Ken je dat, dat je snachts ligt te draaien, ligt te woelen, linkerzij, rechterzij, linkerzij, buik, linkerzij, KRAMP!, rechterzij, rug... en je werpt maar (wéér!) een blik op de wekker... en dan blijk dat j sinds de vorige blik pas 10 minuten verder bent.
Waarom kan je de slaap niet vatten.. het hele westelijke halfrond is zo goed als in slaap, overal is stilte... en jij...
Stilte? Stilte?? Stilte?!?!?!
Verbaas kijk je naar de babyfoon.. en dies stil.. je zet hem een tandje harder en het blijft stil. Op vol volume hoor je in de verte een kerkklok slaan, je hoort de buurman zijn nachtelijke plas doortrekken, je hoort de regendruppels tegen de ramen slaan op de kinderkamer.. maar wat je niet hoort.. is de ademhaling van je kind! De ademhaling die normaal altijd luid en duidelijk hoorbaar is!
Met een welgemikte por tussen de ribben is manlief ook klaarwakker.. en je verteld hem wat er is... en tegelijk spring je uit bed. Voorzichtig op blote voeten sluipen we richting de kinderkamer, onderweg je nek nog brekend over een kat in coma.. Voorzichtig de (krakende en piepende!) deur openen.. en daar tref je het onderwerp van gesprek aan.. in diepe rustige slaap... Opgelucht kijken we elkaar aan.. en draaien we ons om richting de echtelijke bedstee.
Net voor het zachtjes dichttrekken van de deur hoor je een luid "Mama!! Suussie is wakker!!!!"
En daar zit je dan.... weer....