ellende: zwanger, relatieproblemen, opleiding dwars

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 13:02 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Wel leuk als het kind dit topic over een jaar of twaalf terugvindt.

Dat zou echt lachen zijn!

Ik ga maar eens googlen op mijn naam....

quote:

Op donderdag 1 februari 2007 20:04 schreef simmu het volgende:


naja, ik heb zie het allemaal niet meer zitten nu, en heb hem dat gezegd. ik heb hem de keus gegeven tussen mij onderhouden tot die kleine er is, en dan magtie hem/haar hebben, danwel abortus.

WOOO

wat ben jij een domme kakteef zeg. je moeder had abortus op jou moeten plegen.

Wat me aan de reacties wel een beetje tegenvalt is dat nog niemand de TS gefeliciteerd heeft met haar zwangerschap. Gefeliciteerd, TS!

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 11:43 schreef loveli het volgende:
Je kunt niet alles hebben. Als je zwanger bent, vraagt dat best veel van je lichaam en de eerste maanden zijn de meeste vrouwen heel moe. Sommige zwangere vrouwen zijn door de hormonen zo anders, dat ze nog niet eens een nieuw behang uit zouden mogen kiezen (en dan 9 maanden later spijt hebben).

Wat zijn je prioriteiten? School, kindje of relatie? Prioriteit 1 moet je kindje zijn. Wil je het kindje ja of nee? Laat die keuze niet afhangen van je relatie, maak de keuze zelf. Dat je mogelijk wat langer doet over je studie is niet erg en misschien onvermijdelijk. Who cares?

Simmu, lees de post van Loveli nog maar eens heel goed.

Ik kan je als kersverse moeder (3,5 maand) vertellen dat het echt niet allemaal even makkelijk en rozengeur/maneschijn is als je een kind hebt gekregen. Ik heb een heel stabiele, respectvolle en liefdevolle relatie, ons kind was meer dan gewenst, maar tóch hebben we best vaak gedoe en gezeik. Er verandert zo veel in je leven. Je krijgt er beiden totaal nieuwe rollen bij. En soms heb ik ook de neiging om te denken "Zak in de stront, ik neem mijn kind mee en je zoekt het lekker zelf uit!" (ook ná je zwangerschap gieren de hormonen nog bijna een jaar door je lijf! ). Maar weet je, als je eenmaal een kind hebt samen, gaat dat niet zo makkelijk. Dat wil je je kind ook niet aandoen (tenminste, ík niet). Dus word je gedwongen volwassen te reageren, dingen van je af te laten glijden, zaken fatsoenlijk uit te praten, compromissen te sluiten en soms genoegen te nemen met wat minder. En als je er dan samen weer bent uitgekomen voelt dat alleen maar goed.

Ik vraag me af of jullie dat gaat lukken.
Ik vraag me af of jij überhaupt wel blij bent met dit kindje in je buik.
Als jouw kind de komende jaren niet prioriteit nummer één kan zijn, dan heb ik heel veel medelijden met dat kleine afhankelijke mensje.
En alle (realistische!) plaatjes in dit topic ten spijt, in sommige gevallen lijkt het me beter als een kindje niet geboren hoeft te worden....

Ik denk dat een rustig gesprek bij een psychologische begeleider je hierin wel kan helpen. Plots zwanger blijken is even 'n crisis en je zou nu in alle rust eens alles op een rijtje moeten kunnen zetten. Wat wil jij? Hoe voel je je hierbij? Hoe heb je vroeger problemen opgelost? Wat helpt om de communicatie met je vriend te verbeteren? Hoe ging dat vroeger? Mss kan je je vrienden/ouders hier wat meer bij betrekken en op hen een stukje terugvallen. Wees niet bang om hulp te vragen. Je hebt nogal wat beslissingen te maken en momenteel lijkt het allemaal één grote chaos. Eenders wat je dan uiteindelijk goed overwogen beslist, zal goed zijn. Het is immers jouw beslissing en als je erachter staat, komt het wel goed. Sluit je vriend niet buiten, hij heeft het hier ook moeilijk mee. Probeer het samen aan te pakken. Veel succes!

