Hoe gaat het met de moeders? deel 23

quote:

Op maandag 26 juni 2006 17:36 schreef Bar_en_Mar het volgende:
Hier iemand die last heeft van de darmen aldoor moet rennen naar het toilet, en sinds een aantal minuten er ook nog eens buikpijn bij.
Voor de rest gaat het wel redelijk.

Tamea en Finn

Ja dat heerst schijnbaar sterkte ermee

quote:

Op maandag 26 juni 2006 17:36 schreef Bar_en_Mar het volgende:
Hier iemand die last heeft van de darmen aldoor moet rennen naar het toilet, en sinds een aantal minuten er ook nog eens buikpijn bij.
Voor de rest gaat het wel redelijk.

Tamea en Finn

ik doe met je mee.. best vervelend hoor

Zo deze moeder komt zich hier ook maar eens melden. Ik zal zo even lezen hoe het met iedereen is, maar er waren wat vragen over mijn herstel na de bevalling.
Nou, het gaat prima hoor.
Het is nu 10 dagen geleden en ik heb net de was op staan hangen en heb zin om Cas een stukje te gaan wandelen. Dat laatste zal niet veel verder zijn dan de brievenbus, maar ik heb het gevoel dat het hartstikke goed gaat.

Ik heb dus een knip gehad en 5 hechtingen. Daar heb ik wel goed last van gehad. Lopen als een oude vrouw en het liefst alleen maar willen liggen. Vooral niet zitten. Maar iedere dag ga je een stapje vooruit en na 5/6 dagen was het ergste leed geleden. Toen wilde ik ook gelijk weer in de kleren. Die dag kwam ik mezelf ook wel weer tegen hoor. Als je uit je pyama bent denk je gelijk de hele wereld aan te kunnen. Ik was tegen 11.00 helemaal kapot. Lang leve de kraamhulp.

Door mijn bevalling uitgebreid op papier te zetten heb ik mijn emoties een goede plek kunnen geven. 2 dagen na thuiskomst heb ik als een bezetene een hele avond zitten tikken en dat maakte wel het een en ander los. Maar dat moest. Als ik het nu teruglees kan ik alleen maar glimlachen. Het staat er precies zo als ik het voelde. Dat wil ik nooit meer vergeten. Verder heb ik de nodige tranen gelaten toen de uitslag binnenkwam van Cas zijn dimpeltje. Alle spanning moest eruit. En ik ben dus nu alles ook echt kwijt. Voel me emotioneel een stuk stabieler dan voor de bevalling haha! Ik zit nu eindelijk echt op die roze wolk. (maar goed, dag 10 is meestal een regeldag, dus ms kletter ik er vandaag nog vanaf)

Als ik naar mezelf kijk kan ik zelfs ook al een beetje blij worden. Ik draag nog wel de kleding van de zwangerschap (nogmaals lang leve de Sting ), maar het staat compleet anders. Paar dagen terug was ik 9 kilo kwijt van de 18. Maar mijn figuur herstelt zich. De buik is ook lang niet zo flubberig als bij Léon. Ik zie weer een taille, mijn bovenarmen zijn niet meer die van een bouwvakker en ik kan weer schoenen aan. Al 2 maanden niet meer aangehad namelijk vanwege het vocht. Mijn gezicht is ook niet meer zo pafferig en mijn benen zijn ook geen stalpoten meer. En de wallen rond mijn ogen trekken ook een beetje weg. De vermoeidheid is niet zo killing meer.

Kortom, het gaat goed met me tot zover. Het herstel van deze bevalling gaat veel voorspoediger als met Léon. Ik wil nog wel slapen 's middags, maar ik ben niet zo gesloopt als de weken na de keizersnee. Het enige minpuntje is toch nog mijn rug. Door het kromme lopen en het niet meer doen van mijn oefeningen is dit nog pijnlijk. Zo gauw ik dat allemaal weer oppak zal dat ook wel weer beter gaan.

Pfff... ik kan het gewoon niet hè, kort zeggen dat het goed met me gaat. E.T. zou zeggen: Alles oké. Bij mij komt er gelijk zo'n lulverhaal.

Nou, doe jij maar lekker je hele lulverhaal Echt fijn om te lezen
Ik ben jaloers dat je dit allemaal alweer achter de rug hebt

10 dagen alweer Je klinkt echt heel erg goed enzo. Fijn voor je!

