WOW-verslaving.

Ik ben absoluut met je eens dat het een groeiend probleem is maar ik denk dat een drugsverslaving toch net even iets anders is.

Om even duidelijk te maken wat een verslaving precies inhoud zodat er inhoudelijk zinnige reactie gegeven kunnen worden.

"Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon."

_{Bron : Wikipedia}

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 00:23 schreef Maanvis het volgende:

Daarom vind ik het niet veel anders dan als je bijvoorbeeld 4 avonden in de week met voetbal of tennis ofzo bezig bent en dat op een professioneel niveau speelt.

Dat is gelul, tuurlijk is het anders. Je communiceert op een hele andere manier met elkaar. Typen achter een beeldscherm of in het echt met mensen communiceren is wel degelijk een verschil. En besides that zijn er niet veel mensen die 4x per week aan het voetballen of tennissen zijn, mits ze er een prof. carriere op na willen houden.

quote:

Bij ons in het guild doen we er iig alles aan om mensen ook de kans te geven om een real life er op na te houden. Zo spelen we nooit op vrijdag of zaterdag, en is het voor niemand verplicht om op alle dagen te komen, zolang je maar duidelijk doorgeeft van tevoren of je wel of niet komt

Dat stukje zegt toch eigenlijk genoeg. Het feit dat jullie mensen 'een kans geven om een real life er op na te houden'. Dit moet toch vanzelfsprekend zijn? Waar leef je nou voor?

Correct me if I'm wrong, maar je kan niet alles met elkaar vergelijken. Ik heb niets tegen het spel zelf, alleen hoe sommige mensen het spelen....

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 00:34 schreef arneaux het volgende:
Om even duidelijk te maken wat een verslaving precies inhoud zodat er inhoudelijk zinnige reactie gegeven kunnen worden.

"Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon."

_{Bron : Wikipedia}

Volgens deze defenitie kun je dus mentaal afhankelijk worden van een gewoonte.

Klopt. En ik denk ook dat sommige gamers dat hebben. Dat ze niet kunnen slapen voordat ze 1 of ander poppeke ofzo verslagen hebben. Of ze een bepaald schild moeten hebben, of weet veel, een zwaard.

als een homie van mij aan dat spel verslaafd zou zijn zou ik hem verstoten of gewoon een drive-by uitvoeren

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 00:53 schreef 2609 het volgende:
als een homie van mij aan dat spel verslaafd zou zijn zou ik hem verstoten of gewoon een drive-by uitvoeren

wouw jij bent een echte vriend!

wat nou ik hoef gewoon geen matties die aan zo een gaar spel verslaafd zijn alleen sukkels zijn daaraan verslaafd

Mja, het engste van dit soort spellen is dat ze zich richten op de mensen die er veel tijd in stoppen. Bijvoorbeeld bij WoW kan je "rank 14 pvp" worden (ik zal niet uitleggen wat het is) waar je voor wordt beloond in items. Maar van wat ik heb begrepen moet je daarvoor een maand of 3 lang 16+ uur per dag spelen. Als je 2 a 3 dagen pauze neemt wordt dat al een probleem.
Bij een ander spel wat ik heb gespeeld (FFXI) was het zelfs dat na een tijdje het haast nodig was om 5 uur of meer uit te trekken voor de meest basic dingen in het spel. Zelf ben ik dan ook ermee gestopt als ik zoiets tegen kwam, maar ik heb genoeg zieke dingen van andere spelers gehoord. Bijvoorbeeld iemand die een jaar lang gemiddeld meer dan 8 uur per dag had gespeeld. Ook herinner ik me nog een verhaal van een andere speler die stopte omdat hij geen vrienden meer had en een schooljaar had weggegooid.
Ik heb ook eens een poll gezien op een FFXI website waaruit bleek dat ongeveer 10% van de spelers 12 uur of meer per dag speelden.

WoW is nu dan verreweg de meest succesvolle MMO die uit is, maar dit soort dingen komen al veel langer voor. Het is nu zelfs in China al zover dat dit spellen maar maximaal 4 uur per dag mogen worden gespeeld (daarna logt het spel zelf automatisch uit).

