Dagboek van een kindermeisje. Deel zeven.

quote:

Op zondag 18 september 2005 22:01 schreef Nadine26 het volgende:
(hij doet allerlei dingen met film & televisie & reclames, hoe het precies zit weet ik niet)

porno

Maggie! Foei!

Aangezien D. voor mij niet meer is dan een plat eendimensionaal personage in een chicklitachtig verhaal vind ik het niet meer dan logisch dat ik hem ook op een dergelijke niet al te fijnzinnige wijze be- (of beter ver-)oordeel.

Als vader is hij een ongeïnteresseerde zakenwasser, in de liefde is hij een oppervlakkige versierder met gladde praatjes (inclusief weekendjes in hotels en bossen bloemen), en als zakenman is hij een onbetrouwbare rat.

Zo, die kan ie in zijn zak steken.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 11:22 schreef RaisinGirl het volgende:
Aangezien D. voor mij niet meer is dan een plat eendimensionaal personage in een chicklitachtig verhaal vind ik het niet meer dan logisch dat ik hem ook op een dergelijke niet al te fijnzinnige wijze be- (of beter ver-)oordeel.

Als vader is hij een ongeïnteresseerde zakenwasser, in de liefde is hij een oppervlakkige versierder met gladde praatjes (inclusief weekendjes in hotels en bossen bloemen), en als zakenman is hij een onbetrouwbare rat.

Mag zo zijn, en toch heeft Daniel het imo een stuk beter voor elkaar dan 't gemiddelde Hoofd Personeelszaken met eensgezinswoning, anderhalf kind en opeltje astra voor de deur. Hij kan zich altijd nog levend begraven in een middelgrote provinciestad, maar nu nog ff niet

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 11:38 schreef cioran63 het volgende:
Zo, die kan ie in zijn zak steken.

Ja, dat dacht ik.

Maar hoe groot is die piemel nu toch?

Geen echt bont, maar wel foie gras? !

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 15:05 schreef JAM het volgende:
Maar hoe groot is die piemel nu toch?

JAM, die piemel lijkt precies op jouw ideale piemel de piemel van jouw idealen.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 09:00 schreef Maggie het volgende:
porno

Dat lijkt mij onwaarschijnlijk ... het fysiek van de (Shanghai-) Chinezen is weinig porno-waardig.

Ik denk dat D. het kunstje van zijn VOC-voorvaderen wil herhalen.

De yogaleraar heet Ray. Zijn achternaam is Ramselaar, wat de prikkelende combinatie 'Ray Ramselaar' oplevert; het is bijna poëzie. Hij kwam vanochtend even bij Madame langs om wat foto's op te halen. Madame had net koffie gezet toen de bel ging. Ze had een goede bui, ze bood Ute en mij koffie aan en deed haar best om ons bij de conversatie te betrekken.

Twee dingen troffen me aan Ray: 1) hij leek me een man met een donker verleden, en 2) hij droeg een kikvorspak. Hij was op weg naar de sportschool, vandaar. Het zwarte pak sloot om zijn lichaam als een handschoen, of liever gezegd als een afwashandschoen, want het was gemaakt van een rubberachtige stof. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ray Ramselaar is een seksgod, niet het soort seksgod waar ik warm voor draai, maar ik moet toegeven dat hij een ongelooflijk lichaam heeft. Die spieren! Die rug! Dat zwarte rubber! (Dat kruis!) En dit alles op klaarlichte dag, ik bedoel: wij zaten aan de koffie, en daar verscheen Ray Ramselaar tussen de schuifdeuren; het was een tamelijk surrealistische scène op de vroege ochtend.

