Dagboek van een kindermeisje (Deel 6)

quote:

Op dinsdag 27 december 2005 21:37 schreef Gajus het volgende:
[afbeelding]
_{... verzadigd en verzaligd}

Godallejezus, Gajus!!

Nog een geluk dat ik dit horrorplaatje nu pas zie, en niet vóór mijn slaapmarathon van zestien uur, waarmee ik al mijn eerdere records heb verpulverd - want dan was er van slapen weinig terecht gekomen.

quote:

Op dinsdag 27 december 2005 20:50 schreef Vivi het volgende:
Zou Kim ook zuchten en schreeuwen op dat jacht?

Neeeeh.
Ik heb al het gras voor haar voeten weggemaaid . Op = op. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Drie halen, twee betalen - en aangezien het toch uitverkoop was, heb ik meteen de hele bak leeggegraaid. Enzovoort.

Maar serieus: daar kan ik niet over nadenken.

quote:

_{Sorry Nadine, ik sta aan jouw kant hoor}

Dan is het goed:

quote:

Op woensdag 28 december 2005 01:24 schreef dvr het volgende:
Maar nu we toch het domein der bestialiteiten betreden wil ik jullie dit meesterwerkje van Joost Veerkamp niet onthouden. Een verrukte parelduikster -die wel iets weg lijkt te hebben van onze heldin!- in de glibberige maar souvereine greep van een aziatische befkoning uit de orde der Octopi:

Hier zie ik dan nog wel iets in.

Is het heel raar dat ik niet weet wat een parelduikster is...?

Madame stond me net aan de telefoon zeer afgemeten te woord. De adoptieplannen zijn van de baan, dat is duidelijk.
Ze zei: "Je hebt me in de steek gelaten, uitgerekend tijdens de kerstdagen. Je hebt niets van je laten horen. Waar heb je uitgehangen?"
Omdat ik moeilijk kon zeggen dat ik met Daniël in een Noordwijks hotel heb gelogeerd, verzon ik een verhaal over kerstfestiviteiten en etentjes en familiedrukte. Ook zei ik een paar keer 'Sorry', en dat ik het graag goed wilde maken.
"Daar heb ik weinig aan," bitste ze. "Ik heb je nodig. De kinderen hebben vakantie, ik kom geen seconde aan mezelf toe. Ik ben aan het eind van mijn Latijn, Nadine... mijn man heeft ook geen tijd, hij zit tot over zijn oren in het werk." Ze liet een diplomatieke stilte vallen. Toen vroeg ze: "Kun je een paar dagen komen logeren?"
Ik wilde 'nee' zeggen, maar onmiddellijk stak mijn schuldgevoel de kop op: je kunt zo'n vrouw toch niet alleen laten zitten, ze heeft hulp nodig, en bovendien: ze moest eens weten wat haar man de afgelopen dagen met mij heeft gedaan in Hotel Huis ter Duin, en ik met hem, en hoewel dat allemaal niet goed te praten valt, hoorde ik mezelf al 'ja' antwoorden, en 'geen probleem', en nu zit ik met de gebakken peren.

EEN WINDERIGE BADPLAATS

In Huis ter Duin hebben we onafgebroken in bed gelegen en champagne gedronken en seksmarathons gehouden tot we erbij neervielen, en we hebben een strandwandeling van drie minuten gemaakt en toen keerde D. zich resoluut om met de woorden: "Zeg, we gaan er toch geen activiteitenweekend van maken?"

Later lagen we in bed en D. lakte mijn teennagels, roodzwart, de kleur van de allerdonkerste kersen, en terwijl hij zachtjes over de lak blies, las ik onze horoscopen voor. Toevallig: we krijgen het komende jaar allebei een chronische ziekte (Party), zoals we ook allebei een bittere teleurstelling voor de kiezen krijgen (Elle).
"Pak dan een ander tijdschrift," suggereerde D.
"Ik heb alle horoscopen gelezen. Sorry, we draaien samen de vernieling in."
"Denk je?" vroeg hij.
Ik wees op de stapel tijdschriften. "Het staat zwart op wit."
"Reden te meer," zei hij, "om alle remmen los te gooien. Het maakt nu toch niet meer uit. We zijn verdoemd, Nadine."
"Wel romantisch," zei ik.

