Econoom Friedman op 94-jarige leeftijd overleden

Slecht nieuws. We zijn one of the good guys verloren. RIP.

Kan iemand dat vreselijke anglicisme uit de TT even verwijderen?

Economist. Pfrrt.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 19:30 schreef Lyrebird het volgende:
Slecht nieuws. We zijn one of the good guys verloren. RIP.

Inderdaad. Maar zijn ideeën zullen voortleven!

quote:

Op donderdag 16 november 2006 19:17 schreef buachaille het volgende:
Uiteraard is de BBC er weer als eerste bij: http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/6156106.stm
[..]

Dat laatste heb ik met dhr. Friedman gemeen. Gefeliciteerd met het bereiken van die mooie leeftijd en RIP voor de nabestaanden.

RIP, 1 van mijn grote helden.

Mooie leeftijd, 94.

Interview ten tijde van enorm groeiende overheden

94 is inderdaad een mooie leeftijd, dat kunnen er niet veel zeggen. Maar laten we Friedman vooral bedanken voor die prachtige stapel economische werken die hij heeft achtergelaten.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 22:42 schreef knowall het volgende:
Ik dacht dat'ie al lang dood was.

Zijn dood is trouwens wel weer een sterk voorbeeld van marktfalen; hij had meer vraag naar leven dan dat er aanbod was.

Jouw IQ is trouwens een vorm van overheidsfalen. Iedereen wilde hetzelfde hebben en je bent niet meer dan gemiddeld toebedeeld.

Matig zeg.

Oi, EW, sinds wanneer is 'economist' een nederlands woord? Is 'n economist zoiets als een bloemist?

Zucht, economie, de enige wetenschap waarin 30 jaar oude denkbeelden van een bejaarde guru nog steeds toonaangevend zijn ;-)

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:10 schreef Freeridert het volgende:
Zucht, economie, de enige wetenschap waarin 30 jaar oude denkbeelden van een bejaarde guru nog steeds toonaangevend zijn ;-)

Newton stamt al uit 1600 hoor. En laten we Archimedes niet vergeten, 200 voor Christus. En voor wat betreft wiskunde wordt het er al niet veel beter op.

Wat me regelmatig bevreemdt is dat mensen die veel waarde hechten aan sociologische studies er juist steeds op wijzen dat economie geen exacte wetenschap is.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:19 schreef ExtraWaskracht het volgende:
Wat me regelmatig bevreemdt is dat mensen die veel waarde hechten aan sociologische studies er juist steeds op wijzen dat economie geen exacte wetenschap is.

eh, de sociologen zijn nog steeds pissig op de economen dat ze door de invloed van de economen geen kwalitatieve dieptestudies meer mogen maken in de rosse buurten.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:33 schreef gronk het volgende:

[..]

eh, de sociologen zijn nog steeds pissig op de economen dat ze door de invloed van de economen geen kwalitatieve dieptestudies meer mogen maken in de rosse buurten.

Waar heb jij het over?

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:37 schreef ExtraWaskracht het volgende:

[..]

Waar heb jij het over?

In vroeger tijden had je grofweg twee stromingen onder sociologen: de kwalitatieven en de kwantitieven. De eerste schreven fantastische verhalen over hoe de maatschappij in elkaar stak, aan de hand van literatuuronderzoek, eigen observaties, buurtinterviews en meer van dat soort dingen. Helaas waren dat soort studies nogal eens gekleurd door de politieke waan van de dag.
De laatste categorie probeerde met behulp van statistiek, enquetes, cohortstudies en registraties hetzelfde te doen. Het idee was en is dat dat laatste 'wetenschappelijker' is, en dus betere, eenduidigere resultaten geeft, terwijl de eerste manier van werken te subjectief is door een te grote invloed van de persoonlijke mening van de onderzoeker.

