaak zo goed, maar ook regelmatig nog mis hier, en ik weet dat ik er echt mee bezig moet maar ik durf het gewoon niet, en wil het op dit moment ook niet...quote:Op woensdag 14 maart 2007 14:30 schreef Sugar het volgende:
Soms vind ik het zo verdrietig hoe de eerste tijd is gegaan met Storm.
Dan smeer ik een beschuitje uit één van de vier overgebleven rollen en strooi er blauwe muisjes op. Want ik ben wél blij dat hij er is en de muisjes smaken me nu. En de tranen? Die slik ik ermee weg.
Dank je Belana het was erg o.k bij de psycholoog Echt een leuke en grappige man waar ik mijn verhaal kwijt kan en die me gaat helpen om de dingen te verwerken en verder op een rijtje te zetten.
Ik had t ook nog over eileen gehad, hij zei dat ik t kon melden bij BIG, waar ze geregistreerd staat. Had ik nog helemaal niet aan gedacht, dus ik ga zo eens kijken.
waar ik mijn verhaal kwijt kan en die me gaat helpen om de dingen te verwerken en verder op een rijtje te zetten. Ik had t ook nog over eileen gehad, hij zei dat ik t kon melden bij BIG, waar ze geregistreerd staat. Had ik nog helemaal niet aan gedacht, dus ik ga zo eens kijken.
tis wa
Monedula, wat fijn dat je je beter voelt al een paar weken. Echt heel erg goed is dat. Hier dus ook een voorzichtig beter gevoel.
Fuente, wat rot dat jij er nu toch ook nog wat mee moet. Voel je je nog vaak verdrietig of onrustig? Misschien gewoon toch weer naar je huisarts om een doorverwijzing te vragen? Sterkte ermee.
Ik moest voor de psychotherapie mijn levensverhaal schrijven. Jeetje, wat moet je dan vaak huilen zeg! En bij de dingen over Storm dus ook. Ik zet hier een stukje neer, maar het is wel best confronterend.
Storm werd geboren op 2 september 2006, de 2e verjaardag van zijn zus. Dubbel feest. Maar ik voelde het niet echt. Ik was blij vanuit “weten” en niet vanuit gevoel. Ik vond Storm een beetje lelijk. Ik was trots en blij met een jongetje, maar ik voelde alleen maar onbekendheid. Ook doordat ik Maria juist zo goed kende, ik zag wat het allemaal met haar deed en ik begreep haar juist zo goed. Toch moest ik die eerste weken zoveel voor hem doen. Dat schreeuwende jongetje dat zo vaak aan de borst wilde. Dat alleen maar op zijn vader leek. Dat zoontje dat me nog niks zei, maar wel alles in de war schopte. In het begin had ik ook soms dwanggedachten, flitsen waren dat. “Ik breek je benen”, schoot er dan door mijn hoofd. Ik voelde me verschrikkelijk, zag nergens meer iets fijns in. Al het bezoek hielden we af.
Ik moet nu nog steeds uitzoeken en voelen of het goed genoeg gaat om dat wat er nu is aan te kunnen. Of dat het zelfs goed genoeg gaat om iets erbíj aan te kunnen.
Fuente, wat rot dat jij er nu toch ook nog wat mee moet. Voel je je nog vaak verdrietig of onrustig? Misschien gewoon toch weer naar je huisarts om een doorverwijzing te vragen? Sterkte ermee.
Ik moest voor de psychotherapie mijn levensverhaal schrijven. Jeetje, wat moet je dan vaak huilen zeg! En bij de dingen over Storm dus ook. Ik zet hier een stukje neer, maar het is wel best confronterend.