Ray dronk wortelsap uit een thermoskan die hij uit zijn rugzak haalde. Hij was een gezondheidsfreak, zo bleek, want hij bracht ons gedetailleerd op de hoogte van de kwalijke effecten die bepaalde 'onnatuurlijke' voedingsmiddelen - zoals suiker, koffie en dierlijk vet - op geest en lichaam hebben. En dat natuurlijk eten een way of life is, daar raakte hij ook niet over uitgepraat. "Je zet gewoon die knop om," zei hij, "er is geen enkele reden waarom jullie aan de fatale gevolgen van slechte eetgewoonten zouden ontkomen, dus zet die knop om."
"Welke fatale gevolgen?" informeerde Ute. Voor de zekerheid had ze haar kop koffie alvast van zich afgeschoven.
"Degeneratie," antwoordde Ray. "Degeneratie en talloze ziekten. De mens is van nature een planteneter, in het bijzonder een vruchteneter. Ik eet alleen onbewerkt, vers, rauw voedsel met veel bio-energetische waarde. Levenskracht, zeg maar."
"Ik ben een zoetekauw," giechelde Ute.
"Ik ook," knikte Madame. "Ik doe een moord voor een Madeleine."
"Suiker is vergif," doceerde Ray. "Zodra je suiker uit je dieet schrapt, zul je merken dat je kalmeert. Dan begrijp je pas waarom onze samenleving zo agressief is. Fabrikanten van suikerwaar zijn in feite oorlogsmisdadigers." Hij onderbrak zichzelf, zijn stem trilde een beetje; hij was duidelijk van slag door zijn eigen constatering. "In mijn voedingspatroon volg ik de natuurwetten," ging hij door. "Met uitzondering van de aaseters eten alle dieren hun voeding rauw. Alleen de mens is zo ver van de natuur en zijn natuurlijke biotoop afgedreven dat hij zijn voeding op oneindig veel manieren is gaan bewerken. Maar ons spijsverteringsstelsel is van nature niet geschikt voor bewerkte voeding. Je wordt er ziek van, je gaat eraan dood."
Het was nogal een bewering. Er viel een stilte.
Toen zei Madame: "Mag alcohol wel?"
Ray schudde gedecideerd zijn hoofd; alchol was absoluut taboe. "En roken," zei hij met een schuine blik op mij, "jij moet stoppen met die slechte gewoonte."
Ik ging er niet op in.
"Je mag dus alleen rauwe groenten, water en droog brood," zuchtte Madame. "Quel régime! Ik word niet vrolijk van het vooruitzicht."
"Geen brood," zei Ray. "Brood is dood voedsel. Er is niets natuurlijks aan; het heeft geen enkele bio-energetische waarde. Het is veel gezonder om brood te vervangen door gekiemde zaden en granen, pitjes, noten, stuifmeelpollen..."
"Zo leer je nog eens wat," merkte Ute verbaasd op.

Terwijl de discussie voortkabbelde, dwaalden mijn gedachten af naar andere zaken, zoals het donkere verleden van Ray waarvan ik vermoed dat het zich in drugskringen heeft afgespeeld. Je ziet het vaak bij ex-junkies: ze kicken af, ze worden yogaleraar (of iets dergelijks) en vanaf dat moment is er geen houden meer aan; ze slaan volledig door. Natuurvoeding! Bio-energetiesche waarde! Pitjes! Ik weet niet wat erger is, een heroïneverslaving of natuurvoeding; volgens mij komt het op hetzelfde neer. Het is allebei peperduur, je wordt er lelijk van, je gaat er uiteindelijk snel aan dood. Ray is een geheeld mens. Een bekeerling. Iemand die op zekere dag het licht heeft gezien en die nu streeft naar een betere wereld waarin iedereen konijnenvoer eet en twee keer per dag aan 'Astanga yoga' doet.

Het is volstrekt duidelijk wat Madame in hem ziet. Natuurlijk heeft zij geen bezwaar tegen zijn seksgodenlichaam, daar heeft niemand bezwaar tegen, maar dat is niet waar het haar bij Ray Ramselaar om gaat. Het gaat haar om zijn rechtlijnige, compromisloze denkwijze. De kinderlijke 'terug naar de basis'- gedachte waaraan hij zich sinds zijn overwonnen drugsverslaving aan vastklampt. Vroeger, toen wij nog in holen leefden, was het leven tenminste overzichtelijk. De mensen waren heel gelukkig, heel basic en 'goed bezig', zeg maar; ze waren in elk geval veel beter bezig dan wij, stelletje gecorrumpeerde en verdorven wezens die we zijn. Om kort te gaan: Madame zet zich af tegen Daniël. Alles moet anders. Niets mag meer herinneren aan het societyleven dat zij aan zijn zijde heeft geleid. En dus droomt ze ervan om met Ray Ramselaar in een boswachtershuisje te gaan wonen. Zelf hout hakken. Met kaplaarzen door het natte gras waden, op zoek naar stuifmeelpollen en gekiemde zaden voor het ontbijt.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 15:05 schreef JAM het volgende:
Maar hoe groot is die piemel nu toch?

