[TRU sc] Ouwehoer ( & soms serieus ) #31

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 18:01 schreef Dromenvanger het volgende:
Ik ga ff naar buiten, frisse lucht halen en vis-olie innemen. Ik denk dat die omega tabletten nog goed werk gaan verrichten hier. Heb echt goede verhalen gehoord daarover

Het lijkt al alsof het werkt maar dat kan placebo effect zijn, maar ik weet het niet.

Die vistabletten van jou..

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 18:12 schreef Bastard het volgende:

[..]

Die vistabletten van jou..

Ik ben dus manisch depressief volgens dsm iv en er zijn mede "lot-genoten" die zijn helemaal afgestapt van chemische medicatie en zijn op natuurlijke basis verder gegaan. Die chemische medicatie heeft alsnog gezorgd dat ik doorgeschoten ben. Dus ik vraag me dan af. " Waarom neem ik ze uberhaupt nog in".

Daarbij vertrouw ik meer op het natuurlijke. Hoewel de psychiatrie zweert bij het onnatuurlijke chemische. Ik zal toch eens een poging wagen om in discussie te treden maar die mensen die wijken waarschijnlijk niet veel af van hun standpunt omdat ze hun aanpak als heilig zien en als allesomvattend.

De reguliere medicatie zal wel zichzelf bewezen hebben?

Ik denk dat chemische preparaten zorgt voor tijdelijke genezing. Het lichaam zal natuurlijk genezen moeten worden. Ik kan nu doorgaan met kanker genezen en dat je dat ook niet met chemo therapie moet doen maar met natuurlijke therapie maar dan kan het klinken alsof ik erg alternatief bezig ben.

Ik geloof dus meer in puur natuur En in natuurlijk herstel.

Genezing Mooi woord is dat Genezing Genezing Genezing. Ik zou het zo 1000 keer kunnen zeggen.

Nee, dat is ook zo Ik ben nu helemaal stabiel. En misschien ligt het wel aan de depakine die ik krijg of het ligt aan mijn levensinstelling. ( depakine is een middel dat gebruikt wordt bij epileptische aanvallen, bestaat al 50 jaar)

Maar dan zou ik moeten stoppen met medicatie en dat durf ik niet. Ik heb soms wat tegen medicatie omdat ik ook denk dat het placebo is. En soms denk ik dat het helemaal niet werkt. Dat het gevoel uit mezelf komt maar daar kom je pas achter als je stopt met het middel, als je dan meteen terug valt weet je van, ik ben afhankelijk ervan. Of ik ben afhankelijk geworden ervan. Of ik heb het nodig omdat er een stof ontbreekt in mijn hersens.

Proberen te stoppen is een dermate grote stap dat ik bang ben om alles weer te verliezen dat ik heb opgebouwd. Toch zeg ik van, het gebouwde gevoel heb ik bereikt door te denken en door inspanning in het denken. Die medicatie was meer een verdoving.

Of is het opgebouwde positieve gevoel alleen te danken aan een pilletje? Ik denk van niet. Pillen verdoven eerder, dat heb ik vaker meegekregen. Dus misschien houdt depakine het tegen dat ik niet nog erger positief ga worden. Dus is het nodig. Want als je echt te positief bent, ben je weer manisch. Dus misschien is het wel nodig om de energie in perken te houden

Ik zie mezelf ook niet ziek. Ik zie mezelf als iemand die te intens kan leven en iemand die heel erg kan opgaan in een situatie en nog meer. En als je dat hebt, dan kun je dus manisch worden. En na zo'n drukke intense periode wordt je depressief omdat je al je energie verbruikt hebt.

Dat is eigenlijk die ziekte in een peuleschil..of hoe je dat noemt

Een ding weet ik wel, het is vaak feest in mijn hoofd En dat mede dankzij die "ziekte". Dus is het nu een ziekte of een blessing?

[ Bericht 11% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 11-11-2005 18:46:36 ]

Depakine tegen manisch-depressiviteit? Ik dacht dat dat alleen tegen epileptie gebruikt werd.