En bij de dingen over Storm dus ook. Ik zet hier een stukje neer, maar het is wel best confronterend.Storm werd geboren op 2 september 2006, de 2e verjaardag van zijn zus. Dubbel feest. Maar ik voelde het niet echt. Ik was blij vanuit “weten” en niet vanuit gevoel. Ik vond Storm een beetje lelijk. Ik was trots en blij met een jongetje, maar ik voelde alleen maar onbekendheid. Ook doordat ik Maria juist zo goed kende, ik zag wat het allemaal met haar deed en ik begreep haar juist zo goed. Toch moest ik die eerste weken zoveel voor hem doen. Dat schreeuwende jongetje dat zo vaak aan de borst wilde. Dat alleen maar op zijn vader leek. Dat zoontje dat me nog niks zei, maar wel alles in de war schopte. In het begin had ik ook soms dwanggedachten, flitsen waren dat. “Ik breek je benen”, schoot er dan door mijn hoofd. Ik voelde me verschrikkelijk, zag nergens meer iets fijns in. Al het bezoek hielden we af.
Ik moet nu nog steeds uitzoeken en voelen of het goed genoeg gaat om dat wat er nu is aan te kunnen. Of dat het zelfs goed genoeg gaat om iets erbíj aan te kunnen.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
poeh sugar, moeilijk hoor, confronterend inderdaad. hoe gaat het verder met de psychotherapie? sterkte ermee iig
monedula, fijn dat het goed ging en ook wel klikte blijkbaar, das enorm belangrijk.
monedula, fijn dat het goed ging en ook wel klikte blijkbaar, das enorm belangrijk.
stormy waters...
sailin'
sailin'
Sugar, van mijn psychiater hoefde ik juist niet bezig te zijn met gevoelens. Tenminste niet om mezelf daartoe te dwingen. Zij denkt dat ik dat niet hoef te forceren en dat het vanzelf wel komt als het beter gaat en dat je er dan ook beter mee om kunt gaan.
Wat klink je goed monedula.
Wat klink je goed monedula.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
ik denk dat de psycholoog dit vraagt om eenmalig te doen, om te zien WAAR de valkuilen ontstaan. zoals sugar haar manier tegen haarzelf aankijken en het eet gedeelte bijv.quote:Op donderdag 29 maart 2007 11:18 schreef YPPY het volgende:
Sugar, van mijn psychiater hoefde ik juist niet bezig te zijn met gevoelens. Tenminste niet om mezelf daartoe te dwingen. Zij denkt dat ik dat niet hoef te forceren en dat het vanzelf wel komt als het beter gaat en dat je er dan ook beter mee om kunt gaan.
Wat klink je goed monedula.
heb vorige week soort gelijk iets moeten doen op psychotherapie, er wordt niets met de momenten gedaan dus geen confrontatie op die ene heftige confrontatie na. Maar vanuit daar kan de psycholoog wel beter doelgerichter de problemen aanpakken.
Meeste psychologen pakken alleen het gevolg aan, maar het is zinvoller om naar de oorzaak te kijken en daar wat mee te doen.
Engaging Infinite Improbability Drive..
Hier met de psycholoog ook alles opschrijven inclusief de bijkomende gevoelens, emoties.
Het is confronteerend om te lezen, maar toch als je eenmaal aan het schrijven bent was ik me er niet altijd van bewust dat het om mij ging en om mijn kind.
Tot je dan later bij de psycholoog zit en hij erop door gaat, dan komen de echte emoties weer naar buiten en beleef ik zowat elke seconden opnieuw.
Wat het mij daarna weer oplucht omdat ik weer wat kwijt ben.
Sugar
Het is confronteerend om te lezen, maar toch als je eenmaal aan het schrijven bent was ik me er niet altijd van bewust dat het om mij ging en om mijn kind.
Tot je dan later bij de psycholoog zit en hij erop door gaat, dan komen de echte emoties weer naar buiten en beleef ik zowat elke seconden opnieuw.
Wat het mij daarna weer oplucht omdat ik weer wat kwijt ben.
Sugar
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Reageer je nu op het levensverhaal dat ik moet schrijven, of op mijn laatste zinnen dat ik wil voelen of ik aan werken toe zou zijn?quote:Op donderdag 29 maart 2007 11:18 schreef YPPY het volgende:
Sugar, van mijn psychiater hoefde ik juist niet bezig te zijn met gevoelens. Tenminste niet om mezelf daartoe te dwingen. Zij denkt dat ik dat niet hoef te forceren en dat het vanzelf wel komt als het beter gaat en dat je er dan ook beter mee om kunt gaan.