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 00:57 schreef 2609 het volgende:
wat nou ik hoef gewoon geen matties die aan zo een gaar spel verslaafd zijn alleen sukkels zijn daaraan verslaafd

Je weet tooogggggg!

quote:

Op dinsdag 18 juli 2006 22:10 schreef Pracissor het volgende:
Soms heb ik het idee, dat computerspel-verslavingen een groter sociaal probleem is, dan drugsverslavingen onder jongeren. Zijn jullie het daarmee eens? Gebaseerd op eigen ervaringen?

Jep, dit denk ik dus ook .. Ik dacht zo'n 4 jaar geleden al dat rond deze tijd computeren net zo werdt geboycott als bijvoorbeeld sigaretten etc. Echter dit valt nog redelijk mee ... In de toekomst zal er ZEKER meer informatie hierover vrijkomen, en ook zeker meer voorlichting, aangezien dit een veel groter probleem is als mensen verwachten ..

Jij noemt WoW. maar gewoon internet/computerverslaafd kan ook ... Het werkt ongeveer hetzelfde als drugs.. het zet je gedachten eventjes helemaal weg... Persoonlijk was ik redelijk verslaafd aan wiet, deed elke dag voor een aardig lange tijd een of meerdere jointjes kortroken .. Elke keer als ik me verveelde was het eerste wat ik dacht: ohh eventjes een jointje .. Ik denk dat enorm veel mensen hetzelfde hebben, maar dan met de computer.. Het is echter alleen wel zo dat de tijd vliegt als je achter een PC zit, en als je aan iets begint wil je het ook afmaken (nog eventjes deze site lezen, of een mailtje wegzetten.. Dat soort dingen).... Hierdoor is een computerverslaving misschien niet fysiek slecht voor je, maar inderdaad wel mentaal. Mensen gaan er steeds langer en langer achterzitten, en een avondje op de bank met je ouders op de bank ofzo zit er niet snel meer bij...

Persoonlijk vindt ik een computerverslaving pas erg als je sociale leven eronder gaat leiden.. Als je dus zoals ik zei niet meer bij je ouders gaat zitten, als je niet meer uitgaat omdat je een spelletje wilt doen op de PC .. En ik weet zeker dat er zat mensen zijn die dat doen, en vervolgens met een smoesje hun vrienden afzeggen...

Zoals ik al zei, op dit moment is er gewoon erg weinig informatie over, maar ik denk echt dat er met computers in de toekomst tog wel wat zal gaan veranderen. Er zal tog wat meer begeleiding moeten komen oid.

Ik vind dit soort dingen dus serieus eng. Iemand van mijn vorige opleiding was gewoon 2 weken niet op school gekomen+ zijn bijbaantje van 10 uur laten schieten zodat hij meer tijd heeft voor dat spel. Het is verder wel een normale jongen, dus ik heb het gevoel dat dit bij iedereen kan gebeuren die vatbaar is voor verslavingen.

quote:

Op dinsdag 18 juli 2006 22:18 schreef Guilin het volgende:

[..]

Hoezo dat nou weer? Nogmaals, dat ligt volledig aan de persoon. Waarom zou bij dit spel nou weer "de grens tussen fantasie en werkelijkheid" meer vervagen dan bij andere spellen of televisieprogramma's of wat dan ook?

Omdat bij dat soort spelen een virtuele wereld gecreerd wordt inclusief alles wat daarbij hoort; Sociale relaties, Liefdes relaties, Carriere maken, investeren in de toekomst, Doelen stellen en behalen, respect krijgen...enz

Dat is het verschil tussen dat soort spellen en TV programma's. Dit kan een "leven in een leven" worden. Oprah kijken niet....

Veel mensen die in het echte leven niet veel zijn, ZIJN iemand in dat spel. Een gerespecteerd lid van een sociaal netwerk dat ze in het echte leven misschien missen.

Ik speel het zelf niet, maar ik heb vrienden er totaal in op zien gaan.

WOW = Social Life Killer
Ik speel zelf ook wow en ik liet zowat alles aan de kant liggen om wow te spelen.
Het probleem is ook dat je zowiezo veel moet spelen om goed te kunnen worden.
Kben nu langzamerhand aan het afkicken ...

*mutters: Must get Full epics.....*

Tsja wat zal ik zeggen. ik heb zelf wow gespeeld en ben er enorm door gegrepen. alles maar dan ook alles vervaagd want wow wordt het leukste wat er is.

