Na een nacht slecht slapen ben ik er vannacht achter gekomen dat je brein wel degeljk sommige dingen wegstopt. Vannacht was pas weer voor het eerst dat ik me pas echt echt herrinnerde hoe zo'n punctie ook al weer voelde. Je weet steeds wel dat 't pijn doet en dat 't echt waardeloos is, maar je gaat er rustig nog een keer voor als het nodig bljkt. Maar vannacht zag ik dus weer die naald *slik* voor me, waarmee ze de eiblaasjes leeghalen, ik wist de tranen in m'n ogen weer en hoe de verpleegster er alles aan deed om me te laten concentreren op m'n ademhaling.
had ik al gezegd dat ik slecht had geslapen?
Wel grappig om te zien dat er wat kleine dingetjes in het protocol veranderd zijn in twee jaar. vorige keer werd ik met bed en al heen en weer gereden, nu uitkleden in de behandelkamer en daarna naar de uitslaapkamer lopen (alleen maar de gang oversteken, dus dat is nog wel te doen).
Nog even met de echo gekeken hoe 't ervoor stond en alles zag er goed uit, in een snelle blik leek het wel alsof er nog best wat kleintjes een groeispurtje hadden gemaakt. Alleen moeite om m'n linker eierstok te kunnen vinden, die bleef zich maar verstoppen (en ondertussen zag ik mijn geest al dwalen met in het achterhoofd de wetenschap dat op de een of andere manier de linkerkant altijd pijnlijker is als de rechterkant (dat is bij bijna alle vrouwen zo).
Rechts ging voorspoedig en was vlot klaar, links was dus inderdaad redelijk onvindbaar. De hulp van de verpleegster was nodig; die leunde met haar gewicht op m'n buik zodat ze er toch bij konden met de naald.
En links was inderdaad pijnlijker dan rechts
![]()
Ik heb nog wel het idee dat het tegengewicht iets afleidde van de pijn daar.
Daarna proberen op te staan. Zitten was erg pijnlijk. Alsof je op allemaal scherpe wonden zit. Beetje moeilijk uit te leggen. (lijkt ook wel een beetje op de pijn op het einde van de zwangerschap, zo'n scherpe pijn in je vagina. alleen dan een factor 10 heftiger). Jeroen hielp me met broek aantrekken wat ik kon niet bij m'n voeten en daarna lekker op bed gaan liggen. Kopje koffie werd gebracht en het ervaringen-boek inkijken. Ons eigen verhaaltje nog even teruggelezen van 2,5 jaar geleden
(en natuurlijk nu gezet dat zo'n punctie niet voor niks is!).
De arts kwam al snel langs met het goede nieuws dat er 6 eicellen gevonden waren, dat ze links niet alle follikels had aangeprikt (de kleintjes had ze laten zitten) omdat 't zo lastig ging daar en dat 't zaad ook goed was. We mochten naar huis!
Schuifelend naar buiten gelopen, half in de auto gehangen (zitten deed nog steeds onwijs zeer.. dat heeft nog tot halverwege de middag geduurd en voelt nu nog niet echt prettig) en na een snelle bak koffie m'n bed ingedoken. Om tot 2 uur heerlijk te slapen.
Jeroen had Saskia opgehaald en toen zij ging slapen kwam ze nog ff bij mama een kusje brengen
![]()
(ze voelde volgens mij vandaag dat ze een beetje voorzichtig met me moest doen.. ze was rustig toen ze bij m'n bed kwam (normaal is ze veel wilder en gaat meteen kllimmen en klauteren) en vanmiddag toen ik beneden was, was ze ook al zo lief).
Vanmiddag lekker op de bank gehangen en dat ga ik straks weer lekker doen
Vrijdag worden we gebeld of er goede bevruchting is (bij ICSI heb je tenslotte altijd bevruchting, alleen moeten ze wel gaan delen) en ik begreep dat er dan vrijdag ook een terugplaatsing is.
Tot dan is het weer nagelbijten geblazen
I can only please one person per day. Today is not your day. Tomorrow isn't looking too good either.