De pest is natuurlijk dat je vaak kijkt naar allerlei samenhangende effecten ('verdienen turkse oudere mannen nou zo weinig omdat ze 'n lage sociaal-economische status hebben,of komt 't ergens anders door?'), die je maar heel moeilijk uitelkaar kan trekken. Dus die kwantitatieve aanpak heeft ook zo z'n grenzen. En da's ook wat de sociologen zeggen. Pure kinnesinne

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:51 schreef gronk het volgende:

Die mag je in je zak steken.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:51 schreef gronk het volgende:
In vroeger tijden had je grofweg twee stromingen onder sociologen: de kwalitatieven en de kwantitieven. De eerste schreven fantastische verhalen over hoe de maatschappij in elkaar stak, aan de hand van literatuuronderzoek, eigen observaties, buurtinterviews en meer van dat soort dingen. Helaas waren dat soort studies nogal eens gekleurd door de politieke waan van de dag.
De laatste categorie probeerde met behulp van statistiek, enquetes, cohortstudies en registraties hetzelfde te doen. Het idee was en is dat dat laatste 'wetenschappelijker' is, en dus betere, eenduidigere resultaten geeft, terwijl de eerste manier van werken te subjectief is door een te grote invloed van de persoonlijke mening van de onderzoeker.

De pest is natuurlijk dat je vaak kijkt naar allerlei samenhangende effecten ('verdienen turkse oudere mannen nou zo weinig omdat ze 'n lage sociaal-economische status hebben,of komt 't ergens anders door?'), die je maar heel moeilijk uitelkaar kan trekken. Dus die kwantitatieve aanpak heeft ook zo z'n grenzen. En da's ook wat de sociologen zeggen. Pure kinnesinne

Ik snap je punt echt niet. Er zijn nog steeds een hoop sociologen die juist de "kwantitatieve" aanpak kiezen. Je maakt bovendien niet duidelijk waarom het ene of het andere 'wetenschappelijker verantwoord' zou zijn.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 00:03 schreef ExtraWaskracht het volgende:

Joh, laat maar zitten. Ik heb geen zin om een ellenlang verhaal in te gaan tikken als 't hoogstwaarschijnlijk toch niet begrepen wordt omdat de andere partij op een totaal andere golflenge zit, en ik eigenlijk al een half uur eerder in bed had willen liggen.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 00:13 schreef gronk het volgende:

[..]

Joh, laat maar zitten. Ik heb geen zin om een ellenlang verhaal in te gaan tikken als 't hoogstwaarschijnlijk toch niet begrepen wordt omdat de andere partij op een totaal andere golflenge zit, en ik eigenlijk al een half uur eerder in bed had willen liggen.

Jammer.

RIP Milton. Grote jongen onder de economen met zn kritiek op Keynes.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 23:51 schreef gronk het volgende:
De pest is natuurlijk dat je vaak kijkt naar allerlei samenhangende effecten

Vroeger hadden ze nog geen SPSS

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 00:50 schreef Napalm het volgende:
Vroeger hadden ze nog geen SPSS

Komt nog bij dat een econoom die goede kennis heeft van wiskunde en statistiek geen SPSS nodig heeft om zijn onderzoek heel precies uiteen te kunnen rafelen, al dan niet in samenwerking met een econometrist. Verder moet je natuurlijk geen conclusies gaan trekken die je niet kunt trekken, maar dat geldt voor zowel sociologen als economen.

Triest.

Ik ben meer een aanhanger van John Keynes. Geld moet rollen, en de overheid mag daarbij een handje meehelpen. Aan marktwerking en zuinigheid gaan we allemaal ten onder. Friedman's ideeen hebben de ellende van Thatcher en Reagan teweeggebracht. Beide figuren zijn inmiddels geschiedenis. Friedman nu ook.

We vergeten maar even dat de ideeën van Keynes volledig achterhaald zijn.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 03:28 schreef Finder_elf_towns het volgende:
We vergeten maar even dat de ideeën van Keynes volledig achterhaald zijn.

Die van Friedman meer.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 03:35 schreef SpaRood het volgende:

[..]

Die van Friedman meer.

Wat een onzin! Ga toch lekker je moeder pesten, joh.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 04:56 schreef Finder_elf_towns het volgende:

[..]

Wat een onzin! Ga toch lekker je moeder pesten, joh.

ik vind het niet achterhaald en nu de zandbak in jij.

Waar heb je het over en vooral wat voegt het toe?