Hij heeft zijn auto in puin gereden. Het gebeurde op het parkeerterrein, we kwamen aangereden uit Amsterdam en toen stond er in een dode hoek zo'n stom paaltje. De hoteldirectie was zo vriendelijk om de kwestie af te handelen met de wegsleepdienst. "Wij brengen het wel voor u in orde, mijnheer D.," werd er gezegd. "Als u en de dame even uit beeld blijven, met het oog op de politie, brengen wij het in orde." Om de tijd te doden wilde D. uit alle macht een bontjas voor mij kopen.
Ik houd niet van bontjassen. Ik ben zesentwintig, geen zesenvijftig.
"Doe niet zo benepen," zei D. "Trek dat ding eens aan."
"Nee."
De verkoopster keek naar mij als een moeder naar haar autistische dochter: vertederd maar zonder enige hoop.
"Ben je van de dierenbescherming?" vroeg D.
Ik schudde mijn hoofd. "Nee. Het is geen gezicht, een bontjas."
"Ik vind van wel."
"Nou, ik niet."
"Ze laat zich door mij niet vermurwen," probeerde D. de verkoopster op te zwepen. "Probeert u het eens. Het is uw vak, tenslotte."
Ze deed haar best, dat geef ik haar na. Ze pruttelde wat verkoopzinnetjes over 'natuurlijke schoonheid' en 'klasse' en 'heerlijke warmte', en de volgende stap was dat ze de jas behoedzaam om mijn schouders hing, maar ik raakte nu echt een beetje geïrriteerd.
"Ik wil geen jas!" riep ik.
Op dat moment begon de Blackberry in de binnenzak van D. te piepen. Nadat hij een blik van verstandhouding met de verkoopster had gewisseld, kondigde hij aan: "Ik heb China aan de lijn, zoekt u maar iets moois voor haar uit. Niet te massief, graag. Een strakgesneden model, als u begrijpt wat ik bedoel."
Ik was verbijsterd. Ik had niets in te brengen. Blijkbaar kreeg ik, of ik nou wilde of niet, vanmiddag nog een bontjas door mijn strot geduwd.
Terwijl D. zich met zijn Blackberry naar de zithoek van de winkel verplaatste, zei hij op luide toon tegen mij: "Het mooiste is een bontjas met niks eronder." De verkoopster hoorde zijn opmerking aan met zo'n blik van: 'In de bontbranche kijken wij nergens gek van op', maar ik schaamde me, en ik weet niet wat nou precies de aanleiding was, die opmerking over de bontjas met niks eronder, of het hele gedoe, ik bedoel het stompzinnige bontjassengedoe en het gedram van D. en het ruggengraatloze gedrag van de verkoopster, maar in elk geval greep ik in een vlaag van drift een klein voorwerp van de toonbank, en ik stond ermee in mijn hand, klaar om het naar D.'s achterhoofd te gooien, en toen voelde ik hoe de verkoopster mijn pols vastgreep. Ze wurmde het asbakje uit mijn hand, het was een asbakje vol uitgedrukte peuken en as, en ze zei: "Je mag van geluk spreken dat ik de politie niet bel."
Het had dus weinig gescheeld of D. en ik waren die middag allebei met de politie in aanraking gekomen - ik voor openbare geweldpleging, hij voor rijden onder invloed.

We liepen naar het hotel. We werden door een meisje naar de suite gebracht, ze zei: "Fijn om u weer terug te zien, mijnheer D." Later, toen ik hem ernaar vroeg, zei hij dat hij honderden weekends in het hotel heeft doorgebracht, niet alleen met Madame en later met Kim, maar ook met vrienden en zakenrelaties en werknemers. En de feestdagen natuurlijk - die brengt hij er ook al jaren door: "Connecties," verklaarde hij. "Het draait allemaal om connecties. Of dacht je dat ik hier naar de lichtjes kwam kijken?" Hij begon te lachen. "Een deel van de gasten vergaapt zich aan de lichtjes, het andere deel sluit zakendeals. Ik doe hier zaken. Behalve nu, want nu ben ik met jou. Ik ben verliefd op je, weet je dat?"
Ik keek hem verbaasd aan.
"Ik meen het," zei hij.
"Oh, ik..."
"Het is me overkomen, met jou." Hij keek aandachtig naar me. "Ik had geen slechter moment kunnen kiezen, maar het is gebeurd."

