Waarom praat men zo denigrerend over muziek uit de jaren 80?

quote:

Op woensdag 28 december 2005 00:01 schreef kamagurka het volgende:

[..]

Tsja, ik heb dat met de castraatstem van superramp (zoals bovenstaand ) of de duffe groepszang van abba. En ik vind legio artiesten die zgn. vrolijk melancholisch probeerden te klinken oneindig veel deprimerender dan de koele sound van the cure bijvoorbeeld.. voor paul simon of gerry rafferty heb ik écht prozac nodig

Maargoed, da's smaak.

Ja, dat soort sounds zie je nog wel eens voorbijkomen in de top 100 ofzo. Maar dat geld idem voor de jaren 80. Paul Simon vind ik daar niet onder vallen trouwens. Abba klinkt leuk als je het maar lang genoeg hoort, heb ik gemerkt.
De cure speelden we na op gitaar. Toen ze trendy 'cult' werden begon de inspiratie bij de bandleden wat te stokken denk ik.

quote:

Op woensdag 28 december 2005 00:25 schreef kamagurka het volgende:

[..]

Luister jij maar lekker naar je stampende discokrakers en ouwe funk, luister ik wel naar de overvloed van heerlijke bovenaardse popliedjes en beregoede electropop/metal/hiphop die de jaren 80 heeft voortgebracht ok?

[...]

Ik heb jou niet verteld waar ik naar luister, voorzover ik me herinner.
Leuk dat de jaren 80 bij jou passen. Dat maakt het natuurlijk een waardevolle aangelegenheid. Ik luister tegenwoordig ook alleen wat me echt interresseert.

Stevie Ray Vaughan rules!

Hier dan mijn theorie:

Het probleem van de jaren '80 is dat het merendeel van de mainstream rockliefhebbers nu eenmaal fan is van mainstream rock: wat er in de jaren '60 te horen was dus (Stones, Doors, Who, Led Zeppelin, Hendrix, Cream, Van Morrisson, dat werk). Het verschil daarvan met de jaren '80 muziek is ogenschijnlijk vrij groot - metal is voor hun altijd een brug te ver geweest, synthesizers worden geassocieerd met neppe discodeuntjes en punk/goth/hiphop e.d. staan psychologisch te ver van hen af, nog afgezien van de wat moeilijker toegankelijke stijlen.

Dus blijven ze trouw aan de 'goeie ouwe sixties', waarbij de rockmuziek van de jaren '70 meer aansluit. De voorkeur voor de vorm (klassieke gitaarrock, vaak akoestisch) gaat daarbij dan boven de inhoud. Goede voorbeelden zijn bands als de Eagles en Led Zeppelin (aan wie ik persoonlijk een kotshekel heb en die zeker in de jaren '70 niets meer hadden te zeggen). Het gevolg is dat middelmatige bands die qua geluid nog flink in de jaren '60 hangen, zoals Deep Purple, tegenwoordig niet zelden hoger worden aangeslagen dan radicalere, veel betere bands als Metallica. Door een bepaald publiek dan, dat naar Arrow Classic Rock luistert.

Dit verklaart deels ook de populariteit in de jaren '80 van iemand als Bruce Springsteen. Voor de classic rock liefhebber sloot die met zijn rechttoerechtaan hoemparock veel meer aan bij hun smaak dan de synthesizermuziek en trash metal uit die tijd.

En het gaat er natuurlijk wel om welke muziek tegenwoordig nog hoog wordt aangeslagen. De hele progrockmeuk van begin jaren '70 (Yes, Genesis, Jethro Tull, ELO, ELP, het King Crimson van die tijd), dat wordt tegenwoordig toch niet meer serieus genomen?

quote:

Op woensdag 28 december 2005 14:21 schreef Soul79 het volgende:
Hier dan mijn theorie:

Het probleem van de jaren '80 is dat het merendeel van de mainstream rockliefhebbers nu eenmaal fan is van mainstream rock: wat er in de jaren '60 te horen was dus (Stones, Doors, Who, Led Zeppelin, Hendrix, Cream, Van Morrisson, dat werk). Het verschil daarvan met de jaren '80 muziek is ogenschijnlijk vrij groot - metal is voor hun altijd een brug te ver geweest, synthesizers worden geassocieerd met neppe discodeuntjes en punk/goth/hiphop e.d. staan psychologisch te ver van hen af, nog afgezien van de wat moeilijker toegankelijke stijlen.