Je had wat beter na moeten denken voordat je zwanger werd. Nu lijkt me -afgaande op je verhaal- abortus de meest logische en humane keuze

Hoi,

Ik heb even getwijfeld, maar wil toch ook even reageren omdat mijn situatie veel overeenkomt met die hier wordt beschreven. Ik werk fulltime en mijn vrouw ook (heeft een eigen bedrijf) Ik heb nu een zoontje van 2 en een half en ze is nu weer 6 maanden zwanger. Ze heeft een vreselijk rukhumeur de laatste tijd en er is dus thuis altijd wel wat. Ik word daar zelf ook niet vrolijk van. Soms hoeft het van mij ook niet allemaal meer zo nodig. MAAR als ik thuiskom en mijn zoontje komt vrolijk en blij aan papa hangen en vanalles vertellen en laten zien, dan denk ik Je kan dat mannetje toch niet met ma zomaar in de steek laten? Onze eerste kwam ook eerder dan gepland, maar we hebben er samen voor gekozen en waar je aan begint dat moet je afmaken. Het is te simpel om te denken Ik heb het lastig dus ik stop er maar mee zeker met relaties, kinderen en huisdieren (levende wezens) bijt je gewoon door en doe je wat water bij de wijn samen. Dan is het leven soms idd kut, maar als je er samen voor gaat kom je er samen veel sterker uit en dat is dan weer heel positief. Dus opgeven is voor zwakkelingen hoe moeilijk het soms ook gaat

vrgr Henry

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 14:31 schreef henry_101 het volgende:
Dus opgeven is voor zwakkelingen hoe moeilijk het soms ook gaat

Hm, dat ben ik niet met je eens. Als TS er niet werkelijk voor gaat, met haar hele hart, dan doe je een kindje (zwaar!) tekort imo.

En voor jou Henry, sterkte met je hormonster!

quote:

Op donderdag 1 februari 2007 23:59 schreef MinderMutsig het volgende:
Ze geeft hem toch overduidelijk een keus in het geheel, het enige waar ze echt een punt van maakt is dat ze hem niet meer wil. Hij mag de uiteindelijke keus maken of het kind er komt of niet. Behoorlijk schappelijk aangezien zij 9 maanden met die dwerg in haar lijf moet lopen.

Ach, welnee, da's toch helemaal geen eerlijke keus? Om het maar eens even hard te zeggen: als madam zich bedenkt kan zij lekker het kind houden en heeft ze de 30 weken hierna lekker gratis op zijn zak geteerd.

Wat een treurige bende.

Pfff, toelatingsexamen voordat iemand vruchtbaar wordt klinkt steeds beter .

Paps en mams kunnen niet eens met elkaar praten, en die gaan dan een kind opvoeden?
Sta het maar af ter adoptie en ga je dan jaren kut voelen omdat je je kind weggedaan hebt

marktplaats.nl

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 18:43 schreef Queen_Bee het volgende:
Paps en mams kunnen niet eens met elkaar praten, en die gaan dan een kind opvoeden?
Sta het maar af ter adoptie en ga je dan jaren kut voelen omdat je je kind weggedaan hebt

of jij adopteert 'em. heb je ook wat te doen.

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 18:48 schreef SlimShady het volgende:

[..]

of jij adopteert 'em. heb je ook wat te doen.

Iets over kant en een wal

TS, je klinkt nu al aardig gespannen en als je op dit tempo doorgaat ga je echt keihard over de kling. Vergeet niet dat de meeste mensen voor ze echt overspannen raken meestal nog wel een periode hebben dat het ogenschijnlijk redelijk lijkt te gaan maar dat de enige reden daarvoor is dat ze ondertussen alleen nog maar over taakgerichte zaken nadenken en zoveel mogelijk emoties uitgeschakeld hebben.

Ten eerste, je bent (nog steeds) zwanger, en naar ik begrijp al 10 weken. Ik neem aan dat als je het kind niet had willen hebben je er voor had gezorgt dat je veilig vrijt en mocht het dan nog mis gaan kan je altijd kiezen voor abortus of een overtijdsbehandeling maar dan had je denk ik niet ruim 10 weken gewacht toch? En dat je relatie misschien niet over rozen gaat, ook daar is een mouw aan te passen. Ik ken zat vrouwen die zelf hun kind opvoeden zonder partner. Je zal niet de eerste zijn. Maar ik krijg het idee dat je liever een carriere ambieert dan nu al moeder zijn, wat ik op kan maken uit je post. Toch kan je het prima combineren hoor en als het huishouden een rommeltje is nu, voor je kind er is, moet je eens kijken hoe het is als je een kind hebt. Je mag best wel eens een dagje niet orpuimen hoor. Tijd voor elkaar nemen is misschien ook een keertje handig.