Op eerste Kerstdag hadden we om twee uur 's middags al zoveel champagne gedronken dat we ons toch nog even naar buiten waagden, het strand op, en toen rende D. opeens met zijn dronken kop de zee in voor de traditionele kerstduik, hij riep: "No guts, no glory!" en hij liet zich voorover in de golven vallen en hij brulde zo hard dat ik dacht dat hij er geweest was, en in paniek holde ik naar hem toe, de zee in, en al mijn kleren waren zeiknat en zwaar van het water en die zee... die kou... het was de meest snijdende en verlammende kou die ik ooit heb gevoeld. De rest van de middag hebben we in bed gelegen, met gloeiende lichamen. En seksfoto's gemaakt. En Rockerfeller oesters gegeten. En de slappe lach gehad, en een keer gehuild.
Toen zei D.: "Je moet me alles over jezelf vertellen. Je moet me gaan vertrouwen."
"Ik vertrouw je," zei ik.
"Nee," zei hij. "Je bent bang voor de totale overgave. Dat zie ik, dat zie ik aan je ogen. Je houdt iets tegen." Hij streelde mijn blote bovenbeen. "Jij hebt je nog nooit helemaal aan iemand overgegeven, Nadine."
"Hoe weet jij dat nou."
"Wedden?" Hij zoende me in mijn nek. "Wedden dat jij je niet aan mij durft over te geven?"
"Okay." Ik maakte me van hem los, zodat ik hem kon aankijken. "Zeg het maar."
Meteen kwam zijn antwoord: "De bontjas."
Ik keek hem verbaasd aan.
"Hij ligt beneden," zei hij. "Je kunt hem bij de receptie gaan halen."
Ik schoot in de lach. "Die jas van vrijdag?" riep ik ongelovig. "Dat lelijke ding, je hebt hem dus tóch gekocht?"
Hij knikte. "Ik heb de winkel gebeld. Ze hebben hem bezorgd."
"Waarom? Wat moet ik ermee?"
"Aantrekken, natuurlijk. We worden zo aan het diner verwacht."
"Met niks eronder, zeker."
Hij knikte, terwijl hij probeerde mijn reactie te peilen.
Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Toch wilde ik me niet zo snel gewonnen te geven, daarom zei ik: "Wat heeft dat nou met totale overgave te maken? Jij probeert gewoon je zin door te drijven, dat is iets heel anders."
"Je doet het voor mij," fluisterde hij in mijn oor. "Omdat je me vertrouwt. Met mij erbij kan jou niks gebeuren. Daar gaat het om."
"Welke gek zit er nou in een bontjas aan het kerstdiner?"
"Jij." Hij stak een sigaret op. "Bloot. Met alleen die bontjas."
"Straks val ik flauw van de hitte!"
D. nam me in zijn armen. Hij zei: "Het is een dunne, strakgesneden jas. Bijna een jurk - geen mens die het verschil ziet. En trouwens, het gaat om het spel. Of jij het durft. Of jij je voor deze avond overgeeft aan míjn fantasie. Nou?"
"Ik weet niet niet, hoor," en van de zenuwen begon ik te giechelen. "Ik vind het maar raar. Ik vind jóu raar. Wat ben jij voor mafkees?"
"Haal die jas nou maar," spoorde D. me aan. "De Kerstsoirée begint over twintig minuten, en ik moet me nog aankleden." Hij grinnikte. "Ik wel, ja."


-- wordt vervolgd --

[ Bericht 1% gewijzigd door Nadine26 op 29-12-2005 03:16:30 ]

quote:

Op donderdag 29 december 2005 12:14 schreef dvr het volgende:
Die ligt naar ik vermoed vol zaad- en jusvlekken in het depot van het Huis van Bewaring te 's Gravenhage.

[afbeelding]

Oh, ik ben vandaag niet in zo'n beste bui. Beetje somber. Waar ben ik mee bezig, jongens? Waar gaat dit allemaal naartoe? Wat doet D. precies op dat jacht in Monaco? Waarom maak ik me daar druk om?