Dus blijven ze trouw aan de 'goeie ouwe sixties', waarbij de rockmuziek van de jaren '70 meer aansluit. De voorkeur voor de vorm (klassieke gitaarrock, vaak akoestisch) gaat daarbij dan boven de inhoud. Goede voorbeelden zijn bands als de Eagles en Led Zeppelin (aan wie ik persoonlijk een kotshekel heb en die zeker in de jaren '70 niets meer hadden te zeggen). Het gevolg is dat middelmatige bands die qua geluid nog flink in de jaren '60 hangen, zoals Deep Purple, tegenwoordig niet zelden hoger worden aangeslagen dan radicalere, veel betere bands als Metallica. Door een bepaald publiek dan, dat naar Arrow Classic Rock luistert.

Dit verklaart deels ook de populariteit in de jaren '80 van iemand als Bruce Springsteen. Voor de classic rock liefhebber sloot die met zijn rechttoerechtaan hoemparock veel meer aan bij hun smaak dan de synthesizermuziek en trash metal uit die tijd.

En het gaat er natuurlijk wel om welke muziek tegenwoordig nog hoog wordt aangeslagen. De hele progrockmeuk van begin jaren '70 (Yes, Genesis, Jethro Tull, ELO, ELP, het King Crimson van die tijd), dat wordt tegenwoordig toch niet meer serieus genomen?

Ik heb smakelijk gelachen om deze 'theorie', dank je wel

quote:

Op vrijdag 18 november 2005 23:07 schreef Murray het volgende:

[..]

Wat is er " " aan Springsteen?

Wat niet?

Ja, ik ben daar eigenlijk ook weleens benieuwd naar, ja.

quote:

Op woensdag 28 december 2005 14:21 schreef Soul79 het volgende:
Hier dan mijn theorie:

Het probleem van de jaren '80 is dat het merendeel van de mainstream rockliefhebbers nu eenmaal fan is van mainstream rock: wat er in de jaren '60 te horen was dus (Stones, Doors, Who, Led Zeppelin, Hendrix, Cream, Van Morrisson, dat werk). Het verschil daarvan met de jaren '80 muziek is ogenschijnlijk vrij groot - metal is voor hun altijd een brug te ver geweest, synthesizers worden geassocieerd met neppe discodeuntjes en punk/goth/hiphop e.d. staan psychologisch te ver van hen af, nog afgezien van de wat moeilijker toegankelijke stijlen.

Dus blijven ze trouw aan de 'goeie ouwe sixties', waarbij de rockmuziek van de jaren '70 meer aansluit. De voorkeur voor de vorm (klassieke gitaarrock, vaak akoestisch) gaat daarbij dan boven de inhoud. Goede voorbeelden zijn bands als de Eagles en Led Zeppelin (aan wie ik persoonlijk een kotshekel heb en die zeker in de jaren '70 niets meer hadden te zeggen). Het gevolg is dat middelmatige bands die qua geluid nog flink in de jaren '60 hangen, zoals Deep Purple, tegenwoordig niet zelden hoger worden aangeslagen dan radicalere, veel betere bands als Metallica. Door een bepaald publiek dan, dat naar Arrow Classic Rock luistert.

Dit verklaart deels ook de populariteit in de jaren '80 van iemand als Bruce Springsteen. Voor de classic rock liefhebber sloot die met zijn rechttoerechtaan hoemparock veel meer aan bij hun smaak dan de synthesizermuziek en trash metal uit die tijd.

