Dagboek van een kindermeisje (Deel 6)

EEN WINDERIGE BADPLAATS (II)

De Kerstsoirée begon met een onaangename ontmoeting in de lift. D. kwam een zakenrelatie tegen, ene Maarten. Tussen de twee mannen volgde een omhelzing die deed denken aan een wurggreep. "Jongen, hoe ga je?" brulde Maarten. "Dat is toevallig, ga je lekker?" Hij was me het goudhaantje wel, die Maarten: groot, breed, met blond surfhaar dat hij steeds met zijn vingers achterover kamde.
"En wie is dat?"
Maarten bedoelde mij.
Ik stak mijn hand uit en noemde mijn naam.
Toen zei D.: "Zij is mijn assistente," en hij keek me even aan.
Ik protesteerde niet; ik wilde best doorgaan voor D.'s assistente, maar om de een of andere reden had ik er een slecht gevoel over. De kerstsoirée, het probleem was de Kerstsoirée. Een assistente die assisteert tijdens de Kerstsoirée... het leek mij een probleem. Maar veel tijd om erover na te denken had ik niet, want Maarten sleepte ons al mee naar zijn tafel; hij stond erop dat wij de avond met hem doorbrachten, met hem en zijn gevolg, hij accepteerde geen nee, het was feest, hoe meer zielen hoe meer vreugd, enzovoort.

Het acht-gangendiner (kledingadvies: Black Tie / Cocktail) vond plaats in een grote zaal. Het was er rumoerig en druk, de Holland Big Band speelde er vrolijk op los, en ik moet bekennen dat ik toch wel een beetje geïmponeerd was door de sjieke entourage: smokings en glimglansjurken, kristal, zilver, flakkerkaarsen. Wij waren aan de late kant, de lepel met Hudson ganzenlever was al uitgeserveerd.

Het gevolg van Maarten viel een beetje tegen. Hij had zijn moeder meegenomen, de tachtigjarige mevrouw Rijckx. Ook waren er twee mannen in smoking die duidelijk een ondergeschikte functie bekleedden, in elk geval hebben ze de hele avond geen woord gezegd. En dan was er nog de zus van Maarten, Karin genaamd. Zij was hoogstwaarschijnlijk zwakbegaafd - haar enige pleziertje bestond uit het verkruimelen van de broodjes - maar ik geloof dat de familie Rijckx had besloten de zwakbegaafdheid van Karin in de doofpot te stoppen. Het kwam er dus op neer dat Daniël en ik de conversatie op gang moesten houden. We bespraken het reilen en zeilen van de oliehandel. De familie Rijckx zat in de olie; vooral mevrouw Rijckx scheen verstand van zaken te hebben - zij was gespitst op 'nieuwe gaten in de markt' en hield een lange verhandeling over duurzaam beleggen in onroerend goed, want ook daar wist zij alles vanaf.
Tegen D. zei ze: "Het verbaast mij niets."
"Wat, mevrouw Rijckx?" vroeg hij.
"Een man als jij," zei ze. "Dat een man als jij zo succesvol is."
"Tja, mevrouw Rijckx."

D. zat naast de moeder, ik kreeg de zoon als tafelpartner toegewezen. Dat D. en ik niet naast elkaar zaten, kwam eigenlijk wel goed uit. We hadden net een korte, hevige ruzie gehad op de kamer, met als inzet de bontjas. D. had mij 'uptight' genoemd, en een 'uptight ass', daarop had ik hem uitgelachen en gezegd: "Een bloot meisje in een bontjas, dat is een treurige managersfantasie." *
Zo hadden we een tijdje staan bekvechten. Uiteindelijk had D. zich erbij neergelegd; nadat hij de bontjas bij de receptie had afgehaald, had hij hem zwijgend in zijn koffer opgeborgen. Gelukkig was ik zo slim geweest om de jurk uit Sevilla in mijn weekendtas te stoppen.

