TV Televisie
Kookprogramma's, Actualiteitenprogramma's, Spelprogramma's en Documentaires. Praat er gezellig over mee, live of achteraf!
Het lijkt hier wel het Crash topic ipv wat heb je vandaag gezien.
Save the cheerleader. Save the World.
Dream as if you'll live forever. Live as if you'll die today James Dean
Dream as if you'll live forever. Live as if you'll die today James Dean
Ben het helemaal met je review eens. Dit is precies hoe ik ook over de film dacht. Vooral je vergelijking met Magnolia vind ik erg goed en terecht.quote:Op dinsdag 1 november 2005 16:25 schreef fractalis het volgende:
Gisteravond in de bios gezien: Crash (Haggis, 2004)
Een volbloed Hollywood-productie met als belangrijkste thema's discriminatie en racisme. Bij voorbaat een uitermate interessant gegeven natuurlijk. De film volgt een groep mensen van verschillende rassen en komaf in de straten van Los Angeles, terwijl hun levens elkaar hier en daar kruisen. Uiteraard levert dit de nodige spanningen op. De rode draad is een moordzaak, en de detective (Don Cheadle) die belast is met het onderzoek.
Op papier een aardig verhaaltje en vooral in deze moderne tijden van verharding mijns inziens een welkom onderwerp, zeker voor een Hollywood productie van dergelijk formaat. Daar komt bij een interessante cast en een scenarist (Paul Haggis) die bewezen heeft dat hij goed uit de voeten kan met gevoelig liggende thema's (Million Dollar Baby). Klinkt allemaal prima, toch zitten aan het uiteindelijke resultaat helaas behoorlijk wat gemene haken en ogen mijns inziens…
Laat ik direct beginnen te zeggen dat ik dit absoluut geen hele slechte film vind, maar simpelweg ook geen hoogvlieger zoals vele boze en minder boze tongen beweren. Ik vind het absoluut dapper dat Haggis dergelijke gevoelig liggende onderwerpen aankaart en ik vind het absoluut een goede zaak dat zijn film ondanks de behoorlijke dosis maatschappijkritiek zo goed ontvangen is in Amerika. Toch maakt het juiste onderwerp op het juiste moment helaas nog geen goede film, wat mij betreft althans.
Om te beginnen vond ik het persoonlijk haast onmogelijk om lekker in de film te komen. Dit valt met name te wijten aan het scenario van Haggis. Gedurende het eerste half uur probeert Haggis namelijk de kijker werkelijk alle mogelijk denkbare stereotypen, clichés en vooroordelen op het gebied van racisme en discriminatie zo snel mogelijk om de oren te slingeren. Als in een rollercoaster trekken de vele personages in mozaïekvorm (zie ook Short Cuts, Magnolia, Hawaï, Oslo) aan de kijker voorbij. De ene discriminerende situatie is nog niet afgelopen of de volgende staat al weer op touw. Een vloedgolf aan clichés en voorspelbaarheid. Ik snap ook wel dat niet elke met tatoeages beklede Mexicaanse (?) slotenmaker een bendelid hoeft te zijn, laat staan dat ik zit te wachten op 10 van dergelijke situaties van “uitleggerigheid”... Een beetje moe werd ik ervan.
Een ander groot probleem met deze film is dan ook dat haast iedere scène tot op de letter uitgespeld wordt, opdat de boodschap als het ware met lepel en al door de strot kan worden geduwd. In veel scènes poogt Haggis bij de kijker vragen op te roepen omtrent morele kwesties en aan te zetten tot zelfreflectie, echter door de vele volkomen ondubbelzinnige, voorkauwende mono-/dialogen blijft er simpelweg te weinig ruimte over voor eigen interpretatie. Daar komt nog eens bij dat veel personages te oppervlakkig in beeld gebracht worden, en daardoor hier en daar ook wat ongeloofwaardig en onovertuigend overkomen. Waar Paul Anderson met zijn mozaïekvertelling in Magnolia de verschillende karakters perfect wist uit te balanceren en tevens een behoorlijke karakterdiepgang wist te bereiken, blijven de meeste personages in Crash helaas beperkt tot oppervlakkige eendimensionale karakters. Haggis verdeelt de koek ongelijk waardoor meerdere acteurs tezamen overkomen als door elkaar gehusselde beeldvulling. Waar Anderson zijn boodschap subtiel en met gevoel overbracht, bedient Haggis zich van voorspelbaarheid en goedkoop sentiment, met name tegen het einde van de film. Die scène met die Perzier en dat meisje bijvoorbeeld, mijn tenen gingen er krom van staan en mijn oren begonnen te klapperen... De pathetische muziek draagt hier overigens bij vlagen nog eens flink aan bij.
