De kunst van het loslaten van een ex. (#28)

dat is dus... heel veel eten (ijs, chocola, chips) vooral iets met heel veel calorien er in. Het maakt niet uit of je al hebt gegeten of niet (dus je hoeft geen honger te hebben). Bijv.

Dinsdag - 1 grote pak pringels en 4 repen chocola
Woensdag - 175g maltesers
Donderdag - 1l ijs
Vrijdag - niets
Zaterdag - 175g maltesers

Dit is een manier van mij om met de dingen leren om te gaan. Ik weeg nu ongeveer 85kg denk ik.. en ik was tijdens de zomer van 96->82.5 gegaan. Ik wil het er zeker niet bij, maar het eten is gewoon een tijdelijke oplossing.

Ik had een keus.... of binge-eating, of mezelf pijnigen (muren slaan, enz), of naar mijn ex gillen. De 3e mag ik niet meer, lol. De 2e heb ik echt geen zin meer in. En de eerste is dus eigenlijk de enige keus die ik heb.

Verder, ik herken mezelf niet in de 2e en 3e punten. Ik ben nog nooit zo geweest, en ik snap niet waar het allemaal vandaan komt. Daarom vind ik het belangrijk om het allemaal uit te zoeken - ik ben ook 3/4 keer in de laatste 6 weken naar mijn huisarts gegaan. Ik wil het uitzoeken, en het moet mij lukken ook .

Oh, en de hoeveelheden die ik eet... dat valt eigenlijk wel mee. Er zijn mensen die het 10x zo erg doen .

quote:

Op zaterdag 22 oktober 2005 22:59 schreef Plonky het volgende:
-knip-

Ow okay.. hoe ben je daar achter gekomen dat dat voor jou werkt? Wordt je daar werkelijk rustig van of is dat ook een manier van jezelf 'pijnigen'?
Ik herken het wel.. het verwoestende gevoel van binnen..dan ben je echt wel heel erg machteloos he? eigenlijk voel je je mega-klein. Denk dat je moet leren dat je uiteindelijk de keuze OOK hebt om rustig te blijven.. maar daar gaat tijd en wilskracht overheen..

ik vind het ook niet een goed idee.. maar het is eigenlijk mijn enige keus. Ik heb veel andere dingen geprobeerd... zoals naar de gym gaan, afleiding zoeken, enz. Maar, dat lukte tijdens de zomer wel. Maar, daar heb ik nu helemaal geen zin meer in.

Ik *denk* dat het werkt voor mij omdat het pas echt uit de hand liep (dus, 2 liter ijs om de 2 dagen of zo) toen ik mij slecht begon te voelen (toen ik nog samen was met mijn nu ex-vriendin). Het werkte, tot op een gegeven moment, na ongeveer een half jaartje, werkte het niet meer.

Ik heb de keuze om rustig te blijven. Maar, dat lukt niet altijd. Wilskracht heb ik heel veel - als ik mij voor iets inzet dan moet en zal het mij altijd lukken. Maar, ik neem het zekere voor het onzekere.

Ik ben ook hulp aan het zoeken (professionele) om de dingen uit te zoeken, en dan hoop ik uiteindelijk dat ik dat niet meer hoef te doen . Dus, ik maak mij er nog niet zo heel veel zorgen om, omdat ik weet dat als ik mij weer beter voel dat het niet meer nodig zal zijn - hoe lang dit duurt weet ik niet.. maar ik kom er wel.

quote:

Op zaterdag 22 oktober 2005 23:17 schreef Plonky het volgende:
ik vind het ook niet een goed idee.. maar het is eigenlijk mijn enige keus. Ik heb veel andere dingen geprobeerd... zoals naar de gym gaan, afleiding zoeken, enz. Maar, dat lukte tijdens de zomer wel. Maar, daar heb ik nu helemaal geen zin meer in.

Ik *denk* dat het werkt voor mij omdat het pas echt uit de hand liep (dus, 2 liter ijs om de 2 dagen of zo) toen ik mij slecht begon te voelen (toen ik nog samen was met mijn nu ex-vriendin). Het werkte, tot op een gegeven moment, na ongeveer een half jaartje, werkte het niet meer.