Mooie lulverhalen zijn alleen maar leuk om te lezen Dutchie

Geen idee waar ik deze vraag kwijtmoet trouwens, maar kan het dat je drie weken na de bevalling alweer ongesteld wordt? Ik vloeide nl. niet meer en nu heb ik ineens weer wel bloedverlies, maar het ziet er anders uit dan toen ik stopte met vloeien (nu helderrood, toen slijmerig en kleur van oud bloed), dus ik vraag me nu af wat het is.

tamea, vaak ben je een paa weken aan het vloeien en dan stopt het even en dan begint het weer. daar hebben veel vrouwen last van hoor en is meestal nog geen ongesteldheid.

Dutchie je klinkt goed

Dutch, fijn dat je je alweer zo fris voelt. Lekker beetje dobberen op je rose wolk! En miep vrolijk verder, het is ook nogal wat, zo'n bevalling!

Erg fijn dat je herstel zo goed gaat!
Na Myrthe's bevalling droeg ik de eerste weken ook nog positiekleding/elastische kleding maar daarna gewone broeken in een maatje groter, dan valt je buik ook veel minder op en dat is dan wel prettig. (Dat heb ik nu overigens omgekeerd, in dat Sting-rokje zie je wel dat ik zwanger ben maar in de maat-groter-kleding lijk ik gewoon wat steviger geworden en reageren mensen dus erg verbaasd als ik 't vertel.)

Dutchie wat goed dat je je zo lekker voelt
Hoe gaat het nu met Léon erbij? Is het moeilijk met de voedingen? Sneller in een bepaald ritme met de 2e? Lata je Léon veel helpen als je met de baby bezig bent? Of vindt ie het allemaal wel prima en vermaakt ie zichzelf? Ben gewoon ff benieuwd

dutchie lekker dat het zo goed gaat

bah even mutsen hoor..

Kassamiep: mag ze een koekje? kind koekje in de hand geeft..
Ik: nee
Kassamiepje: kan toch geen kwaad? intussen nog steeds koekje voorhoudt
ik al koekje wegnemend: ze heeft kea dus ze mag nog niets
kassamiep: oh vervelend.. blablablabla maar zo;n koekje kan toch geen kwaad?
ik: jawel mag ik nu afrekenen en gaan?

Er was in de winkel helemaal bijna niets te krijgen wat arwen wel mag hebben aan bijvoeding, Misschien heel stom maar ik vind het best moeilijk.
Ze is zo makkelijk als maar kan en eigenlijk is dat het enige "probleem" maar toch doet het me verdriet.

Evenstar

Kan me voorstellen dat het rot is, ik weet het van mijn nichtje. Die heeft een button met "Geef mij niets, ik ben allergisch" erop voor op (kinder)feestjes en tuinfeesten e.d.

Voor haarzelf is het niet echt een probleem, ze weet idd niet beter. Maar het is niet altijd nooit leuk om snoepjes of koekjes af te moeten pakken van je kindje.

Evenstar, dat is toch ook rot, je kan er niets aan veranderen en je zou willen dat je meiske geen allergieeen had. Kan me dat voorstellen hoor! En van die kassamiepen moet je je niets aantrekken. Vind het trouwens sowieso belachelijk dat ze een baby koekjes willen gaan voeren, zou ik bij Sara ook niet willen hebben.
Zet um op meis, wat Anitra zegt, Arwen weet straks niet beter en dan mist ze het echt niet!
(ervaringsverhaal, mijn jongste broertje maar geen kleurstoffen/geurstoffen en zoetstoffen, dus heel veel snoep niet, heeft ook zo'n button, en hij mist er echt niets aan hoor!)

Anitra, ik heb een t-shirt laten maken ooit, met de tekst:
Wilt u mij wat te eten geven, vraag eerst mijn moeder even.

quote:

Op vrijdag 30 juni 2006 10:57 schreef Anitra het volgende:
Fuente en Igraine waar halen ze die buttons? Want ik heb op verjaardagen door dat er altijd wel iets verkeerds naar binnen gaat, soms door een volwassenen, maar voor al door kinderen en als hij dan een button heeft met een plaatje en tekst lijkt me dat een stuk beter te begrijpen voor iedereen.

ik heb geen flauw idee, ik zal mijn moeder even mailen.

