Ik heb de eerste twee keer niet in potjes gepiest. De eerste keer ewoon uit jeugdige arrogantie, denk ik. Wist ook niet hoe groot het onvruchtbaarheidsprobleem inmiddels was, kende ook niemand die problemen ermee had (gehad) en ik was toch zomaar zwanger? Nou dan! Zoiets.
Was de eerste er, ik helemaal onder de hormonen, kreeg ik van alle kanten verhalen. Mijn neefje bleek mbv Clomid op deez' aard te vertoeven, onze buren waren al jaren aan het proberen etc. etc.
Toen onze buuv half jankend half stralend aan de achterdeur stond met het nieuws dat ze zwanger was, dacht ik: als ik nog een keer zwanger wordt, dan dóé ik het. Niet dus.
Eerlijk gezegd is het er gewoon bij ingeschoten in de chaos. Mijn oudste leerde lopen met 16 maand ofzo, met 18 maand was ik zwanger, maar toen zat ik inmiddels met een (achteraf autistische) dreumes die niet alleen kon lopen, maar ook klimmen. Die vond ik overal terug: op de koelkast, op de kleerkast, de boekenkast. Ik maakte kilometers per dag en als ik naar de WC wilde, dan zette ik hem in zijn veilige kamer, op slot, of ik nam hem mee. Zelfs al had ik eraan gedacht, dan had ik die straal niet eens in dat potje kunnen krijgen.
![]()
Ik ben inmiddels een paar weken af van die stinkflessen en dat gehannes met die kannetjes met het idee: deze keer heb ik het toch maar gedaan. Oudste is inmiddels voor de tv te zetten met dank aan de Ritalin en de jongste, nou ja, die is gewoon lekker normaal en beklimt de kapstok niet zodra ik mijn hielen licht. Die kan ik vanaf de WC een statusrapport laten geven ("Wat zijn jullie daar aan het doen?" -"Lukas is onder de tafel en ik ben
niet stiekem in de keuken"
![]()
)
If you have a problem, if no-one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team