Ik besef mij terdege dat het maar al te makkelijk is om op deze film af te geven. Ik vond absoluut niet alles slecht aan deze film, integendeel, ik heb me bij vlagen erg vermaakt. Ondanks zijn mankementen is de film namelijk best de moeite waard. Enkele scènes vond ik zelfs uitermate sterk, met name de twee scènes met Matt Dillon en die donkere vrouw en de spanning die dit oplevert in haar relatie. Ook de scène van Ryan Philip en de lifter vond ik ondanks de behoorlijke voorspelbaarheid erg indrukwekkend. Ook is het camerawerk bij vlagen om door een ringetje te halen, aardig wat mooie plaatjes en keurige helicoptershots. Verder lof voor Don Cheadle, die zich tussen de vele nietszeggende karakters uitstekend staande weet te houden. Hij toont zich een acteur van bovengemiddelde klasse die ondanks de relatief weinige ruimte die hij krijgt het onderste uit de kan weet te halen. Matt Dillon toont zich helaas geen steracteur hier, maar doet desalniettemin (evenals Bullock overigens) uitstekend zijn ding.
Het vervelendste aan deze film is dat de belangrijke boodschap zowel het grootste pluspunt als het grootste minpunt van de film is. Enerzijds doet de film een edelmoedige poging doet om sociale problemen als vervreemding, toenemend individualisme, discriminatie en stereotypering aan de kaak te stellen (waar ik alles behalve iets tegen heb). Anderzijds draagt de film mijns inziens juist bij aan de instandhouding van dergelijke vooroordelen door zijn overdreven gebruik van stereotypering en zijn weinig subtiele, belerende houding. Ook het nadrukkelijk aanwezige sentiment werkte wat mij betreft niet erg bevorderlijk. Ik kan me absoluut voorstellen dat veel mensen dit juist mooi vinden, echter in plaats van emotioneel betrokken raakte ik door irritatie juist vervreemd van de gebeurtenissen op het scherm. Het had allemaal wat suggestiever gemogen. Al met al geen hele slechte film, maar simpelweg ook geen erg goede. Overdaad schaadt nu eenmaal, in Crash zowel qua vorm als qua boodschap…
PS. Mocht Haggis overigens in een volgende film nogmaals een dergelijk thema behandelen, misschien moet ie dan maar eens goed kijken naar iemand als bijvoobeeld Spike Lee. Die heeft tenslotte al meerdere malen bewezen dat je ook binnen het Hollywoodsysteem op uitermate subtiele wijze het thema discriminatie aan kan kaarten...
Ben het helemaal met je review eens. Dit is precies hoe ik ook over de film dacht. Vooral je vergelijking met Magnolia vind ik erg goed en terecht.
Ik ook. Goede review. Ben het er helemaal mee eens.quote:Op dinsdag 1 november 2005 17:35 schreef Lonewolf2003 het volgende:
[..]
Ben het helemaal met je review eens. Dit is precies hoe ik ook over de film dacht. Vooral je vergelijking met Magnolia vind ik erg goed en terecht.
Ik vind Crash duidelijk een geval van 'overschatting'.