Ik weet namelijk nog helemaal niet wat de aanpak van de psychotherapeut gaat zijn, maar dit was wat ik zelf wil 'voelen'.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Vooral op dat voelen gedeelte Sugar. Ik denk dat het opschrijven van je levensverhaal op zich wel handig kan zijn. Zeker omdat de psychotherapeut dan weet wat hij/zij (?) over kan praten en daar verder op door kan gaan. Alleen had ik het idee dat je die gevoelens daar nog eens bij moeilijk vond. Het kan ook zijn dat het voor jou beter is om het juist wel zo te doen. Je zult die opdracht vast niet voor niks hebben gekregen.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Even een voor iemand die hier niet post.
Zaterdag ben ik een dagje weggeweest met niet-moeders en dat was echt goed voor me. Vrijdag in een opwelling besloten te gaan, maar het was wel goed. Even helemaal weg (sauna) en niet met baby's bezig. Wel over de depressie gesproken, vanavond ook tijdens een etentje met vriendinnen. Ik merk dat ik er makkelijk over kan praten, maar wel alsof ik een buitenstaander ben. Net of het niet over mijzelf gaat. Het is wel moeilijk om uit te leggen hoe het echt van binnen zit. Dat is niet te snappen denk ik, als je het niet mee hebt gemaakt.
Zaterdag ben ik een dagje weggeweest met niet-moeders en dat was echt goed voor me. Vrijdag in een opwelling besloten te gaan, maar het was wel goed. Even helemaal weg (sauna) en niet met baby's bezig. Wel over de depressie gesproken, vanavond ook tijdens een etentje met vriendinnen. Ik merk dat ik er makkelijk over kan praten, maar wel alsof ik een buitenstaander ben. Net of het niet over mijzelf gaat. Het is wel moeilijk om uit te leggen hoe het echt van binnen zit. Dat is niet te snappen denk ik, als je het niet mee hebt gemaakt.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Dat gevoel heb ik ook, YPPY, dat het best moeilijk begrijpen én aanvoelen is voor anderen. Wel lastig soms.
In een boek las ik:
Uitputting, je opgejaagd voelen, angstig zijn, liever niemand willen zien, bang zijn je kind iets aan te doen, tot niets meer komen, vertwijfeld voor je uit zitten staren terwijl je baby in de wieg ligt te huilen en de hele kamer één puinhoop is, 's nachts gaan opruimen en overdag doodop zijn, bang zijn dat je gek aan het worden bent en dat het nooit meer goedkomt.
En:
Ik zat daar maar wezenloos voor me uit te staren. Ik kon me niet meer concentreren. Alles was me te veel en van de kinderen kon ik nog niet dát hebben. Bezoek was een ramp.
Dat vond ik wel herkenbare stukjes.
In een boek las ik:
Uitputting, je opgejaagd voelen, angstig zijn, liever niemand willen zien, bang zijn je kind iets aan te doen, tot niets meer komen, vertwijfeld voor je uit zitten staren terwijl je baby in de wieg ligt te huilen en de hele kamer één puinhoop is, 's nachts gaan opruimen en overdag doodop zijn, bang zijn dat je gek aan het worden bent en dat het nooit meer goedkomt.
En:
Ik zat daar maar wezenloos voor me uit te staren. Ik kon me niet meer concentreren. Alles was me te veel en van de kinderen kon ik nog niet dát hebben. Bezoek was een ramp.
Dat vond ik wel herkenbare stukjes.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Toch maar weer weggehaald, post van vanochtend.
[ Bericht 72% gewijzigd door Sugar op 07-04-2007 20:13:07 ]
[ Bericht 72% gewijzigd door Sugar op 07-04-2007 20:13:07 ]
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
hmm, net te laat gekeken dus. je hebt pmquote:Op zaterdag 7 april 2007 11:37 schreef Sugar het volgende:
Toch maar weer weggehaald, post van vanochtend.