Het is onzin natuurlijk, maar een -gezichtje nodigt natuurlijk niet uit tot een echte discussie.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 05:17 schreef Finder_elf_towns het volgende:
Het is onzin natuurlijk, maar een [afbeelding]-gezichtje nodigt natuurlijk niet uit tot een echte discussie.

excuus, ik had niet gelezen waarop jij reageerde,
Maar zo achterhaald zijn al zijn ideeen toch niet?!!

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 00:50 schreef Napalm het volgende:
Vroeger hadden ze nog geen SPSS

Als je een stevige colineariteit hebt tussen je doelvariabelen kun je SPSS gebruiken wat je wilt, maar dan kun je toch geen conclusies trekken.

[ Bericht 1% gewijzigd door gronk op 17-11-2006 08:42:34 ]

Een van de twee grootste economen van de afgelopen eeuw(*) heeft de wereld verlaten die hij naar zijn eigen beeld heeft getracht te hervormen, op economisch gebied althans, en wat hem deels gelukt is.

Als eerbetoon een foto van vader en zoon Friedman

(had deze foto al in andere topic gepost, maar die is gesloten)

(* = die andere was uiteraard F.A. Hayek)

Meer info:

Vrijspreker.nl
Wikipedia (nl)
Friedman Foundation

Nieuwsberichten:

Volkskrant
Elsevier
NOS Journaal
NRC Handelsblad
NU.nl

Engelstalig

Ludwig von Mises Instituut > Milton Friedman
Cato Instituut > Milton Friedman
David D. Friedman (zoon van) - website
David Friedman's weblog - weblog

Friedman

Een van de weinige mensen die me echt aan het denken heeft gezet over de overheid, markt e.d.

Ook een fantastisch persoon om te zien op tv tijdens debatten enzo. Hoe mooi kalm hij altijd bleef en werkelijk waar nooit onder tafel werd geluld.

Mooi contrast met recente politieke debatten.

De reden dat de dood van friedman mij toch enigszins raakte komt denk ik omdat de man mij op economisch gebied de ogen geopend heeft.
Tijdens mijn schooltijd had ik wel een bepaald beeld van wat economie zou moeten zijn, maar dan staat er zo'n biologies onbespoten voedsel vegeterende geitenwollensok voor de klas je dingen uit te leggen die totaal ingaan tegen het beeld wat ik van economie had: Meer overheidsbemoeienis, meer regels, gelijke verdeling van welvaart en meer van die bullshit.In die tijd viel ook de muur en storte de USSR uit een. Wij allemaal blij, maar gaat die achterlijke geitenwollensok vervolgens verkondigen dat het communisme wel had gewerkt als de hele wereld communisties was geweest. How low can you go?
Uit eindelijk las ik een boekje van Friedman waardoor ik het kapitalistische vuur weer terug kreeg dat ik als kind had. Toen besefte ik dat ik altijd al gelijk had, en die linkse rakkers met hun modelletjes van Keynes zaten gewoon fout.
Dus nogmaals, hulde aan Friedman!

Op Youtube staan veel filmpjes van/met Milton Friedman

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 00:24 schreef Karzeuler het volgende:
De reden dat de dood van friedman mij toch enigszins raakte komt denk ik omdat de man mij op economisch gebied de ogen geopend heeft.
Tijdens mijn schooltijd had ik wel een bepaald beeld van wat economie zou moeten zijn, maar dan staat er zo'n biologies onbespoten voedsel vegeterende geitenwollensok voor de klas je dingen uit te leggen die totaal ingaan tegen het beeld wat ik van economie had: Meer overheidsbemoeienis, meer regels, gelijke verdeling van welvaart en meer van die bullshit.In die tijd viel ook de muur en storte de USSR uit een. Wij allemaal blij, maar gaat die achterlijke geitenwollensok vervolgens verkondigen dat het communisme wel had gewerkt als de hele wereld communisties was geweest. How low can you go?
Uit eindelijk las ik een boekje van Friedman waardoor ik het kapitalistische vuur weer terug kreeg dat ik als kind had. Toen besefte ik dat ik altijd al gelijk had, en die linkse rakkers met hun modelletjes van Keynes zaten gewoon fout.
Dus nogmaals, hulde aan Friedman!

