Genoeg

ik vind leven nogal lastig en veel werk. ik verwacht vaak veel, maar het valt nogal eens tegen. ik wil een hoop, maar heb in de jaren ontdekt dat ik ook nogal wat beperkingen heb. ook als ik ergens hard voor werk, blijkt mijn energie niet onuitputtelijk, en is een periode van uitgeblust zijn weer onvermijdelijk.

echt gelukkig ben ik wellicht twee keer per maand. 'gelukkig' misschien eens per week. voor de rest is het leven een hoop gedoe en veel werk om er nog iets van te maken.

sterkte en succes iedereen met zijn/haar leven.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:44 schreef maisnon het volgende:

[..]

ik hoop niet dat je bij alles op deze manier redeneert, anders zul je een vrij ongelukkig leven hebben.. een leven minus een chemisch proces m.a.w.

nee hoor, helemaal niet. het is m.i. juist een wijze les om te accepteren dat mensen eigenlijk gewoon kleine computertjes zijn, en eens op te houden met denken dat mensen meer zijn dan dieren, dat wij de wereld wel kunnen maken of zo. het leven is wat het is, en deels kun je leren daarmee om te gaan, maar dat is dan ook alles. hoe meer je je overal in verdiept, hoe meer je er ook achter komt wat er allemaal precies chemische processen zijn. zoenen romantisch, of gewoon kijken of je potentiele partner wel geschikt dna heeft? dat we niet altijd iets merken van die chemische processen is iets anders. alleen als iemand die nogal duidelijk heeft gemerkt hoeveel er allemaal afhangt van een bepaald stofje kan ik gewoon niet ontkennen dat het allemaal chemisch is. ik voelde me niet alleen slecht toen ik depressief was, maar allerlei processen raakten verstoord. mijn eten had geen smaak meer (en dan bedoel ik niet dat het me niet meer smaakte, het smaakte gewoon helemaal niet), ik sliep 20 uur per dag, mijn spijsvertering was verstoord, mijn hersens gaven constant een hongersignaal af al zat ik bomvol, ik had geen libido, mijn spraak raakte zelfs verstoord, etc.

jij vindt het misschien een vervelende gedachte dat het zo werkt, maar het is niet anders. alleen jij bent je daar nog nooit op die manier bewust van geworden, en ik (helaas) wel. ik kan daar prima mee leven hoor. ik zit er niet mee dat iemand mij leuk vindt omdat zijn lichaam besloten heeft dat ik leuk dna heb, en niet omdat ik 'de ware' zou zijn, bijvoorbeeld. al gaat het alleen om m'n dna, dan kan ik het er nog steeds leuk mee hebben

in mijn ogen heeft iedereen het recht om te beslissen om over zijn eigen leven te beslissen. maar waarom zou je toegeven aan tegenslag ?

vanaf de dag dat je geboren bent ben je bestempelt om op een dag te overlijden. of je dat nu van een dokter hoort of een openbaring krijgt dat je ongeveer je einde weet te bepalen is dit dan een reden om het voor te zijn en zelf er maar vaart achter te zetten ? dat is onzinnig.

iemand van 80 dat niets bereikt heeft zal je vertellen dat je van elke seconde van je leven moet genieten, ondanks alle tegenslagen in het leven. iemand van 80 die alles heeft bereikt zal je hetzelfde vertellen, dat je ervoor hard moet werken om succes te hebben. een groot deel van je leven heb je zelf in de hand, je toekomst bepaal je voor een groot deel zelf.

iemand die gehandicapt is of niet op eigen kracht kan staan of niet in staat is om ouder te worden dan 23, is vreselijk jaloers op alles wat jij wel hebt. begrijp je dan niet dat jij gelukkig moet zijn met wat je hebt en wat je kan worden ? wat je allemaal wel niet kan bereiken ?! het leven heeft je zo veel te bieden…

‘geluk is een keuze’ – te makkelijk gezegd. geluk heeft twee kanten , de kant waar je invloed op hebt, en de kant waar je geen invloed op hebt.