Mijn moeder heeft er zelf 1 gemaakt zegt ze! Je kan van die losse buttons kopen en er zelf vulling indoen.

Anitra, hier heeft mijn schoonzus ze vandaan volgens mij, het zijn iig deze die ze heeft. Het kan ook dat ze ze bij de allergoloog in het ziekenhuis heeft gekregen dat weet ik niet 100% zeker.

quote:

Op donderdag 29 juni 2006 13:31 schreef Stiekemurd het volgende:
Dutchie wat goed dat je je zo lekker voelt
Hoe gaat het nu met Léon erbij? Is het moeilijk met de voedingen? Sneller in een bepaald ritme met de 2e? Lata je Léon veel helpen als je met de baby bezig bent? Of vindt ie het allemaal wel prima en vermaakt ie zichzelf? Ben gewoon ff benieuwd

We zijn nog niet echt met zijn drietjes geweest, dus ik kan nog niet goed zeggen hoe dat gaat. Léon is wel helemaal stapel op zijn broertje. Ik let er wel op dat ik ze niet alleen laat. Als ik op de badkamer ben bijv. dan ligt Cas op zijn kamer met de deur dicht. Die krijgt Léon niet open. Léon is nogal onbenullig namelijk.
Het leuke is dat ik Léon helemaal niet zoveel hoef te betrekken bij Cas, dat doet hij zelf al. Klimt op zijn speelgoedkist als hij wil kijken als Cas verschoond wordt en kruipt bij je op de bank als ik aan het voeden ben. Neemt niet weg dat je hem dondersgoed in de gaten moet houden, puur vanwege die onbenulligheid. Te hard leunen tegen Cas bijv. of aan zijn handje trekken.
Ik probeer hem ook niet teveel bij Cas te betrekken, hij moet het puur uit zichzelf willen. En dat gaat tot vooralsnog goed.

fijn dat het zo goed gaat dutchie!

bar, nog even een voor jou. en ben je nu zelf ziek aan 't worden? op zich logisch natuurlijk dat je weerstand flink te lijden heeft in deze heftige tijd. beterschap, hopelijk gaat 't snel weer beter.

Ik denk dat het de "gevolgen"zijn van slapeloosheid. waarom ik me afentoe zo beroerd voel.
Het ging 2 nachten goed, maar nu is het weer helemaal verkeerd.
Vannacht was het weer half 4

Bar

Anitra Marco lag ook wakker dus we hebben zitten praten en stilzwijgend zitten denken over Thijs

Nou de vakantie was maar heel kort hier, ons weekend weg kan niet doorgaan. Een vriend van mijn heeft hem hard nodig en ik begrijp het wel, hele goed zelfs maar ik ben toch een beetje teleurgesteld. Dit is m'n derde vakantie die niet door kan gaan. Een hele week met niks en alleen Jolie thuis kan ik helemaal niet dus ik ga morgen gewoon weer werken. Aan de ene kant weet ik dat dit de enige juiste keuze is nu, met gemiddeld drie uur slaap per nacht zie ik echt niks in zes hele dagen alleen maar met Jolie. Aan de andere kant vind ik het zo oneerlijk voor haar. Moet ze weer vroeg uit d'r bedje, andere soort aandacht van mij. Niet wat ze eigenlijk zou verdienen.

Steeds vaker bekruipt me het gevoel dat dit niet de manier is om haar op te voeden maar ik zou gewoon niet weten hoe anders. Ik heb gewoon te weinig inspiratie en moed om er veel aan te doen, de rust niet om dingen echt te veranderen. Maar ondertussen blijft het wel door m'n hoofd gaan. Ik vind het echt moeilijk soms om een balans te vinden tussen haar en mij, mijn werk, mijn studie(s) mijn eigen rol als dochter. het voelt zo oneerlijk om haar op te voeden en te zorgen dat ze zich goed kan ontwikkelen en nog zoveel aan mezelf moet werken. Iemand zei tegen me; dat had je nooit gedaan als zij er niet was geweest, zij kan dit echt wel aan. Daar hou ik me dan maar aan vast. En probeer rust te vinden. Tegelijkertijd blijven allerlei andere dingen over leven en dood, karaktereigschappen en families maar door mijn hoofd spoken. Ik heb echt rust nodig maar hoe vind ik die in combinatie met mijn lieve drukke peutertje. En hoe laat ik mijn een goede plaats in ons leven innemen. Wat is reeel en wat niet. We willen over een jaar of twee gaan samenwonen maar hoe gaat het tot die tijd, wat is zijn rol in de opvoeding, wat wordt zijn verantwoordelijkheid? Gaat dat van zelf lopen, moeten er afspraken komen..................ai ai ai.........gaat dit nog goed komen?