En het gaat er natuurlijk wel om welke muziek tegenwoordig nog hoog wordt aangeslagen. De hele progrockmeuk van begin jaren '70 (Yes, Genesis, Jethro Tull, ELO, ELP, het King Crimson van die tijd), dat wordt tegenwoordig toch niet meer serieus genomen?

Ik ben het hier totaal maar dan ook totaal mee eens

Behalve nog de zgn. zwoele "warme" sound van de discokrakers uit de 70s die gewoon lekker door opa en oma kunnen worden meegedreunt omdat het eigenlijk meebrullers voor het hele gezin zijn vanwege hun enooorme lulligheid

De jaren 80 worden eenvoudigweg niet zo goed begrepen omdat ze juist probeerden te breken met die ouderwetse vierkwartsmaat uit de rythm/blues periode en die uitgeholde riffs waar bands als deep purple of andere mastodonten uit de arrow rock generatie nog steeds mee kwamen aandragen. De zgn. "echte" rockliefhebber karakteriseert dát dan ook als een staaltje van "echte" muziek... met de typische britse sound en op punk gebaseerde energie van joy division of the clash kan deze rockliefhebber vrij weinig... tis te weinig op eeuwenoude bluesriffs gebaseerd, dus zal t wel slecht zijn

Zo word nu ook de gehele electronische revolutie van de laatste 15 jaar bejegend trouwens door diezelfde ouwe baardapen die zo cynisch deden over de jaren 80

quote:

Op woensdag 28 december 2005 14:27 schreef peaceman het volgende:

[..]

Ik heb smakelijk gelachen om deze 'theorie', dank je wel

Het is dan ook een beetje een onzin-topic

Maar er zit beslist een kern van waarheid in mijn idee dat de babyboomgeneratie de muzikale sprong naar de jaren '80 niet heeft kunnen maken en daarom maar in de jaren '70 blijft hangen, al luisterend naar Arrow Classic Rock radio en de jaren '80 afdoet als slap synthesizergeneuzel en/of takkeherrie.

quote:

Op woensdag 28 december 2005 00:34 schreef Jazoist het volgende:

[..]

Ja, dat soort sounds zie je nog wel eens voorbijkomen in de top 100 ofzo. Maar dat geld idem voor de jaren 80. Paul Simon vind ik daar niet onder vallen trouwens. Abba klinkt leuk als je het maar lang genoeg hoort, heb ik gemerkt.
De cure speelden we na op gitaar. Toen ze trendy 'cult' werden begon de inspiratie bij de bandleden wat te stokken denk ik.

Volgens mij is het enige wat trendy 'cult' is geworden eerder ouwe lijken uit de progrocktijd of bejaarde dode zwarte mannen uit de whiskey/blues tijd toen het leven nog hard was, en de muziek bijgevolg natuurlijk altijd beter

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:09 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Het is dan ook een beetje een onzin-topic

Maar er zit beslist een kern van waarheid in mijn idee dat de babyboomgeneratie de muzikale sprong naar de jaren '80 niet heeft kunnen maken en daarom maar in de jaren '70 blijft hangen, al luisterend naar Arrow Classic Rock radio en de jaren '80 afdoet als slap synthesizergeneuzel en/of takkeherrie.

Vooral die laatste opmerking blijf ik verbijsterend vinden. Hoe kom je toch aan dat idee? Of zijn de mensen die ik ken van die leeftijd wat minder muziekvreemd

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:09 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Het is dan ook een beetje een onzin-topic

Maar er zit beslist een kern van waarheid in mijn idee dat de babyboomgeneratie de muzikale sprong naar de jaren '80 niet heeft kunnen maken en daarom maar in de jaren '70 blijft hangen, al luisterend naar Arrow Classic Rock radio en de jaren '80 afdoet als slap synthesizergeneuzel en/of takkeherrie.

Bron?

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:11 schreef peaceman het volgende:

[..]