ik zie geluk eerder als een term dat je kan toepassen wanneer het mee zit in je leven. gelukkig zijn is wanneer je tevreden kan zijn met wat je hebt en niets meer nodig hebt.
het kiezen voor positief denken of negatief denken wordt deels door je opvoeding bepaald en deels door jezelf. iedereen ziet, vroeg of laat, wel in dat keuzes in zekere zin je leven leiden en bepalen. de keuze om je eigen ‘geluk’ te bepalen heeft te maken met de keuzes in het verleden en de keuzes die je gaat maken in de toekomst.

sommige mensen hebben inderdaad weinig te kiezen, omdat ze niet goed zijn opgevoed, te weinig kennis hebben van de wereld of te weinig besef van hoeveel ze eigenlijk zelf in de hand hebben. of gewoon alles verneukt hebben.

maar waar het allemaal uiteindelijk op neer komt is wel dat je ‘geluk’ nodig hebt in het leven, het is onmisbaar om gelukkig te worden.

gelukkig worden kan je nooit als je ontevreden blijft met wat je hebt en wie je bent. dat is wel een keuze

[ Bericht 0% gewijzigd door D-Industries op 11-11-2005 08:36:21 ]

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:56 schreef maeghan het volgende:

[..]

nee hoor, helemaal niet. het is m.i. juist een wijze les om te accepteren dat mensen eigenlijk gewoon kleine computertjes zijn, en eens op te houden met denken dat mensen meer zijn dan dieren, dat wij de wereld wel kunnen maken of zo. het leven is wat het is, en deels kun je leren daarmee om te gaan, maar dat is dan ook alles. hoe meer je je overal in verdiept, hoe meer je er ook achter komt wat er allemaal precies chemische processen zijn. zoenen romantisch, of gewoon kijken of je potentiele partner wel geschikt dna heeft? dat we niet altijd iets merken van die chemische processen is iets anders. alleen als iemand die nogal duidelijk heeft gemerkt hoeveel er allemaal afhangt van een bepaald stofje kan ik gewoon niet ontkennen dat het allemaal chemisch is. ik voelde me niet alleen slecht toen ik depressief was, maar allerlei processen raakten verstoord. mijn eten had geen smaak meer (en dan bedoel ik niet dat het me niet meer smaakte, het smaakte gewoon helemaal niet), ik sliep 20 uur per dag, mijn spijsvertering was verstoord, mijn hersens gaven constant een hongersignaal af al zat ik bomvol, ik had geen libido, mijn spraak raakte zelfs verstoord, etc.

jij vindt het misschien een vervelende gedachte dat het zo werkt, maar het is niet anders. alleen jij bent je daar nog nooit op die manier bewust van geworden, en ik (helaas) wel. ik kan daar prima mee leven hoor. ik zit er niet mee dat iemand mij leuk vindt omdat zijn lichaam besloten heeft dat ik leuk dna heb, en niet omdat ik 'de ware' zou zijn, bijvoorbeeld. al gaat het alleen om m'n dna, dan kan ik het er nog steeds leuk mee hebben

nou, weet je wat het is, ignorance is bliss he... ik heb zelf natuur en gezondheid als profiel gevolgd toen ik nog op de middelbare school zat, 2 jaar terug, en al kan ik me natuurlijk geen echte bioloog noemen, ik heb al heel wat van deze processen voorbij zien komen."

ik vond et eigenlijk wel minder om te horen dat verliefdheid gewoon het opwekken van bepaalde stoffen is, en dat het sowieso na 2 jaar vanzelf voorbij zou gaan.

nooit depressief of iets dergelijks geweest, dus op die manier niet ervaren... ik gebruik het alleen om down to earth te komen, wanneer het bijvoorbeeld uit is met een vriendin of iets dergelijks. voor de rest probeer ik er zo veel mogelijk niet aan te denken

bah, wat een lastige vraag. ik heb wel eens op het punt gestaan om het bijltje erbij neer te gooien, maar ik koos iedere keer voor het gevecht, de confrontatie met mezelf. dan plaatste ik mezelf eigenlijk op een afstandje en keek heel geïnteresseerd naar mezelf en dacht: spannend, hoe gaat ze zich nu weer uit deze penibele situatie redden???