Waar is de lichtvoetigheid gebleven...? Hoe vrijblijvend is het allemaal? Ja, avontuur... dat willen we allemaal wel, avontuur. Punt is dat je avontuur en avontuurlijke mannen op afstand moet houden, gevoelsmatig. Dat is het hele punt. Dat je het blijft relativeren.

quote:

Op woensdag 28 december 2005 13:54 schreef Shakermaker het volgende:
Wordt het niet eens tijd om open kaart te spelen? Als een soort reinigingsritueel voordat het nieuwe jaar begint opbiechten wat er aan de hand is. Het is fair en het dwingt je bovendien tot nadenken.

Ik weet niet hoe fair het is om open kaart te spelen. Fair voor Madame, misschien. Maar niet zo fair voor D. Dat moet ik aan hem overlaten. Ik wil hem niet voor het blok zetten; het is zijn huwelijk, zíjn keuze. En ik geloof niet dat hij staat te popelen om het haar te vertellen. Wel aan Kim. Maar met zijn vrouw ligt het ingewikkelder; het komt erop neer dat zij het absoluut niet mag weten. Dat heeft hij me de laatste keer nog op het hart gedrukt. Het heeft te maken met de kinderen, met mijn compromitterende dubbelrol, zeg maar. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me wel voorstellen dat het bij Madame als een mokerslag moet aankomen. Die mokerslag heb ik dan wel - deels - zelf veroorzaakt, het lijkt me de taak van D. om dat nieuws bij haar te breken (of niet). Het zou anders liggen als hij er niet zo'n punt van maakte om het geheim te houden, maar het is nu eenmaal zoals het is, en dus houd ik mijn mond.

quote:

Op wat voor manier wil je met Madame's man verder? Geloof je dat die scheiding er daadwerkelijk van komt? En zou je dan echt met hem verder willen? Op het moment dat jij zijn vrouw/vriendin bent, ontstaat dan niet het gevaar van 'nieuwe' Nadines?

Hoe ik verder wil met hem, daar denk ik niet over na. Dat heeft te maken met die scheidingsplannen - dat eindeloze getraineer en geneuzel, advocaat hier, formulier daar... ik zie het er in elk geval niet SNEL van komen. Ik weet hoe het gaat; mijn eigen ouders hebben er vier jaar over gedaan om hun huwelijk te laten ontbinden. Hoewel we mijn moeder inmiddels hebben begraven, is de boedelscheiding nog steeds niet rond. Nu krijgen we dus het gedonder met de erfenis; ik heb me er allang mee verzoend dat ik geen cent of huis of schilderij of antiek meubelstuk of wat dan ook te zien krijg, tenminste niet vóórdat we ook mijn vader hebben begraven. Wel zo overzichtelijk.
Met een echtscheiding ligt dat anders. Madame en D. zijn, net als mijn ouders indertijd, in gemeenschap van goederen getrouwd, en ze bezitten nogal wat goederen... vooral Madame, geloof ik. Over het geld dat over diverse buitenlandse bankrekeningen is verspreid, heb ik het dan nog niet eens gehad.

Ik denk dus dat het tussen D. en mij nog alle kanten op kan. Het is niet zo dat ik stiekem droom van een witte jurk. In dat geval was ik allang bij Thijs ingetrokken. Die witte jurk draag ik alleen in mijn nachtmerries.

quote:

Op donderdag 29 december 2005 21:55 schreef dvr het volgende:
Kun je alweer een beetje zitten meid..?

Van 5 keer per week spinnen pluk je in alle opzichten de vruchten, zeg ik altijd maar .

quote:

Je kreeg doorleefde adviezen en welgemeende steunbetuigingen die je er niet van mochten weerhouden de vergetelheid te zoeken en als een blok te vallen voor een onweerstaanbare geweldenaar, een intoxicerende hedonist die in de 5e versnelling leeft en je graag deel- en lotgenoot maakt in zijn nakende ondergang..