Sorry, mijn post blijkt vragen op te roepen en dat snap ik ook nu ik het zo lees.
Ik schreef dat het gisterochtend kut ging, maar dat het doorgaans wel gaat nu. Maar omdat ik dat 's avonds weer zo droog en plat zag staan en er toch niet gereageerd was nog of verder gepost door de andere ppd's hier , besloot ik het weg te halen. The heat of the moment was voorbij en dus weer weg. Maar het was niet de bedoeling om wie dan ook ongerust te maken, natuurlijk.
Het gaat gewoon weer minder goed hier nu. S was ook een dag en nacht weg en dat valt me meteen zwaar. Maar gewoon dingen weer terug: onredelijk tegen Maria, geen geduld, alleen maar ruimte voor mezelf willen. Heel erg verdrietig om te voelen en merken hoe ik dan doe. Maar ja.
Ik schreef dat het gisterochtend kut ging, maar dat het doorgaans wel gaat nu. Maar omdat ik dat 's avonds weer zo droog en plat zag staan en er toch niet gereageerd was nog of verder gepost door de andere ppd's hier , besloot ik het weg te halen. The heat of the moment was voorbij en dus weer weg. Maar het was niet de bedoeling om wie dan ook ongerust te maken, natuurlijk.
Het gaat gewoon weer minder goed hier nu. S was ook een dag en nacht weg en dat valt me meteen zwaar. Maar gewoon dingen weer terug: onredelijk tegen Maria, geen geduld, alleen maar ruimte voor mezelf willen. Heel erg verdrietig om te voelen en merken hoe ik dan doe. Maar ja.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Ik had het wel gelezen Sugar, maar wist niet goed wat te zeggen. Met mij ging het die dagt juist wel goed. Het lijkt of ik steeds meer goede dagen heb en minder slechte, maar wie weet verandert het zo weer.
Heb je ergens het idee dat het 'gemiddeld' genomen beter gaat met je Sugar? Terugvallen zijn wel normaal zei mijn spv'er, maar na zo'n terugval zou je niet zo diep moeten 'zinken' als je daarvoor was.
Dat stukje uit een boek herken ik niet zo. Ik heb voor de buitenwereld alles best goed onder controle, die zijn ook verbaasd als ze horen hoe het eigenlijk gaat. Overmorgen ga ik weer naar de spv'er, dan zullen we het ook wel over de medicijnen hebben.
Heb je ergens het idee dat het 'gemiddeld' genomen beter gaat met je Sugar? Terugvallen zijn wel normaal zei mijn spv'er, maar na zo'n terugval zou je niet zo diep moeten 'zinken' als je daarvoor was.
Dat stukje uit een boek herken ik niet zo. Ik heb voor de buitenwereld alles best goed onder controle, die zijn ook verbaasd als ze horen hoe het eigenlijk gaat. Overmorgen ga ik weer naar de spv'er, dan zullen we het ook wel over de medicijnen hebben.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Sugar Weet ook niet goed wat te zeggen. Ben ook bang dat ik het verkeerde zeg. Dat het niet goed overkomt.
Ik "heb" trouwens ook een spv-er. Maar vraag me nu wel af of dat voldoende helpt. Ookal is het bij mij niet alleen door de hormonen. Krijgen jullie verder nog therapie?
Ik "heb" trouwens ook een spv-er. Maar vraag me nu wel af of dat voldoende helpt. Ookal is het bij mij niet alleen door de hormonen. Krijgen jullie verder nog therapie?
Dat van die hormonen daar ben ik ook steeds minder van overtuigd, hoor Ingrid. Niet elke postpartum depressie is zuiver terug te voeren op hormonen. Een combinatie kan, maar alleen maar hormonaal is het toch haast nooit, las ik.