Raar dat dat fabeltje steeds maar blijft opduiken. Of de lengte van een piemel werkelijk garant staat voor de ultieme seksbeleving.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 19:38 schreef Francesca het volgende:

Raar dat dat fabeltje steeds maar blijft opduiken. Of de lengte van een piemel werkelijk garant staat voor de ultieme seksbeleving.

Het gaat niet om die seksbeleving, maar om de achterliggende gedachte - of beter gezegd de achterliggende drift. Het is de bedoeling dat je als man een vrouw zodanig uitwoont dat ze zeker drie dagen geen pap meer kan zeggen, zodat je zaadjes ongestoord haar eitje te grazen kunnen nemen. Als mevrouw zich een half uur later alweer door de SRV-man laat nemen en een dag later door een viriele yogaleraar, en zich tussendoor nog aan een potent padvindertje vergrijpt, dan krijgen je zwemmertjes het hard te verduren. Vandaar de geheime wens om een formaatje kinderarm in te brengen dat haar nog lang zal heugen.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 20:02 schreef dvr het volgende:

[..]

Het gaat niet om die seksbeleving, maar om de achterliggende gedachte - of beter gezegd de achterliggende drift. Het is de bedoeling dat je als man een vrouw zodanig uitwoont dat ze zeker drie dagen geen pap meer kan zeggen, zodat je zaadjes ongestoord haar eitje te grazen kunnen nemen. Als mevrouw zich een half uur later alweer door de SRV-man laat nemen en een dag later door een viriele yogaleraar, en zich tussendoor nog aan een potent padvindertje vergrijpt, dan krijgen je zwemmertjes het hard te verduren. Vandaar de geheime wens om een formaatje kinderarm in te brengen dat haar nog lang zal heugen.

Nou ja, geheim....fabeltje, zei ik al. Ik bedoel maar, wat stel je nu voor als man als je een vrouw maar één keer in de drie dagen kunt "uitwonen".

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 20:24 schreef Francesca het volgende:

Nou ja, geheim....fabeltje, zei ik al. Ik bedoel maar, wat stel je nu voor als man als je een vrouw maar één keer in de drie dagen kunt "uitwonen".

Nee, zo werkt het niet! De "sperm competition" gaat veel verder. Er moet breed gezaaid worden. In die drie dagen gaat onze Neanderthaler dus andere vrouwtjes bevruchten. Het is een kwestie van efficiëntie.

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 08:09 schreef Hihat het volgende:
Ik krijg echt steeds meer een 'Edwin de Roy van Zuydewijn'-gevoel bij Daniel .

Edje!

_{Die publiceert zijn 'Dagboek van een moneyfucker' binnenkort wél...}

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 11:22 schreef RaisinGirl het volgende:
Aangezien D. voor mij niet meer is dan een plat eendimensionaal personage in een chicklitachtig verhaal vind ik het niet meer dan logisch dat ik hem ook op een dergelijke niet al te fijnzinnige wijze be- (of beter ver-)oordeel.

Als vader is hij een ongeïnteresseerde zakenwasser, in de liefde is hij een oppervlakkige versierder met gladde praatjes (inclusief weekendjes in hotels en bossen bloemen), en als zakenman is hij een onbetrouwbare rat.

Ik vind het maar niks.
D. is nog altijd mijn zakenwasser, mijn praatjesmaker, mijn rat. _{En ik heb nooit één bloem gezien.}

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 23:32 schreef Nadine26 het volgende:
_{En ik heb nooit één bloem gezien.}

Oh ja, die glitterrozen...

Dat was ik even vergeten, maar dat komt zo: later ontdekte ik toevallig dat D. die bloemen had gekregen van een zakenrelatie; het was een of ander kerstboeket - een relatiecadeau, dus. (Ik vond tussen de takken een kaartje met een bekende bedrijfsnaam & warme kerstgroeten erop ) Hij had ze dus aan mij doorgeschoven. Om hem te stangen zei ik vervolgens dat ik het kitschbloemen vond, en in plaats van beschaamd naar zijn schoenpunten te staren, heeft hij ze toen met vaas en al opgepakt en mee TERUG genomen! In de auto! Hij vond het zonde om ze weg te gooien!

