Depressief door de hormonen, Deel 5

quote:

Op dinsdag 6 maart 2007 08:01 schreef Sugar het volgende:
Belana, ik heb daar ook wel weer over gedacht, maar ik ben er nu ook wel echt heel bang voor, na Luchtbels ervaring laatst (heel, heel, heel veel last van bijwerkingen, echt ondraaglijk gewoon). En ik hoop steeds dat het dan met die psychotherapie gaat lukken, omdat het probleem van mezelf zo haten soms, wel echt een "bespreekprobleem" is, denk ik. Maar ik weet het ook niet.

Niet iedereen is gelijk Sugar. Ik had bijvoorbeeld helemaal geen last van bijwerkingen. Of wel, toch één, ik ben nog nooit in mijn leven zo gelukkig geweest als tijdens mijn AD periode. Ik voelde wel negatieve emoties, maar die waren afgevlakt. Mijn gelukgevoelens werden alleen maar versterkt.

Verder echt helemaal nergens last van: ik werd niet dik, geen zelfmoordneigingen, geen droge mond, ik hoefde niet continue naar de wc, ik werd er niet druk van, ik ging er niet van trillen... niets!

Iedereen reageert anders op AD, en iedereen reageert anders op een bepaald medicijn. Wat bij Luchtbel niet aansloeg of zelfs meer kwaad dan goed deed, kan jouw redding zijn!

quote:

Op vrijdag 2 maart 2007 14:29 schreef YPPY het volgende:
O, maar voor Anna zorgen kan ik wel Sugar. Dat is het probleem eigenlijk. Er is wel wat voor moeders die niet weten wat ze met de verzorging moeten of die hun baby verwaarlozen. De psychiater heeft degene die dat voorstelde (ik zat daarbij, was telefonisch) meteen duidelijk gemaakt dat ik zoiets niet nodig heb. Het gaat meer om de band. Niet om het contact. We zingen, doen spelletjes, knuffelen enzo. Dat gaat allemaal goed. Het is meer mijn gevoel.

Die band moet groeien YPPY, ook bij moeders niet depressief zijn.

Anna is een heel nieuw mensje, en dat nieuwe mensje moet je leren kennen. Ookal is ze jouw dochter, je kent haar toch nog niet goed. Zou je van een wildvreemde zeggen dat je die na een paar maanden al heel goed kent en dat je er een heel sterke band mee hebt. Nee toch? Van zo'n wildvreemde hou je ook niet, van je dochter wel (al denk je misschien soms van niet, wacht maar tot iemand haar iets aan probeert te doen, dan realiseer je je dat je dat de liefde wel degelijk heel diep zit). Straks, als ze meer op je kan reageren, als ze begint te praten, naar je toe loopt of kruipt en je een kusje geeft, dan realiseer je je plotseling dat die band er altijd al is geweest, maar dat die steeds sterker wordt.

<sub>En je weet ook, dat ik nu niet weer zo heftig reageer. Ik snap dat je bang bent voor zoiets maar kijk maar liever naar Tinkepink. Ik heb een fout gemaakt, ik had eerder moeten stoppen terwijl het zo slecht ging maar ik wilde alleen maar vasthouden aan waarvan ik nog hoop zag dat het beter zou kunnen gaan. Stom. En weet je nog wat ik dacht? Als dit niet werkt of als ik er ziek van wordt dan wil ik niks anders meer proberen? Het gebeurde maar toch doe ik iets anders. Zo gaan die dingen soms. Maakt het niet leuk maar doorgaan moet soms toch maar gewoon. Ennuh.....Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest.....

Wacht eerst maar eens af wat dubbele dosis hormonen met je doet en psychotherapie en een hoop zonlicht die er vast gauw aankomt. Maar als je ooit eens moet, wees maar niet bang voor dat.</sub>

Ik weet niet of het je helpt Sugar, maar ook ik heb weinig bijwerkingen gehad van AD's. Een weekje beroerd en toen werden de bijwerkingen rap minder. Elk mens is anders, elk mens reageert op zn eigen manier. Dat maakt het lastig te voorspellen, maar pik niet alleen de negatieve ervaringen eruit die je hoort... want er zijn evenzoveel of wellicht veel meer mensen die er niet zoveel last van hebben gehad.