het lukte me wel steeds, maar dat is wel duidelijk, anders had ik deze post niet kunnen plaatsen. ik vind het leven tot nog toe een uitdaging. niet altijd even eenvoudig, maar wel geweldig. onvoorspelbaar, en als ik er genoeg van krijg is de mogelijkheid om mezelf van kant te maken er altijd nog, maar dat is voor mij echt de laatste uitweg, en ik denk niet dat ik er snel gebruik van zou maken. mijn laatste gedachte zou dan namelijk teleurstelling in mezelf zijn. en daar moet ik een grote drempel voor nemen, wil ik me daar bij neerleggen... mij probleem is dus eigenlijk dat mijn ego en mijn trots te groot zijn...

quote:

op vrijdag 11 november 2005 03:44 schreef sterre1981 het volgende:
mijn probleem is dus eigenlijk dat mijn ego en mijn trots te groot zijn...

het is gezond om ego en trots te hebben. juist door ego en trots krijg je zelfvertrouwen en sta je sterker in confrontaties met jezelf en of anderen.

geen idee wanneer dat moment is. de gedacht is al wel eens in me opgekomen, maar om het ook daadwerkelijk te doen

wel een paar weken terug een uitzendkracht die ineens niet meer kwam werken. die jongen had dus zelfmoord gepleegd. en we hebben geen flauw idee waarom, helemaal geen enkel.

het bekende verhaal van de druppel die de emmer doet overlopen. maar dan moet je zorgen dat de emmer leeg blijft. loopt de emmer over dan ben je de totale zelf-beheersing kwijt in het leven. en ben je ook niet meer aansprakelijk voor je daden.

zelfmoord zie ik als een vorm van ontoerekenings-vatbaarheid. de mensen die zelfmoord plegen die kunnen er tot dusverre niets aan doen dat ze dus de controle kwijt zijn door de opstapeling van problemen.

maar dat is dan weer een gevolg dat ze te laat zijn begonnen met het emmertje uitkiepen in de zee. laat je de ellende stromen en doe je niets aan je problemen, dan kom je ooit vanzelf erachter dat je wat moet doen. tenzij het te laat is. je komt er dan achter dat je een totale zenuw-inzinking krijgt dus, of een gigantische burn-out en dan moet je geluk hebben dat je mensen om je heen hebt die je weten op te vangen. sta je er alleen voor dan is het gigantisch moeilijk.

ik denk dat het ook te maken heeft dat mensen niet genoeg zelf-inzicht hebben en niet goed in kaart kunnen brengen hoe hun problemen eruit zien. maar zelf-inzicht is een kwestie van jarenlange ervaring en dat krijg je niet zomaar. dan moet je ten eerste een keer gigantisch op je bek zijn gegaan wellicht.

incasserings-vermogen groeit ook met de jaren. maar bij zelfmoord-gevallen is dat dus wederom te laat. die hebben nooit echt leren incasseren denk ik. ben je in staat tot incasseren dan kun je alles aan.

dan ben je een soort rocky of rambo of wat dan ook. ik denk ook dat geen enkel probleem te zwaar hoeft te zijn voor een mens.

ik denk dat in de meeste gevallen van zelfmoord de mensen de schouders wel eens ophalen van, het is niet ernstig hoe ik me voel. ze gaan niet naar een dokter en blijven rondlopen ermee. en alleen alles oplossen gaat niet altijd.

quote:

op donderdag 10 november 2005 22:27 schreef gaja het volgende:
wanneer is het tijd om stop te zeggen. wanneer je het uiteindelijk niet meer ziet zitten en van kant maakt.
sommigen mensen begrijpen het echt niet wanneer je genoeg zegt ,en gaan ervan uit dat mensen gewoon door kunnen gaan met leven of proberen te leven, terwijl degene moe en geen doorzettings vermogen heeft in het leven.

sommigen mensen hebben gewoon pech in hun leven en sterven jong zoals mijn beste vriendin, uiteindelijk kon ze het niet meer aan en is ze ingeslapen. ze zou toch doodgaan dus waarom vechten?