Ja, dát zijn leuke dingen!

Je roze bril is vertederend .

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 23:48 schreef Copycat het volgende:
Je roze bril is vertederend .

[offtopic]
Was je wéér niet in de Hoogste Tijd hè, vandaag!
[/offtopic]

Als jullie ooit gaan trouwen krijg je vast gewoon de oude ring van Madame doorgeschoven. Zonde om weg te gooien en ongetwijfeld zul je ontroerd zijn

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 00:35 schreef clumsy_clown het volgende:
Het is dus naast alle eerder genoemde dingen ook nog een gier..?

Nee, de ware zakenman herken je aan zijn spaarzaamheid, dat is iets anders dan gierigheid! En een volwassen man die niet te lullig is om een gevulde en loodzware bloemenvaas naar zijn auto te zeulen, dat raakt mij natuurlijk recht in mijn meisjeshart

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 01:20 schreef Nadine26 het volgende:

[..]

Nee, de ware zakenman herken je aan zijn spaarzaamheid, dat is iets anders dan gierigheid! En een volwassen man die niet te lullig is om een gevulde en loodzware bloemenvaas naar zijn auto te zeulen, dat raakt mij natuurlijk recht in mijn meisjeshart

En verliefde meisjes herken je aan hun vermogen alles recht te lullen wat krom is

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 01:20 schreef Nadine26 het volgende:

[..]

Nee, de ware zakenman herken je aan zijn spaarzaamheid, dat is iets anders dan gierigheid! En een volwassen man die niet te lullig is om een gevulde en loodzware bloemenvaas naar zijn auto te zeulen, dat raakt mij natuurlijk recht in mijn meisjeshart

Hoe krom iets ook is, jij lult het wel recht .
Onbestuurbaar !

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 01:21 schreef Xennia het volgende:

[..]

En verliefde meisjes herken je aan hun vermogen alles recht te lullen wat krom is

Same thoughts, whehehe ...

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 00:58 schreef Xennia het volgende:
Als jullie ooit gaan trouwen krijg je vast gewoon de oude ring van Madame doorgeschoven. Zonde om weg te gooien en ongetwijfeld zul je ontroerd zijn

Dat vind ik dan weer een verkeerde vorm van spaarzaamheid

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 01:25 schreef Nadine26 het volgende:

[..]

Dat vind ik dan weer een verkeerde vorm van spaarzaamheid

Met een beetje geluk schuift hij zijn kinderen ook door naar jou zodat hij geen nieuwe hoeft te maken, spaart hem weer wat sperma

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 01:29 schreef Xennia het volgende:
Met een beetje geluk schuift hij zijn kinderen ook door naar jou zodat hij geen nieuwe hoeft te maken, spaart hem weer wat sperma

Ik begrijp juist van dvr dat spaarzaamheid & sperma niet samengaan En dan niet specifiek bij D., maar in het algemeen: B R E E D zaaien. _{Ja, ik steek hier ook nog een hoop op.}

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 00:58 schreef Hihat het volgende:

[offtopic]
Was je wéér niet in de Hoogste Tijd hè, vandaag!
[/offtopic]

^{[off topic]
Nee...
Maar heb wel het eea te melden, dus ik mail je dit weekend weer eens.
[/off topic]}

On topic: Het is nog immer Dagboek van een Kindermeisje... die kinderen zijn al lang en breed doorgeschoven...

quote:

Op vrijdag 20 januari 2006 09:08 schreef Copycat het volgende:
Het is nog immer Dagboek van een Kindermeisje... die kinderen zijn al lang en breed doorgeschoven...