Jesus Christ Vampire Hunter (2001)
De titel zegt het al: Jezus (geheel gemoderniseerd met kort haar en sportschoenen) neemt het op tegen een groep vampiers, die het in dit geval op de lokale lesbische gemeenschap voorzien heeft. In de tussentijd bevecht hij ook nog een horde kung-fu atheïsten, doet God zich voor als pratende schaal ijs en krijgt hij hulp van een Mexicaanse worstelaar. Kortom: een ontzettend maffe film, maar wel erg leuk. Aanrader voor wie van B-films houdt.
cijfer: 7, IMDB: 5.5
De titel zegt het al: Jezus (geheel gemoderniseerd met kort haar en sportschoenen) neemt het op tegen een groep vampiers, die het in dit geval op de lokale lesbische gemeenschap voorzien heeft. In de tussentijd bevecht hij ook nog een horde kung-fu atheïsten, doet God zich voor als pratende schaal ijs en krijgt hij hulp van een Mexicaanse worstelaar. Kortom: een ontzettend maffe film, maar wel erg leuk. Aanrader voor wie van B-films houdt.
cijfer: 7, IMDB: 5.5
DIVIDED INTO ZERO
Een surrealistische horrorfilm over een man die een trauma heeft opgelopen doordat zijn vader stierf in de auto en hij als kleine jongen op de passagiersstoel zat.
De film bestaat uit een aantal schijnbaar losse scenes maar mischien ben ik niet snob genoeg om de diepere betekenis te zien.
Hoe gruwelijk de scenes soms ook zijn, het word nergens maagomdraaiend
Een surrealistische horrorfilm over een man die een trauma heeft opgelopen doordat zijn vader stierf in de auto en hij als kleine jongen op de passagiersstoel zat.
De film bestaat uit een aantal schijnbaar losse scenes maar mischien ben ik niet snob genoeg om de diepere betekenis te zien.
Hoe gruwelijk de scenes soms ook zijn, het word nergens maagomdraaiend
INCIDENT ON AND OFF A MOUNTAIN ROAD
De eerste uit de Masters Of Horror tv serie is deze door Don Coscarelli geregisseeerde film die nogal lijkt op JEEPERS CREEPERS en consorten
Aardig maar niet echt speciaal. Angus Scrimm heeft een geinige rol
De eerste uit de Masters Of Horror tv serie is deze door Don Coscarelli geregisseeerde film die nogal lijkt op JEEPERS CREEPERS en consorten
Aardig maar niet echt speciaal. Angus Scrimm heeft een geinige rol
LA CASA DALLE FINESTRE CHE RIDONO
THE HOUSE WITH LAUGHING WINDOWS
Typische Pupi Avati die ook al het hele mooie ZEDER maakte, al is deze nog wat 'fijner' vind ik. Traag en mooi, opbouwend naar een knaller van een finale. Love it or hate it
THE HOUSE WITH LAUGHING WINDOWS
Typische Pupi Avati die ook al het hele mooie ZEDER maakte, al is deze nog wat 'fijner' vind ik. Traag en mooi, opbouwend naar een knaller van een finale. Love it or hate it
Hé Kinky Queen hoelang duren dat soort filmpjes van jou nou eigenlijk. Ik kan me niet voorstellen dat dat langer dan een half uur duurt op zijn max. Of niet?
Spike Lee en subtiel is als kaas en hagelslag: het gaat zelden samen, en als het toch lukt ligt dat waarschijnlijk aan een flinke kater.quote:Op dinsdag 1 november 2005 16:25 schreef fractalis het volgende:PS. Mocht Haggis overigens in een volgende film nogmaals een dergelijk thema behandelen, misschien moet ie dan maar eens goed kijken naar iemand als bijvoobeeld Spike Lee. Die heeft tenslotte al meerdere malen bewezen dat je ook binnen het Hollywoodsysteem op uitermate subtiele wijze het thema discriminatie aan kan kaarten...
O+ Audrey O+ (en, in iets mindere mate, O+ Gene Tierney O+)
Runtime: 110 minquote:Op dinsdag 1 november 2005 23:50 schreef Lonewolf2003 het volgende:
Hé Kinky Queen hoelang duren dat soort filmpjes van jou nou eigenlijk. Ik kan me niet voorstellen dat dat langer dan een half uur duurt op zijn max. Of niet?
(die laatste dan)
Sheridana +1
Een tamelijke kutweek, en dus heel veel films gezien. Films zijn gewoon de beste drug ever; ik heb er bijna geen cocaïne meer door nodig.
Enfin:
The Nun's Story (Fred Zinneman, 1959): horrorfilm waarin Audrey Hepburn het klooster ingaat en dus nooit een romantische noch komische affaire zal beginnen met Cary Grant, Gregory Peck of zelfs maar George Peppard. Rating: één Audrey Hepburn.