Vooral die laatste opmerking blijf ik verbijsterend vinden. Hoe kom je toch aan dat idee? Of zijn de mensen die ik ken van die leeftijd wat minder muziekvreemd

Dat mag ik hopen voor je. De mensen van die leeftijd in mijn omgeving zijn muzikaal iig zo flexibel als een wolkenkrabber en dan heb ik het onder meer over mijn collega's van wie hier de hele dag Arrow op moet staan

Van die mensen die de Sixties als de enige echte Gouden Eeuw van de muziek zien, waarna het steeds slechter is geworden. Van die Top 100 Allertijden types, die van Queen alleen Bohemian Rhapsody, van de Police alleen Every breath you take, van The Cure alleen A forest, van de Simple Minds alleen Belfast child en van Metallica alleen Nothing else matters kennen.

Ik ben van '83 en vind heel veel uit de 80's geweldig

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:33 schreef schaap001 het volgende:

[..]

Bron?

Het bestaan én de tracklist van Arrow Classic Rock

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:33 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Dat mag ik hopen voor je. De mensen van die leeftijd in mijn omgeving zijn muzikaal iig zo flexibel als een wolkenkrabber en dan heb ik het onder meer over mijn collega's van wie hier de hele dag Arrow op moet staan

beter Arrow dan 538 denk ik dan

quote:

Van die mensen die de Sixties als de enige echte Gouden Eeuw van de muziek zien, waarna het steeds slechter is geworden. Van die Top 100 Allertijden types, die van Queen alleen Bohemian Rhapsody, van de Police alleen Every breath you take, van The Cure alleen A forest, van de Simple Minds alleen Belfast child en van Metallica alleen Nothing else matters kennen.

Ik vind veel muziek mooi, uit de jaren 50+60+70+80+90+2000... Prachtige tijden allemaal.
Tja metallica vind ik persoonlijk niet erg als mensen dat niet kennen, maar dat is smaak. En Nothing else matters is mijn inziens samen met o.a. Clocks kandidaat voor meest overgewaardeerde nummer ooit gemaakt.
Child in time vind ik nog altijd even mooi... Mag wel toch?

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:36 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Het bestaan én de tracklist van Arrow Classic Rock

Ja, maar goed: er bestaan toch ook zenders als Slam FM? Het zijn gewoon zenders met een duidelijke doelgroep. Dat wil voor mij verder niet zeggen dat iedereen van een bepaalde generatie bij een bepaalde muzieksoort c.q. tijdperk 'hoort'? En daarmee al het andere als walgelijk afdoet?

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:38 schreef peaceman het volgende:

Child in time vind ik nog altijd even mooi... Mag wel toch?

Nee dat mag niet!

Laat ik eerlijk zijn, dat is gewoon wel een goed nummer, evenals Hotel California van de Eagles, More than a feeling van Boston, best wel wat nummers van 10CC en Supertramp (niet die van die nicht, maar die van die andere knakker, die juist een behoorlijk cynische, zwartgallige insteek had) en nog zo wat.

Maar mensen die vinden dat die muziek - en van die typische jaren '60 krakers als House of the rising sun - ieders dagelijks brood zou moeten zijn, en bijgevolg alle na de punkperiode gemaakte muziek (behalve voorspelbare rock als Bruce Springsteen en Dire Straits ten tijde van Brothers in arms) wegzetten als nep, lawaaiig of onorigineel:

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:41 schreef schaap001 het volgende:

[..]

Ja, maar goed: er bestaan toch ook zenders als Slam FM? Het zijn gewoon zenders met een duidelijke doelgroep. Dat wil voor mij verder niet zeggen dat iedereen van een bepaalde generatie bij een bepaalde muzieksoort c.q. tijdperk 'hoort'? En daarmee al het andere als walgelijk afdoet?

Neuh, maar als we niet lekker kunnen generaliseren kunnen we elk Fok-topic wel gaan sluiten

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:53 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Nee dat mag niet!