Ik geef toe dat ik alle adviezen in de wind heb geslagen, maar misschien moet ik me vasthouden aan de wetenschap dat ik dat bij mijn volle bewustzijn heb gedaan. Ik bedoel: ik voel me geen slachtoffer (niet eens van de verliefdheid). Voor mij moet er zo nodig iets op het spel staan, dat is cruciaal, dus dan moet ik ook niet zeiken.

Ah, ik zie weer licht aan het eind van de tunnel!

quote:

En zo tekent zich het begin af van een tragedie die ons, machteloze bewonderaars, nog lang dreigt te verdrieten. Wat kon dat kind schrijven, zullen we nog menigmaal verzuchten, en wanneer uitgeverij Rothschild & Bach postuum je dagboek uitbrengt (met op de backcover heel triest de enige van jou bekende foto, met alleen je buik erop) zal heel literair Nederland diep met ons meezuchten..

Hmmm... ... backcovers, literair Nederland, buiken, foto's... ooit kan ik natuurlijk een fictieve versie van deze geschiedenis schrijven... met een serveerster in de hoofdrol, en dan maak ik van D. een tandarts, zo'n zongebruinde tandarts met hele witte tanden... en Madame schrijf ik eruit, en Kim trouwens ook, en als ik toch bezig ben, kan ik net zo goed de kinderen schrappen, weg ermee, kinderen zijn overbodige ballast, bovendien houden ze het verhaal onnodig op, en dan wordt het gewoon een romantische meezinger, dat boek; een verpletterende ballade over de liefde en eeuwige trouw, en daarna ga ik de boer op met mijn Liefdesboodschap; ik maak net als Connie Palmen een tournee langs allerlei treurige zaaltjes vol bejaarden die aan mijn lippen hangen terwijl ik een hoofdstuk - dat ene, hartverscheurende hoofdstuk waarin de tandarts en de serveerster tegen een boom rijden - terwijl ik dus een hoofdstuk voorlees uit mijn liefdesgeschiedenis, en ze pinken een traantje weg, de bejaarden, ze willen na afloop tijdens het vragenuurtje allemaal weten of het echt is gebeurd, met de tandarts en de serveerster, en dan zal ik zeggen: "Nee, het is een leesboek, ik ben schrijfster van leesboeken en die zijn altijd verzonnen, fictief dus, anders is het geen leesboek maar een dagboek. Of een autobiografie." De bejaarden zullen dat wel interessant vinden, denk ik. Misschien maken ze er wel aantekeningen van.

En daarna... daarna neemt het boek een hoge vlucht, het begint namelijk altijd met de bejaarden - literatuur, dat is een bekend gegeven, dankt haar bestaansrecht aan de bejaarden en de vrouwen - en op een dag is er een filmregisseur die het boek wil verfilmen, hij denkt aan een verfilming in de trant van 'The Bridges of Madison County', dat vindt hij namelijk een van de allermooiste en roerendste liefdesgeschiedenissen die hij ooit heeft gelezen, oh..! oh..! en zo tragisch ook... dat het dus een onmogelijke liefde is, de liefde tussen Meryl Streep en hoe heet hij, die zeventigjarige cowboy, en dat ze aan het eind afscheid nemen in de wetenschap dat ze elkaar nooit-nooit-nooit meer zullen zien, terwijl ze dus wél mooi heel gelukkig met elkaar hadden kunnen worden, godverdomme.

De verfilming van mijn boek wordt ook een daverend succes. Jammer dat Meryl Streep te oud was voor de hoofdrol, maar je hoort de kijkers niet klagen over het fijnbesnaarde spel van Sylvie Meis. Ja, die kan hartstikke goed acteren! Niemand wist het, Sylvie Meis blijkt de revelatie van het jaar, ze staat op de cover van Vrij Nederland en de Groene Amsterdammer, ze mag in haar eentje een heel uur bij Barend & Van Dorp komen volpraten over hoe ze zich heeft ingeleefd in de rol van het eenvoudige serveerstertje ("Ik heb het thuis ook nooit breed gehad") dat de liefde van haar leven vond in de persoon van de witte-tanden-tandarts ("Tijdens de seksscènes dacht ik gewoon aan Raf, acteren is in feite een kwestie van lekker jezelf blijven") en ondertussen trekt de film volle zalen, en het boek staat al maanden op de eerste plaats van de boekentoptien, en de schrijfster van het boek - dan ben ik dus, Nadine S. - krijgt een telefoontje van de ABN/AMRO: of het niet eens tijd wordt om een beleggingsplan op te stellen, met al die miljoenen die maar blijven binnenstromen, en ik ga langs bij de bank, ik krijg een heel pakket opties & aandelen in de maag gesplitst, en op advies van mijn beleggingsadviseur besluit ik stil te gaan leven in Zuid-Frankrijk.