Nee ook tegen manisch depressiviteit. Ooit toevallig hebben ze aangetoond dat het werkt tegen een te hoge of te lage stemming. Middel is vrij mild van aard. Maar toch, steeds iedere dag die medicatie innemen. Niet dat het het grootste disaster is dat bestaat maar goed.

Zolang ik me goed voel En voel ik me goed door iedere dag een pilletje in te nemen dan boeit dat niet, vitamines slik ik ook iedere dag. Dus ik kan die hele medicatie net zo goed als vitamines zien.

Depakine-spiegel heb je nog. Met een waarde tussen de 40 en 100 in het bloed. Dus het zit technisch in elkaar ook. Heb dat in R&P al eens gezegd. Het heeft invloed op het bloed, en het bloed pompt door de hersens. En hoe het bloed de hersens weer beinvloed moet Jozef weten.

Het is in ieder geval ook een chemisch onstabiele huishouding. Dus als ik zeg dat je met chemische middelen een mens niet kunt beter maken heb ik het misschien fout? Ik bedoel, het lichaam is van nature toch ook een beetje chemisch? Of heb ik het vroeger en nu helemaal fout ingeschat?

Spreek ik mezelf tegen maar ik wil eindelijk eens weten hoe het lichaam en de geest in elkaar zit. Vooral in mijn eigen situatie

Eerst zeg ik van, ik wil het natuurlijke dan zeg ik van, het bestaat ook uit het chemische. Ondertussen weet ik nog niet wat het is.

Mijn dokter weet het ook niet. Die zegt altijd van. "Zodra jij het weet mag je het zeggen"



De hele psychiatrie staat nog vol raadsels. Maar dat is overal zo. The big riddle is nog altijd niet opgelost. De sleutel tot het ultieme gevoel dus.

Ik ben daar beland in totale depressie die ik gekregen had na een psychose vol met fantasie en sprookjes, ik zat helemaal onderin de put. In het diepste van het zwarte gat. Ik had het misschien ook zelf kunnen oplossen. Ik weet dat ik het zelf had kunnen oplossen omdat ik mezelf het beste ken. Die psychose was dus een grote illusie, alsof ik aan het dromen was, ik leefde in een droom vol met fantasie maar dat was te heftig toen voor mij, ik kon niet omgaan met die wereld. En waar ik nu ben op gesprek zien ze die fantasie wereld als 1 grote ziekte, ze denken niet eens na wat het voor mij betekent wat ik toen allemaal dacht en meemaakte. Ze zien een ziekte dus, en meer niet. Niet dat ik zeg het is een gave, maar er zit meer achter. Er zit een persoonlijkheid achter en ze kijken daar niet naar een persoonlijkheid. Je persoonlijkheid speelt amper mee daar.

Ik ga vaker op gesprek en dan zit ik daar en denk ik echt van " What the fuck doe ik hier nog in Godsnaam". Dan zit zo'n dame tegenover je die het goed bedoeld en die jou probeert te zeggen hoe je leven moet. En ondertussen ben ik zo sadistisch dat ik haar onzeker wil maken en dat ik het gesprek ga overnemen.

Soms denk ik wel eens. De volgende keer dat ik ga doe ik alsof ik de therapeut ben. Omdat ik zelf verdomde goed weet hoe ik in elkaar steek. Misschien kan ik haar nog wat leren ook.

Ze komt zo dom over ook soms. Maar ze doet haar werk. Ondanks dat is ze een amateur. Het is gewoon amateuristisch op een bepaalde manier. Om mij te remmen in extreme buien is het misschien goed maar daar ook zou ik alternatieve wijzes voor moeten vinden.

Totale zelf-beschikking dus. Maar dat komt nog wel. Ik zit daar in de kort-durende zorg, dat wil zeggen dat ik ooit verlost ben van die zeik. Ze hebben me ook nooit echt weten te helpen in de dramatische tijden, ze wisten niet hoe ze met mensen moesten omgaan. En dat is hun grote gebrek geweest al die tijd.