De Kerstsoirée ging redelijk soepel van start, het was 'gezellig', al stuurde mevrouw Rijckx tot twee maal toe een voorgerecht terug met de woorden: "Potverdikkie, hier lusten de honden geen brood van." Pas na de derde gang, gesmoorde kreeft, nam de avond een onfortuinlijke wending. Het begon ermee dat Maarten zijn hand op mijn been legde. Hij deed het twee keer, drie keer. En watervlug, want steeds als ik probeerde onder tafel zijn hand te pakken, greep ik mis.
"Wat doe je?" vroeg ik pissig.
"Wie, ik?"
"Ja, jij," siste ik. "Blijf van me af."
Maarten boog zich charmant naar me toe, en terwijl hij mijn wijnglas bijschonk, fluisterde hij: "Assistente, hè?"
Ik knikte.
"Je zult het er wel druk mee hebben."
"Zeker," zei ik.
"Zullen we dansen?"
"Nee, bedankt."
"Saaie assistente ben jij."
Ik knikte instemmend. Een saaie assistente, dacht ik bij mezelf, is precies wat we nodig hebben. Hoe saaier, hoe beter.
Toen zei hij: "Ik ken Marie-Sophie." Hij keek me lang en doordringend aan; zijn hand bleef voor de verandering op tafel liggen.
"Oh ja?" Ik leunde achterover. "Kennen is een groot woord. Ze heet Anne-Sophie."
Maarten liet zich niet van zijn stuk brengen: "De Française," zei hij, "of beter gezegd: de rijke Française, de grote geldpot. Jouw baas is met een grote geldpot getrouwd, wist je dat? Ik krijg nog geld van hem, trouwens."
Ik trok een neutrale blik.
"Veel geld," ging hij door. "Zoiets moet niet te lang duren. Snap je? Misschien kun jij, als zijn trouwe assistente, eens een balletje bij hem opgooien."
"Misschien," zei ik langzaam, en ik probeerde oogcontact te maken met D. Vergeefs; hij was in een diep gesprek verwikkeld met mevrouw Rijckx, die herinneringen ophaalde aan haar huwelijksjaren met wijlen mijnheer Rijckx: "De verre reizen..," hoorde ik haar kwebbelen, "we hebben zulke heerlijke reizen gemaakt, Jacques en ik. Argentinië... Mexico..."
Ik keek Maarten weer aan.
Hij zei: "Ik maak me niet druk. Ik kan altijd aankloppen bij Anne-Sophie." Hij zweeg even. "Zij betaalt wel. Zij komt wel over de brug."
Ik zei: "O." Wat kon ik verder nog zeggen? Ik was maar een eenvoudige assistente.

Het gebraden hert verscheen op tafel. Maarten en ik waren uitgepraat; de rest van de avond luisterde ik naar de Holland Big Band en ondertussen zag ik hoe de berg broodkruimels naast het bord van Karin groeide en groeide. Tegenover mij zat D. zijn liefde te verklaren aan mevrouw Rijckx, daar leek het tenminste op; hij bewonderde de verlovingsring aan haar gerimpelde hand en fluisterde af en toe iets in haar oor, waarop zij schalks lachte.
Ook als je niemand hebt om mee te praten, hoef je je niet te vervelen tijdens een Kerstsoirée in Huis ter Duin; er valt genoeg te zien. Veel lichtjes. Ik moest D. gelijk geven: als je geen zakendeals komt sluiten in het hotel, kun je altijd nog naar de lichtjes kijken.

Later op de dansvloer vertelde ik D. wat Maarten tegen me had gezegd. Hij luisterde maar half; het verhaal scheen hem niet erg te interesseren. "Die Maarten is een onbenul," schreeuwde hij boven de muziek uit. "Hij is bijna veertig, en hij danst nog steeds naar de pijpen van zijn bejaarde moedertje."
"Hij krijgt nog geld van je, zegt hij."
"Maarten zegt zo veel," wuifde D. mijn opmerking weg. "Je moet niet naar die jongen luisteren, hij speelt nog met de PlayStation." Hij drukte me stevig tegen zich aan. "En dat moet hij ook lekker blijven doen. Het gaat om zijn moeder. Zíj trekt aan de touwtjes."