Ik heb een enorme vrienden groep en die konden zich niet voorstellen wat er gebeurde. Gelukkig ben ik wel een reeel iemand en kan ik er niet tegen als ik achter elkaar al mijn tijd aan 1 ding spendeer. Zo ook wow. Een aantal dingen liepen zo traag en irriteerde mij zo enorm dat ik er gewoon 4 weken mee gestopt was. daarna heb ik toch weer eeen avondje gespeeld, weer een paar weken meer tijd er in gestoken. Nu is mijn account gecancelled, ik ga niet met 30 graden binnen zitten, ik wil de zon in, genieten van mijn vrienden het lekkere weer en de mooie meiden buiten, en trust me daar kan geen schijt wow tegen op.

Deze winter pak ik het wel weer op, lekker voorop die regenachtige klote zondagen dat je je echt verveelt maar in de zon spelen... no way!

Maar het is verslavend, terugkijkend heb ik nog nooit zoiets mee gemaakt, ik heb nog nooit een spel gehad wat mij zo vast heeft gehouden en waar ik maar niet over uitgepraat raakte...

Ik heb die docu ook gezien , en schrok er wel van. Het joch kende de virtuele wereld van Wow beter dan zijn eigen buurt. Wat erger was, hij vond zijn virtuele 'ik' leuker dan zijn échte ik. Z'n zelfbeeld was dus compleet naar de knoppen, en dat op die leeftijd, dat kan eigenlijk nooit meer goed komen vrees ik. Die ouders snap ik ook niet. Puur gemakzucht om dat kind de hele dag achter de PC te plempen. Alsof er geen grijs gebied is tussen de hele dag op straat rondhangen tussen criminele hangjeugd en dit zeg.

Ik ken alleen maar aan dit spel verslaafde vrouwen?

Overigens kun je je afvragen of het zo erg is.. die lui die anders toch zonder vriendjes maar thuis zitten te rumikuppen met moeders of dat ze een leven opbouwen .. maar dan online?
Niet vergeten dat veel van die mensen in 't 'echte' leven toch de spot mee wordt gedreven (zoals in zoveel van die hippe treitertopics op Fok!, bravo!).. dan is een ultiem karakter in WOW bezitten misschien wel leuker dan het echte leven.. ? (los van de vraag wat je dan als je échte leven moet gaan zien.. )

Niet alleen contactgestoorde nerds spelen WoW, Nigelator...

Of het erg is? Tsja, helemaal tof lijkt het me niet, dit gedrag. Aan de andere kant denk ik dat deze mensen anders wel weer iets anders zouden vinden om 24/7 te doen, dus of dat nu WoW is of een ander spel, dat maakt dan ook weer niet uit.

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 09:39 schreef MaxPower het volgende:
Niet alleen contactgestoorde nerds spelen WoW, Nigelator...

Nee, maar dat zijn wel diegenen die je altijd op teevee ziet in die ernstige docu's. Er zullen weinig mensen zijn die een compleet sociaal leven hebben en dit permanent achterlaten voor 'n spelletje. Anders zijn het dan alsnog contactgestoorde nerds geworden lijkt me

Veel mensen denken dat je in dit soort gevallen verslaafd raakt aan de 'thrill' van de game. Ik heb zelf WoW behoorlijk intensief gespeeld, maar ik ben in die zin nooit verslaafd geweest.
Wel slokte het grote delen van mijn tijd op doordat een soort van plichtsbesef, het werd een baan ipv een game! Ik moest om half7 achter mijn pc zitten om met een groep medespelers op pad te gaan bijvoorbeeld, het was een sociale verplichting!

Ik heb ook best wat vrienden gemaakt tijdens het spelen. En dan kun je zeggen "vrienden? je kent ze alleen online", ja idd, ik ken ze alleen online, en misschien doen ze zich daar wel anders voor dan in het echt, maar voor mij zijn het nog steeds vrienden.