Luchtbel ik weet niet goed wat te zeggen, alleen dat ik enorm respect voor jullie heb, hoe jullie het samen doen petje af
Ik geef je nu maar een virturele knuffel en een virturele
In mijn ogen ben je een kanjer.

In the end all things go well en kijk naar jolie ze is toch een hartstiukke wijze lieve mooie meid.
En dat heeft ze echt heus aan jou te danken!!

Oh, Luchtbel, dit gaat vast wel goedkomen, daar ben ik wel van overtuigd. Maar dat is een gevoel en dat kan ik niet beredeneren. Een gevoel op basis van de manier waarop je post, op basis van de foto's van Jolie.

Een heleboel dingen zijn niet te plannen en zowel jij als Jolie moeten het ook voor een deel nemen zoals het komt. Het zou natuurlijk wel heel mooi zijn als er een goede oplossing zou komen voor je weinige slapen zodat je vanzelf meer rust zou krijgen. Als ik een tip voor je had zou ik hem meteen geven, maar helaas dat heb ik niet. Het vinden van rust en het vinden van een balans tussen werk en kinderen vind ik zelf ook nog steeds heel erg moeilijk en volgens mij wordt dat ook nooit makkelijker.
Maar ik ben er wel van overtuigd dat je ook aan jezelf moet en mag werken. Niks zo erg als een ouder die later zijn/haar kind verwijt dat het de eigen ontwikkeling in de weg heeft gestaan.

Pffff Livelink weet je wel hoe blij ik altijd ben met jouw open reacties. Dat vind ik echt niet per se nu maar gewoon algemeen. Dat je eerlijk bent over dingen die je wel of niet doet met je kinderen enzo. Echt.

Maar dat is dus precies één van de dingen waar ik zo bang voor ben, dat ze later net zo over mij denkt als dat over mijn moeder doe of dat ik haar op een andere manier in de weg heb gestaan. Aan de andere kant is het daarom juist goed om er nu aan te werken. Nu ze er relatief gezien nog weinig van merkt. Het is ook een reden waarom we nu nog niet gaan samenwonen. We willen graag in de stad wonen waar hij nu woont maar ik wil haar die fijne oppas nu niet afnemen. Omdat ze daar nu toch zoveel tijd doorbrengt. Het krijgen van kinderen ooit nog speelt ook wel mee, ik wil denk ik echt geen kinderen meer. Hij wel, hij heeft ook geen eigen kind natuurlijk. Wil ik er over acht jaar uberhaupt over denken en maken we dan nu de keuze dat Jolie tot die tijd alleen is en dan misschien wel (hele) grote zus wordt? Ik kan niet in de toekomst kijken natuurlijk maar sommige dingen kun je wel proberen op je eigen manier te doen. Ik weet alleen soms gewoon echt niet wat die manier is.

Zou je een weekend weg gaan of een week, omdat je nu gaat werken?
Dat niet kunnen slapen lijkt me zo slopend. Echt, ik vind het nog steeds moeilijk dat ik nooit meer kan uitslapen. En ik slaap gewoon elke nacht. Daar kan ik echt sjaggie van zijn vaak. Ik zou in elkaar zakken van elke nacht maar 3 uurtjes slaap.
Maar lukt het dan wel om te werken.
Ik bedoel, dat je toch ook gewoon er voor Jolie een dag kan zijn zonder dat je wat moet. Ik leg dit vast weer heel dom uit en ik bedoel het ook absoluut niet aanvalend. Maar nu lijkt het alsof je gaat werken omdat, als je thuis bent met Jolie saampjes, je je schuldig voelt omdat jullie niet "iets leuks" gaan doen met zijn 3en wat misschien eerst de bedoeling was.
En slaapt Jolie smiddags nog? En lukt het jou wel om smiddags te slapen? Dan kunnen jullie smiddags samen een tukkie doen ofzo.
Als je je nu gaat verstoppen in je werk kom je ook niet aan je rust lijkt me.