Maar goed, wat boeit het ook. Ik weet zelf hoe ik leven moet en daar ben ik blij om. Dat ik weet hoe ik in elkaar steek. Dat mijn bestaan geen groot raadsel is ook. Dat het doolhof niet doodlopend is en ga zo door.

Ik geloof nog steeds niet echt in die medicatie maar stiekem hebben ze me zo geconditioneerd dat ik erin moet geloven. Ze hebben een agressieve manier gehanteerd ook.

Maar ook daar sta ik boven

Ik kan nog veel meer schrijven over wat ik deze jaren heb meegemaakt. Hoe ze soms mijn zelfvertrouwen afbreken door net te doen alsof ik niets aankan of voorstel en ga zo door. Hoe ze je als mens als zieke zien inplaats van als mogelijkheid maar dan is het al snel een klaagbaak iets. In klaagbaak open ik het liever niet, omdat hier meer verstandige mensen zitten. De meest verstandige mensen van fok misschien, in ieder geval de mensen die nadenken een beetje en dan meer dan 1 +1 = 2.

Ik kan nog veel meer vertellen van deze 5 jaar. Soms denk ik wel eens dat ik niets heb meegemaakt maar het waren hectische tijden. Verdwalen in de fantasie is vreemd. En dan sluiten ze je op in een isoleer-cel Nee dus echt, als je afwijkt dan gaan ze je conditioneren. Omdat afwijking van het normale niet door de beugel kan.

Ben je fictief schrijver dan heb je 10 miljoen trouwe fans, leef je zelf in een fantasie-wereld dan sluiten ze je op

Nu ben ik dus zowel op fantasie-gebied bezig en sta ik tevens met beide benen op de grond. Omdat ik nooit meer opgesloten wil worden, ik hoor daar niet thuis. Omdat ik meer in mijn mars heb.

En misschien kan ik dat ooit tot uitdrukking brengen en ga ik daar terug en zeg ik van....

" Jullie hadden het toch mis in jullie opvatting, een mis-calculatie in mijn kunnen"

Chemisch of natuurlijk, of helemaal niks.. als jij er zelf maar beter bij voelt.
Een naast familielid is ook heel heel depressief, jaren geweest zelf zo erg dat het op haar lichaam sloeg en echt verlamd was door haar geestelijke toestand. Pijn in haar spieren van alle spanningen die zich maar opbouwde, niet meer helder kunnen denken, alles negatief zien en niet meer buiten komen.
Na jaren deze toestand is ze gezwigd en heeft ze anti depressieva genomen... nou als een blad om aan een boom hoor.
Niet dat ze nu jubelend door het leven gaat, maar ze kan nu weken zonder huilen. Ze kan naar buiten samen met iemand anders. Ze is stukken minder zwaarmoedig geworden, en haar naaste mensen kan ze wat beter hebben nu.
Het is nog niet over hoor, en het zal nooit meer over gaan ook.. geestelijk gehandicapt zal ik maar zeggen, maar dat roept andere ideen op als dat het eigenlijk is. Maar het helpt wel in de omgang..
Voor ons, directe omgeving, is het een zege dat ze die medicatie heeft gekregen en dat ze dat ook wil blijven innemen in ieder geval.

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 20:17 schreef Dromenvanger het volgende:
Ik kan nog veel meer vertellen van deze 5 jaar. Soms denk ik wel eens dat ik niets heb meegemaakt maar het waren hectische tijden. Verdwalen in de fantasie is vreemd. En dan sluiten ze je op in een isoleer-cel Nee dus echt, als je afwijkt dan gaan ze je conditioneren. Omdat afwijking van het normale niet door de beugel kan.

Ben je fictief schrijver dan heb je 10 miljoen trouwe fans, leef je zelf in een fantasie-wereld dan sluiten ze je op

Ligt natuurlijk wel aan de fantasie. Als schrijver kun jij fantaseren en opschrijven, a la Stephen King, wat voor een enge moord er nu weer gepleegd wordt.
Iedereen mag daarover fantaseren.
En die fantasie kan in de ogen van degene die het bedenkt best echt zijn. Persoonlijke realiteit.

