Vriendin heeft borderline

quote:

Op woensdag 26 oktober 2005 11:03 schreef JoeyT het volgende:

[..]

Vind jij snijden/krassen iets wat je jezelf moet verplichten om niet te doen?

Ja. Punt.
Je zoekt maar andere (gezonde) manieren om je frustraties en gevoel te uiten.

Ik kan je helemaal begrijpen, en gelijk heb je zeker!!! Zelf gebruik ik geen medicatie omdat ik huiver van de bijwerkingen, ben wel pas begonnen met therapie (na lang vooronderzoek, gesprekken en een neuropsychologische test).
Er om liegen doe ik ook niet, ik zie daar ook t nut niet van in...en ik was ook idd niet van plan mijn relatie op t spel te zetten om erover te gaan liegen. Met eerlijkheid en duidelijkheid bereik je naar mijn idee ook t meeste mee, maar soms is t verrekte moeilijk om mezelf "chill" te houden. Ik heb t idee een lopende tijdbom te zijn en dan is het soms een lastige keuze...of ik reageer op mezelf af OF ik explodeer op korte termijn bij iemand die me t bloed onder de nagels vandaan haalt, met alle gevolgen van dien...

Maar al met al heb ik veel bewondering voor je Joey!!

quote:

Op woensdag 26 oktober 2005 11:14 schreef Gekke_mus het volgende:
verhaal

Maar maakt het uit of er op papier staat dat je BL zou hebben?
Daarmee verandert jouw gedrag/gevoel toch niet?
Dat kan veranderen door je therapie. _Succes!
Oh en medicatie kan een heel goede steun in je rug zijn als je net met therapie gaat beginnen. Goede therapie is vaak nogal heftig. En de kans bestaat dat je ervoor weg wil vluchten als het 'te eng' of 'te dichtbij' komt. Medicatie kan je meer ontvankelijk maken zodat je niet meteen de deur dicht gooit als iets waarmee je wordt geconfronteerd je niet bevalt.

quote:

Op woensdag 26 oktober 2005 11:14 schreef Gekke_mus het volgende:
Ik kan je helemaal begrijpen, en gelijk heb je zeker!!! Zelf gebruik ik geen medicatie omdat ik huiver van de bijwerkingen, ben wel pas begonnen met therapie (na lang vooronderzoek, gesprekken en een neuropsychologische test).
Er om liegen doe ik ook niet, ik zie daar ook t nut niet van in...en ik was ook idd niet van plan mijn relatie op t spel te zetten om erover te gaan liegen. Met eerlijkheid en duidelijkheid bereik je naar mijn idee ook t meeste mee, maar soms is t verrekte moeilijk om mezelf "chill" te houden. Ik heb t idee een lopende tijdbom te zijn en dan is het soms een lastige keuze...of ik reageer op mezelf af OF ik explodeer op korte termijn bij iemand die me t bloed onder de nagels vandaan haalt, met alle gevolgen van dien...


Maar al met al heb ik veel bewondering voor je Joey!!

Ja bijwerkingen zijn er zeker. Ze heeft vaak afentoe van vermoeidheid en duizeligheid. Meer dan 2 glazen alcohol kan ze ook niet drinken ( al zie ik dat als voordeel). Liegen doet ze wel eens omdat ze zich schaamt, terwijl ze daardoor juist de aandacht erop vestigt.... Ik vind het trws erg knap dat je jezelf kan inhouden. Ik weet hoe moeilijk dat is. Zeker als je even een kutperiode hebt. Maar hoe zit het dan met jouw vriendje? Hoe gaat hij ermee om?

Maar bewondering moet je dus echt niet voor me hebben omdat:
1- Ze wel apart is, maar apart op een positieve manier. Ik vind haar helemaal geweldig en zou niets aan dr veranderen behalve de pijn die ze zelf voelt.
2- Ik zelf ook echt een lastige ben. Dus zij moet zich net zoveel aanpassen aan mij als ik aan haar.

quote:

Op woensdag 26 oktober 2005 11:14 schreef Gekke_mus het volgende:
Ik kan je helemaal begrijpen, en gelijk heb je zeker!!! Zelf gebruik ik geen medicatie omdat ik huiver van de bijwerkingen, ben wel pas begonnen met therapie (na lang vooronderzoek, gesprekken en een neuropsychologische test).
Er om liegen doe ik ook niet, ik zie daar ook t nut niet van in...en ik was ook idd niet van plan mijn relatie op t spel te zetten om erover te gaan liegen. Met eerlijkheid en duidelijkheid bereik je naar mijn idee ook t meeste mee, maar soms is t verrekte moeilijk om mezelf "chill" te houden. Ik heb t idee een lopende tijdbom te zijn en dan is het soms een lastige keuze...of ik reageer op mezelf af OF ik explodeer op korte termijn bij iemand die me t bloed onder de nagels vandaan haalt, met alle gevolgen van dien...