Ik koop een roze villa. En een parasol. Ik zwem, ik eet, ik drink, ik slaap, en ik verveel me te pletter. Ik moet iets om handen hebben, bedenk ik; jammergenoeg ben ik te rijk om computercursussen te gaan geven aan allochtonen. Ze zouden me niet accepteren, de allochtonen. Iets anders, dus. Ik moet iets anders verzinnen. Iets dat net zoveel voldoening schenkt als liefdadigheidswerk in het buurthuis, iets waar ik mijn dagen mee kan vullen. Opeens weet ik het: mijn dagboek! Ik heb nog een oud dagboek liggen, uit de tijd dat ik als kindermeisje werkte. Ik ga het alsnog publiceren - min of meer in de slipstream van mijn verfilmde megaseller, want je zult zien dat de mensen metéén toehappen bij het zien van de naam Nadine S. op een boekenkaft. Er is weliswaar geen enkele noodzaak om het dagboek alsnog te publiceren, ik ben schatrijk en nog steeds best jong (jaartje of 33) en bovendien getrouwd met een wereldberoemde toptennisser, maar de toptennisser is veel van huis en ach... ik verveel me zo. En het maakt nu toch niet meer uit. Ik woon allang niet meer in Nederland. Wie maakt me wat? Madame en Daniël zijn schimmen uit een ver verleden; in een poging om hun huwelijk te redden zijn ze trouwens geëmigreerd naar Australië. Ze wonen op een schapenboerderij. Hun contact met de buitenwereld beperkt zich tot de schapen, ze hebben het eenvoudige, pure geluk ontdekt.

En kijk: de geschiedenis herhaalt zich. Het dagboek slaat in als een bom. Het is wéér een succès fou bij de bejaarden. Leesclubjes vanuit het hele land verzamelen zich tijdens een speciale 'Dagboek'- koffie-ochtend (met een punt echte Limbrugse vlaai), ze lezen met z'n allen een paar hoofdstukken, ze moeten huilen, ze moeten ook lachen, door hun tranen heen - en binnen de korste keren krijgt een filmregisseur lucht van het boek... en... ja... zo gaat dat... zo komt alles op zijn pootjes terecht.

quote:

_{Of je maakt je los van die maniakale dwingeland en gaat nieuwe dingen doen..}

Dát dus .

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 03:33 schreef NoSigar het volgende:
Ach, Snuifje, wat zou het toch allemaal.

Snuifje..? Talking to me?

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 03:39 schreef Gajus het volgende:
Dát dus is ook niet alles, maar toch ...

Het lijkt mij anders best leuk. Misschien wel 'alles'... stil gaan leven in Zuid-Frankrijk... ach, waarom niet?

quote:

Op vrijdag 30 december 2005 03:50 schreef NoSigar het volgende:
Welnee, wat heb jij er ook allemaal mee te maken, met al die gekkigheid, sorry kind ik haal wat mensen door elkaar, zaten bij hetzelfde dispuut of zo denk ik. Bij jou het waren het een soort speedpillen,maar toch niet echt. Ach! Die onbetrouwbare oosterlingen.
Wie zal het zeggen, en waar gaat het heen, gelukkig is er een krachtige mansfiguur die de weg wijst .
Snuifje, snuifje, hoe duf ik jou eigelijk de naam van de officiele vriendin van de grote wijnkenner te geven.

Ik snuif niet. De krachtige mansfiguur snuift af en toe, hij is dus een van die zeldzame en beheerste 'gelegenheidssnuivers', maar daar is hij dan ook een krachtige mansfiguur voor. Voor Snuifje durf ik mijn hand niet in het vuur te steken.

Zeg, hoe zit het met dat dispuut?