_{* De 'Managersfantasie' heb ik van Cioran gejat. In het echt zei ik iets anders, namelijk:' Goedkoop'.}

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 18:57 schreef Vivi het volgende:
Zeg Nadine, even iets anders... heb je nog tips aangaande romantische plekjes in la douce France alwaar de aanschaf van een romantische antieke open haard verenigd kan worden met stomende liefdesscenes en als het niet teveel gevraagd is, legio romantische boerderijtjes te koop staan die lijken te schreeuwen: "koop mij, en laat hier hordes kinderen door de wijngaard dartelen, "? Je weet wel, het Ilja Gort-gevoel, maar dan Ilja Gort met een grote voorraad Veet he, zonder snor!

Romantische plekjes in Frankrijk... eh... Monaco, misschien..?

Normandië vind ik het mooist. Van antieke openhaarden heb ik geen verstand; ik ben niet zo'n bric-à-brac-verzamelaar. Maar voor dat romantische boerderijtje ben je in Normandië wél aan het goede adres!

_{En voor die stomende liefdesscèns ook. Groetjes aan Henk!}

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 02:45 schreef Gajus het volgende:
Nadine, doe toch niet zo naïef ten aanzien van Madame.

Naïef? Ik...? Ik ben in mijn leven van veel dingen beschuldigd, maar over mijn naïviteit heb ik nog nooit iemand horen klagen . Grapje .

quote:

De hele gang van zaken is bekokstoofd door Madame, vanaf het moment dat zij jou als kinderoppas/minnares heeft uitverkoren. En wat zij logischerwijze kan concluderen wordt ook nog eens bevestigd door haar informanten, zoals haar vriendin uit Sevilla en haar au-pair-meisje Ute.

Noem mij naïef, maar we spelen niet mee in de Commedia dell'Arte... denk ik dan... we zijn hier bezig met een felrealistisch & waargebeurd en toch ook alledaags & banaal liefdesdrama in ettelijke bedrijven, en in het echte leven verzinnen mensen dat soort complexe intriges niet. Of denk jij serieus dat Madame haar kaken al bijna vier maanden lang stijf op elkaar geklemd houdt, terwijl ze het allang weet? Zodat ze die grote troef straks, over weer een paar maanden, uit haar toverhoed kan halen? _{Deus ex machina!}

quote:

Trouwens, wat doe jij als Madame jou confronteert met haar kennis over jullie affaire?

Dan zeg ik: "Joh, stel je niet zo aan. Dat wist je toch allang?"

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 20:31 schreef cioran63 het volgende:
Van mij mag het hoor, van mij mag bijna alles, ik ben zelfs een liefhebber van al de cliché's waar Nadine mee strooit. Je zou het als een commentaar op diezelfde cliché's kunnen opvatten.

Ik zou dat wel mooi vinden, een commentaar op iets, al was het maar omwille van de suggestie van diepzinnigheid & artisticiteit, maar helaas... ik ben niet zo van de commentaren en het postmodernisme en het literair sampelen en zo; ik begrijp er toch allemaal niks van. Nee, dat is niet waar, dat is koketteren - ik WIL het niet begrijpen, dat is het.

quote:

Maar het benauwende van witte badfjassen en champagne in een Hollands hotel, en dan dat kinderachtige spelletje met die bontjas, dat is net een stap te ver. Dat is pas spruitjesliteratuur. dat is de fantasie van de gemiddelde manager. Zo typisch Hollands.

Ik hou van een stap te ver. Ik hou ook van oppervlakkigheid. En van ordinair. D. is wel een beetje een ordinaire man. In het diepst van zijn gedachten, bedoel ik. Net als ik. Volgens mij is hij iemand die zich op een dag, laten we zeggen zo'n tien jaar geleden, heeft voorgenomen om te worden wie hij altijd wilde zijn: bravoure, grote bek, praatjesmaker, het grote gebaar, flamboyant, lichtvoetig - dat zijn de trefwoorden voor de ultieme clichéman die hij is. Maar wel een leuke clichéman. Met hem valt meer te lachen & te beleven dan met de gemiddelde, zichzelf serieus nemende flapdrol, en daarvan heb je er véél meer. Dus wat is dan een clichéman?

quote:

Sinds Nadine echt verliefd is heeft ze een probleem. Ze schrijft nog steeds uitmuntend, maar ze heeft de regie niet meer in handen. Dat kan ze zelf leuk vinden, good for her, voor ons is het saai. Want wij willen relativerende inzichten, macht, ironie en nog meer humor. Maar Nadine heeft niks meer te vertellen. D. is de baas.