sommigen mensen hebben al vanaf hun jeugd al zeldzame ziekte en vechten al de hele tijd om in leven te blijven, en worden uiteindelijk moe en willen niet meer doorgaan. dus waarom nog medicijnen in nemen? het wordt toch nooit beter, en zal altijd de ziekte houden?

er zijn soms dagen dat mensen bepaalde gebeurtenissen achter elkaar krijgen dat ze het niet meer zitten: zoals je vriend\in gaat erdoor met een ander en hoor je dat je kanker hebt en daarnaast een auto ongeluk krijgt.

er zijn verschillende redenen om van het leven genoeg te hebben. waarom gaan er mensen ervan uit voor diegene die het moeijlijk hebben dat ze weer in staat zijn om verder te gaan terwijl er zoveel dingen gebeurt zijn. waarom mogen ze het niet hun verdriet verwerken?

gelukkig zijn er mensen met wie het wel goed gaan. waarvan ik er een ben

vraag: wanneer denk je dat je zelf genoeg zegt tegen jezelf

ik weet het voor mezelf niet, maar ben benieuwd wat voor antwoorden gaan komen

ik zal even heel eerlijk zijn. zodra ik geen bewegingsvrijheid meer heb qua lopen, hoeft het voor mij al niet meer. dan heb ik het niet over een gebroken beentje natuurlijk. maar bvb een ruggegraatbeschadiging, vanaf boven je navel. het (kas)plantjesidee.

mbt tot ziektes bepaal je zelf nog altijd wat redelijk is. je weegt je overlevingskansen of qualiteit van leven af. bij terminale kanker hoef ik niet zo nodig het gehele chemoproces door te lopen als je weet dat dit alleen maar tijd rekt. de qualiteit van het leven gaat verminderen, je lichaam brokkelt als het ware af en dat wil ik niet meemaken. maar goed ik neem dan sowieso liever geen medicijnen en veronderstel dat je lichaam genoeg overlevingswil heeft om te kampen met bepaalde zaken die redelijk zijn c.q. overwinbaar. als het mijn tijd is om te gaan dan rek ik het niet, dan is het gewoon tijd voor een nieuw begin.

quote:

op donderdag 10 november 2005 23:53 schreef maeghan het volgende:

[..]

mindsets zijn geen keuzes, die zijn voorgeprogrammeerd en worden beinvloed door jarenlang ervaringen opdoen. ze zijn afhankelijk van o.a. de ontwikkeling van bepaalde delen van je hersenen, en dat is iets waar je zelf geen invloed op hebt.

mindsets kunnen worden herprogrammeerd. weliswaar alleen als je dat zélf wil, het gaat niet vanzelf en er is ook niemand die zegt dat het makkelijk is. maar het kán wel degelijk!

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:56 schreef maeghan het volgende:

jij vindt het misschien een vervelende gedachte dat het zo werkt, maar het is niet anders. alleen jij bent je daar nog nooit op die manier bewust van geworden, en ik (helaas) wel. ik kan daar prima mee leven hoor.

ik ken jouw persoonlijke verhaal verder niet en jij niet dat van mij. maar je mag van me aannemen dat ik ook erg diep ben gegaan. net als vele anderen. tóch is het me gelukt om anders om te gaan met negatieve zaken. net als vele anderen. want dáár draait het imo om: hoe ga je met tegenslag om? hoe uit je je emoties? uit je ze überhaupt wel? (ik bedoel 'je' in zijn algemeenheid hoor). je kunt zelf met je gedrag/gedachten je negatieve spiraal ombuigen, en dat heeft invloed op je gevoelens/de chemische processen. maar dat is vaak een enorme klus. en die klus moet je zélf klaren. het gaat erom of je dat voor jezelf over hebt. ik heb het gedaan en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: ik ben over het algemeen gelukkig, onafhankelijk van de omstandigheden waar ik in verkeer. dat gaat niet vanzelf, daar moet ik soms keihard voor knokken. maar hé, i'm worth it.
_{disclaimer: ik denk dat het bij puur klinische depressies niet opgaat. maar de meeste depressies ontstaan, kort door de bocht, door niet of op een niet adequate manier uiten van emoties.}