Verder (maar dat is veel makkelijker gezegd natuurlijk) moet je proberen om niet zo ver door te denken over wat Jolie over je zal denken later.
Als er iemand is die elke actie overdenkt ben jij het wel Doe maar is een keer niet
Aan de ene kant ben je zo onzeker, maar echt Luchtbel aan de andere kant kom je over als zo'n krachtige vrouw. Zo zie ik je echt en ik weet zeker veel meer met mij. Neem het maar aan

Luchtbel, dikke van hier. Ik begrijp je gevoel (denk ik) enigzins wel. Het is erg moeilijk om een balans te vinden, heb er ook veel moeite mee. Soms ga ik liever een dag werken dan thuis zijn bij Sara, omdat het energie vreet terwijl het zo'n lief tevreden, maar wel eigenwijs, kind is.
Het verandert echter niets aan het feit dat Jolie jouw meiske is, dat je van d'r houdt en zij van jou. Jullie komen er samen wel uit joh. Jolie ziet er op foto's altijd tevreden en gelukkig uit, je doet het hartstikke goed!
Zo denk ik er ook over, Sara is een lief tevreden vrolijk kind, dus ik doe het als mama goed.

Op een gegeven moment wordt het misschien ook wel duidelijker wat je moet doen en wat jullie manier is aan de hand van Jolie zelf. En eigenlijk is het dat nu ook al. Je ziet in en Jolie laat merken dat ze het nu goed heeft bij de oppas zodat je daarom de keuze maakt om niet nu al weg te gaan.
Als Jolie had laten merken dat ze het niet naar haar zin had bij de oppas, had je andere keuzes gemaakt. Zo gaat het vast later ook met andere zaken. Je eigen manier is nu een samenspel geworden tussen de behoeftes van Jolie en jou en je lief en ik denk dat veel zich zelf zal wijzen.

Je eigen achtergrond is niet de achtergrond van Jolie. Juist omdat je er zo bewust van bent, heb je misschien de neiging om zelfs wat door te slaan in het 'anders doen'. Maar sommige dingen zijn ook gewoon goed zoals ze zijn. En bewust zijn van het feit dat er dingen spelen is echt meer dan het halve werk. Gewoonweg omdat je daarmee alle alarmbellen al laat afgaan en er dus bij bent. Ook zijn er gewoonweg dingen die wel goed zijn, maar die vergeet je misschien wel eens int tijden van stress.

Ik lees in al je posts en zie in alle foto's een heel bewust kindje dat lekker haar eigen gang gaat. Dat ze ook een gebruiksaanwijzing heeft is voor mij in ieder geval geen verrassing. Ik heb er nl. zelf ook een die echt geen handleiding heeft meegeleverd gekregen. Opvoeden is gewoonweg je best doen. Meer kun je niet. En te hard je best doen werkt averechts, heb ik in ieder geval met Jonne gemerkt. Die schiet echt helemaal in de nee-modus wanneer ik teveel wil of te hard m'n best doe.
Voel me de afgelopen weken bv. bijzonder schuldig omdat ik echt heel weinig kan. Lig een beetje op de bank en kan ook niet echt dingen met hem doen. Maar dan komt hij gewoon lekker af en toe eens een trekker aan met laten zien ofzo... Of wil hij opeens dat ik hem perse het restantje yoghurt voer. Kinderen nemen hun eigen momenten met je wel.

Tijdje terug beschreef je heel lief over het bedtijd moment met Jolie dat jullie dan nog lekker even op bed kletsen enzo. Dan 'neemt' ze toch datgene wat ze graag wil? Echt...

Daarnaast merk ik dat ik meer last heb van mijn eigen verwachtingen dan Jonne. Die vraagt echt niet om leuke en spannende uitjes. Zolang ik er maar een beetje zwerf is hij redelijk tevreden. (en zolang ik de toevoer aan tometommer 'komkommer' of toepjes 'snoepjes' maar niet onderbreek )

Oh en over lief... Misschien moet je gewoonweg hem maar steeds meer toelaten in Jullie leven. Dan loopt het allemaal wel zoals 't loopt. Dingen gaan toch zoals ze gaan. Dat valt een beetje te sturen, maar echt niet helemaal!
_{-tantemodus uit-}

quote:

Op maandag 3 juli 2006 20:02 schreef Fuente het volgende:
Luchtbel, dikke van hier.