Escape To Burma (Allen Dwan, 1955): intens voorspelbare en formulistische avonturenfilm met een verrassend irritante Barbara Stanwyck. Rating: drie Technicolor-strips.
Exorcist II: The Heretic (John Boorman, 1977): typisch een geval van een script dat zo intens zuigt dat zelfs Stanley Kubrick met Conrad Hall als cinematograaf, Thelma Schoonmaker als editor en Toshiro Mifune, Spencer Tracy en Audrey Hepburn als cast er niets van hadden kunnen maken. Okay, misschien had dát eigenlijk wel een verdomd toffe film opgeleverd, maar in zijn huidige vorm zuigt dit gewoon als een een beer die ontzettend zuigt. Rating: één trauma van John Boorman.
The Big Parade (King Vidor, 1925): gezellige anti-oorlogsfilm. Aan die zin zie je al dat deze film niet helemaal uitgebalanceerd is. Desondanks gezellig. Rating: één vijfde Sunrise.
Science Fiction (Danny Deprez, 2002): best okaye sfeeroefening van anderhalf uur. Wat teveel van het goede. Rating: zestien groene filters (over elkaar).
Repossesed (Bob Logan, 1990): Linda Blair weet meer sympathie op te roepen dan in The Exorcist II. Ze is dan ook wel heel zielig om hieraan mee te werken. Rating: twee-en-een-halve geslaagde grap.
In Her Shoes (Curtis Hanson, 2005):
"Dus heeft er echt niemand een origineel idee voor een nieuwe film?"
"Nou, wat dacht je van een film over twee zussen? Één is heel netjes en komt erachter dat het ook wel eens goed is wild te zijn en de ander is heel wild en komt erachter dat het ook wel eens goed is netjes te zijn?"
"Dat is al honderd keer gedaan."
"Oh, èn ze hebben dezelfde schoenmaat."
"BRILJANT!"
Rating: Cameron Diaz in string.
La Promesse (De Dardennes, 1996): schitterende film van de Dardennes. Haalt het net niet bij het wat ingetogener Rosetta, maar uitstekend geacteerd en het plot balanceert personages en drama meesterlijk. Rating: qunst.
Enfin:
The Nun's Story (Fred Zinneman, 1959): horrorfilm waarin Audrey Hepburn het klooster ingaat en dus nooit een romantische noch komische affaire zal beginnen met Cary Grant, Gregory Peck of zelfs maar George Peppard. Rating: één Audrey Hepburn.
Escape To Burma (Allen Dwan, 1955): intens voorspelbare en formulistische avonturenfilm met een verrassend irritante Barbara Stanwyck. Rating: drie Technicolor-strips.
Exorcist II: The Heretic (John Boorman, 1977): typisch een geval van een script dat zo intens zuigt dat zelfs Stanley Kubrick met Conrad Hall als cinematograaf, Thelma Schoonmaker als editor en Toshiro Mifune, Spencer Tracy en Audrey Hepburn als cast er niets van hadden kunnen maken. Okay, misschien had dát eigenlijk wel een verdomd toffe film opgeleverd, maar in zijn huidige vorm zuigt dit gewoon als een een beer die ontzettend zuigt. Rating: één trauma van John Boorman.
The Big Parade (King Vidor, 1925): gezellige anti-oorlogsfilm. Aan die zin zie je al dat deze film niet helemaal uitgebalanceerd is. Desondanks gezellig. Rating: één vijfde Sunrise.
Science Fiction (Danny Deprez, 2002): best okaye sfeeroefening van anderhalf uur. Wat teveel van het goede. Rating: zestien groene filters (over elkaar).
Repossesed (Bob Logan, 1990): Linda Blair weet meer sympathie op te roepen dan in The Exorcist II. Ze is dan ook wel heel zielig om hieraan mee te werken. Rating: twee-en-een-halve geslaagde grap.
In Her Shoes (Curtis Hanson, 2005):
"Dus heeft er echt niemand een origineel idee voor een nieuwe film?"
"Nou, wat dacht je van een film over twee zussen? Één is heel netjes en komt erachter dat het ook wel eens goed is wild te zijn en de ander is heel wild en komt erachter dat het ook wel eens goed is netjes te zijn?"