Dat is het probleem. Als ik verliefd ben, heb ik sowieso niks meer te vertellen. Ik word altijd verliefd op jongens (of mannen) die de zaak van me overnemen. Waarom kan het nou nooit eens een lieve, meegaande schat van een jongen zijn waarop ik verliefd word?
Een ander probleem is de gewetenskwestie. Alles opschrijven, dat begint ook een beetje te schuren en te wrikken. Soms. Ik voel me eigenlijk volslagen belachelijk. Waar gaat het nou eigenlijk om? Wat is het hogere doel? Ik ben alleen maar bezig met mezelf te verdedigen en uit te leggen, het is banaal, je kunt ervoor naar de psychiater en die vindt het ook banaal, maar vooruit, laten we met hem geen medelijden hebben; dan had hij maar niet zo stom moeten zijn om er zijn beroep van te maken.

Op het Oudjaarsfeest kwam ik Thijs tegen. Hij was heel aardig, maar zo misprijzend. Die blik in zijn ogen. Later was hij wat minder aardig. Hij zei: "Fysiek ben je een wrak en psychisch ben je ook totaal van het pad. Daar is niks zieligs of interessants aan, je hebt het zelf gedaan en je hebt niet eens in de gaten hoe nep het allemaal is. Jij. Hoe nep jij bent."

GELUKKIG NIEUWJAAR

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 20:58 schreef dvr het volgende:
De slachtoffers moet je t.z.t. nog maar eens in het voorwoord van je gedrukte uitgave met spijtbetuigingen overladen.

OPRECHTE SPIJTBETUIGING:
Dit boek zou het licht nooit hebben gezien zonder al die lieve mensen die zich gedurende de lange, zware en vaak donkere maanden van het schrijfproces door mij hebben laten uitzuigen, naaien, bedriegen, voorliegen en nog wat van die dingetjes waar ik me heel erg voor schaam.

Mijn ex-vriendje Thijs, die zelf ook wel weet dat het niet mijn bedoeling was om hem op deze misselijke manier te kijk te zetten voor al zijn vrienden, familieleden en kennissen, maar ondertussen zit hij mooi met de gebakken peren... Sorry, Thijs. Maar je beweert zelf dat boontje altijd om zijn loontje komt, dus houd je daar maar aan vast.
Mijn oude vader, Robert S., die tijdens zijn lange, zoete overwinteringsmaanden op Bali geen notie had van de verschrikkelijke dingen die ik over hem schreef, al kan hij dáár waarschijnlijk nog wel om lachen, maar hoe anders ligt dat met de wijze waarop ik zijn lieve secretaresse, Marcella P., aan de schandpaal heb genageld..?
Marcella P., de secretaresse alias het paard: ik vind je helemaal geen paard, hoor. En je bent ook best aardig. Als je je mond houdt.
Madame de R., die zo goed was om mij tegen een fikse vergoeding in te huren als kindermeisje voor haar drie bloedjes, en die daarnaast zo ruimhartig was mij haar echtgenoot te lenen, al beweert zij zelf dat ze niets in de gaten had... maar kom, Anne-Sophie, laten we elkaar geen mietje noemen...
Daniël, de heerlijke en fantasierijke Daniël, die ik weliswaar op de hoogte heb gebracht van het bestaan van dit dagboek, maar die daar iets te lichtzinnig over dacht ('Lieve Kitty'... weet je nog, Daniël?), en die nu de zure vruchten plukt van onze onstuimige affaire... ik zal je nooit vergeten, Daniël... en jij mij ook niet, dat is zeker.