Het grappige is dat niemand zijn eigen verslaving erkent, wat het best wel weer moeilijk maakt. Toch zie ik om me heen dat diverse mensen er simpelweg te veel tijd in steken. Ik ben zelf al in de dertig maar heb een broer die 18 is en ook een MMORPG speelt. Hij woont nog thuis en het is dat moeders regelmatig de stekker eruit trekt anders zou hij er elke dag 6-8 uur achter zitten. Inmiddels is al duidelijk dat hij niets heeft gedaan op school en behoorlijk wat moet inhalen wat waarschijnlijk niet gaat lukken.

Twee collega's spelen ook WOW en bij één van hen heeft het z'n relatie gekost. Een ervan speelt dagelijks vanaf 19:00 tot 01:00 uur en meestal 's-ochtends voordat hij naar zijn werk gaat ook nog even. De andere heeft een vrouw en een kind en speelt elke dag een paar uur en wanneer mogelijk het gehele weekend. Ik geloof dat z'n vrouw er niet zo'n probleem van maakt, maar aangezien hij ook nog eens vroeg de deur uitgaat en laat thuis is van z'n werk vraag ik me af of hij zijn kindje nog wel eens ziet.

Ik denk echt dat games een serieus, onderschat, maatschappelijk probleem is. Ikzelf ben maar gestopt met gamen (behalve op mijn DS) want ik ben er zelf ook gevoelig voor.

Ik schat overigens dat het over één į twee jaar wel erkend wordt...

quote:

Niet vergeten dat veel van die mensen in 't 'echte' leven toch de spot mee wordt gedreven (zoals in zoveel van die hippe treitertopics op Fok!, bravo!).. dan is een ultiem karakter in WOW bezitten misschien wel leuker dan het echte leven.. ? (los van de vraag wat je dan als je échte leven moet gaan zien.. )

Ik denk dat je hier een goed punt aanhaalt. Online doen heel andere kwaliteiten terzake. Bovendien is zo'n char natuurlijk volledig naar eigen wens te vormen, ook qua uiterlijk. Geen onzekerheden, dat moet heerlijk zijn als je in het echte leven altijd maar uitgekotst wordt, te onzeker bent, of niet mooi gnoeg gevonden wordt om enigzins 'normaal' mee te kunnen draaien.

Tot zover geen persoonlijke ervaringen trouwens, maar wel met de adrenaline rush van het winnen, het beter zijn dan een ander, het goed op elkaar ingespeeld zijn en ontzettend veel lol hebben met mensen die je nog nooit gezien hebt.. Ik heb vanaf mijn 16e een aantal jaren tot op het zieke af Starcraft en Broodwar gespeeld. Inmiddels een aantal jaren gestopt, maar ik heb geen spijt van die avonden/nachten spelen. Die rush als je een stel van die "gosu's" ownt..heerlijk! Dat ging ten dele ten koste van mijn sociale leven, met name door de week. Goddank vond ik stappen leuk genoeg om voor weg te gaan..

Tot zover bekentenissen over mijn 'jongere' jaren.

wat vinden jullie dan van de regels in China,

Dat je bijvoorbeeld niet langer dan 3 uur achter elkaar kan spelen, of limits op sommige spellen dat je stats (de eigenschappen van je character) verlagen na een aantal uur.

Ik weet ook dat je bij guildwars een popupje krijgt (ik geloof na 4 uur) dat je eigenlijk wat rust zou gaan moeten nemen

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 09:57 schreef AgLarrr het volgende:

[..]
Tot zover geen persoonlijke ervaringen trouwens, maar wel met de adrenaline rush van het winnen, het beter zijn dan een ander, het goed op elkaar ingespeeld zijn en ontzettend veel lol hebben met mensen die je nog nooit gezien hebt..

Wat dat betreft denk ik dat er (ook door de mensen die verslavingen behandelen) een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen algemene gameverslaving (shooters, sportgames, racen, tetrissen) en MMORPG.

Ik durf rustig te stellen dat ik zelf verslaafd ben geweest aan WoW, geen probleem. Ik dacht aan het spel wanneer ik op school zat, maakte plannen in de metro en droomde af en toe over wat er de afgelopen avond was gebeurd. Ik denk dat dat aardige tekenen zijn
Op een gegeven moment heb ik moeten stoppen om tijd te maken voor mijn afstuderen en heb daarna de bewuste keuze gemaakt om niet meer opnieuw te beginnen in mijn vakantie omdat ik zag hoeveel tijd het gekost heeft gewoon.