"Dat is al honderd keer gedaan."
"Oh, èn ze hebben dezelfde schoenmaat."
"BRILJANT!"
Rating: Cameron Diaz in string.
La Promesse (De Dardennes, 1996): schitterende film van de Dardennes. Haalt het net niet bij het wat ingetogener Rosetta, maar uitstekend geacteerd en het plot balanceert personages en drama meesterlijk. Rating: qunst.
O+ Audrey O+ (en, in iets mindere mate, O+ Gene Tierney O+)
Rebound
Tja, Martin Lawrence is een goeie coach, heeft alles en dan ineens word ie ontslagen. Dan neemt ie maar een kinderteam op zich.... Leuke film, martin was wel oke, en de humor erin vond ik zeker wel leuk... Einde etc is wat voorspelbaar, maar lekker boeiend
Ondanks de 3.8 op IMDB vond ik hem beter
IMDB heeft het niet zo op comdey's he
Tja, Martin Lawrence is een goeie coach, heeft alles en dan ineens word ie ontslagen. Dan neemt ie maar een kinderteam op zich.... Leuke film, martin was wel oke, en de humor erin vond ik zeker wel leuk... Einde etc is wat voorspelbaar, maar lekker boeiend
is een goeie coach, heeft alles en dan ineens word ie ontslagen. Dan neemt ie maar een kinderteam op zich.... Leuke film, martin was wel oke, en de humor erin vond ik zeker wel leuk... Einde etc is wat voorspelbaar, maar lekker boeiend 
Ondanks de 3.8 op IMDB vond ik hem beter
IMDB heeft het niet zo op comdey's he
O+ BlaBlub O+
Dat komt omdat de stemmers het niet zo op Martin Lawrence hebben. En daar kan ik goed inkomen.quote:Op woensdag 2 november 2005 02:01 schreef neggix het volgende:
IMDB heeft het niet zo op comdey's he
Sheridana +1
Ok ik overdrijf, maar een tikkeltje subtieler en vooral een stukje intelligenter gemaakt vind ik films als Do The Right Thing toch echt wel. Was trouwens ook maar het eerste voorbeeld dat me te binnen schoot...quote:Op woensdag 2 november 2005 01:28 schreef Sai het volgende:
[..]
Spike Lee en subtiel is als kaas en hagelslag: het gaat zelden samen, en als het toch lukt ligt dat waarschijnlijk aan een flinke kater.
Reprogram. Restructure. Resistance is futile. You will be assimilated.
Saving Private Ryan (Steven Spielberg, 1998)
Goede oorlogsfilm. ****½
Elizabethtown (Cameron Crowe, 2005)
De eerste helft is, op de opening na, intens saai. De film wil maar niet op gang komen en Kirsten Dunst is in het vliegtuig vreselijk irritant. Gelukkig komt er in de tweede helft wat meer schot in de film en ontluikt zich een leuke feel good film, waarin Dunst en Bloom een leuke chemistry hebben. Echter het gevoel van onevenwichtigheid blijft gedurende de hele film hangen. Er gaan nogal wat scenes te lang door. De muziek, zeker tijdens de roadtrip, het beste stuk van de film, is wel erg geslaagd. ***
Goede oorlogsfilm. ****½
Elizabethtown (Cameron Crowe, 2005)
De eerste helft is, op de opening na, intens saai. De film wil maar niet op gang komen en Kirsten Dunst is in het vliegtuig vreselijk irritant. Gelukkig komt er in de tweede helft wat meer schot in de film en ontluikt zich een leuke feel good film, waarin Dunst en Bloom een leuke chemistry hebben. Echter het gevoel van onevenwichtigheid blijft gedurende de hele film hangen. Er gaan nogal wat scenes te lang door. De muziek, zeker tijdens de roadtrip, het beste stuk van de film, is wel erg geslaagd. ***
Helemaal mee eens. Ik vond 'm niet vreselijk slecht, maar wel erg sentimenteel. Lijkt weer een film die speciaal voor Amerikanen gemaakt te zijn (vgl Fahrenreit 9/11) De boodschap moet er duimendik op liggen, met zware middelen wordt de kijker bestookt zodat hij de boodschap niet meer kan missen al zou hij het willen.quote:Op vrijdag 28 oktober 2005 15:47 schreef dolle_hond het volgende:
Crash
die hoge positie bij imdb is zwaar overdreven, helaas.