En dat dan in het Duits, uiteraard. Ik vind Tagesbuch eines Kindermädchens, eine bewegte Erzählung aus der Großen Welt een meesterlijke titel.

quote:

nb: Ik snap niet waarom Daniël Kim zou inlichten. Dan krijgt hij gedonder met haar pa, en de kans dat Madame er lucht van krijgt wordt daarmee ook groter.

Ik snap het eigenlijk ook niet. Maar hij zegt het. We zullen zien...

quote:

Op maandag 2 januari 2006 16:47 schreef Hihat het volgende:
Of je met deze leefwijze uiteindelijk gelukkig wordt weet ik niet. Niet dit jaar waarschijnlijk. Maar ik wens het je wel!

Okay.
Ik richt mijn pijlen wel op 2007.

quote:

Op maandag 2 januari 2006 17:38 schreef cioran63 het volgende:
Maar hoe dan ook doe je een uitspraak bij het publiceren van het geheel. Je wilt het anderen laten lezen en weten, dus daar zeg je iets mee. Ook al wil je zeggen dat je niks wilt zeggen, of dat het leven zinloos is en je maar beter kunt verdrinken in ordinair vermaak, of dat je live fast, die young principes wilt promoten, je zegt iets, en geeft daarmee commentaar op iets. Al is dat dus dat je geen commentaar wilt leveren.

Of het moet alleen maar therapeutisch zijn:

Nee, als het alleen maar therapeutisch was, zou ik er niet zo'n werk van maken. Dan zou het een 'woordensoep' zijn - die term verzin ik niet zelf, dat heeft het Poëziemeisje een keer tegen me gezegd, dat ze tijdens het schrijven alles lekker liet lopen & stromen, met als resultaat dus een amorfe woordensoep.

We kwamen over de woordensoep te praten (indertijd, in dat café; ik heb er toen over geschreven) omdat het Poëziemeisje mij een vraag stelde over een heel ingewikkeld verhaal dat ze aan het schrijven was, en ze zat 'een beetje vast'. Ze wist niet hoe ze iets duidelijk moest maken over de hoofdpersoon. Ik weet niet meer precies hoe het zat. Iets met seksuele intimidatie, herinner ik me. Heel ingewikkeld. Maar ik weet nog wel dat ik vroeg of ze het verhaal in de eerste persoon schreef. Haar antwoord was: "Ze heet Myrna." Ja, ja, Myrna - een leuke naam. Ik vroeg dus: "Maar vertelt Myrna het verhaal, of ben jij aan het woord, als een soort alwetende verteller?" Ze moest er een tijdje over nadenken. Toen zei ze: "Ach.., het maakt ook niet zo veel uit."

Zo kun je er ook over denken. En dan krijg je dus een woordensoep. _{Voor straf!}

Ik wil met dit dagboek eigenlijk vooral dát zeggen: géén woordensoep! Het moet een verhaal zijn. Dat wil ik leren. Ik weet wel dat er allerlei 'How To'-boeken op de markt zijn, 'How To Make A Good Story Great' en 'How To write Inspiring Fiction' enzovoort, enzovoort, maar daar geloof ik allemaal niet zo in. Dat abstracte gedoe met oefeningetjes en visualisaties en werkschema's... dat wordt niks. Ik heb er ook het geduld niet voor. Ik vind het leuk om mezelf iets te leren, om het uit te zoeken.

Het experiment bestaat er dus uit dat ik een verhaal vertel, en dat verhaal speelt nu, in mijn eigen leven, vandaag, en hoewel dat met fictie of literatuur allemaal niks van doen heeft, moet ik er wél een vorm voor vinden. En snel schrijven. Gas, gas! Niet nadenken - nadenken is funest, dan wordt het bedacht en geconstrueerd en vacuümgetrokken, terwijl het er juist om gaat dat er lucht bij zit, dat het kan ontsporen (soms) en dat het tóch boeit. Of niet, maar dan is er morgen weer een nieuwe dag.