Ik heb de keuze om rustig te blijven. Maar, dat lukt niet altijd. Wilskracht heb ik heel veel - als ik mij voor iets inzet dan moet en zal het mij altijd lukken. Maar, ik neem het zekere voor het onzekere.

Ik ben ook hulp aan het zoeken (professionele) om de dingen uit te zoeken, en dan hoop ik uiteindelijk dat ik dat niet meer hoef te doen . Dus, ik maak mij er nog niet zo heel veel zorgen om, omdat ik weet dat als ik mij weer beter voel dat het niet meer nodig zal zijn - hoe lang dit duurt weet ik niet.. maar ik kom er wel.

Inderdaad, gewoon zeker van je zaak blijven! Het is meestal een gedachtengang die veranderd moet worden om je gedrag te veranderen. Gelukkig zijn er mensen die je even een duw in de goede richting kunnen geven; die je gedrag snappen en er een verandering samen met jou in kunnen aanbrengen. Ik heb veel respect voor mensen die dit met beide handen aangrijpen.

Ik moet het aanpakken , en ik weet dat ik het kan. (maar, of ik er morgen weer zo over voel? we zien het wel)

Gelukkig kan ik hier makkelijk naar de dokter - allemaal gratis *praises the NHS*, anders zou ik het veel minder snel aanpakken.

Oh, en het heeft wel 3 maanden geduurd voordat ik bedacht van... goh plonky, ik denk toch wel dat er iets meer mis met je is dan alleen de problemen met je ex. Nu ben ik 2 maanden verder, en toch ziet het er iets beter uit (niet veel beter, omdat er een hoop uitelkaar is gevallen, maarja, zo zit het leven eenmaal in elkaar).

quote:

Op zaterdag 22 oktober 2005 23:30 schreef Plonky het volgende:
Oh, en het heeft wel 3 maanden geduurd voordat ik bedacht van... goh plonky, ik denk toch wel dat er iets meer mis met je is dan alleen de problemen met je ex. Nu ben ik 2 maanden verder, en toch ziet het er iets beter uit (niet veel beter, omdat er een hoop uitelkaar is gevallen, maarja, zo zit het leven eenmaal in elkaar).

Het ziet er beter uit, omdat je het beter snapt? misschien zelfs wel meer accepteert?

omdat ik het accepteer en snap. Allebei.

Alleen, het is nog niet opgelost. Verder, het is ook jammer dat mijn 3e jaar op universiteit een beetje naar de knoppen is, maar ik denk wel dat ik het jaar door kom . Ik heb in het 1e en 2e jaar hard genoeg gewerkt. Verder, zij zijn ook over alles ingelicht zodat als ik echt het jaar niet haal, dan mag ik het zeker een keertje opnieuw doen!

quote:

Op zaterdag 22 oktober 2005 15:38 schreef VaLkyRie het volgende:

[..]

Hmm, dus staat de ellende toch tussen jullie in concludeer ik maar even. Het is moeilijk om hier iets zinnigs over te vertellen als ik geen idee heb waar op gedoelt wordt met ellende.
Ik zou geneigd zijn te zeggen: praten, afstand nemen, reflecteren. Duidelijk maken wat voor jou de ellende is, hem laten duidelijk maken hoe hij dat ziet.... even wat afstand nemen om het perspectief te krijgen en daarna weer praten. Hopelijk hebben jullie beide dan ff genoeg zicht op de situatie om de lol weer boven de ellende te plaatsen.
Let wel, het is makkelijker afstand nemen en praten als je er beide nog voor wil vechten. Dat weet je dat jeje beide inzet voor de relatie.

Tja, mocht je nog es verder willen praten moet je me maar ff adden op msn als je dat makkelijker vind..

Eigenlijk beschrijf je hier mijn relatie. Er zijn genoeg dingen gebeurd. Teveel denk ik soms..
"ben je net een beetje leuk weg van de kade, gaat het aaánker al weer uit"
En dan praat je en reflecteer je... en je neemt afstand..been there done that, etterlijke malen..

Ondertussen ken ik hém als mijn broekzak, want je leert elkaar heftig kennen..maar naast al mijn liefde en begrip voor hem is er ook heel erg veel verdriet geweest voornamelijk van mijn kant.
En door het verdriet heen, heb ik ook geknokt..ofzo.. óók voor hem. Hij heeft zoveel minder 'bagage' dan ik.. en ik ben géén opgever.