Ik pas nog steeds veel op bij Madame; gisteren was ik er bijna de hele dag, vandaag... ik schrijf er alleen niet zo veel over, omdat er weinig opzienbarends gebeurt. Ja: een nieuwe luizenplaag is uitgebroken. Ik ben dus steeds in de weer met verdelgmiddelen & netenkammen. Ik help de tweeling - ze hebben op vrijdag geen school - met een spreekbeurt ('Het luipaard in al zijn facetten') en de baby is op dit moment bezig een boterham met hagelslag in de dvd-speler te duwen. Straks komen er vriendjes spelen. Ik heb net een roerei gemaakt. Enzovoort. Zo kom ik de dag wel door...

quote:

Op donderdag 19 januari 2006 18:42 schreef Nadine26 het volgende:
Het is volstrekt duidelijk wat Madame in hem ziet. Natuurlijk heeft zij geen bezwaar tegen zijn seksgodenlichaam, daar heeft niemand bezwaar tegen, maar dat is niet waar het haar bij Ray Ramselaar om gaat. Het gaat haar om zijn rechtlijnige, compromisloze denkwijze. De kinderlijke 'terug naar de basis'- gedachte waaraan hij zich sinds zijn overwonnen drugsverslaving aan vastklampt. (...) Om kort te gaan: Madame zet zich af tegen Daniël. Alles moet anders. Niets mag meer herinneren aan het societyleven dat zij aan zijn zijde heeft geleid. En dus droomt ze ervan om met Ray Ramselaar in een boswachtershuisje te gaan wonen. Zelf hout hakken. Met kaplaarzen door het natte gras waden, op zoek naar stuifmeelpollen en gekiemde zaden voor het ontbijt.

Het is volstrekt duidelijk wat D. in Nadine ziet. Natuurlijk heeft hij geen bezwaar tegen haar seksgodinnenlichaam, daar heeft niemand bezwaar tegen, maar dat is niet waar het hem bij Nadine S. om gaat. Het gaat hem om haar vrije, onafhankelijke denkwijze. De hedonistische 'We gaan toch allemaal kapot'-gedachte waaraan zij zich sinds de dood van haar moeder vastklampt. (...) Om kort te gaan: D. zet zich af tegen Madame. Alles moet anders. Niets mag meer herinneren aan het saaie, verantwoordelijke gezinsleven dat hij aan haar zijde heeft geleid. En dus droomt hij ervan om met Nadine S. in een strandhuisje te gaan wonen. De hele dag zon, zee, sex. Naakt met haar door de golven waden, op de vlucht voor de realiteit en zichzelf.

Ik weet niet onder welke steen ik de afgelopen maanden heb gebivakkeerd, maar dit topic is me pas een paar dagen geleden opgevallen. Heb inmiddels deel 1 t/m 4 gelezen en zie er nu al tegenop om straks deel 7 te hebben uitgelezen en iedere keer te moeten gaan wachten op een update...

Ja!

Het hoge woord moet eruit: wat is dat eigenlijk, dat Daniël zo diep is gezonken dat hij 'Edwin de Roy van Zuydewijn'- gevoelens oproept, en als drugsdealer wordt afgeschilderd - als pornobaron, no less, terwijl hij zo'n hartstochtelijke en bijzondere en eigenzinnige man is, in werkelijkheid (als je hem beter leert kennen, zeg je dan...)

Het ligt aan mij. Ik ben tenslotte verantwoordelijk voor het portret van Daniël. Ik maak dat portret. En ik doe het helemaal verkeerd. Ik bak er niks van. Rotzooi, tinnef. Ik schiet tekort... oh, oh, het wordt nooit wat met mij... diepe vertwijfeling, niemand begrijpt mij.

Misschien moet ik een gedicht over hem schrijven. Maar ik haat dichten.

Oh Daniël... ze noemen je Edwin de Roy van Zuydewijn,
terwijl jij zo'n prachtige parel bent en hij een lelijk zwijn.
_{Liefs, Sint & Piet.}

Hoe vaak ben ik bij Madame thuis niet aanwezig geweest bij feestjes en etentjes die na een paar flessen wijn vanzelf ontaardden in dronkemansgepraat? Vaak. Vaak genoeg om te weten dat dronken veertigers tegen het eind van de avond altijd hetzelfde spelletje spelen, het gezelschapsspelletje 'Wie Gaat Er Vreemd?' De bedoeling is om zo veel mogelijk overspelige kennissen, buurtbewoners, oud-studievrienden en familieleden op te sommen, en daarbij geldt de regel: hoe meer smeuiige details, hoe meer punten. Na het spelen van 'Wie Gaat Er Vreemd?' is het tijd voor het tweede spelletje, getiteld: 'Ik In Elk Geval Niet', daarover is iedereen het roerend eens, en tevreden gaan de gasten weer huiswaarts.