Ik had vandaag een eerste intakegesprek bij de psychotherapeut. Vorige keer had ik een spreekuurgesprek met psychiater, nu dus intake met de psychotherapeute die mij dan ws ook in therapie zal nemen. Volgende week weer, dan een adviesgesprek en dán een wachttijd van ongeveer 1.5 maand voordat we starten. Wat een ramp is dat.
Maar ze was wel prettig en goed, volgens mij. Ik kwam er helemaal opgefokt en verdrietig en boos binnen, wilde roepen dat ik helemaal niet meer terug wilde naar huis, dat ik dat alleen maar een ellendig vooruitzicht vond. Maar we gingen natuurlijk haar vragen af, horend bij zo'n intake. Niet erg en de toon en sfeer waren goed, maar ik wilde eigenlijk nú starten en nú beter zijn. Het is weer zo leeg en somber nu.
Yppy, ik vind het moeilijk nu te zeggen of het beter gaat. Maar dat gaat het eigenlijk wel, alleen juist niet nu. Het duurt gewoon echt lang, ik ben al zo lang niet gelukkig. Dat klinkt echt heel stom en zielig, maar eerlijk gezegd máákt het me ook verdrietig.
Oh en wat je schrijft over de buitenwereld die verbaasd is: dat heb ik ook wel. Mensen schrikken toch als ik vertel welke gedachten of gevoelens ik soms heb. En op basis van 'hoe ik het doe met de kinderen' zie je ook niet dat er zoveel verdriet en stress zit. Niet altijd tenminste.
Ingrid, ik heb haptotherapie en krijg dus psychotherapie.
Ik had vandaag een eerste intakegesprek bij de psychotherapeut. Vorige keer had ik een spreekuurgesprek met psychiater, nu dus intake met de psychotherapeute die mij dan ws ook in therapie zal nemen. Volgende week weer, dan een adviesgesprek en dán een wachttijd van ongeveer 1.5 maand voordat we starten. Wat een ramp is dat.
Maar ze was wel prettig en goed, volgens mij. Ik kwam er helemaal opgefokt en verdrietig en boos binnen, wilde roepen dat ik helemaal niet meer terug wilde naar huis, dat ik dat alleen maar een ellendig vooruitzicht vond. Maar we gingen natuurlijk haar vragen af, horend bij zo'n intake. Niet erg en de toon en sfeer waren goed, maar ik wilde eigenlijk nú starten en nú beter zijn. Het is weer zo leeg en somber nu.
Yppy, ik vind het moeilijk nu te zeggen of het beter gaat. Maar dat gaat het eigenlijk wel, alleen juist niet nu. Het duurt gewoon echt lang, ik ben al zo lang niet gelukkig. Dat klinkt echt heel stom en zielig, maar eerlijk gezegd máákt het me ook verdrietig.
Oh en wat je schrijft over de buitenwereld die verbaasd is: dat heb ik ook wel. Mensen schrikken toch als ik vertel welke gedachten of gevoelens ik soms heb. En op basis van 'hoe ik het doe met de kinderen' zie je ook niet dat er zoveel verdriet en stress zit. Niet altijd tenminste.
Ingrid, ik heb haptotherapie en krijg dus psychotherapie.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik hoop dat het snel beter met je gaat.
Nog even wat anders: Ik las eergisteren zo'n tijdschrift van m'n moeder, de Eva was het geloof ik . En daar was een ingezonden brief over PND, 3x raden wat er in de brief aangeraden werd. Contact zoeken met Eileen Engels. Want zij kan zo goed helpen met deze dingen... Moest meteen aan dit topic denken toen ik het las.
Nog even wat anders: Ik las eergisteren zo'n tijdschrift van m'n moeder, de Eva was het geloof ik . En daar was een ingezonden brief over PND, 3x raden wat er in de brief aangeraden werd. Contact zoeken met Eileen Engels. Want zij kan zo goed helpen met deze dingen... Moest meteen aan dit topic denken toen ik het las.
Dat is nog wel even wachten ja. Hopelijk voel jij jezelf gauw weer wat beter dat die tijd in ieder geval gewoon een soort van door kan gaan