Jammer, wanneer hij subtieler zou zijn, was hij waarschijnlijk beter te pruimen geweest. Wat niet wegneemt dat er een paar sterke scenes in zitten, maar die onderstrepen in dit geval nog meer de gemiste kans die deze film uiteindelijk blijkt te zijn geworden.
Crash is daarnaast nogal schatplichtig aan Magnolia, maar benadert op geen enkel vlak de kwaliteit van die film, daar kan ook de diepzinnigheid suggererende soundtrack (die ook doet denken aan de muziek van Aimee Mann) niets aan veranderen.
A spoonful of sugar...
Ik heb Serenity gezien over vage planeten en levende mensen opetende 'creatures' was wel leuk.
Tevens heb ik Wallace en Gromit gezien, best een leuke film. Zekers prachtig gemaakt!!!
Tevens heb ik Wallace en Gromit gezien, best een leuke film. Zekers prachtig gemaakt!!!
The people who lost my respect will never get a capital letter for their name again.
Like trump...
Like trump...
Het lijkt bij de nuchtere Hollanders en Crash en beetje hit or miss te zijn. Ik moest er haast bij janken, sprak gister een meisje die hetzelfde had en weet van ten minste één andere Fok!ker dat ook hij het met moeite droog hield.quote:Op woensdag 2 november 2005 12:40 schreef Sasandra het volgende:
[..]
Helemaal mee eens. Ik vond 'm niet vreselijk slecht, maar wel erg sentimenteel. Lijkt weer een film die speciaal voor Amerikanen gemaakt te zijn (vgl Fahrenreit 9/11) De boodschap moet er duimendik op liggen, met zware middelen wordt de kijker bestookt zodat hij de boodschap niet meer kan missen al zou hij het willen.
Jammer, wanneer hij subtieler zou zijn, was hij waarschijnlijk beter te pruimen geweest. Wat niet wegneemt dat er een paar sterke scenes in zitten, maar die onderstrepen in dit geval nog meer de gemiste kans die deze film uiteindelijk blijkt te zijn geworden.
Ja, en Magnolia is weer schatplichtig aan Short Cuts en Short Cuts is weer schatplichtig aan weet ik veel enzovoorts. Crash behandelt een maatschappelijk thema, Magnolia niet. Dat vind ik verschil genoeg om het 'jatten' van het ensemble-genre te rechtvaardigen.quote:Crash is daarnaast nogal schatplichtig aan Magnolia, maar benadert op geen enkel vlak de kwaliteit van die film, daar kan ook de diepzinnigheid suggererende soundtrack (die ook doet denken aan de muziek van Aimee Mann) niets aan veranderen.
O+ Audrey O+ (en, in iets mindere mate, O+ Gene Tierney O+)
Tja, daar ben ik het dan weer niet mee eens. Ik zie liever een film over mensen waarmee ik mee kan leven. Dat miste ik een beetje in Crash. Het hart zit op de juiste plaats enz, maar het belang van het thema overschaduwt hier (maar da's mijn mening) de geloofwaardigheid van de personages. Ik was op aanraden van vrienden naar deze film geweest en ik had er heel wat van verwacht. Ik vond het dan ook erg jammer dat ik er gewoon niet veel aan vond.quote:Op woensdag 2 november 2005 12:59 schreef Sai het volgende:
[..]
Het lijkt bij de nuchtere Hollanders en Crash en beetje hit or miss te zijn. Ik moest er haast bij janken, sprak gister een meisje die hetzelfde had en weet van ten minste één andere Fok!ker dat ook hij het met moeite droog hield.
[..]
Ja, en Magnolia is weer schatplichtig aan Short Cuts en Short Cuts is weer schatplichtig aan weet ik veel enzovoorts. Crash behandelt een maatschappelijk thema, Magnolia niet. Dat vind ik verschil genoeg om het 'jatten' van het ensemble-genre te rechtvaardigen.