Leuk, hoor. Maar dat is nog geen 'uitspraak'. Want een uitspraak moet inhoudelijk zijn, neem ik aan, of thematisch. Een uitspraak zegt iets over wát je vertelt, niet over hóe je het vertelt (ik denk na over dat laatste). En trouwens, wát ik vertel is eigenlijk van secundair belang, want: toeval. Allemaal voorzienigheid - ik baseer me op mijn eigen belevenissen, daar heb ik verder geen invloed op. Ja, dan moet ik nog steeds keuzes maken: dít vertel ik wel, dát niet - en het meeste vertel ik uiteraard niet, want het grootste deel van het leven bestaat uit monotone handelingen, vruchteloze ontmoetingen, saaie gesprekken.

Nee, het klopt niet helemaal. Toen ik dit topic begon (in R&P) ging het over mijn ontmoeting met D., en hoe hij mij van mijn sokken blies. Maar daaráchter ging het over mijn moeder. Ik ben ervan overtuigd - dat is wel een schot voor de boeg, maar vooruit - dat ik nooit van mijn sokken was geblazen als ik op toen niet met mijn ziel onder mijn arm had gelopen. Beetje ontheemd. Op zoek... op zoek... naar afleiding. Naar D.! Ha! Dat trof! Dat trof zelfs buitengewoon, dat ik hem tegen het lijf liep, het was werkelijk een buitenkansje.

Dus die 'uitspraak', die zal wel daarmee te maken hebben. Gewoon: de dood, hoe dat werkt, wat dat met je doet, hoe gewoon het is, het hoort erbij, niks bijzonders, en tegelijk is het een keerpunt. Piepende remmen. Brekend glas. Chaos en paniek. Kijken: doet alles het nog? Ja. En dan omkeren en verder... verder. Eigenlijk is er niks veranderd. Die ene persoon, toevallig de liefste persoon op de wereld, is er niet meer. That's all. Verder is er niks veranderd.

Ik weet echt niet welke rol mijn moeder heeft gespeeld in mijn leven; ik bedoel: misschien was ze wel de grote remmende factor, wie zal het zeggen? Misschien breek ik nu wel los! Misschien ga ik wel mensen kapot maken! Moorden! Of alleen maar make-up spulletjes stelen. Of... nou kijk, ik doe al een aantal dingen waarvan ik vroeger zou hebben gezegd: 'Doe dát nou niet.' Dit dagboek is één van die dingen. Doe dát nou niet. Maar ik doe het wél. Ik zou het héél erg vinden, echt verschrikkelijk, als iemand die ik ken (Daniël of mijn zus of broer of vader of Thijs of...) dit zou lezen. Maar hé, dat risico IS er wel. Soms schrik ik 's nachts met bonkend hart wakker, dan denk ik: 'Oh nee, oh nee...' Maar ik heb iets verbetens over me, vraag me niet waar het vandaan komt - iets dat maakt dat het me uiteindelijk niet genoeg kan schelen. Wel een beetje, maar niet genoeg. En natuurlijk heeft dat met de dood te maken, met het voorschot op de toekomst: waar gaat het nou eigenlijk echt om?

_{Dat weet ik niet!}

Voor mezelf, om me op de 'uitspraak' te concentreren, gaat het er uiteindelijk om - en dat is dus het nieuwe, versgebakken inzicht - dat ik geen zin meer heb, totáál geen zin, om me van iemand iets aan te trekken. Het is zinloos. Het hoeft niet. Het leidt tot niets. Dat is misschien niet het mooie, wijze, transcenderende en existentiële inzicht waarop we met z'n allen hadden gehoopt, maar dat kan ik verder ook niet helpen.

Klink ik nu als iemand die volledig gedesillusioneerd is? Dat ben ik niet. Het gaat goed. Het is ook een goed inzicht, vind ik zelf. Verhelderend.

quote:

Op woensdag 4 januari 2006 02:13 schreef De-oneven-2 het volgende:
Trek je je van jezelf wel iets aan?
Of juist vooral?