Op het moment zit ik in een situatie waarin ik me heel erg in de steek gelaten voel door hem. Ik begrijp waarom hij doet zoals hij doet, zoals altijd... maar het brengt me (ons) nergens.
Ik heb daarom besloten om het dit keer niet meer te begrijpen, maar enkel mijn emoties te laten zien.
Hij zal dus nu karakter moeten tonen voor de relatie, om mij het gevoel te geven dat er verder kans van slagen is.. van mijn kant is het gewoon op. ( denk ik) Ben benieuwd wat ik waard voor hém ben...

Yep, zoals ik verwachtte, vandaag weer net tussen slechte en goede gevoelens in, die zomaar kunnen veranderen. Shit. Dan maar in de bieb werken.

Ik snap wat je bedoelt Woesssssj, als iemand je in de steek laat is dat echt geen pretje, en het enige wat je kunt doen is van jezelf blijven houden (want, je moet toch met jezelf verder). En, laat hem karakter tonen; zo zal je zien of hij je waard is. Ik ben het er zelf helemaal mee eens.

Toen ik zo deed, heeft mijn ex (ik heb er maar eentje) mij in de steek gelaten. Gewoon van, oh zijn probleem, laat hem maar stikken (ik voelde me echt heel rot, maar ik kon niet aanwijzen wat het was - en dat zij ik ook). Nu, verteld ze mij... oh ik heb je niet geholpen, maar ik heb het ook niet slechter gemaakt (nou, uhm, je hebt niets gedaan hoor!). Dit allemaal terwijl ik haar anderhalf jaar lang heb gesteund met al haar kleine en grote problemen, terwijl ik een keertje hulp nodig had, en dat kreeg ik niet. Screw her

En zoals was te verwachten heb ik haar gisteravond toch nog gesproken, erg emotioneeel allemaal.
Zij wist het allemaal niet meer, wil ze nou wel verder of niet? etc. (maargoed bij iedereen waar er nog gevoel zit gebeuren dit soort dingen lijkt mij) Ik natuurlijk in staat om alles aan de kant te schuiven en naar haar toe te komen, na een uurtje ofzo er toch maar voor gekozen om het niet te doen. De avond doorgebracht op een verjaardag van een vriend van mij.
De wereld draait echt langs je heen, geen idee meer van tijd.. Het voelt alsof je er volledig buiten staat.
Toch aardig laat geworden aangezien ik niet alleen wilde terugkeren naar mijn huis voordat ik zo moe was dat ik dacht dat ik meteen in slaap zou vallen.
Dat bleek natuurlijk ook niet te kloppen...
Eenmaals thuis gekomen heb ik mij letterlijk in slaap gehuild (my god ik begin me echt een cry baby te voelen :p) Vanmorgen opgestaan met weer dat verschrikkelijke gevoel in mijn buik en de tranen waren er een half uurtje later ook weer.

Nu voel ik me redelijk rustig, wat de rest van de dag brengt weet ik niet..

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 11:55 schreef Slaapje het volgende:
De wereld draait echt langs je heen, geen idee meer van tijd.. Het voelt alsof je er volledig buiten staat.

Yep. 5 maanden nu. En ik kan vrijwel niets meer herinneren. Alles is heel snel gegaan. Shit. Zelfs de laatste 3 weken zijn heel snel gegaan.

Ik weet soms ook niet meer van voren, wat er van achteren eigenlijk gebeurd is..

En maar gassen, gassen, gassen... nooit eens lekker stationair.. en de bijrijder die maar verwacht dat ik wel weet waar we heen toeren, maar ik mag niet in de achteruitkijkspiegel kijken. Het stuur moet overgenomen worden, nu! Ik heb al 1 hand van het stuur.... ik laat zó losssss...

Ik ook Kiwi... ik weet niet of ik me ga storten op het uitzoeken van mijn kledingkast, of maar stom op de bank ga zitten.. Zware onrust, dus.. en buikpijn van gemis, woede en verdriet.