Jou verhaal had het mijne kunnen zijn.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 00:24 schreef Karzeuler het volgende:
De reden dat de dood van friedman mij toch enigszins raakte komt denk ik omdat de man mij op economisch gebied de ogen geopend heeft.
Tijdens mijn schooltijd had ik wel een bepaald beeld van wat economie zou moeten zijn, maar dan staat er zo'n biologies onbespoten voedsel vegeterende geitenwollensok voor de klas je dingen uit te leggen die totaal ingaan tegen het beeld wat ik van economie had: Meer overheidsbemoeienis, meer regels, gelijke verdeling van welvaart en meer van die bullshit.In die tijd viel ook de muur en storte de USSR uit een. Wij allemaal blij, maar gaat die achterlijke geitenwollensok vervolgens verkondigen dat het communisme wel had gewerkt als de hele wereld communisties was geweest. How low can you go?
Uit eindelijk las ik een boekje van Friedman waardoor ik het kapitalistische vuur weer terug kreeg dat ik als kind had. Toen besefte ik dat ik altijd al gelijk had, en die linkse rakkers met hun modelletjes van Keynes zaten gewoon fout.
Dus nogmaals, hulde aan Friedman!

Precies.

quote:

Op donderdag 16 november 2006 21:39 schreef ExtraWaskracht het volgende:
Mooie leeftijd, 94.

Interview ten tijde van enorm groeiende overheden

Waar is de worship smiley?

Wat een briljante geest. Geniaal, die man. RIP en dat zijn ideeen de linkse gekken en megalomane overheden mogen overleven.

quote:

You see, I think there's been one underlying basic fallacy in this whole set of Social Security and Welfare measures. And that is the fallacy -- this is at the bottom of it -- the fallacy that it is feasible and possible to do good with other people's money. Now, you see that fallacy -- that view -- has two flaws. If I want to do good with other people's money I'd first have to take it away from them. That means that the welfare state philosophy of doing good with other people's money, at its very bottom, is a philosophy of violence and coercion. It's against freedom, because I have to use force to get the money. In the second place, very few people spend other people's money as carefully as they spend their own. Let me take this down to the situation of New York City right now. About six or seven or eight years ago -- I've forgotten when it was -- John Kenneth Galbraith, in an article he wrote in The New York Times Magazine Section, said, there are no problems in New York City that would not be solved if the New York City budget were twice what it is now. Now, the New York City budget has since then something like tripled. And all the problems are worse. Why? Because the fact is, it's a confusion to identify the City with the people. The New York City's budget is higher, but that means that the people of New York have less to spend. It's only been transferred from people individually to the City. Now, who spends the money more carefully -- the City civil servants or people who are spending their own money? Now, of course, you may say to me, but when the City spends the money, it'll go for the good things, and so even half of it is wasted, it's better off. But that's nonsense. City civil servants and others are just like the rest of us. We're all of us interested in pursuing our own objectives. The label again on the bottle may be welfare or health or education. But you have to look at all of the places where it drops off en route to going there. There are lots of other things that can be accomplished under those titles, and the fact is that no more -- no larger a fraction of the money the City spends goes to good things.

OMG Zo waar, zo waar... en toch zitten we met enorme megalomane overheden opgescheept die jaar in jaar uit meer opslokken

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 00:57 schreef dvr het volgende:
Op Youtube staan veel filmpjes van/met Milton Friedman

Is dat zo? Dan ga ik binnenkort eens even op zoek

Hij is een visionair, en hij heeft nog steeds groot gelijk. Zijn ideeen staan als een huis. De overheid is inefficient en dat is eigenlijk niet eens zo erg, want overheidsbemoeienis levert sowieso niets op.

quote:

Op zondag 19 november 2006 04:32 schreef gelly het volgende:
Tjee, als economie een exacte wetenschap was dan kon je waarde hechten aan theoriëen zoals Friedman ze had. Jammer dat zo'n man z'n hele leven in een illusie gestoken heeft.