Heb je zomaar kunnen stoppen Razorfist? Lijkt me een teken dat je niet verslaafd genoeg was.

quote:

Op dinsdag 18 juli 2006 22:10 schreef Pracissor het volgende:
Ik zie het de laatste maanden steeds vaker voorbijkomen, in dit topic, maar zelfs in geluiden om mij heen.
Jongens/mannen die compleet verslaafd zijn aan het computerspel, World of Warcraft. Voor diegene die niet weten wat voor computerspel dit is; het is een spel dat zich afspeelt in een virtuele fantasie wereld, die overal ter wereld, 24 uur per dag, doorgaat. De speler heeft een virtuele personage die d.m.v. het volbrengen van quests, telkens sterker wordt.

Veel lieden die willen ontsnappen aan de realiteit, verslavingsgevoelig zijn etc. etc. zijn dus verslaafd aan dit spelletje, dat lijkt heel grappig/zielig, maar het maakt werkelijk levens/gezinnen kapot.

Wie heeft er allemaal ervaringen met deze verslaving, bij familieleden, kennissen, zichzelf? Loste de problemen zich op, hoe gebeurde dat etc. Ik zou deze topic graag willen gebruiken om meer kennis te vergaren betreft dit onderwerp en om ervaringen te delen.

Soms heb ik het idee, dat computerspel-verslavingen een groter sociaal probleem is, dan drugsverslavingen onder jongeren. Zijn jullie het daarmee eens? Gebaseerd op eigen ervaringen?

Rihago van Fok is een tijdje WOW-junkie geweest. D.m.v. een XBox 360 is hij van zijn WOW verslaving verlost

Ik ben met het spelen van WoW gestopt, juist omdat er gewoon te veel tijd in ging zitten. Op tijd mijn account opgezegd dus. Ik hoor ook wel eens wat over mensen die niks anders doen, spijtig genoeg.

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 10:06 schreef MaxPower het volgende:
Heb je zomaar kunnen stoppen Razorfist? Lijkt me een teken dat je niet verslaafd genoeg was.

Ik heb wel moeten stoppen. En kon dit vrij makkelijk doen doordat ik het gewoon tegen iedereen gezegd heb waarmee ik regelmatig speelde (mijn guild). Ik kon dus ook niet online komen omdat ze wisten dat ik aan mn schoolwerk moest zitten

Vervolgens echt wel gemerkt dat ik heel vaak de neiging had om het spel op te starten en me serieus rot gevoeld omdat ik dat niet mocht van mezelf. Heb dit eerder meegemaakt met medicijnen, hoewel dit een stuk minder heftig was.

Ik heb zelf 8 jaar lang Delta Force gespeelt, a 4 uur per dag, en ja ik speelde ook op kerstavond en nieuwjaar enz. Mijn MBO diploma heb ik mede daardoor niet heb gehaald. Mijn linkerarm/schouder werkt nu niet zo goed goed meer ook mede door het spel, intensief gamen kan ik dus niet lang meer achter elkaar. Je vervreemd inderdaad, alleen heb je datzelf minder goed door. Ik kon flink sjacho zijn als ik weer eens op familiebezoek moest, of b.v. een raam moest dichtdoen. Je bent gewoon een Zombie, een slave of the machine.

Het volgende leefpatroon hield ik er op na: 7:00 opstaan, school, (internetten, clansites checken) thuiskomen, spelen, snel eten, en dan naar boven: spelen, dan een warmup en dan een match. En dan rond een uurtje of 1:00 s'nachts nog even een evaluatie met de rest van de clan. 1:30 slapen.

Hoe ben ik er vanaf gekomen? Het spel begon langzamerhand te verouderen, daardoor werdt de belangstelling (aantal spelers) minder. Je gaat dan snel op zoek naar een ander spel dat je net zo goed kunt, in mijn geval heb ik FEAR en SWAT geprobeerd, FEAR was dodelijk voor mijn schouder, en SWAT kan ik gematigd spelen (1 a 2 uur per week.) zonder gelijk in mijn oude leefpatroon te vallen. (Daar ben ik heel blij mee.) Het probleem is denk ik niet het spel zelf, maar de MACHT die je hebt over anderen. Ik was goed in Delta Force. Het machtsgevoel dat het spel je geeft is veel verslavender dan het spelen op zich.