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 11:55 schreef Slaapje het volgende:
En zoals was te verwachten heb ik haar gisteravond toch nog gesproken, erg emotioneeel allemaal.
Zij wist het allemaal niet meer, wil ze nou wel verder of niet? etc. (maargoed bij iedereen waar er nog gevoel zit gebeuren dit soort dingen lijkt mij) Ik natuurlijk in staat om alles aan de kant te schuiven en naar haar toe te komen, na een uurtje ofzo er toch maar voor gekozen om het niet te doen. De avond doorgebracht op een verjaardag van een vriend van mij.
De wereld draait echt langs je heen, geen idee meer van tijd.. Het voelt alsof je er volledig buiten staat.
Toch aardig laat geworden aangezien ik niet alleen wilde terugkeren naar mijn huis voordat ik zo moe was dat ik dacht dat ik meteen in slaap zou vallen.
Dat bleek natuurlijk ook niet te kloppen...
Eenmaals thuis gekomen heb ik mij letterlijk in slaap gehuild (my god ik begin me echt een cry baby te voelen :p) Vanmorgen opgestaan met weer dat verschrikkelijke gevoel in mijn buik en de tranen waren er een half uurtje later ook weer.

Nu voel ik me redelijk rustig, wat de rest van de dag brengt weet ik niet..

Goed van je dat je toch je eigen ding bent gaan doen en niet naar haar bent gegaan.
Ik denk dat jullie veel rust nodig hebben.. en hoe je je voelt is zo herkenbaar...!

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 12:21 schreef Woessssj het volgende:

[..]

Goed van je dat je toch je eigen ding bent gaan doen en niet naar haar bent gegaan.
Ik denk dat jullie veel rust nodig hebben.. en hoe je je voelt is zo herkenbaar...!

Tsja ik doe mijn best om zoveel mogelijk dingen te blijven/gaan doen, maar het duurt alleen zo lang voordat je er weer van kan genieten...

En inderdaad.... zondagen zijn verschrikkelijk!

kiwi, ik heb exact hetzelfde probleem.

- januari heb ik tentamens van al het stof van de laatste 2.5 jaar (en dit is echt heel erg veel)
- mid-december heb ik tentamens van mijn lessen van dit half jaar (waar ik eigenlijk niet hard aan heb gewerkt)
- mid/eind-november heb ik tentamens van klinische stof van het laatste jaar (waar, ik eigenlijk nog niet zo goed in ben).

Maarja, ik moet er toch mee verder gaan.

Ga eventjes je moeder helpen poetsen, en probeer dan eventjes een half uurtje te werken.

En yep, zondagen zijn rottig. Daarom ben ik ook in de bieb - dan ben ik niet alleen

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 12:25 schreef Slaapje het volgende:

[..]

Tsja ik doe mijn best om zoveel mogelijk dingen te blijven/gaan doen, maar het duurt alleen zo lang voordat je er weer van kan genieten...

En inderdaad.... zondagen zijn verschrikkelijk!

Zorg jij eerst maar eens voor rust.. voor haar, voor jezelf..

Ik ben 3e jaar, en ik doe medicijnen . Ook niet echt makkelijk (als ik die tentamens niet haal dan wordt ik eruit geschopt :|)

Maar, het zal je zeker lukken. Zoals je zegt, hou vandaag een rust dag, en ga morgen aan de slag!

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 12:36 schreef KiwiTjuHh het volgende:

[..]

Ja ik ben dus net 1e jaars student... en ik doe rechten. Niet echt makkelijke studie. Maar kan me er nu gewoon niet op concentreren. Ik ga vandaag mn moeder helpen, dan is die ook weer blij en dan maak ik vanavond een planning vanaf morgen waar ik me echt aan moet houden. Misschien werkt dat!

Ik vind dat we de zondagen maar moeten overslaan! Gewoon overslaan die dagen..

Poets lekker vanalles van je af, en blijf gewoon een beetje hier hangen.. niet al te streng zijn voor jezelf want dan lukt het helemáál niet!

quote:

Op zondag 23 oktober 2005 12:38 schreef Woessssj het volgende:

[..]

Zorg jij eerst maar eens voor rust.. voor haar, voor jezelf..

Tsja rust... ik ben er nog niet aan toe om er zoveel over na te denken, misschien wil ik er wel nog niet zoveel over na denken. Voordeel is door hier te schrijven dat je er wel over na denkt maar op het zelfde moment het een soort van je af kan schriven.. Dat scheelt wel weer..