Tijdens die avonden heb ik het allemaal langs horen komen, de mooie praatjes en de lulverhalen en de slappe troep. Het is een schande wat de overbuurman doet, zoiets flik je niet, je kunt het gewoon niet máken om er vandoor te gaan met een moeder van school, een getrouwde moeder, ze is net bevallen van haar tweede kind, theoretisch ligt ze nog half in het kraambed en onder die omstandigheden spreken die twee stiekem af in een hotel op de Wallen, je gelooft je oren toch niet als je dat hoort?
Niemand gelooft zijn oren. Ze kijken allemaal alsof ze verschrikkelijke buikpijn hebben. Dan waagt één van de gasten, een man met een hippe bril, het om te vragen: "Maar waarom op de Wallen, in godsnaam? Wat is er mis met het Hilton?"
"Wild en meeslepend leven," antwoordt iemand mat.
"Hoe onvolwassen kun je zijn."
"Ze zijn getrouwd!" wordt er geroepen. "Was dan níet getrouwd! Had dan géén drie kinderen genomen, een dubbele hypotheek, een buitenhuis, een zeventigurige werkweek..."
"Die man heeft een Peter Pan-complex," merkt een van de vrouwen op. "Hij gaat op de motor naar zijn werk. Een motor! Als vrouw weet je dan genoeg. Een man van vierenveertig die op de motor naar zijn werk gaat, heeft een probleem. Die zit niet lekker in zijn vel. Zo'n man is diep ongelukkig, daar komt het op neer."
"Omdat hij op een motor rijdt?" vraagt haar man.
"Ja," zegt zij. "Ik heb mijn pony ook weggedaan. Toen was ik zeventien."
"Van mij mag je een pony," merkt hij op.
Iedereen lacht.
"Ik wil geen pony!" roept zij boos. "Ik heb kinderen! Ik heb jou! Ik heb een huishouden dat moet draaien, ik heb een keuze gemaakt!"
Enzovoort.

Ik wil Daniël niet vrij pleiten; ik kan hem alleen zo goed begrijpen. Die mensen! Ooit, niet eens zo lang geleden, waren die mensen zijn vrienden. Dat was zijn leven. De vrouwen hebben allemaal een verwilderde blik in de ogen, de zogenaamde moederblik. En de mannen, de mannen zijn laf. Dat is het woord: laf. Zielig. Ze snappen het niet.

- wordt vervolgd -

[ Bericht 0% gewijzigd door Nadine26 op 21-01-2006 01:29:07 ]

Nee, ga mee naar Shanghai, ga mee naar naar het eind van de wereld waar we rijk zullen worden en gelukkig zullen zijn. Alsjeblieft.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 01:45 schreef NoSigar het volgende:
Nee, ga mee naar Shanghai, ga mee naar naar het eind van de wereld waar we rijk zullen worden en gelukkig zullen zijn. Alsjeblieft.

Oh god. Heb je weer gedronken?

Nee, ik drink geen alcohol.
En ook niet gesnoven trouwens, maar die mensen ken je misschien wel.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 02:00 schreef NoSigar het volgende:
Nee, ik drink geen alcohol.
En ook niet gesnoven trouwens, maar die mensen ken je misschien wel.

Mensen die niet snuiven, daarvan ken ik er zelfs veel

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 00:47 schreef _Floddertje_ het volgende:
Ik weet niet onder welke steen ik de afgelopen maanden heb gebivakkeerd, maar dit topic is me pas een paar dagen geleden opgevallen. Heb inmiddels deel 1 t/m 4 gelezen en zie er nu al tegenop om straks deel 7 te hebben uitgelezen en iedere keer te moeten gaan wachten op een update...

Hallo Floddertje!