Maar om met 10 weken zwangerschap als nog abortus te doen........................als je het echt niet had gewild had je het vast al eerder gedaan.

En nog even na aanleiding van de post van Moonah.

Het is heel normaal dat een relatie ook veranderd wanneer de vrouw zwanger wordt/is of als ze bevallen is. Je bent in ene moeder, hebt andere verantwoordelijkheden (geldt overigens ook voor de vader) en je relatie veranderd hierdoor ook. Had je eerst nog tijd om iedere avond lekker samen op de bank een filmpje te kijken of ieder weekend te gaan stappen, dan heb je nu een kind dat gevoed wil worden op de meest onchristelijke tijden, wat absoluut niet bevordelijk is voor je humeur. Darmkrampjes, door komende tandjes, kinderziektes etc. En soms voel je je meer moeder dan vrouw/vriendin van....X.. En soms denk je inderdaad, klim in de hoogste boom die er te vinden is en rot op want je rot kop staat me nu niet aan wanneer je man aandacht wil of misschien vergeten is om de vuilnis buiten te zetten maar door dat je nu een kind heb, moet je er samen proberen uit te komen. Succes anyway

Ik denk dat ze in de resterende tijd maar eens moeten gaan leren communiceren ed als ze t kind houden. En dan kan het allemaal nog best mooi worden

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 18:59 schreef Queen_Bee het volgende:

[..]

Iets over kant en een wal

je hebt het meegemaakt?
nee, think not. je blijft mysterieus...

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 22:04 schreef SlimShady het volgende:

[..]

je hebt het meegemaakt?
nee, think not. je blijft mysterieus...

Ik ben blij dat ik niet zoals TS ben, dus dit heb ik niet meegemaakt

Je zegt niet duidelijk dat je zwangerschap een ongelukje is maar iets vroeger als de planning was. Het feit dat je je vriend voor de keuze stelt: Of een abortus of hij mag het kind houden, geeft al aan dat het kind totaal niet gewenst is door jou.

Omdat het je planning in de war schopt? Omdat je je relatie niet ziet zitten?

Het is te triest voor woorden dat jullie op Fok jullie relatieproblemen gaan uitvechten. Ga eens een face 2 face gesprek met elkaar aan. Kijk of er überhaupt nog iets aan jullie relatie te redden valt. Zo niet, dan moet je een keuze maken of je het kindje wilt houden of niet. Als jullie relatie nog wel te redden valt moet je duidelijke afspraken maken en kijken wat de mogelijkheden zijn wat betreft je afstuderen.

Anyway succes.

Ik ken een aantal ouderloze paren die TS best in huis zouden willen nemen en haar van kost&inwoning willen voorzien tot het kindje geboren is.

Iedereen blij:

1. TS is van dr kind af
2. vriendje is van madame egocentrum af
3. Ouderloos paar heeft een kind

quote:

Op vrijdag 2 februari 2007 21:41 schreef Faja-Lobi het volgende:
...maar dan had je denk ik niet ruim 10 weken gewacht toch?

Tien weken gerekend vanaf de eerste dag van de laatste cyclus. Dus bevruchting in de tweede week, week vier overtijd, week vijf zwangerschapstest. Ze heeft geen tien weken gewacht, maar vijf.

quote:

Maar om met 10 weken zwangerschap als nog abortus te doen........................als je het echt niet had gewild had je het vast al eerder gedaan.

Ze wilden samen (wat verder in de toekomst) een kind, het is alleen een beetje eerder dan gepland. En precies in een periode dat TS al tegen overspannen aan hikt. Daardoor staat de relatie onder druk en niets is meer zoals het was.
Gevolg: irrationele uitspraken uit wanhoop.

Niet bedoeld als verdediging, maar een beetje situatieschets.