Pas goed op jezelf!

Sugar wat rot van je weekend. Wat ik wel goed vind om te lezen is dat je minder vaak deze dips hebt, ik hoop dat die dalende lijn zich doorzet.

_{Misschien een hele stomme vraag, ik weet er niet zoveel van, maar onderdrukken AD een depressie of genezen ze het?}

quote:

Op dinsdag 6 maart 2007 09:34 schreef PM-girl het volgende:
Sugar wat rot van je weekend. Wat ik wel goed vind om te lezen is dat je minder vaak deze dips hebt, ik hoop dat die dalende lijn zich doorzet.

_{Misschien een hele stomme vraag, ik weet er niet zoveel van, maar onderdrukken AD een depressie of genezen ze het?}

AD zijn over het algemeen een hulpmiddel bij.. ze maken stofjes aan die je mist bijv... het kan emoties uitvlakken en goede emoties wat versterken.
Zodat je niet nog depressiever wordt als je een therapie oid gaat volgen want dat doie je er wel bij.. over het algemeen dan.
Sommige mensen zijn gebonden aan a.d. en kunnen in de loop der tijd wel zonder therapie , maar blijven die stofjes missen. en dahn is het een stabilisator zeg maar.. ( dit is allemaal globaal genomen )

Even een late reactie op Kozakken: maar ik vind jouw post heel, heel herkenbaar! Ik ben dan ook nog maar 2 maanden geleden bevallen.
Ik had die gevoelens wel veel minder toen ik nog maar 1 kindje had.

Sugar, ik start vanaf morgen of vandaag ligt er maar net als ik voorbij de winkel kom, met sintjanskruid,
Eens kijken of dat beter overkomt bij mij, het is homeopatisch.

Misschien zou je dat ook eens kunnen aankaarten

Bar, heb je die Sintjanskruid in overleg met een arts? Of doe je het op eigen houtje? In NL is het geen officieel geneesmiddel, maar bv in Duitsland kun je het alleen op recept krijgen. Het is dus een best heftig middel! Omdat het een natuurgeneeskruid is (en niet homeopatisch), denken mensen vaak 'Baat het niet dan schaadt het niet'.

Sugar, ik sluit me aan bij eerdere posters. Je hoeft niet bang te zijn voor AD. Al snap ik dat wel, was ik ook toen ik eraan begon.

quote:

Op dinsdag 6 maart 2007 10:26 schreef Moonah het volgende:
Bar, heb je die Sintjanskruid in overleg met een arts? Of doe je het op eigen houtje? In NL is het geen officieel geneesmiddel, maar bv in Duitsland kun je het alleen op recept krijgen. Het is dus een best heftig middel! Omdat het een natuurgeneeskruid is (en niet homeopatisch), denken mensen vaak 'Baat het niet dan schaadt het niet'.

Ik doe het in overleg met de huisarts, ik kreeg de mogelijkheid om terug aan de ad's te gaan, lang over nagedacht maar wil er niet aan beginnen.
Dus nu dit maar proberen

Ik hoop dat het je zal helpen, Bar...

quote:

Op dinsdag 6 maart 2007 11:08 schreef Moonah het volgende:
Ik hoop dat het je zal helpen, Bar...

Ik ga er voorzichtig vanuit van wel

Heb er in elk geval een goed gevoel over

Sugar ook hier was de ad alleen de eerste week even doorbijten daarna ging het gewoon stukken beter en kreeg ik het gevoel weer te leven.

Yppy, how are you?