Met schatplichtig aan Magnolia bedoelde ik trouwens niet zozeer het genre ensemblefilm, ik vond eerder dat geprobeerd werd de sfeer te benaderen en een soort diepzinnigheid aan de film mee te geven die ik niet begreep (kan natuurlijk ook aan mij liggen)
A spoonful of sugar...
Ik zag deze maand trouwens 30 films, waarvan 11 in de bioscoop.
Zeven besten:
1. La Promesse (Dardennes, 1996) - 8,5
2. Week-End (Godard, 1967) - 8
3. Ehe der Maria Braun (Fassbinder, 1979) - 8
4. Oliver Twist (Polanski, 2005) - 8-
5. Notting Hill (Roger Michell, 1999) - 8-
6. Le Conseguenze dell'Amore (Paolo Sorrentino, 2004) - 7,5
7. Paradise Now (Hany Abu-Assad, 2005) - 7,5
Vijf slechtsten:
5. Mr. Frost (Philippe Setbon, 1990) - 4
4. The Astronaut's Wife (Rand Ravich, 1999) - 4
3. Repossessed (Bob Logan, 1990) - 4
2. The Exorcist II: The Heretic (John Boorman, 1977) - 4-
1. Fools Rush In (Andy Tennant, 1997) - 3,5
Gemiddelde cijfer: 6,11
Zeven besten:
1. La Promesse (Dardennes, 1996) - 8,5
2. Week-End (Godard, 1967) - 8
3. Ehe der Maria Braun (Fassbinder, 1979) - 8
4. Oliver Twist (Polanski, 2005) - 8-
5. Notting Hill (Roger Michell, 1999) - 8-
6. Le Conseguenze dell'Amore (Paolo Sorrentino, 2004) - 7,5
7. Paradise Now (Hany Abu-Assad, 2005) - 7,5
Vijf slechtsten:
5. Mr. Frost (Philippe Setbon, 1990) - 4
4. The Astronaut's Wife (Rand Ravich, 1999) - 4
3. Repossessed (Bob Logan, 1990) - 4
2. The Exorcist II: The Heretic (John Boorman, 1977) - 4-
1. Fools Rush In (Andy Tennant, 1997) - 3,5
Gemiddelde cijfer: 6,11
O+ Audrey O+ (en, in iets mindere mate, O+ Gene Tierney O+)
Elizabethtown
Deze gisteravond in de sneak gezien. Ik hoopte eigenlijk op A History Of Violence dus toen ik Orlando Bloom zag zat ik ff zwaar te balen. Toch werd de film maar beter en beter naarmate de film vorderde. Er komen lekkere maffe figuren langs. Ook kon ik op een gegeven echt chemie en liefde voelden tussen Orlando Bloom en Kirsten Dunst die er btw erg goed uitzag in deze film. Later besefte ik me dat dit denk ik de tweede film is waar Orlando Bloom echt in zijn rol past. De herdenkingsceremonie is trouwens hartverwarmend en superkomisch. De film komt niet 100% uit zijn verf door het rustige tempo en dingen die niet helemaal kunnen vermaken.
Echter, op sommige momenten is hij geniaal. Daarom van mij een 8,5.
Deze gisteravond in de sneak gezien. Ik hoopte eigenlijk op A History Of Violence dus toen ik Orlando Bloom zag zat ik ff zwaar te balen. Toch werd de film maar beter en beter naarmate de film vorderde. Er komen lekkere maffe figuren langs. Ook kon ik op een gegeven echt chemie en liefde voelden tussen Orlando Bloom en Kirsten Dunst die er btw erg goed uitzag in deze film. Later besefte ik me dat dit denk ik de tweede film is waar Orlando Bloom echt in zijn rol past. De herdenkingsceremonie is trouwens hartverwarmend en superkomisch. De film komt niet 100% uit zijn verf door het rustige tempo en dingen die niet helemaal kunnen vermaken.
Echter, op sommige momenten is hij geniaal. Daarom van mij een 8,5.
Test je filmkennis! Speel mee met FOK! Movie Trivia en win prijzen!
Afgelopen vrijdag Domino gezien. (www.dominodefilm.nl)
Snel, hip, grof, noem het maar op, typisch Tony Scott.