_{Wij zitten ook onder een steen, maar het is hier lekker warm}

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 01:20 schreef Nadine26 het volgende:


Het ligt aan mij. Ik ben tenslotte verantwoordelijk voor het portret van Daniël. Ik maak dat portret. En ik doe het helemaal verkeerd. Ik bak er niks van. Rotzooi, tinnef. Ik schiet tekort... oh, oh, het wordt nooit wat met mij... diepe vertwijfeling, niemand begrijpt mij.

Ik denk dat er weinig mis is met het portret wat je van Daniël schetst. Alleen geldt zijn voor jou allesovertreffende charme en aantrekkingskracht niet voor mij, 'objectieve' lezer.
Ik zie vooral een egoïstische, megalomane eendimensionale man die alles en iedereen inzet voor zijn eigen gewin.

quote:

Ik wil Daniël niet vrij pleiten; ik kan hem alleen zo goed begrijpen. Die mensen! Ooit, niet eens zo lang geleden, waren die mensen zijn vrienden. Dat was zijn leven. De vrouwen hebben allemaal een verwilderde blik in de ogen, de zogenaamde moederblik. En de mannen, de mannen zijn laf. Dat is het woord: laf. Zielig. Ze snappen het niet.

Dat zijn oude vrienden laffe huisvaders zijn betekent niet één op één dat Daniël het positieve tegenovergestelde is.
Hell, in principe is hij net zo laf... alleen uit hij het anders. Hij roept wel hard, maar verschuilt zich nog immer achter de rokken van de Kale..
Eerst zien, dan geloven.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 18:28 schreef Copycat het volgende:

Ik zie vooral een egoïstische, megalomane eendimensionale man die alles en iedereen inzet voor zijn eigen gewin.

Dat is niet helemaal waar en ik denk echt dat we hem tekort doen. Af en toe blijkt hij ook andere interesses en diepere emoties te kennen. Hij begon over Slauerhoff, Fante en Cash en liet zich behoorlijk gaan toen hij zich in Shanghai tot Nadine bekende. Hij toonde alsnog interesse in haar moeder. En hij verzamelt kunst - weliswaar in containers, maar dat pleit toch altijd voor mensen.

Onderschat ook niet de intensiteit van zo'n jacht naar geld. Het vereist intelligentie en intuïtie, en bijzonder veel inzet en concentratie. Toch is het niet monomaan van natuur, want het doel, geld, is gestolde tijd, uitgesteld geluk, zekergestelde comfort en veiligheid - je kunt er alle kanten mee op en dat rechtvaardigt grote offers. Ik vermoed dat Daniel veel geofferd heeft. Dat zijn uitbundige levensstijl dat maar heel oppervlakkig compenseert is hij zich definitief gaan realiseren door Nadine's verschijning in zijn leven. Vandaar dat hij nu zijn buit binnen wil halen om eindelijk te gaan leven zoals hij dat werkelijk wil.

Het wordt nog interessant. Herinner je dat dit verhaal begon in R&P.. een belangrijk thema was kwetsbaarheid. Die rode draad volgt niet alleen Nadine -die in D. haar kwetsbaarheid ontvlucht- maar uiteindelijk ook Daniel, die juist niet langer ongenaakbaar kan zijn. Hij kan zijn eigen aard niet langer verloochenen en wil wegbreken uit de enkele leugenachtige dimensie waarin hij gevangen zit. Op naar de eerlijkheid, op naar zichzelf. Als dat lukt zal hij daarmee Nadine een voorbeeld geven dat haar voor hetzelfde dillemma stelt als eerder met Thijs. Met dit verschil dat Daniel met 'nee' geen genoegen zal nemen - hij zal haar willen kennen en zij zal met hem mee het diepe in moeten. Ik vermoed dat Daniel zich uiteindelijk tot een een daadkrachtige Meneer W. zal ontpoppen. Dit dagboek kan nog jaren vooruit!

dvr, als jij nu eens de Daniël episodes op je neemt. Zoals jij 'm beschrijft, zou ik bijna symapthie voor hem krijgen .

Bedacht me gisteren dat ik in dit hele dagboek nog geen enkel sympathiek personage heb kunnen ontwaren. Misschien zit 'm daar ook wel de kracht in.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 18:53 schreef clumsy_clown het volgende:
Hoe zou het nou voor Nadine zijn om met haar neus op de feiten gedrukt te worden door een dagboek wat terugpraat en niet dezelfde roze bril draagt?

