quote:
Op donderdag 23 februari 2006 00:10 schreef Sjet het volgende:[..]
Hoi Snapt en andere lieverds
![]()
Ja ik schrok wel een beetje hoor, van hoe moe ze er uit zag. Ik was er wel op voorbereid maar om het echt te zien. En sowieso om het mensje in zo'n onpersoonlijke kamer te zien.
Niet echt leuk.
En je moet jezelf dan gewoon ook groter houden dan dat je je eigenlijk voelt he? Want zij heeft er geen klap aan als ik daar week zit te zijn. Ik probeer gewoon het ontspannen te houden, heel rustig wat praten maar ook niet de hele tijd.
Vind ik dan ook helemaal niet moeilijk of zo, alleen als je dan weer op jezelf bent lijkt het wel op zakt alles ff helemaal naar binnen. Ik ben nu zelf ook erg moe.
Ik had vanavond ook ineens dat al mijn geduld op was, en ik me overal aan moest ergeren...
![]()
Gelukkig heb ik het allemaal op de tv gericht, heb Chantal Jansen [Idols herhaling] gewoon de hele tijd de huid volgescholden [
afbeelding]
Zo dat was lekker zeg
![]()
ken je dat? Dat je op dat moment ook nog wel weet 'het slaat nergens op wat ik hier aan doen ben, maar het moet ff'
Nou ja, was ik ook maar kwijt
Zoooooooooo
![]()
Yeeeeeeehhhhaaaaaaaaaaaaaaaaaw
Hmmm Sjetje ik snap je wel hoor!
Je moet jezelf even wegcijferen ondanks je eigen verdriet. Je moet je moedertje opbeuren met de meest lullige dingen, de krant voorlezen, de soaps vertellen maakt niet uit je zit er voor haar. Je eigen verdriet hou je verborgen voor later want nu heeft ZIJ je nodig ook al lijkt het niet zo. Het klinkt misschien raar maar dat moet je echt doen (moet niet naturlijk, wie ben ik!) maar steun haar, ben er gewon voor haar, heb je zelf ook steun aan. (hoop dat je me begrijpt)