Nee, ik bedoel er eigenlijk mee dat ik me niets aantrek van anderen - van hun oordeel, wat ze ervan vinden, van mij of mijn leven of wat dan ook - omdat ik mezelf daarmee te belangrijk maak. Doe niet zo belangrijk. Doe niet zo interessant. Alsof die mensen er ook maar een seconde van wakker liggen, van wat ik doe. Daar gaat het helemaal niet om. Dat is de fout die veel mensen maken, denk ik. Dat ze teveel leven in de slagschaduw van anderen - maar die anderen zitten ondertussen in hun neus te peuteren en aan heel andere dingen te denken.

quote:

En hoe weet je of iets wel of geen zin heeft?
Als je je er beter of slechter door gaat voelen?

None of the above. Ik wéét het ook niet, ik denk het alleen. Het is een hypothese, zogezegd.

quote:

En heeft het eigenlijk zin om je altijd goed te voelen?
Is 'zin' uberhaupt meetbaar?

Nee, 'zin' lijkt me niet meetbaar, het is voor iedereen anders. Volgens mij heeft het geen zin om je altijd goed te voelen - tenzij je Prozac slikt, dan heeft het wél zin, anders werken de pilletjes niet en moet je een klacht indienen bij de farmaceutische fabriek.

quote:

Op woensdag 4 januari 2006 02:23 schreef Gajus het volgende:
"Mama, ik trek mij van jou niets aan ... het leidt tot niets"

Veronderstel dat jouw moeder nog zou leven, kun jij je voorstellen dat jij zoiets tegen haar zou zeggen?

Veronderstel dat jij later een dochter hebt, kun jij je voorstellen dat zij zoiets tegen jou zou zeggen?

Ik kan me eigenlijk best voorstellen dat ik zoiets zou zeggen. Tegen mijn moeder, of tegen mijn vader. Om precies te zijn zeg ik het al, anders zou ik mijn vader niet op deze ontluisterende manier te kijk zetten & beschrijven op een openbaar forum. Dat is toch feitelijk niets anders dan zeggen: "Papa, ik trek me van jou niets aan... "?

Als hij het voor het zeggen had, zat ik gewoon braaf mijn scriptie te schrijven, in plaats van onze hele familiegeschiedenis te grabbel te gooien. Maar ik trek me niks van hem aan.

Mijn dochter (if any) mag dat later ook wel tegen mij zeggen, hoor. Het is ieder voor zich, en dat geldt ook voor mijn dochter.

Dat heeft allemaal niks met liefde te maken. Ik hou niet minder van mijn vader, alleen omdat ik mijn eigen gang ga. Misschien houdt hij straks minder van mij, dat zou kunnen, dat mogen we niet uitsluiten. Maar daar geloof ik niks van.

quote:

Op woensdag 4 januari 2006 02:58 schreef Pracissor het volgende:
Het feit dat details van een dag op het eind van de dag al vaak compleet vergeten zijn doet toch vermoeden dat er op z'n minst sprake is van een fantasievolle opleuking van haar 'dagboek'.

Oh..? Zo had ik het nog nooit bekeken. Je bedoelt dat bepaalde voorvallen niet eindeloos worden herkauwd, zoals in een 'echt' dagboek? Ja, in een 'echt' dagboek doe ik dat ook. Dan kan ik zo veertien bladzijden volpennen over één cryptische opmerking, ik noem maar wat. Maar zoals ik hierboven al schreef: ik probeer wel een verhaal te vertellen. Het is mijn verhaal, niet zo zeer fantasievol opgeleukt als wel schrijftechnisch opgeleukt. Ik wil niemand lastigvallen met 14 pagina's geouwehoer over één lullig voorvalletje.

quote:

Daarnaast gebeurt er gewoon 'teveel'.

Nee, dat moet zijn: Daarnaast maak jij gewoon te weinig mee .

quote:

Op woensdag 4 januari 2006 04:43 schreef Xennia het volgende:
Wanneer komt D. eigenlijk weer terug?

D. is terug.
Maar Madame houdt me druk bezig; zo meteen ga ik naar zo'n leuke binnenspeeltuin met allemaal plastic buizen en draaigevaartes waarin de kinderen zich kunnen vastdraaien ('Lekker ravotten', noemt Madame dat), en om ervoor te zorgen dat ik me echt geen seconde hoef te vervelen, krijg ik drie hyperactieve buurkinderen mee op de koop toe. En dan leuk met z'n allen in de metro. Maar ik was maandag toevallig met ze in Artis, en toen hoorde ik een moeder tegen haar krijsende zoontje (3 jaar) zeggen: "Pas jij maar op... je wéét dat het politiebureau vlak bij is." Dat vond ik wel een goeie.