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:22 schreef maeghan het volgende:
xennia en salvador, ik ga verder niet door met deze discussie, want ik word er echt misselijk van.

pfff, meid. weet je waar ík misselijk van word (nofi)? van jouw negatieve insteek. wat een doemscenario's omschrijf je zeg. natuurlijk zijn dergelijke omstandigheden zwaar, zeer zwaar waarschijnlijk. maar dan nóg is het wel degelijk een keuze hoe je met die omstandigheden omgaat. ik ben het dan ook volkomen eens met xennia (what's new...) en met salvador (thát's new... ).

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:18 schreef #ANONIEM het volgende:
het is geen keuze of je vrolijke dingen meemaakt of niet en ook niet of je voldoening vind in de dingen die je meemaakt.

hetgeen je meemaakt is idd niet altijd een keuze. maar zoals ik hierboven al zei, je maakt wél zelf de keuze hoe je met dergelijke omstandigheden omgaat.
en daarin schuilt het recept naar geluk...

goed verwoord, moonah!

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:56 schreef maeghan het volgende:

[..]

nee hoor, helemaal niet. het is m.i. juist een wijze les om te accepteren dat mensen eigenlijk gewoon kleine computertjes zijn, en eens op te houden met denken dat mensen meer zijn dan dieren, dat wij de wereld wel kunnen maken of zo. het leven is wat het is, en deels kun je leren daarmee om te gaan, maar dat is dan ook alles. hoe meer je je overal in verdiept, hoe meer je er ook achter komt wat er allemaal precies chemische processen zijn. zoenen romantisch, of gewoon kijken of je potentiele partner wel geschikt dna heeft? dat we niet altijd iets merken van die chemische processen is iets anders. alleen als iemand die nogal duidelijk heeft gemerkt hoeveel er allemaal afhangt van een bepaald stofje kan ik gewoon niet ontkennen dat het allemaal chemisch is. ik voelde me niet alleen slecht toen ik depressief was, maar allerlei processen raakten verstoord. mijn eten had geen smaak meer (en dan bedoel ik niet dat het me niet meer smaakte, het smaakte gewoon helemaal niet), ik sliep 20 uur per dag, mijn spijsvertering was verstoord, mijn hersens gaven constant een hongersignaal af al zat ik bomvol, ik had geen libido, mijn spraak raakte zelfs verstoord, etc.

jij vindt het misschien een vervelende gedachte dat het zo werkt, maar het is niet anders. alleen jij bent je daar nog nooit op die manier bewust van geworden, en ik (helaas) wel. ik kan daar prima mee leven hoor. ik zit er niet mee dat iemand mij leuk vindt omdat zijn lichaam besloten heeft dat ik leuk dna heb, en niet omdat ik 'de ware' zou zijn, bijvoorbeeld. al gaat het alleen om m'n dna, dan kan ik het er nog steeds leuk mee hebben

hoe totaal onromantisch en plastisch

quote:

op donderdag 10 november 2005 22:31 schreef salvad0r het volgende:
gelukkig zijn is een keuze
een probleem ergens van maken ook.
als mijzelf iets ergs zou overkomen zou ik niet minder gelukkig zijn, maar zou ik gewoon iets minder mogelijkheden hebben om mezelf gelukkig te voelen .

jij lult echt zo vaak onzin...

bedenk ff de dingen die jou gelukkig maken en dan een een ongeluk waardoor je die dingen nooit meer zou kunnen doen...

quote:

op donderdag 10 november 2005 23:54 schreef xennia het volgende:

[..]

dat treft, dat ben ik reeds 4 jaar

snap niet dat je t met salvador eens bent... geluk is een keuze, problemen zijn uitdagingen... maar wat nou als je niet meer in staat bent dat geluk te verwezenlijken...

