quote:
Alleen wereldtitel ‘interessant’!
Gepubliceerd op maandag 12 december 2005
Om te spreken van de ‘poule des doods’ ging ver, want zwakke voetballanden zijn er amper nog, maar dat Nederland het niet treft met Argentinië, Servië-Montenegro en Ivoorkust was klip en klaar. Voor Duitsland bijvoorbeeld kwamen er met Costa Rica, Polen en Ecuador gunstiger namen uit de al dan niet voorgewarmde en/of koude ballen.
U mag zelf het uwe denken over de eerlijkheid van de loting, daar is het mij niet om te doen. Wél om de diverse reacties, die van Marco van Basten voorop. Omdat die uw Vrije Man angst inboezemen en haaks staan op zijn WK-beleving.
Van Basten wilde niet spreken van ‘zwaar’, maar repte over ‘interessant’. Het gingen ‘leuke wedstrijden’ worden omdat de drie opponenten ‘willen voetballen’.
Ik heb niks met ‘leuke wedstrijden’. Daarvan hebben we er in 1974 en 1978 één teveel gehad.
Het worden in Duitsland in de poule duels waar ‘San Marco’ zelf als voetballer naar had uitgekeken, dat zat ook een beetje in dat ‘interessant’. Maar als er tevens de hang in schuil gaat naar mooi aanvallend voetbal, naar ‘open wedstrijden’, dan haakt de Vrije Man af.
Ook Cruijff reageerde op een voor hem typerende wijze, want optimistisch. Zwaar? Je kwam toch wel door die poule heen en dan had je het in het vervolg makkelijker. Altijd verrassend, Johan. Maar eerst zien of Oranje de poule inderdaad zo maar eventjes overleeft.
Laconiek
Van Basten stond niet alleen in zijn laconieke commentaar. Zijn verlangen naar heroïsche duels werd zondagavond bijvoorbeeld gedeeld door analyticus Hugo Borst in Studio Voetbal. Die verkneukelde zich ook bij de gedachte aan de spectaculaire wedstrijden die er uitgevochten gingen worden met Argentinë, Ivoorkust en Servië-Montenegro. ‘Desnoods worden we dan maar op een eervolle, aansprekende manier uitgeschakeld’, zover ging Borst.
De Vrije Man wil maar één ding: met volwassen, dus soms saai, berekend, desnoods kogelhard voetbal winnen, winnen, winnen. Zolang winnen tot er eindelijk gerechtigheid geschied. Om de ‘moeder aller nederlagen’ (voor de jonge lezers, ik heb het over de verloren finale van 1974 tegen Duitsland in Duitsland) uit te wissen. Maar vooral ook omdat sport om één essentie gaat, strijden om te zegevieren. Voor schoonheid moet je elders zijn. Of je moet het hebben over de ‘schoonheid van de strijd’. Nog duidelijker gesteld: in een overtreding op het juiste moment kan net zoveel schoonheid schuil gaan als in een flitsende schaar.
Jarenlang zat ook ik op de lijn van ‘aanvalluuuhhhh’. Niet meer. Sterker nog, ik erger me ondertussen pimpelpaars aan naïviteit op het veld. Die naïviteit, dat wereldvreemde, die dwaze hang naar voren, die zelfvoldane tevredenheid over de Hollandse School, die komt me onderhand mijlen de strot uit.
Laat ons maar aanvallen, daar zijn we goed in, verdedigen, de 0 vasthouden kunnen we niet. Eerstens is dat niet waar, want Oranje heeft zich moeiteloos gekwalificeerd voor het WK door goed te verdedigen, door manmoedig, één voor allen, allen voor één, te counteren en niet omdat het zo dominant op de aanval speelde. Ten tweede, dan moet je leren verdedigen! Dan moet er in die Hollandse School direct een nieuwe bovenmeester komen die de leerlingen de wetten van het moderne voetbal bijbrengt.
Wonderlijk toch dat je zo weinig coaches in Nederland bovenstaande hoort beweren, onderschrijven. Ze zijn toch niet achterlijk zeker met zijn allen? Of zijn ze bang om de orakels Cruijff en Van Basten tegen te spreken en durven ze niet te ‘vloeken in de Oranje-kerk’ door vast te stellen dat een ‘open’ 4-3-3 met positiegebonden vleugelspelers nauwelijks nog winnend kan zijn. Zoals Danny Blind zondag bij Vitesse eindelijk met een grote mannen 4-4-2 kwam, maar dat voor god weet welke achterwacht verkocht als een aanvallende 4-2-4.
Wie viel afgelopen dinsdag aan in Eindhoven? Fenerbahçe. Wie won? Het PSV van Guus Hiddink, die zo geslepen is om A te zeggen (wij willen aanvallen), maar B (wij leunen het liefst en spelen ‘lelijk’ als dat moet) te doen.
Zondag kwam PSV bij Feyenoord ongelukkig met 1-0 achter, moest het naar voren spelen, deed het dat behoorlijk, maar welke ploeg kreeg de beste kansen nadat er met Robert nog meer aanvalskracht aan Eindhovense zijde was ingebracht? Feyenoord. Zomaar twee recente duels. Als u eerlijk durft te kijken, ziet u wekelijks in binnen- en buitenland voorbeeld na voorbeeld.
Ik koester overigens nog wel de hoop dat Van Basten á la Hiddink liegt als hij rept over aanvallende intenties. In ‘Hopelijk belazert Van Basten de kluit’ verwoordde ik die al. Maar ik twijfel. Daarom zal uw Vrije Man tot in den treuren, tot aan de aftrap op 11 juni op deze plek als een Don Quichotte erop blijven hameren dat ‘mooi voetbal tegen interessante landen’ mij gestolen kan worden. En u?
Theo Bakker