Laat ik eerlijk zijn, dat is gewoon wel een goed nummer, evenals Hotel California van de Eagles, More than a feeling van Boston, best wel wat nummers van 10CC en Supertramp (niet die van die nicht, maar die van die andere knakker, die juist een behoorlijk cynische, zwartgallige insteek had) en nog zo wat.

Maar mensen die vinden dat die muziek - en van die typische jaren '60 krakers als House of the rising sun - ieders dagelijks brood zou moeten zijn, en bijgevolg alle na de punkperiode gemaakte muziek (behalve voorspelbare rock als Bruce Springsteen en Dire Straits ten tijde van Brothers in arms) wegzetten als nep, lawaaiig of onorigineel:

Ja ik vind dat persoonlijk flauwekul. Iets is mooi of niet mooi en dat hangt niet af van de originaliteit van een lied. Mensen roepen gewoon te snel dat een stroming/tijdsperiode niks is om wat te kunnen zeggen of om te provoceren. Dat is blijkbaar normaal tegenwoordig.

Overigens maakte Dire Straits hun meesterwerk in 1982, volgens mijn bescheiden mening.

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:56 schreef Soul79 het volgende:

[..]

Neuh, maar als we niet lekker kunnen generaliseren kunnen we elk Fok-topic wel gaan sluiten

Ja, da´s ook weer zo, ja

quote:

Op woensdag 28 december 2005 14:21 schreef Soul79 het volgende:
Hier dan mijn theorie:

Het probleem van de jaren '80 is dat het merendeel van de mainstream rockliefhebbers nu eenmaal fan is van mainstream rock: wat er in de jaren '60 te horen was dus (Stones, Doors, Who, Led Zeppelin, Hendrix, Cream, Van Morrisson, dat werk). Het verschil daarvan met de jaren '80 muziek is ogenschijnlijk vrij groot - metal is voor hun altijd een brug te ver geweest, synthesizers worden geassocieerd met neppe discodeuntjes en punk/goth/hiphop e.d. staan psychologisch te ver van hen af, nog afgezien van de wat moeilijker toegankelijke stijlen.

Stones, Doors, Who, Led, Hendrix.. dat werk is NIET uit de jaren 60.. Dat is zogeheten Glam Rock, medio jaren 70 ontstaan om meer show aan de rock 'n roll te geven. Daarnaast had je ook nog een stroming hippie-muziek. Eind jaren 70 is de Rock 'n Roll revival geweest, gevolgd door Disco (jaren 80) en later house (jaren 90), hardcore (medio 90) en het Trance nu. Daarnaast hebben we nu een lichte buiging naar Rap dankzij een slap aftreksel van Rhytm & Blues.

quote:

Dus blijven ze trouw aan de 'goeie ouwe sixties', waarbij de rockmuziek van de jaren '70 meer aansluit. De voorkeur voor de vorm (klassieke gitaarrock, vaak akoestisch) gaat daarbij dan boven de inhoud. Goede voorbeelden zijn bands als de Eagles en Led Zeppelin (aan wie ik persoonlijk een kotshekel heb en die zeker in de jaren '70 niets meer hadden te zeggen). Het gevolg is dat middelmatige bands die qua geluid nog flink in de jaren '60 hangen, zoals Deep Purple, tegenwoordig niet zelden hoger worden aangeslagen dan radicalere, veel betere bands als Metallica. Door een bepaald publiek dan, dat naar Arrow Classic Rock luistert.