Dat wordt natuurlijk anders als het anderen negatief gaat aantasten.
Door dat boek van de fantast te lezen kun je geschaad worden. Maar je maakt zelf wel de keus om het te lezen.

Maar als een fantast zijn fantasieen over moorden werkelijk tot uiting gaat brengen is dat strafbaar en reden om iemand op te sluiten en eventueel te herconditioneren. Of de methodes werken is weer iets anders. Daar kan ik niet over oordelen.

Je kan toch moeilijk stellen dat de man die met de carnaval de huid van zijn moeder afstroopte en om zijn schouders droeg een onschuldige fantasie had die hij ten uitvoer bracht.

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 20:24 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Ligt natuurlijk wel aan de fantasie. Als schrijver kun jij fantaseren en opschrijven, a la Stephen King, wat voor een enge moord er nu weer gepleegd wordt.
Iedereen mag daarover fantaseren.
En die fantasie kan in de ogen van degene die het bedenkt best echt zijn. Persoonlijke realiteit.

Dat wordt natuurlijk anders als het anderen negatief gaat aantasten.
Door dat boek van de fantast te lezen kun je geschaad worden. Maar je maakt zelf wel de keus om het te lezen.

Maar als een fantast zijn fantasieen over moorden werkelijk tot uiting gaat brengen is dat strafbaar en reden om iemand op te sluiten en eventueel te herconditioneren. Of de methodes werken is weer iets anders. Daar kan ik niet over oordelen.

Je kan toch moeilijk stellen dat de man die met de carnaval de huid van zijn moeder afstroopte en om zijn schouders droeg een onschuldige fantasie had die hij ten uitvoer bracht.

Bij mij was het heel anders. Maar ik pastte toen niet in deze realiteit misschien ook. Ik had niet moordlustige gedachtes. De fantasie was anders.

Maar het gaat ook niet persee daarom. Het gaat ook om de behandeling. Ze hadden geen mensenkennis. En hebben dat nog steeds niet. Foute mensen op de plek waar ze moeten zitten. En dat is misschien een kwestie van te weinig geld op die plek.

Fantasie is er nog steeds Gelukkig wel. En die verdwijnt ook niet zo snel.

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 20:32 schreef Dromenvanger het volgende:

[..]

Bij mij was het heel anders. Maar ik pastte toen niet in deze realiteit misschien ook. Ik had niet moordlustige gedachtes. De fantasie was anders.

Maar het gaat ook niet persee daarom. Het gaat ook om de behandeling. Ze hadden geen mensenkennis. En hebben dat nog steeds niet. Foute mensen op de plek waar ze moeten zitten. En dat is misschien een kwestie van te weinig geld op die plek.

Ik noemde ook maar een voorbeeld. Het hoeft inderdaad geen moord te zijn. Je kunt ook bij iedere leuke dame een hete fantasie ten uitvoer willen brengen en vergeten dat eigen fantasie niet perse die van een ander is

Grapje hoor

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 20:21 schreef Bastard het volgende:
Chemisch of natuurlijk, of helemaal niks.. als jij er zelf maar beter bij voelt.
Een naast familielid is ook heel heel depressief, jaren geweest zelf zo erg dat het op haar lichaam sloeg en echt verlamd was door haar geestelijke toestand. Pijn in haar spieren van alle spanningen die zich maar opbouwde, niet meer helder kunnen denken, alles negatief zien en niet meer buiten komen.
Na jaren deze toestand is ze gezwigd en heeft ze anti depressieva genomen... nou als een blad om aan een boom hoor.
Niet dat ze nu jubelend door het leven gaat, maar ze kan nu weken zonder huilen. Ze kan naar buiten samen met iemand anders. Ze is stukken minder zwaarmoedig geworden, en haar naaste mensen kan ze wat beter hebben nu.
Het is nog niet over hoor, en het zal nooit meer over gaan ook.. geestelijk gehandicapt zal ik maar zeggen, maar dat roept andere ideen op als dat het eigenlijk is. Maar het helpt wel in de omgang..
Voor ons, directe omgeving, is het een zege dat ze die medicatie heeft gekregen en dat ze dat ook wil blijven innemen in ieder geval.