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:35 schreef joeyt het volgende:

[..]

jij lult echt zo vaak onzin...

bedenk ff de dingen die jou gelukkig maken en dan een een ongeluk waardoor je die dingen nooit meer zou kunnen doen...

dan zul je moeten leren om andere dingen te vinden die je leuk vindt om te doen.
het is een beetje simplistisch gezegd maar wel o zo waar.

ik vond het heel goed hoe moonah het verwoorde, zo denk ik er ook over.

geluk wordt trouwens vaak overrated...het is geen constante factor in je leven.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:46 schreef nanking het volgende:

[..]

geluk wordt trouwens vaak overrated...het is geen constante factor in je leven.

het wordt overrated omdat het geen constante factor is? beetje vreemde verwoording...

het is juist veel waard omdat het geen constante factor is...

en idd je zegt t te simplistisch... ik ben bv heel actief, kan niet stilzitten, kan niet zonder sport... ik zou denk ik niet meer gelukkig kunnen zijn als ik verlamd was. maar misschien zie ik t wel verkeerd... ik hoop t, maar denk van niet...

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:50 schreef joeyt het volgende:

[..]

het wordt overrated omdat het geen constante factor is? beetje vreemde verwoording...

het is juist veel waard omdat het geen constante factor is...

en idd je zegt t te simplistisch... ik ben bv heel actief, kan niet stilzitten, kan niet zonder sport... ik zou denk ik niet meer gelukkig kunnen zijn als ik verlamd was. maar misschien zie ik t wel verkeerd... ik hoop t, maar denk van niet...

met overrated bedoelde ik meer het woordje 'geluk'. want wat verstaat iemand er eigenlijk onder?
veel mensen denken n.l. dat je altijd op elk moment gelukkig kan zijn. dat kan dus niet.

of je het fout zie weet ik niet ik ken je nl niet persoonlijk. maar ik geloof wel dat je andere dingen zal vinden waar je voldoening in zult vinden.
de vraag is dan ook hoe ben je verlamd? (alleen je onderlichaam...helemaal etc.).

ik denk persoonlijk dat ik er zelfs nog zou willen zijn als ik helemaal verlamd zou zijn.
zolang ik kan denken mag het van mij nog.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:58 schreef nanking het volgende:

[..]

met overrated bedoelde ik meer het woordje 'geluk'. want wat verstaat iemand er eigenlijk onder?
veel mensen denken n.l. dat je altijd op elk moment gelukkig kan zijn. dat kan dus niet.

of je het fout zie weet ik niet ik ken je nl niet persoonlijk. maar ik geloof wel dat je andere dingen zal vinden waar je voldoening in zult vinden.
de vraag is dan ook hoe ben je verlamd? (alleen je onderlichaam...helemaal etc.).

ik denk persoonlijk dat ik er zelfs nog zou willen zijn als ik helemaal verlamd zou zijn.
zolang ik kan denken mag het van mij nog.

echt geluk kom ik maar sporadisch tegen, dus een constante factor kun je niet van spreken. wel kun je er zelf voor zorgen dat je leven interessant en boeiend is. dat elke dag iets nieuws brengt.

ik dans mega graag, een rolstoel zou mij dan grotendeels beperken in mijn grote vreugde van het leven. idem qua sexleven. wanneer ik daarin zou belanden, denk ik wel 2x na of dit is wat ik wil. liggend in bed, omdat er in je nek wat verkeerd is gegaan? trek die stekker maar direct uit. zo ga ik niet verder

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:22 schreef maeghan het volgende:
xennia en salvador, ik ga verder niet door met deze discussie, want ik word er echt misselijk van. ik raad jullie echter wel aan om dit topic uit te printen en te bewaren tot je een jaar of 70 ben. doe 'm in een envelop, verzegel 'm en leg 'm op zolder, en maak 'm open op je 70e verjaardag. en dan moet je maar eens komen zeggen of je er nog steeds zo over denkt.

je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om er al op jonge leeftijd bij te lopen als een verbitterde, verzuurde 70-er

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:39 schreef joeyt het volgende:

[..]

snap niet dat je t met salvador eens bent... geluk is een keuze, problemen zijn uitdagingen... maar wat nou als je niet meer in staat bent dat geluk te verwezenlijken...