Ik kan geen kant op in dit huis. De slaapkamer van Madame bevindt zich pal naast het logeervertrek; ze komt steeds onverwachts binnenlopen met een prangende vraag: of ik even bij 'de baby' wil kijken hoe ze erbij ligt; of ik haar Marc Jacobs-schoenen heb gezien (Ja, die heb ik aan, hoezo?); of ik even op Internet kan kijken welke kinderfilms er draaien, of ik... of ik... of ik... en zo heb ik in mijn paniek dus tot twee (2) maal toe een dagboekfragment-in-wording weggeklikt en onvindbaar gemaakt, want Madame vindt het de normaalste zaak van de wereld om onverholen blikken te werpen op mijn computerscherm: "Wat doe je, Nadine?"

Een probleem van een totaal andere orde is Ute, mijn nieuwe beste vriendin en confidente. Ik heb al haar fotoboeken bekeken; al haar lelijke Duitse vrienden en vriendinnen, al haar 'wandelvakanties', haar ellendige verjaardagsfeestjes en huisdieren en niet te vergeten de hond van de buren, ze heeft kennelijk een passie opgevat voor de hond van de buren want ik heb het beest zesentwintig keer voorbij zien komen, zesentwintig foto's van een hond... ik kan er niet meer tegen. Na de fotoboeken wilde ze televisie kijken.
Ik zei: "Ute, ik ga even aan mijn scriptie werken."
"Nee," zei ze stellig, "wij gaan televisie kijken. Met Madame, want ze is eenzaam. We moeten haar gezelschap houden."

Toen ik in Shanghai tegen D. zei dat ik niet wist hoe het voelde om chantabel te zijn, had ik even buiten Ute gerekend.

Is Ute een betrouwbare bron? Ze heeft mij tijdens een van onze vriendinnengesprekken namelijk toevertrouwd dat Madame ervan overtuigd is dat D. bij haar terugkomt - geregeld hoort ze haar tegen de kinderen zeggen: "Als papa straks weer thuis woont..," en: "Ja, ándere papa's lopen weg, maar deze papa niet. Die komt weer terug, geloof me maar."

Hoe de kinderen er zélf over denken is wel duidelijk, want gisteren zat ik erbij toen Tibbe het tegen een buurjongetje had over zijn 'ex-vader'. Het buurjongetje knikte ernstig, hij ging niet dieper op de materie in. Even later zei ik tegen Tibbe: "Dat bestaat toch niet, een ex-vader? Je vader blijft altijd je vader, wat er ook gebeurt."
Toen zei hij: "Jawel, maar iemand die weggaat, noem je je 'ex'. Dat is nou eenmaal zo. Mijn vader is weggegaan, en dus is hij mijn ex-vader."
"En jij?" vroeg ik. "Ben jij dan zijn ex-zoon?"
Hij dacht er even over na. Toen zei hij: "Nee. Want ik ben niet weggegaan."

D. houdt intussen niet op mij te bellen en te sms-en, dat is ook om gek van te worden. Ute zit ernaast. Madame zit ernaast.
"Kan je praten?" vraagt hij eerst.
"Nee, niet echt."
"Denk je aan me?"
"Ja, dat lijkt me een goed idee. Bel me in het weekend even."
"Wat heb je aan?"
"Oh, okay. Dan spreek ik je zaterdag."
"Ik ben vanavond alleen thuis. Kom je even langs?"
"Ja, natuurlijk." Ik moet lachen. "Geen probleem. Hoe laat?"
"Negen uur."
"Perfect."
"Zal ik je komen ophalen? Ik wacht wel om de hoek."
Ik verbreek de verbinding en praat nog even door: "Ja, doe maar. Dan spreek ik je zaterdag." Enzovoort.
Nu heb ik mijn mobiel uitgeschakeld.