Geestelijk gehandicapt of niet in staat zijn om het handicap op te heffen. Ik zie geen enkel handicap als permanent in. Vooral op geestelijk gebied denk ik dat een handicap een kwestie is van niet kunnen omgaan met jezelf en de situatie. Je wereld-beeld dat je schept is niet juist. Je ziet alles zwart in. Of te rooskleurig misschien.

Zit je in een rolstoel met 2 geamputeerde benen is het wat anders.

Maar bij dat geestelijke handicap komt het wel als handicap over, omdat de situatie uitzichtsloos lijkt, maar dan is het een gebrek aan......aan verandering kunnen aanbrengen in hoe je in het leven staat.

quote:

Op vrijdag 11 november 2005 20:34 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Ik noemde ook maar een voorbeeld. Het hoeft inderdaad geen moord te zijn. Je kunt ook bij iedere leuke dame een hete fantasie ten uitvoer willen brengen en vergeten dat eigen fantasie niet perse die van een ander is

Grapje hoor

Dat ik ff in een soort van gevangenis heb gezeten Zo noem ik het dan ook, een rustoord is misschien het betere woord, daar heb ik vrede mee. Die rustoord, waar het personeel voor onrust zorgde was nodig.

Maar dat is ook verleden tijd nu Toch is het een soort van trauma omdat het ingrijpend was. Als je ff uit je omgeving gerukt wordt is het ff een trauma.

Ik heb gewoon fantasie. That's it. En ik denk al snel van, waarom niet vandaag en waarom morgen.

En zo ga ik nu muziek luisteren. Ik schaam me dus niet daarover. Dat sommigen het misschien als idioot zien boeit me niet. In het echt zeg ik ook vaker dat ik ben doorgedraaid. Omdat ik me goed voel ook. En als mensen denken dat ik besmettelijk ben dan denken ze het maar.

Nu heb ik genoeg geluld erover, moest er ook ff uit.

Er zijn zoveel manisch depressieven geweest en zijn er nog steeds. Helemaal zo gek nog niet hangt op een poster daar. Misschien wel waar.

Ik ga weg nu...of ik ga ergens anders over praten Heb nu het idee dat ik teveel heb laten zien, maar ik wil me niet schamen voor wie ik ben. Omdat ik ben wie ik ben.

Laatste opmerking.

Toen ik heel normaal wilde leven was het niet goed, ik leefde hoe anderen me wilden zien toen...., toen ik depressief was toen was het niet goed, toen ik dit was toen was het niet goed. Het was nooit goed in de ogen van sommige mensen. Je kunt perfect zijn, dan nog zelfs is het niet goed. Hoe je ook bent als mens zijnde, in de ogen van bepaalde mensen ben je gewoon niet goed bij je hoofd, of ze hebben gewoon commentaar, en ze hebben altijd wel wat te zeiken. Zolang er 2 of 3 of 4 of 5 of iets meer mensen zijn waar je het wel enigszins goed doet en die je nemen voor wie je bent is het allang goed.

Dus wat maakt het allemaal uit?

Waarom schaamte? Ik kan me wel schamen om mijn verleden maar waarom? Ik kan beter trots zijn dat ik schijt heb eraan.

Niet alleen hier en nu. Maar ook in het "echte" leven. Als ik kennis maak met mensen en ik ben in gesprek dan vertel ik het gewoon. Sommigen zeggen dan, je bent niet goed bij je hoofd dat je zo eerlijk bent over hoe je in elkaar steekt. Moet ik me dan schamen voor wie ik ben en wat ik heb? Is dat niet gigantisch fout als je je schaamt voor wie je bent en waar je voor staat?

[ Bericht 6% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 11-11-2005 20:51:18 ]

Schaamte? waarom?
Als je het leeft, het meemaakt en je overleeft het en kunt er mee verder in de rest van je leven is het goed. Deel van wie je bent. Het vormt je tot wie je nu bent.