Ja, doodzonde als de nalatenschap van zo'n briljante persoon na een lang en arbeidzaam leven van geen enkele waarde blijkt te zijn. Smith, Mill, Marx, Keynes en nu die Friedman weer.. stuk voor stuk lang vergeten en van geen enkele betekenis geweest. Het stemt je wel eens moedeloos.

quote:

Op zondag 19 november 2006 04:32 schreef gelly het volgende:
Tjee, als economie een exacte wetenschap was dan kon je waarde hechten aan theoriëen zoals Friedman ze had. Jammer dat zo'n man z'n hele leven in een illusie gestoken heeft.

Wat bedoel je? Er is geen som voor nodig om door te hebben dat Friedman het bij het juiste eind had.

quote:

Op zondag 19 november 2006 04:32 schreef gelly het volgende:
Tjee, als economie een exacte wetenschap was dan kon je waarde hechten aan theoriëen zoals Friedman ze had. Jammer dat zo'n man z'n hele leven in een illusie gestoken heeft.

Alle niet-exacte wetenschap is onzin ?

en dat voor iemand die andere "arrogante kwakballen" durft te noemen. Beetje pot verwijt de ketel..

quote:

Op zondag 19 november 2006 04:51 schreef dvr het volgende:
Ja, doodzonde als de nalatenschap van zo'n briljante persoon na een lang en arbeidzaam leven van geen enkele waarde blijkt te zijn. Smith, Mill, Marx, Keynes en nu die Friedman weer.. stuk voor stuk lang vergeten en van geen enkele betekenis geweest. Het stemt je wel eens moedeloos.

Wat is er mis met Smith, Mill en Friedman?


Overigens staat een hoop van Keynes ook nog als een huis. Dat moet je vergelijken met fundamenteel onderzoek; niet rechtstreeks toepasbaar maar wel de basis voor andere zaken..

[ Bericht 17% gewijzigd door Napalm op 19-11-2006 15:07:40 ]

quote:

Op zondag 19 november 2006 14:01 schreef Napalm het volgende:

Wat is er mis met Smith, Mill en Friedman?

Helemaal niets, ze behoren tot de belangrijkste denkers uit de westerse geschiedenis en hun ideeën hebben talloze politieke beslissingen geinspireerd of beinvloed. Ik ergerde me aan het oneigenlijke argument van Gelly die aan de betekenis van Friedman wilde afdoen omdat economie geen wetenschap zou zijn. Hoe ziekelijk dogmatisch links moet je zijn om zo'n argument te gebruiken? Ik ben benieuwd wie Gelly's helden op het gebied van de maatschappijinrichting zijn, en of hun wetenschappelijke gehalte die test wél doorstaat.

Mao, Stalin, Halsema, Reuzeluller...

Friedman is een hypocriete liegende basterd.
Reducing government, year right met hem als adviseur van Reagan werd de US government veeel groter.

quote:

Op maandag 20 november 2006 22:51 schreef digitaLL het volgende:
Friedman is een hypocriete liegende basterd.
Reducing government, year right met hem als adviseur van Reagan werd de US government veeel groter.

Hij was slechts adviseur, geen beleidsmaker.

quote:

Op maandag 20 november 2006 22:51 schreef digitaLL het volgende:
Friedman is een hypocriete liegende basterd.
Reducing government, year right met hem als adviseur van Reagan werd de US government veeel groter.

hij adviseerde Reagan, dat wil niet zeggen dat Reagen al zijn advisen ook uitvoert. Volgens mij waren er nog meer adviseurs naast friedman.

Verder groeit de US government met elke wisseling van partij.

Is Thomas Friedman, van the world is flat, zijn zoon?

quote:

Op woensdag 22 november 2006 21:15 schreef Bolter het volgende:
Is Thomas Friedman, van the world is flat, zijn zoon?

Nee, David Friedman is zijn zoon.

quote:

Op woensdag 22 november 2006 21:21 schreef NewOrder het volgende:

[..]

Nee, David Friedman is zijn zoon.

Maar geen familie oid?

quote:

Op woensdag 22 november 2006 21:22 schreef Bolter het volgende:
Maar geen familie oid?