Stukje muziekgeschiedenis in in ieder geval Nederland:
Voor 1950 was het op volgorde: Klassiek, Dixie en later Jazz (zwarte muziek) & Country muziek.
Begin jaren 50 zijn er een aantal oude jazz artiesten meer country & western gaan mixen in hun muziek waardoor de stroming Rock 'n Roll is ontstaan. Rock 'n Roll heeft tot begin jaren 60 zijn hoogtijden gevierd (waarbij sommige critici zeggen dat na de dood van Buddy Holly geen rock 'n roll meer is gemaakt). In de jaren 60 kreeg men de revolutie naar alternatieve rock, Beatles en Rolling Stones vallen hier onder. Aangezien de jeugd nogal experimenteel was is men indertijd met drugs gaan spelen. Daaruit kwam een hippiestroom (ook omdat jeugd zich wilde afzetten tegen de menigte). Dit is eind jaren 60, begin jaren 70 geweest. Helaas is het in de jaren 70 heel veel mis gegaan en werd het meer harddrugs wat er gebruikt werd. Mede hierdoor en doordat men meer show elementen wilde toevoegen onstonden er vele substromen in de Rock 'n Roll zoals Glam Rock en Hard Rock. Eind jaren 70 werd iedereen rustig en is men dankzij de vele musicals nog even weer Rock 'n Roll gaan leuk vinden (Grease, 1978). Kort daarop ontstond alleen een totaal nieuwe soort stroming, de Disco (Beegees) dat bekend werd door weer een film met John Travolta, Begin jaren 80 werd deze disco helaas doodgedraaid en ontstond een haat voor Disco-beat. Daarop zijn de rockers weer naar voren gekomen. Ook weer van korte duur want disco kwam terug, alleen iets meer electronisch. Jaren 80 zijn begonnen.. Deze disco is in feite al die jaren versneld gegaan van disco naar house naar trance, dance en hardcore.

quote:

Dit verklaart deels ook de populariteit in de jaren '80 van iemand als Bruce Springsteen. Voor de classic rock liefhebber sloot die met zijn rechttoerechtaan hoemparock veel meer aan bij hun smaak dan de synthesizermuziek en trash metal uit die tijd.

Lees boven. Dat kwam voornamelijk omdat mensen zich af begonnen te zetten tegen Disco. Iedereen haatte disco op een bepaald punt en ging weer Rock luisteren (let op, dat is géén rock 'n roll)

quote:

En het gaat er natuurlijk wel om welke muziek tegenwoordig nog hoog wordt aangeslagen. De hele progrockmeuk van begin jaren '70 (Yes, Genesis, Jethro Tull, ELO, ELP, het King Crimson van die tijd), dat wordt tegenwoordig toch niet meer serieus genomen?

Dankzij die mensen bestaat onze huidige muziek. Probleem is dat je weinig wordt verteld over het ontstaan van de muziek die we hedendaags kennen.
Sterker nog, het hele principe van een 4/4-maatsoort (waar 90% van de huidige muziek op is gebaseerd) komt van de Country Western/Jazz/Rock 'n Roll af.

Het wordt niet meer serieus genomen door mensen die door TMF, The Box, Radio 538 en die andere meuk zenders omdat het in feite wordt gekneed dat "luisteren naar die muziek stoer is".

quote:

Op woensdag 28 december 2005 15:11 schreef peaceman het volgende:

[..]

Vooral die laatste opmerking blijf ik verbijsterend vinden. Hoe kom je toch aan dat idee? Of zijn de mensen die ik ken van die leeftijd wat minder muziekvreemd

Niet iedereen hoort blijkbaar tot jouw vriendengroep... van de mensen met wie ik dagelijks omga is er niemand die nog gaat zitten voor een symphonisch quadrofonische ervaring van rick wakeman in zijn zitkuil met lavalamp, volgens mij is het merendeel van dat soort mensen de vijftig allang gepaseerd of durven ze er idd niet publiekelijk voor uit te komen

quote:

Op woensdag 28 december 2005 17:49 schreef kamagurka het volgende:

[..]

Niet iedereen hoort blijkbaar tot jouw vriendengroep... van de mensen met wie ik dagelijks omga is er niemand die nog gaat zitten voor een symphonisch quadrofonische ervaring van rick wakeman in zijn zitkuil met lavalamp, volgens mij is het merendeel van dat soort mensen de vijftig allang gepaseerd of durven ze er idd niet publiekelijk voor uit te komen

Waarom zou je niet publiekelijk durven uitkomen voor de muziek waarvan je houdt
_{(Buiten de uit de hand gelopen vergelijking die je trekt natuurlijk)}