Ik zal al jullie ervaringen met AD ook in mijn hoofd probere te houden. Gisteren weer haptotherapie gehad en het is wel echt goed enzo. Moeilijk en best confronterend, maar dat maakt het juist ook wel goed. Soms kom ik echt bij mijn gevoel en dat is al heel wat. Wel een aanrader voor mensen die dingen vaak te rationeel bekijken of mensen die hun eigen gevoel of zichzelf een beetje kwijt zijn.
Ik ben nu heel klein al wat meer naar mezelf aan het luisteren bij sommige dingen. Afspraken met mensen alleen als ik dat wil, naar boven gaan als er een vriend van S komt waarbij ik net te veel ongemak voel... Dat soort simpele dingen. Helpt wel iets in het voelen wat ik wil en het trouw blijven aan mezelf.

Kleine stapjes sugar, goed zo!

Fijn om te horen Sugar dat je merkt dat het iets positiefs met je doet

Goed zo Sugar.

Wat zijn jullie enthousiast over zoiets kleins. Wat lief.

Ik vind het helemaal niks kleins.
En wie t kleine niet eert......
Je bent gewoon een kanjer van een mens Sugar!

quote:

Op donderdag 8 maart 2007 09:36 schreef Sugar het volgende:
Wat zijn jullie enthousiast over zoiets kleins. Wat lief.

Het is helemaal niet klein, Sugar. Juist het begin, bij je eigen gevoel leren komen en er dan ook nog naar durven te luisteren, dat vind ik een groot begin.

Goed dat je zo naar jezelf gaat kijken Sugar. Dat vind ik knap. Ik hoop dat ook snel te kunnen. Misschien moet ik de haptotherapie eens opperen, wat het voorstel nu is, weet ik niet of ik daar iets aan ga hebben. Hoe heb je besloten dat te gaan doen?

Het is erg druk geweest de afgelopen dagen, dus ik was maar weinig online. Even een update.
Mijn ervaringen met de AD zijn tot nu toe minder positief, ik ben bijna hele dagen misselijk en heb ontzettend veel dorst. Mijn honger en zin in eten is helemaal weg nu. Daardoor ben ik wel extra blij met de borstvoeding, die dwingt me te eten.
Gisteren heb ik er met een collega over gesproken. Zij heeft dit ook gehad na haar eerste bevalling. Echt zo fijn om irl iemand te kennen die het ook heeft meegemaakt, al is het voor haar 30 jaar geleden.
Morgen gaan we voor een lang weekend weg met schoonfamilie. Dan ben ik niet online dus. Zie ik best wel tegen op. Andere jaren vind ik het wel gezellig, maar nu is het zo lang en kijk ik al uit naar maandagavond als we weer thuis zijn. Zo jammer, als dingen die anders super-keigaaf-leuk zijn, maar nu niets doen.

Ik kan me voorstellen dat dat nu een opgave is, om 'gezellig' een lang weekend weg te gaan met schoonfamilie. Hopelijk heb je het toch nog een beetje fijn. Kun je niet eerder teruggaan als je je helemaal onprettig voelt? Dan heb je minder het idee dat je de tijd 'moet' uitzitten tot maandagavond. Succes YPPY.

Oh, Yppy, wat naar van die AD. Dat lijkt me dus echt ondraaglijk.
En probeer je zoveel mogelijk aan jezelf te denken dit weekend? Je zegt dat je dat ook nog niet zo kan, zo afgaan op en luisteren naar je gevoel (zoals ik hierboven postte), maar probeer het maar wel. En laat je erin helpen door J. Want als je ineens allemaal dingen doet die 'moeten' wordt je nare gevoel alleen maar erger, denk ik. (Heb ik altijd)

Sterkte.

quote:

Op donderdag 8 maart 2007 13:01 schreef Sugar het volgende:
Oh, Yppy, wat naar van die AD. Dat lijkt me dus echt ondraaglijk.

Volgens mij is depressief zijn veel ondraaglijker hoor Sugar. Met AD kun je stoppen of overstappen naar een ander middel (het is soms even zoeken naar het juiste medicijn). Stop je, dan zijn de bijwerken ook snel weg.
Op depressief zijn heb je veel minder invloed.