Precies. Het vormt een onderdeel van mezelf. Daarom ben ik zo open erover. Het hoort erbij. En zal bij me blijven horen ook. Het heeft ook gezorgd dat ik ben geworden tot wie ik nu ben.

Maar ik ga het niet aan de grote klok hangen altijd, soms in gesprek met mensen praat je vanzelf over vroeger en dan zeg ik wel eens hoe het was in mijn leven. Omdat ik dan eerlijk ben en niet om de feiten heen kan draaien.

Ik kan ook niet goed liegen en net doen alsof ik iemand anders ben.

Maar ik ben tevreden, een gelukkig mens. Ik heb een zware tijd overwonnen en vooral ben ik beter geworden door die ziekte. Die ziekte is goed. Ik was voor die uitbraak van het denken een soort van autist of wat dan ook. Ik was opgesloten.

Schamen .....waarom schamen mensen zich? Ik vind schaamte nu een woord waar ik geen betekenis aan kan geven. Waarom is schaamte ontstaan? Hoe is schaamte ontstaan. En waarom bestaat schaamte?

Schaamte.

Ik begrijp schaamte niet. Ik ga niet naakt over straat rennen ofzo Maar ik begrijp een bepaalde schaamte niet. Schamen voor wie je bent. Uitkomen voor je mening ook. Niet bang zijn wat anderen denken.

En zo val ik weer in de herhaling

Ik heb zin om uit te gaan Zin om eens te feesten. In een rock-cafe of iets dergelijks. Mensen tegen komen ook.

We zijn naakt geboren inderdaad, maar toch. Naakt...hahahaahah nee, ik heb geen moeite om mijn ziel open en bloot te laten zien. Naaktstrand gaat me nog te ver

Ik zou wel naakt kunnen lopen op mijn prive-strand waar niemand komt.

Verder ben ik zo open als maar zijn kan, en dat kan schokkend zijn in de ogen van sommigen.

Afsluiting lijkt misschien voor sommigen zelf-bescherming te zijn? Ik bedoel, lekker afsluiten dan hoef je ook je emoties niet te tonen. Misschien leidt openheid tot onzekerheid bij veel mensen. In mijn eigen geval leidt het juist tot zekerheid.

Metallica staat op weer

En ik ben koffie aan het zetten nu. Lekker kopje koffie na het bier

Precies.

Openheid.

Ik zag vandaag op rtl-z (een zakelijke nieuwszender) een interview met een cda-fracie-persoon-nog-wat.

Het ging over het nieuwe zorg-stelsel en dat het nadelig werkt voor de normale burger en dat het bestaan duurder wordt. Die gast was continu om de feiten heen aan het draaien en was totaal niet open en eerlijk. Hij hield informatie achter. in ieder geval was hij niet eerlijk.

En zulke mensen vallen door de mand. Zeker in de politiek. Die gast hoort niet op die plek.

Grappig was dat die journalist van rtl-z fel reageerde dat die man onzin aan het uitkramen was maar die man bleef bij zijn standpunt en kwam met praatjes aan die kant nog wal sloegen.

De politiek zou ook wel eens wat eerlijker mogen zijn, dan is communicatie wat makkelijker en kun je beter brain-stormen. Brain stormen is samen je ziel open zetten en samen komen tot een oplossing van problemen en brain stormen is niet jezelf afsluiten.

Maar ik sla weer door. Het was iets dat me opviel vandaag. Het ging over die particuliere zorgverzekering. En ze beweerden dat het beter was en ze hadden het over solidariteit en nog meer. Ze draaiden dus gigantisch op de feiten heen. Ze waren bezig om zichzelf goed te praten.

Dat zijn van die politieke lui die beslissingen nemen, foute beslissingen en geen verantwoordelijkheid willen of durven te nemen. Ze doen maar wat. Ze beslissen dat blauw rood is en als dat leidt tot het einde van de wereld zeggen ze dat bananen krom zijn en dat het goed is voor Nederland. Zo gaat dat.

Van die lafbekken zijn het. Pure lafbekken die ook nog eens 5 ton per jaar krijgen met dikke BMW van de zaak betaald door de belastingbetaler