Fuente ik moet hier echt van lachen en huilen door elkaar heen.
Bedankt he

Jessie we zouden donderdag t/m zondag gaan en werken is anders dan met Jolie bezig zijn vind ik. Ik vind het moeilijk om de hele dag thuis te zijn, ze slaapt wel een uur tussen de middag hoor maar ik moet echt gewoon eruit zijn soms. Anders weet ik gewoon allemaal niet wat we moeten doen thuis. Hoe zij zichzelf kan vermaken, hoe ik haar kan vermaken. En dan in de tussentijd mezelf zonder door te draaien Ik kan s middags zelf niet slapen dan, gek genoeg kan ik dat wel als we ergens zijn, strand, in auto enzovoorts. Morgen heb ik een nieuwe afspraak bij de huisarts want het is wel gek dat er helemaal niks veranderde aan de tijd die ik heb geslapen

Kozakken, je hebt ook gelijk over dat ze d'r momenten wel pakt. Ze wil inderdaad heel graag samen op bed liggen s avonds, of s ochtends en vanavond hebben we samen op de bank gegeten. Dat maakte d'r echt blij. Ik probeer het ook wel echt toe te laten maar ik heb daar gewoon veel moeite mee. Sowieso al en als er dan ook nog ingewikkelde dingen meespelen, die Jolie betreffen, ai ai ai. Het is voor hem wel fijn als ik aangeef hoe we hier mee omgaan want hij weet nu ook niet wat kan met Jolie enzo. Maar ik weet het zelf niet goed, ik weet wel wat ik zou willen maar dat zit er nu gewoon nog niet in. En een alternatief is dan meteen maar zo half he

[ Bericht 0% gewijzigd door Luchtbel op 03-07-2006 21:11:58 ]

quote:

Op maandag 3 juli 2006 19:33 schreef Luchtbel het volgende:


Maar dat is dus precies één van de dingen waar ik zo bang voor ben, dat ze later net zo over mij denkt als dat over mijn moeder doe of dat ik haar op een andere manier in de weg heb gestaan. Aan de andere kant is het daarom juist goed om er nu aan te werken. Nu ze er relatief gezien nog weinig van merkt. Het is ook een reden waarom we nu nog niet gaan samenwonen. We willen graag in de stad wonen waar hij nu woont maar ik wil haar die fijne oppas nu niet afnemen. Omdat ze daar nu toch zoveel tijd doorbrengt. Het krijgen van kinderen ooit nog speelt ook wel mee, ik wil denk ik echt geen kinderen meer. Hij wel, hij heeft ook geen eigen kind natuurlijk. Wil ik er over acht jaar uberhaupt over denken en maken we dan nu de keuze dat Jolie tot die tijd alleen is en dan misschien wel (hele) grote zus wordt? Ik kan niet in de toekomst kijken natuurlijk maar sommige dingen kun je wel proberen op je eigen manier te doen. Ik weet alleen soms gewoon echt niet wat die manier is.

Dat herken ik heel erg. Niet dat ik bang ben dat ze net zo over mij gaat denken als ik over mijn moeder. Als dat zou kunnen, graag zelfs namelijk. Ik denk de wereld van mijn moeder.

Maar doe ik het wel net zo goed? Ben ik net zo'n oermoeder als dat zij is, zo'n kloek waar je nog steeds bij weg kan kruipen als je moet huilen? Ik denk ook veel te ver door over dat soort dingen. So wie so, denken over alles, oneindig. Ik plan ook gewoon niet meer zover vooruit. Wat doe ik over 3 jaar?? Geen flauw idee. Ik word er zelf namelijk ontzettend passief van. Je (ik) denkt alles dood..want, als, maar... Uiteindelijk begin je dan maar nergens aan want het is allemaal maar moeilijk. En met een kind is dat helemaal best lastig. Ik wil zo graag dat zij het altijd maar naar haar zin heeft dat ik er helemaal van in de war kan raken als ik denk dat zij ongelukkig is. _{En dan is nog niet eens 1 hè, wat wordt dat als ik dalijk een dwarse puber heb??}

Maar het komt goed, want je moet wel.