Volgens mij niet.

quote:

Op woensdag 22 november 2006 21:32 schreef NewOrder het volgende:

[..]

Volgens mij niet.

Nah, bedankt! Was ik benieuwd naar.

Die gitarist van Megadeth heette volgens mij ook Friedman van de achternaam

familie? :0

Uit National Review:

Economist on a White Horse
How Milton Friedman saved the world

JOHN O’SULLIVAN

‘There is but one event, but that is an event for the world — Burke is dead!” wrote Canning, the Tory wit and future prime minister, to a diplomat friend who had asked for the latest news. “He is the man that will mark this age . . . to all time.”

It would be no exaggeration to say the same of Milton Friedman, who died this November. The Age of Friedman began approximately in 1979–80 when his disciples, Margaret Thatcher and Ronald Reagan, took power in Britain and America — the two great centers of world economic thinking — and began to apply his ideas. It was entrenched more widely following the discrediting of planned socialist economies in the late 1980s and the consequent spread of anti-inflationary and free-market solutions throughout the First, Second, and Third Worlds. And the Age of Friedman will continue until some new economic ills emerge that require a new diagnosis from a new theoretician.

By the time of his death Friedman’s victory was more or less complete, as the respectful obituaries even in staunchly liberal newspapers conceded. But the campaign to establish (or revive) his classical-liberal ideas had been hard and long, beginning in the late 1940s when he joined the economics faculty of the University of Chicago and not glimpsing success until the late 1970s. Indeed, in a development that would have delighted a Gibbon or an Evelyn Waugh, Richard Nixon declared that “we are all Keynesians now” at the very moment when the Age of Keynes, Friedman’s great theoretical antagonist, was drawing visibly to its close.

Friedman’s antagonism was entirely theoretical. Though he was to replace Keynes as the dominant influence on world economics, he admired the great English economist. He submitted his first theoretical paper to Keynes’s Economic Journal. (Keynes rejected it.) As late as 1974 he described Keynes’s General Theory as “a great book, at once more naive and profound than ‘Keynesian economics.’” William Coleman of the Australian National University rightly describes this remark as “marvelously apposite.” For the edifice of Keynesianism that Friedman eventually brought down was both massively imposing and crucially flawed. A caricature on the 1970 paperback cover of Keynes and After by Michael Stewart brilliantly captured the imposing nature of Keynesian orthodoxy at its summit. It showed the Sage relaxing in an armchair. Behind him was a graph showing high unemployment until it disappeared behind his right shoulder and then showing low unemployment as it emerged from behind his left thigh. Before Keynes, you see, we had suffered from joblessness and slumps; after him, we enjoyed prosperity and a low, stable rate of unemployment. Q.E.D.

This picture expressed more than an economic theory; it summed up an entire moral and political outlook called social democracy. For the economic theory underpinning this success presupposed that government had the principal role in running the economy through macroeconomic policy. When the economy was in danger of inflationary “overheating,” government would reduce spending and raise taxes; when it was moving into recession or deflation, government would pump money into the economy through tax cuts and spending programs. Deficits would stimulate us out of slumps; surpluses would cool down inflation. This administrative balancing act was the magic that would enable a modern economy to grow permanently without suffering the exaggerated slumps and inflationary fevers that had previously characterized capitalism.

To be fair, the theory was never actually applied as Keynes had prescribed. Postwar Britain, where Keynes was a secular saint, ran deficits consistently even though most of the time its economy was booming modestly. Keynesians were far more opposed to unemployment than to inflation and they had adopted Keynesian economics in part because it justified a dominant role for government. Keynes himself was well aware that this risked igniting inflation. At a meeting in Cambridge, he told his friend and critic Friedrich von Hayek that he intended to correct his followers’ errors when he had the time. He died shortly afterwards with the Keynesians still uncorrected.