8.5/10
Snel, hip, grof, noem het maar op, typisch Tony Scott.
8.5/10
Let's drop some acid and go to a titty bar.
Om me nog maar even in de discussie te mengen, met schatplichtigheid of heb ik doorgaans in principe geen probleem, zolang het maar goed gebeurt. Van jatwerk heb ik de film met mijn Magnolia-referenties tot nu toe ook (nog) nergens beticht... Persoonlijk heb ik de vergelijking met Magnolia enkel gebruikt om te illustreren waarom ik vind dat Crash simpelweg geen erg goede film is.quote:Op woensdag 2 november 2005 12:59 schreef Sai het volgende:
Ja, en Magnolia is weer schatplichtig aan Short Cuts en Short Cuts is weer schatplichtig aan weet ik veel enzovoorts. Crash behandelt een maatschappelijk thema, Magnolia niet. Dat vind ik verschil genoeg om het 'jatten' van het ensemble-genre te rechtvaardigen.
Maar nu we trouwens toch bezig zijn, Sai, vind jij niet dat we de eindscene van Crash toch wel enigzins kunnen beschouwen als een minder geslaagde kopie van de eindscene in Magnolia? Ik noem dit zelf in ieder geval geen schatplichtigheid meer maar een schaamteloze kopie die tekenend is voor gebrek aan originaliteit, en dat vind ik wel een probleem....
Op dit punt kan ik niet anders dan het volledig met je eens zijn. Haggis' aanpak werkt, of werkt juist averechts. Overigens moet ik bekennen dat ik binnen mijn vriendenkring haast de enige ben die deze film slecht te verteren vind. Moet ook zeggen dat ik me gedurende de film haast een emotieloze lul begon te voelen, heb oprecht gepoogd om me te laten meeslepen door het verhaal maar Haggis bood mij simpelweg die kans niet. Zou maar al te graag tot een positievere eindconclusie komen (zoals als bijvoorbeeld de recensist op filmtotaal... ), echter het zat er gewoon niet in....quote:Het lijkt bij de nuchtere Hollanders en Crash en beetje hit or miss te zijn. Ik moest er haast bij janken, sprak gister een meisje die hetzelfde had en weet van ten minste één andere Fok!ker dat ook hij het met moeite droog hield.
), echter het zat er gewoon niet in....
Reprogram. Restructure. Resistance is futile. You will be assimilated.
snap ik. ik heb vorige week HoV gezien en tjonge jonge... aanrader! koude rillingen en kippenvel! en voor het eerst van mn leven vond ik Viggo echt eng; ik durfde bijna niet naar hem te kijken. tering wat een superfilm. over geweld, dat wel. dus als je in bent voor een romcom moet je HoV vooral niet gaan bekijken.quote:Op woensdag 2 november 2005 14:13 schreef hornage het volgende:
Elizabethtown
Ik hoopte eigenlijk op A History Of Violence dus toen ik Orlando Bloom zag zat ik ff zwaar te balen.
Als je een goede film over geweld en het effect daarvan op mensen wil zien, ga vooral wel naar HoV.
ik had haar nog niet eerder gezien als volwassene. ik moet zeggen dat ze mij behoorlijk meeviel.quote:Toch werd de film maar beter en beter naarmate de film vorderde. Er komen lekkere maffe figuren langs. Ook kon ik op een gegeven echt chemie en liefde voelden tussen Orlando Bloom en Kirsten Dunst die er btw erg goed uitzag in deze film.
ik ben nog steeds jaloers op haar omdat ze brad pitt zoende. ook al was ze toen maar 11 jaar
wij hebben echt dubbel gelegen. wat wij ook leuk vonden was de scene waarin de kist zakt. echt lachen gieren brullen lmao rotf enzo. ik zag de film vorige week in new york. ik moet zeggen, bij de kist-scene bleven de amerikanen doodstil en wij 4 hollanders maar lachen. tzal wel het beroemde verschil in humor zijn.quote:De herdenkingsceremonie is trouwens hartverwarmend en superkomisch.
kortom: absolute aanrader voor elke filmfan: A history of violence
een leuke fatsoenlijke romcom: Elizabethtown
" 'n stukkie van 'n bloemkool is ok weer'n bloemkooltie op zich"
