![]()
is klein, frêle en mooi. Met lange, golvende haren, en stralend witte tanden die vaak zichtbaar zijn. Want
![]()
lacht graag. Ze groeide op met de blues van haar vader, een advocaat die graag Percy Sledge speelde op piano. Moeder, die haar leven lang in North Carolina had gewoond, vond het beter als haar dochter eens in een andere omgeving terecht kwam. Dat werd Connecticut, waar
![]()
naar de middelbare school ging. Gelukkig was
![]()
er allerminst. Het avontuur had een voordeel: als uitvlucht ging ze liedjes schrijven, waarbij de vier gitaarakkoorden die pa haar had geleerd de basis vormden. Die liedjes probeerde ze kort daarna uit, rondtrekkend van stad naar stad, met weinig succes trouwens.
"Ik speelde in cafés, vaak voor zatlappen die alleen maar riepen om covers van Jimmy Buffett. Toen wist ik ook wat ik niet wilde. Ik werkte als serveerster. Hoe vaak ik paartjes moest bedienen die niets tegen elkaar zeiden. Daar werd ik zo treurig van. Ben toen creatief schrijven gaan studeren aan de universiteit in North Carolina, waar ik Zeke Hutchins ontmoette, mijn vriend. Hij drumde, terwijl ik mijn liedjes voor hem zong. Zeke wist het meteen:
![]()
, je hebt een band nodig'. Zo zijn The Carbines ontstaan, mijn huidige begeleidingsband".
Hoewel
![]()
vier jaar later nog steeds dezelfde muzikanten om haar heen heeft, is de bandnaam The Carbines verdwenen. "Het was het idee van de jongens zelf. Zij wilden mij naar voren schuiven. Een begeleidingsband vonden ze beter bij me passen. Toen ze ermee kwamen was ik daar nog niet klaar voor. Ik wilde me eerst verder ontwikkelen als liedjesschrijfster, en die ruimte gaven ze me ook."
![]()
is het best bewaarde geheim in countryland. In 2000 won ze de talentenjacht van het befaamde muziekfestival Merlefest, in navolging van culthero Gillian Welch. Intussen begonnen platenmaatschappijen zich te verdringen om haar. Sugar Hill klopte als eerste aan. Maar het werd Lost Highway, de platenstal ook van Lucinda Williams en Ryan Adams. Medeoprichter Frank Callari trok haar over de streep, meer wil ze eigenlijk niet zeggen over het touwtrekken rond haar persoon. "Kijk naar de namen op dat label. Lucinda en Ryan hebben deuren geopend voor mij."
![]()
wist dat de verwachtingen hoog gespannen waren, toen ze vorig jaar de studio inging met producer Ethan Johns (Ryan Adams). Nu moest het echt gaan gebeuren. Op een verzamelaar van platenstel Yep Roc staat ze met een liedje. Met The Carbines had ze een single gemaakt, en met Two Dollar Pistols, de band van John Howie, een mini-cd. Het eerste echte wapenfeit, een demo met een groot aantal songs, werd echter nooit uitgebracht als cd. Simpelweg omdat ze niet tevreden was.
"Ik vond van mezelf dat ik eerst verder moest groeien. Ik ben liedjes blijven schrijven. Ik kon kiezen uit een totaal van 34. Met achttien stuks zijn we uiteindelijk de studio ingegaan. Ze stonden allemaal op een groot bord. Er moest gekozen worden, welke liedjes wel, en welke niet. Toen begon het erop te lijken."
De opnamen vonden plaats in Los Angeles, en dat wat niet altijd even makkelijk. De dag dat de Twin Towers plat gingen in New York waren ze in de studio. Die dag kwam er dus helemaal niets van muziek maken. "Net als iedereen hebben we televisie gekeken, niet in staat om ook maar iets te ondernemen." In dezelfde studio kreeg ze kort daarna het compliment van haar leven, en wel van Bonnie Raitt, haar grote heldin. "Bonnie was er voor opnamen en ze kent Ethan goed. Op een dag kwam ze binnen en zei: "You sing your ass off."
Over de samenwerking met de Ethan Johns is
![]()
lovend. "Omdat we zolang gewacht hadden, was er een bepaalde druk. Dat voelde hij en loste dat heel makkelijk op. 'Kom, spelen', zei hij. Alles is vervolgens live opgenomen. Ik heb tegelijk gitaar gespeeld en gezongen. Eng in het begin, maar Ethan geloofde in mij en dat was heel inspirerend. Het mocht vooral geen cleane Nashville-plaat worden, en daar is hij goed in geslaagd. Natuurlijk hoor je Ryan Adams terug, Ethan heeft zijn werkwijze echt niet voor mij veranderd."
Het resultaat is een gevarieerde countryplaat, waarop de kraakheldere, krachtige stem van
![]()
centraal staat. De met veel glans omgeven stem roept grote zangeressen in herinnering, zoals Patsy Cline en Emmylou Harris. "Ik was negentien jaar toen ik Emmylou Harris ontdekte. Dat kun je dus allemaal doen met een stem, dacht ik. Ik zong voor mezelf thuis, maar vanaf dat moment realiseerde ik me dat zingen gewoon bij me hoort."
Bramble Rose gaat over keuzes maken, vertelt ze, of beter gezegd over niet te durven kiezen. "Lange tijd heb ik gedacht dat ik weg moest uit North Carolina, het grote avontuur opzoeken. Elders zou het leven wel spannender zijn. Totdat ik op een morgen wakker werd. Het was nog heel vroeg, de zon kwam op en drong de kamer binnen. Toen realiseerde ik me dat ik tevreden ben met mijn leven. En dat het goed is om bij mijn familie te zijn. Dat is, denk ik, de boodschap van Bramble Rose: vrede sluiten met jezelf."