Maar al met al heb ik veel bewondering voor je Joey!!

Ze heeft trws geledige ouders en hele lieve vriendinnen, dus ik denk dat de basis is dat haar leven gewoon normaal is, mijn invloed is beperkt aangezien we nog geen jaar met elkaar gaan.

Hallo iedereen,

Sinds enkele weken heeft mijn vriendin te horen gekregen dat ze lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis, borderline. In haar jeugd heeft ze verscheidene onaangename zaken meegemaakt. Volgens haar therapeut is nu het moment aangebroken dat alles na jaren allemaal aan het uitbarsten is.
Na jaren van eerst mooie vriendschap en nadien een mooie relatie, is het nu zo gekomen dat ik genegeerd wordt, ik mag haar zelfs niet opbellen of ik word a.h.w. afgeknald. Er waren voordien al wel wat strubbelingen, maar het leek tot over een week of 2 weer allemaal goed te komen. Ik weet momenteel niet wat gedaan, zelf zegt ze van haar niet zo te pushen en met rust te laten, maar het is zo verdomd moeilijk om het contact met iemand waar je van houdt te moeten stopzetten. Momenteel weet ik zelfs niet wat zij nog wil, interesseer ik haar nog, of is het een fase waarin ze echt met rust wil gelaten worden? zijn hier mensen die ook zulke ervaringen al hebben meegemaakt, en wat hebben jullie toen gedaan? Ik ben er zelf ook onderdoor aan het gaan door het constante gepieker van wat ik eigenlijk nu wel of niet moet doen, en wat zij nu eigenlijk wil.

Geoffrey: is ze zo extreem gaan doen na de diagnose? Dan is het waarschijnlijk een bevestiging geweest voor haar en in zekere zin een vrijbrief. Ze kan nu zeggen: "ja, maar ik heb borderline!"

Ik heb exact hetzelfde meegemaakt met mijn moeder.. en het werd alleen maar erger steeds..

Ja, ik weet niet of het toeval is, maar sinds dat de diagnose gesteld is vind ik precies dat ze zich ernaar gaan gedragen is; vroeger toen we beiden van niets wisten, dan waren er wel de symptomen van borderline al, maar toen viel het allemaal nog mee hoe ze tegen mij deed. Ik heb haar dat ook gezegd dat ze sinds ze het weet het precies erger wordt, maar dan zegt ze me dat haar therapeut zei dat ze nu op het moment een waterval is van gevoelens die loskomen, dus zelf ontkent ze dat het verergerd is na de diagnose.
Ik heb nu al sinds enkele dagen niets meer van haar gehoord, durf ook zelf niet meer te bellen of zo, want dat maakt alles alleen maar erger zegt ze. Ik weet niet wat ik moet beginnen, goeie raad is zeker welkom. Het is alsof ze me compleet negeert en niks meer voor me voelt hoewel we altijd zo close zijn geweest. Is dat normaal?

Ben bang van wel.. Borderliners kunnen heel erg egoïstisch en in zichzelf gekeerd zijn.. je kan volkomen buitengesloten worden.. Sterkte..

Thanks...maar wat ik zo ongelooflijk vind is dat ze me vroeger nog geen halve dag kon missen, continu die aandacht vragen, die verlatingsangst... tot over 2 weken maakten we plannen om in de toekomst samen verder te gaan en afspraken te maken over hoe ik rekening met haar kan houden...en dan plots, de dag nadien niks meer, precies of ze niet meer van me wil weten; is dat omdat ik dicht bij haar sta/stond? Doet ze dat met iedereen ? En telkens als ik dan vroeg wat ze nu eigenlijk wil werd ze geweldig kregelig. Is dit nu persoonlijk tegen mij gericht of tegen iedere persoon die haar wil benaderen?