Ik heb echt bewondering voor het feit dat ze die confrontatie aangaat en dat ze zo in haar eigen weg gelooft dat ze alle adviezen en bemoeienissen welwillend blijft lezen maar ze toch in de wind slaat. Heel sterk. Je kunt het op verliefdheid afschuiven maar misschien doet ze intuitief precies het juiste.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 19:51 schreef Copycat het volgende:
... Bedacht me gisteren dat ik in dit hele dagboek nog geen enkel sympathiek personage heb kunnen ontwaren. ...

Alle personages hebben bepaalde goede en slechte kwaliteiten ... het zijn net mensen. Een (subjectieve) gewogen gemiddelde van die kwaliteiten maakt een personage sympathiek of onsympathiek.
Wat mij betreft zijn alle personages best te pruimen m.u.v. de spreekwoordelijke schurk ... D. dus.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 19:51 schreef Copycat het volgende:
dvr, als jij nu eens de Daniël episodes op je neemt.

Ha! Nee, daar zou ik niets van bakken, ik ben meer van de simpele opinietjes en meninkjes.

Anderzijds zou het wel heel verleidelijk zijn om het Daniël-karakter eens als ik-figuur te verkennen. Of beter gezegd, om in Daniëls huid te kruipen en Nadine eens uitgebreid te verkennen!! Haha! Maar nee, met mijn perverse geest aan het toetsenbord zou dat ontaarden in een drassige zedenschets die zelfs Jam het schaamrood op de kaken zou doen stijgen..

quote:

Zoals jij 'm beschrijft, zou ik bijna sympathie voor hem krijgen

Wie weet zou je in het echt ook wel als een blok voor hem vallen! Nadine lijkt me een kritische tante hoor. Hij moet toch iets onweerstaanbaars hebben dat nog wat onderbelicht is gebleven. Een ondeugend-optimistische twinkel in zijn ogen of iets dergelijks.

quote:

Bedacht me gisteren dat ik in dit hele dagboek nog geen enkel sympathiek personage heb kunnen ontwaren. Misschien zit 'm daar ook wel de kracht in.

Het is wel een stelletje snoodaards ja.. ik vond Thijs aanvankelijk wel sympathiek, maar die heeft toch ook hufterige trekjes. En als de personages niet gewoon slecht zijn, dan zijn het wel malloten, zoals die gynaecoloog laatst! Maar Nadine is en blijft me sympathiek. 't Is een koppige drol die hier en daar een lelijke streek uithaalt, maar gezien de omstandigheden en in overweging nemende dat ze haar zwaktes ronduit erkent kan dat haar niet echt aangerekend worden. Bovendien schrijft ze als een trein en heeft ze een goddelijk buikie.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 22:20 schreef Gajus het volgende:

[..]

Alle personages hebben bepaalde goede en slechte kwaliteiten ... het zijn net mensen.

Ik worstel persoonlijk nogal met de moraal moet ik erkennen. In vergelijking met Nadine's personages ben ik werkelijk een heilige (derhalve ook in-saai). Waar het anderen aangaat heb ik altijd de neiging erg vergevingsgezind te zijn; de mens verschilt genetisch maar 3% van de chimpansee, dus ik heb niet de illusie dat de ene mens nu echt zoveel beter of slechter is dan de ander. Ik slaag er alleen niet in om mijn eigen handel en wandel even lankmoedig te beschouwen. Ik wou dat ik eens lekker slecht kon zijn...

Ik kom eigenlijk nooit verder dan ondeugend. Triest he? En dan verraad ik mezelf ook nog altijd, want zodra mij een ondeugende gedachte door het hoofd speelt, nemen mijn neusvleugels een bepaalde stand aan waarvan de kenners direct aflezen: opgepast, dvr voert iets in zijn schild.

quote:

Op zaterdag 21 januari 2006 22:55 schreef dvr het volgende:
want zodra mij een ondeugende gedachte door het hoofd speelt, nemen mijn neusvleugels een bepaalde stand aan ...

Zoiets?



[ Bericht 7% gewijzigd door Gajus op 22-01-2006 00:57:51 (subst. bush) ]