For a time Keynesian economics worked as smoothly as the caricature suggested. But the fundamental flaw was lying in wait. Keynesians taught that inflation and unemployment were opposites: The more you had of one, the less you had of the other. Given this choice, they preferred to maintain full employment by running a continuing mild inflation through a lax monetary policy that accommodated wage and price hikes. Friedman challenged this view. He pointed out that a monetary stimulus could produce only a temporary rise in production (and so fall in unemployment). Once people realized that the value of their money was falling under even mild inflation, they would build expected future inflation into wage demands and price hikes. Inflation would then accelerate further, unemployment would rise too, and eventually the economy would be disrupted as the signaling effect of prices was destroyed in a hyper-inflationary crisis. He outlined this revolutionary analysis in his 1970 lecture “The Counter-Revolution in Monetary Theory.”

In the mid-1970s, Friedman was proved right. An “impossible” combination of inflation and unemployment — dubbed “stagflation” by liberal economist Paul Samuelson — spread throughout the industrial world. Among its victims were President Carter in the U.S. and Britain’s Labour prime minister, James Callaghan. An American “misery index” of 21 percent and Britain’s similar “winter of discontent” ensured that they were replaced by Ronald Reagan and Margaret Thatcher. Both were admirers and friends of Friedman. And these two leaders embarked on economic policies, broadly inspired by his theories, that have given their countries a quarter century of fast economic growth interrupted only by two short and shallow recessions in the U.S. and one deeper recession in the U.K.

Their success was achieved in part because they followed Friedman’s broad recipe for slaying the dragon. Not always precisely — Friedman once said that monetarism in Britain was “whatever Margaret Thatcher did.” But they got the essentials right: Restrain the rise in money and prices would stop rising. When that happened, the supply side of the economy — its manufacturers, service-providers, and other producers — would no longer be plagued by monetary instability. They would then be better able to plan and produce for the future. Friedman’s prescription for monetary policy proved to be as correct as his prediction of stagflation. Inflation fell steadily and stabilized at a low annual level in both countries and throughout the world. The period since 1980 has been the Age of Friedman economically as the period from 1945 to 1975 was the Age of Keynes.

THE CHARACTER OF AN IDEA
How did Friedman do it? Naturally, we should not overlook the trivial fact that his economic ideas were correct. That is a great advantage if your aim is to increase human wealth and happiness. Usually, however, the mere correctness of policies is not sufficient for their adoption. Friedman’s ideas had to overcome a vast residue of intellectual and political hostility to classical liberalism on both left and right. His views were seen and scorned as “flat-earth economics” in the 1950s and 1960s. He overcame these obstacles for three reasons.

First, he was an accomplished statistician who got the technicalities right. Friedman had the skills — and, together with collaborators such as Anna Schwartz, he did the work — to overcome objections through sheer weight of evidence. Other able economists from the classical-liberal tradition — notably, Hayek, Lionel Robbins, and William Hutt — had developed early critiques of Keynes that in retrospect look powerful and prescient. But their arguments, unfashionable at the time, were simply ignored. Friedman escaped their fate by compelling agreement. If you were disagreeing with him, you were disagreeing with the facts he had assiduously and scrupulously assembled. And when the future facts of his stagflation prediction were confirmed, that settled the matter.

Second, as a debater he was brilliant, fearless, and charming. He won converts in the most surprising places. In a recent article on the late Ralph Harris, I cited the occasion in London when Milton was so fiercely cross-examined by Peter Jay of the London Times that Ralph felt obliged to apologize. Milton said that no apology was necessary since Jay had not been rude. Besides, he added, Peter is clever; he’ll come over to our side of the argument. Less than a decade later, Jay wrote the crucial paragraph in the annual Labour-conference speech of Prime Minister Callaghan. It shocked his Labour audience, abandoned 30 years of official British Keynesianism, and embraced Friedmanite monetarism three years before Mrs. Thatcher came to power. That’s winning the debate.

Third, along with Hayek and a handful of others, Friedman helped to found the Mont Pelerin Society in 1947 to keep alive the classical-liberal tradition when it seemed lost in the postwar atmosphere of socialist inevitability. Over the years the MPS grew into a large and influential intellectual network that both supported and spread the ideas of its leading members. Thus, Friedman’s monetarism could rely for support on what Hayek called “second-hand dealers in ideas” in Europe and Asia when he promulgated them in the 1960s. Ralph Harris, for instance, was secretary of the MPS for many years; other members included Keith Joseph and Geoffrey Howe, leading members in the Thatcher governments. The counterrevolution in monetary economics had counterrevolutionaries in waiting around the world. Milton was in a minority, but he was not a lonely voice.