Nou zal ik dan de eerste zijn die zijn eigen verhaal ophangt?

Nou ik heb dus WoW gespeeld voor ongeveer 1 jaar en 2 maanden. Ik kwam uit op rond de 90 days played (dat is dus 90x24 uur ingame). 2 Level 60 characters (warlock en priest) en druk bezig met raiden. Er waren weken waarin in 70 uur wow speelde. Dat was opstaan, spelen, eten slapen. Ik vond het fantastisch, speelde veel met vrienden die ik in het echt ook kende en had het gewoon erg naar mijn zin. Er gebeurde wel wat dingen die eigenlijk neit door de beugel konden zoals:

1: Niet meer samen kunnen eten met ouders in het weekend, omdat de raidtijden daar de vroeg voor waren
2: Niet zozeer afzeggen, maar geen afspraken meer maken voor andere dagen naast de zaterdag (ik was nog niet zo ver weg dat ik op zaterdag ook zat te gamen, maar ik zal toegeven dat dat ook kwam omdat er dan toch niet gespeeld werd door guildmates)
3: Ik heb het een keer geflikt om bij mijn vriendin uit bed te kruipen om mijn vrienden te helpen bij een instance run. (en nee niet tijdens de sex, ik ben raar maar niet gestoord )
4 (mooi punt wat neo maakt, als mensen je vragen iets te doen, mee te gaan ergens heen, de afwas te doen whatnot, je bent ALTIJD geirriteerd en het komt NOOIT uit, en zo kom je ook over, maar veel kon ik er niet aan doen had ik het idee)

Maar ik zal eerlijk bekennen dat ik me geen moment echt verslaafd heb gevoeld. De kracht van WoW (en elke andere MMORPG for that matter) is ongeveer dit denk ik:

1: Makkelijk haalbare doelen, elke dag kom je verder.
2: Maar ook moeilijker haalbare doelen, zoals het verslaan van bepaalde eindbazen, wat je een enorme kick geeft.
3: het belangrijkste voor mij, het sociale aspect... geloof het of niet. Wat veel mensen over het hoofd zien is dat WoW voor veel spelers voor 50% gewoon een chatbox is. Je had altijd wat om over te lullen, en je gaat de mensen waar je mee speelt toch een beetje als vrienden beschouwen, ook al weet je dat je ze nooit meer tegen zal komen als je stopt met het spel.
4. Je verveelt je NOOIT. Je hebt altijd wat te doen. Toen ik eenmaal stopte met de game verveelde ik me voor het eerst in 1.2 jaar weer eens, wat een kutgevoel hee Het is ook de angst om niks meer te doen te hebben als je gestopt bent, je hebt opeens 70 uur per week beschikbaar em dat is.. ff wennen.. op zijn zachtst gezegd.

Mijn omkeerpunt kwam met het uitkomen van de nieuwe dungeon, Naxxaramas. Het was een realisatie dat dit spel nergens toe leidt. Je kan nog zo sterk worden, nog zo goede items hebben, whatnot. Elke patch brengt blizzard betere items, sterkere bazen en dergelijken, dat gaat niet ophouden. En nee, er staat geen mooie dame aan de finish om je te feliciteren met je prestatie, je kan het spel niet uitspelen. En uiteindelijk wordt je character gedelete, stopt blizzard met de support voor de game, of valt je guild uit elkaar. Toen ik me dat eenmaal goed realiseerde was er eigenlijk niet zo veel meer aan. Een maand later stopte ik. Geen characters gedelete, geen items kapot gemaakt, nee gewoon gaan liggen in een inn, uitloggen en niet meer betalen.

Voel ik me slecht over de tijd die ik erin gestoken heb? No fucking way. Ik heb het zelden zo naar mijn zin gehad, heb me zelden zo goed gevoeld toen mijn eigen guild een baas versloeg, en heb me nooit zo weinig verveeld. Sterker nog, WoW heeft me enorm veel sterker gemaakt. Het doet je namelijk enorm realiseren wat je mist in je leven. Ben sinds het stoppen echt VEEL socialer gaan doen, en het bevalt echt prima, of dat zonder wow niet gebeurd zou zijn weet ik niet, maar zo zit het.