dan is dat een test voor je kracht, je doorzettingsvermogen, voor je vermogen je aan te passen aan nieuwe situaties, voor je vermogen creatief om te gaan met het leven, je vermogen nieuwe doelen te formuleren waar je vreugde uit kunt halen.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:35 schreef joeyt het volgende:

[..]

jij lult echt zo vaak onzin...

bedenk ff de dingen die jou gelukkig maken en dan een een ongeluk waardoor je die dingen nooit meer zou kunnen doen...

dan kan je altijd nog je prioriteiten veranderen.
je praat zelf vaak onzin, wtf man .
hoe vaak moetik hier nog zeggen dat ik ook wel begrijp dat als je vanaf je middel verlamd bent dat je nooit meer lekker kan genieten van een nacht hete sex... en dat iemand wiens serotinelevel niet toereikend genoeg is, zich immer ongelukkig voelt.
ga lekker tegen iemand anders flamen gare betweterige pisvlek .

hihi, we slaan allemaal (m.u.v. enkelen) wel door naar een bepaalde kant he. of de ultiem zwartgallige doemdenkerige, of de geforceerd positieve "alles is maakbaar"-houding. natuurlijk, zolang je jong bent en gezond, kunnen je verschrikkelijke dingen overkomen en kun je daar een uitdaging in zien en gelukkig worden/blijven. en ook als je ouder wordt en steeds meer gebreken begint te vertonen en steeds meer mensen om je heen verliest, kun je gelukkig zijn. dat zien de zwartgalligen hier niet. maar de uberpositieven vind ik ook te krampachtig: ik ben ervan overtuigd dat er bij iedereen een moment kan komen waarop hij besluit dat het genoeg is geweest. misschien juist vanuit een positieve levensinstelling: je bent stokoud, hoort, ziet en proeft nauwelijks meer, hebt geen mensen om je heen meer over, de uitzaaiingen verspreiden zich verder en verder, en juist in al je positiviteit realiseer je je: "ik heb een prachtleven gehad, en nu is het mooi geweest, het is goed geweest zo, laat ik er maar mee stoppen".

theleia, dat is een gevolg van ouderdom. dan treedt de dood niet snel genoeg in. en is euthanisie nodig.

dan is zelfmoord ook niet zelfmoord maar euthanisie. dan trekt de dokter niet de stekker eruit maar doe je het zelf. dan trek je zelf de medische conclusie dat het niet zo langer kan.

zelfmoord onder 20-30-40-50 jarigen vind ik dus echt vreemd. niet extreem vreemd omdat ik zelf ook wel eens dacht wat heeft het voor zin. maar dat ze de stap zetten tot. dan ben je dus echt afwezig. het moment dat je dus jezelf van een gebouw gooit of je polsen door snijdt, dan moet je hopeloos verloren zijn.

en hoe hopeloos ik denk dat je dan echt helemaal verdwaald bent in het bestaan. en ook al ben je lichamelijk ziek, dan nog is het moeilijk om die stap te zetten. je eigen leven opgeven. ook al stelt dat leven weinig voor.

ik ga morgen naar de begrafenis van mijn buurman die zichzelf in de nacht van zondag op maandag van het leven heeft beroofd.

hij zou maandagochtend beginnen met een nieuwe baan.
zondagavond is hij nog naar een verjaardagsfeest bij zijn buren geweest. bij thuiskomst heeft hij z'n beste pak op bed gelegd en zich in het trapgat opgehangen.

38 jaar, gezond van lichaam en ogenschijnlijk ook van geest.

maar blijkbaar waren financiële, emotionele en andere problemen en frustaties voor hem zo dusdanig dat hij geen andere optie zag.
zo onbespreekbaar ook; niemand in zijn naaste omgeving -hij was erg hecht met verschillende buren- die het vermoeden had dat hij suïcidaal was.

en misschien heeft hij inderdaad zijn rust in de dood gevonden. het is hoe dan ook zijn wens geweest, en hoe tragisch ook, dat respecteer ik wel.

zelf hoop ik dat ik me nooit zo machteloos/nutteloos/allesloos ga voelen dat de dood mijn enige keuze lijkt.