Once Friedman received the Nobel Prize in 1976, he became the principal public spokesman for free-market ideas. Other Nobel laureates disappear into the obscurity of a learned institution; he went on, with his wife Rose (also an accomplished economist), to become a television star through the series Free to Choose. The series was translated into several languages and seems to be showing somewhere in the world at any given moment. When Friedman met Queen Elizabeth, she said: “I know you. Philip is always watching you on the telly.”

He used this unique status to advocate, popularize, and often get adopted a series of public-policy reforms. These ideas were not always conservative, but they reflected a faith in markets and human freedom that equaled the faith of Keynesians in government action. As Allan Meltzer, his friend and fellow monetarist, points out, they include: ending the military draft, floating currencies, earned income tax credits, education vouchers, and drug liberalization. The first three have been adopted — floating currencies because a Friedman prediction (that the fixed-exchange-rate system of Bretton Woods would break down) was once again confirmed by events. Education vouchers are slowly making headway against the opposition of the teachers’ unions. Drug liberalization remains controversial. But few economists have had such success in persuading government to adopt specific policies — let alone to surrender some of its power in doing so.

Milton Friedman was an agnostic, like many of the great liberal thinkers, but he did not exhibit a contemptuous dismissal of religious belief. As Peter Robinson has revealed on National Review Online, Milton thanked him for his promise of prayer for his recovery. He appreciated the sentiment even if he doubted its efficacy. That was a response very typical of Milton’s general outlook. There was a balance, a sanity, a reasonableness, and a decency in him that bore some similarity to the peace of mind offered by deep religious faith. He seemed to be a cheerfully good man who needed neither the consolations of religion nor its restraints on malice.

On the website of the London Social Affairs Unit, William Coleman casts an interesting light on his sunny character:

Friedman’s psychological profile in general was congruent with the free market. The free market is brash, impolitic, competitive, utilitarian, and innovative. Friedman was brash, impolitic, competitive, utilitarian, and innovative. Yet while the free market — like Friedman — is tearless, it should also be allowed that the market, like Friedman, is neither rancorous nor vengeful. For all his unvarnished speech and pungent judgments, Friedman seemed to be without enmity or resentment. He got “along well personally” with Joan Robinson [the Keynesian economist]. He found Andreas Papandreou [the Greek socialist] to be “very helpful.” [Swedish socialist] Gunnar Myrdal was “awfully charming and intelligent.”
One might make the same point in a slightly different way: Friedman was one of those rare souls who seem to be untouched by Original Sin or at least by its more vicious aspects. To be sure, he was not humble. He could hardly avoid knowing that he was far cleverer than almost anyone he met and had greatly benefited the world by his work. But he approached both a mass television audience and a single nervous student with the same democratic respect. He assumed that they were capable of understanding his arguments and that, if he proved his case, they would respond honestly to it. He never despised opponents nor tried to deceive listeners with deliberate obscurity. And he bore the slanders of the 1970s Left with fortitude and astonishing good humor.

His friends will miss a cheerful companion, economics a great explorer, and the world a liberator. Rest in Peace.

Mr. O’Sullivan, an NR editor-at-large, is the author of the newly published The President, the Pope, and the Prime Minister: Three Who Changed the World.

Ik geloof dat the Shock Doctrine toch laat zien dat deze persoon niet louter lof mag ontvangen. Zeker geen Nobelprijs waard.

quote:

Op zondag 19 november 2006 14:48 schreef dvr het volgende:

[..]

Helemaal niets, ze behoren tot de belangrijkste denkers uit de westerse geschiedenis en hun ideeën hebben talloze politieke beslissingen geinspireerd of beinvloed.

Mmmm ja: Pinochet, Videla, Bush, Soeharto... allemaal prutsers en massamoordenaars

Wat is de shock doctrine? Ik heb net al mijn macro-economie boeken nagekeken maar het staat er niet in.