Het probleem met de meeste spelers is echter dat ze die realisatie die ik had, niet meemaken. Dit zijn de spelers die items deleten, characters deleten en whatnot. Om te stoppen met zo'n game moet je er zelf volledig achter staan... denk ik dan. Magoed, misschien heb ik gewoon geen aanleg om verslaafd te zijn, kan ook....

Tot zover mijn verhaal

quote:

Ik durf rustig te stellen dat ik zelf verslaafd ben geweest aan WoW, geen probleem. Ik dacht aan het spel wanneer ik op school zat, maakte plannen in de metro en droomde af en toe over wat er de afgelopen avond was gebeurd. Ik denk dat dat aardige tekenen zijn

Dat had ik ook. 's avonds voor het slapen evalueerde ik games, op de fiets naar school en tijdens de lessen bedacht ik strategiėn en build-ups. Ik werd ook echt kwaad als ik niet kon of mocht gamen. Ik moest gewoon, het was zo mooi... echt ziek nu ik er achteraf op terug kijk. Wat heb ik een ruzie gehad thuis om dat spel..

Herkenbaar idd, je denkt de hele fucking dag aan je build en of je niet beter die of die spec kan nemen. Alle verloren gevechten evalueer je tot je erbij neervalt. Magoed, het is wel een ongeevenaarde passie in dat opzicht. Zo heb ik nooit over sport gedacht bijv..

waarom falen in de echte wereld als je de koning kunt zijn in een neppe ?

quote:

Op woensdag 19 juli 2006 10:30 schreef mymoodfentje het volgende:
waarom falen in de echte wereld als je de koning kunt zijn in een neppe ?

Inderdaad dat idee

Tja het is echt een probleem van deze tijd. Gameverslavingen worden meer en meer erkend.
Ik heb veel everquest gespeelt en begrijp wel wat de drive is om uren en uren zo'n spel te spelen. Het is zeker niet zo wat Jarno zegt dat men als er geen WOW was wel voor 10 uur per dag iets anders zou vinden.

Op een gegeven moment groeien veel mensen er wel overheen denk ik. Op een gegeven moment moet je wel op eigen benen staan en je geld verdienen, krijg je een relatie en heb je gewoon geen tijd genoeg voor zo'n spelletje. De paar 30-jarigen die van een uitkering toch nog 24/7 met een baard, vies shirt en lege pizza dozen om zich heen WOW spelen, tja, die moeten door het UWV maar naar een afkick-kliniek gestuurd worden

tjeempie en ik vond het al beschamend dat ik soms een middag teleks zat te Dr Mario'en

Volgens mij noemde me vriendin me verslaafd aan dat spel zelfs

quote:

Op dinsdag 18 juli 2006 22:23 schreef het_fokschaap het volgende:
of mensen met een FOK-verslaving

Of met een Fok! Guild verslaving
Mensen die verslaafd raken aan die games zijn imho een beetje labiel.

Tis nog nooit voorgekomen dat ik MOEST spelen.
Ik vind het wel leuk, maar niet zo leuk dat ik 24/7 speel.

Voor veel mensen is het echt SUPER verslavend, vooral als je gaat voor hoge honor ranking.. als je dan niet blijft spelen en niet genoeg honor haalt dan zak je in je ranking.. dus als je de beste gear wilt word het gewoon een job, daarom doe ik daar liever niet aan!! doe gewoon af en toe een coole dungeon.. grote bazen verslaan wat cool gear krijgen!!

Ik vind het leuk als ik nix te doen heb ga ik es wow spelen, maar zou NOOIT me sociaal leven er onder laten lijden.. voor mij is het echt iets voor als ik nix te doen heb s'avonds.. bijvoorbeeld ipv avondje tv kijken effe lekker wow spelen!

Maar ja.. of het nou echt verslavender is als andere game..? UT and Counterstrike zelf nog de Battlefield clans.. die gasten steken er soms nog wel meer tijd in!!

Verslaving heb ik zelf geen last van (sowieso niet met WoW, want dat speel ik niet). Ik heb wel periodes dat ik als het effe kan BF1942 induik, online. Maar de belangrijke toevoeging is 'als het effe kan' en 'periodes'.

Ik kan mij WEL voorstellen dat het voor veel mensen verslavend kan werken.

V.