Igraine en LB, ik denk dat iedere moeder dat wel een beetje heeft... Maar beter dan je best kan je toch niet doen? Je voedt je kind op hoe jij denkt dat het goed is. _{en waarschijnlijk toch ook een beetje hoe je zelf opgevoed bent}

quote:

Op maandag 3 juli 2006 21:34 schreef Vicky het volgende:
Igraine en LB, ik denk dat iedere moeder dat wel een beetje heeft... Maar beter dan je best kan je toch niet doen? Je voedt je kind op hoe jij denkt dat het goed is. _{en waarschijnlijk toch ook een beetje hoe je zelf opgevoed bent}

Ik had het ook al toen ik nog geen moeder was Is gewoon mijn karakter, ik ben een denker. Geen piekeraar maar wel een denker. En met kind is er gewoon een extra onderwerp om over te denken.

Wat je zegt is denk ik wel waar. Je doet je best en meer kan je niet doen. Maar je kan je natuurlijk wel afvragen of je misschien nóg beter je best zou kunnen doen

ja dat is waar, dat denk ik ook altijd... Maar ik denk dat, zolang ik Amber naar eer en geweten opvoed, en haar de juiste normen en waarden en respect voor anderen meegeef, dat ik een heel eind kom

Igraine ik heb inderdaad het omgekeerde moedercomplex en dat is momenteel misschien wel het grootste probleem. Ik kan mezelf echt zo moedeloos maken met vragen daarover. Welke rol speel ik in haar leven? Welke rol zal ik gaan spelen? Wat zou ze doen als er iets met mijn kind is? Wat zou ze voor mijn kind doen als er iets met mij is? _{ja ja ja ik ben hiervoor in therapie} En hoe beinvloeden deze dingen Jolies leven. Hoe zou het zijn als er grote heftige dingen gebeuren, hoe zal familie haar opvangen? Dat zijn echt dingen die mijn dagelijks leven beinvloeden terwijl er eigenlijk maar één ding zeker weet; niks is zeker bij deze mensen, behalve dat we een biologische band hebben. Toch zoek ik nog steeds acceptatie en daar maak ik me wel zorgen over bij Jolie. Zou ze wel weten dat ik haar accepteer met alles zoals ze is, zou ze mij wel accepteren als moeder met alles wat ik ben?

Andersom lijkt me ook niet zo prettig inderdaad en iddd hoe wordt het als je dadelijk een dwarse puber hebt? Zouden we dan nog aan deze dagen terugdenken

LB, ik krijg (te) veel gedachten in mijn hoofd om te reageren en heb ff de puf niet, maar ik wil ff snel je een knuffel geven. Ik hoop binnenkort nog ff de puf te hebben om wel uitgebreid te reageren.

luchtbel, ik heb het je geloof ik al eens meer gezegd, maar ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten. altijd maar zoeken naar acceptatie, en het eigenlijk nooit krijgen.
t is absoluut niet goed voor een positief zelfbeeld.
een paar jaar geleden heb ik mezelf afgevraagd wat ik zou doen als het geen familie van me was, maar een paar bekenden/vrienden zouden zijn.
ik kwam tot de conclusie dat ik met zulke kennissen en vrienden niet zo intensief zou omgaan, als ik deed alleen maar omdat ze familie van me zijn.
ik heb daar voor mezelf een streep gezet en ga nu met mijn moeder om alsof het een vage bekende van me is. ik spreek haar af en toe telefonisch en dan hebben we het alleen over koetjes en kalfjes (zij) en over luca (ik) met de rest van de familie heb ik alle contact verbroken.
en ik moet zeggen: dat had ik jaren eerder moeten doen. met mijn moeder is het contact nu zo summier dat ze niet meer de kans heeft om me op mijn zwakke plekken te raken.
dat heeft intussen een heel ander mens van me gemaakt. volgens mijn vriend ben ik nu een stuk zelfverzekerder en vrolijker geworden en kan ik nu positief over mezelf denken.

ik kan je alleen maar aanraden om voor jezelf te kiezen en je niet iedere keer door je familie onderuit te laten praten. ik heb er 37 jaar over gedaan om te bereiken wat ik nu bereikt heb. jij bent nog zo jong, kies NU voor jezelf en laat wat je doet (of niet doet) niet afhangen van de goed- of afkeur van familie.