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 10:36 schreef Geoffrey32 het volgende:
Thanks...maar wat ik zo ongelooflijk vind is dat ze me vroeger nog geen halve dag kon missen, continu die aandacht vragen, die verlatingsangst... tot over 2 weken maakten we plannen om in de toekomst samen verder te gaan en afspraken te maken over hoe ik rekening met haar kan houden...en dan plots, de dag nadien niks meer, precies of ze niet meer van me wil weten; is dat omdat ik dicht bij haar sta/stond? Doet ze dat met iedereen ? En telkens als ik dan vroeg wat ze nu eigenlijk wil werd ze geweldig kregelig. Is dit nu persoonlijk tegen mij gericht of tegen iedere persoon die haar wil benaderen?

Tegen iedereen waarvan ze vrij zeker is dat die het wel pikt Jij bent een makkelijk slachtoffer, omdat je haar wilt helpen, de kans dat je zomaar weggaat is klein..

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 10:45 schreef addie84 het volgende:

[..]

Tegen iedereen waarvan ze vrij zeker is dat die het wel pikt Jij bent een makkelijk slachtoffer, omdat je haar wilt helpen, de kans dat je zomaar weggaat is klein..

Ok ik snap wat je bedoelt... maar tegelijk heb ik de indruk dat ze me niet meer wíl zien, het is alsof ze me plots liever kwijt dan rijk is. Zie ik dat dan verkeerd? Op dit moment heb ik het gevoel dat ik nooit meer iets ga horen, dat ik haar koud laat, moet ik dat dan anders zien? Ik heb haar daar al eens over aangepakt, waarbij ik zei dat het zo niet langer kan, dat ze me wegduwt en dat ik dat niet langer aankan, ze wéét dat ik het op deze manier niet meer aankan. maar misschien maak ik de fout om telkens opnieuw terug te krabbelen en te laten zien dat ik ze echt niet kwijt wil?

Heel eerlijk: je laat haar niet koud, maar ze botviert haar frustaties graag op je.. En het maakt haar heel eerlijk niet zoveel uit hoe jij je daaronder voelt.. Doe er niet teveel moeite voor..

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 11:17 schreef addie84 het volgende:
Heel eerlijk: je laat haar niet koud, maar ze botviert haar frustaties graag op je.. En het maakt haar heel eerlijk niet zoveel uit hoe jij je daaronder voelt.. Doe er niet teveel moeite voor..

Deze raad heb ik ook gekregen van iemand die mensen begeleidt met persoonlijkheidsstoornissen. Volgens hem zijn ze geweldig destructief als ze gepusht worden.
Maar weet je, ik redeneer zo: ik hoor al dagen niets meer van haar ->ze moet me niet meer ->onze relatie is afgelopen. Maar misschien moet ik trachten deze denkwijze los te laten...
Wat ik wel ongelooflijk raar blijf vinden is dat áls ik haar niet koud laat, waarom ze me dan nu zo compleet negeert. Dat doe je toch niet als je iemand graag ziet? Maar misschien denk ik hier weer teveel op de "normale" manier (want wat of wie is in feite als normaal te beschouwen) ?

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 11:16 schreef Geoffrey32 het volgende:
waarbij ik zei dat het zo niet langer kan, dat ze me wegduwt en dat ik dat niet langer aankan, ze wéét dat ik het op deze manier niet meer aankan.

Ik zou me eens gaan afvragen of je een relatie wilt met iemand die zich van jouw gevoelens en behoeften kennelijk bijzonder weinig aantrekt. Dit even volledig los van het borderlineverhaal.

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 11:37 schreef thaleia het volgende:

[..]

Ik zou me eens gaan afvragen of je een relatie wilt met iemand die zich van jouw gevoelens en behoeften kennelijk bijzonder weinig aantrekt. Dit even volledig los van het borderlineverhaal.

Inderdaad, maar kán je dat wel los van de borderline zetten? Bovendien hebben we een geweldige relatie gehad,waarbij we veel voor elkaar deden, alleen de laatste weken sinds de diagnose weet ik gewoon niet meer wat te verwachten, het is alsof er een andere persoon ineens ontstaan is.

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 11:40 schreef Geoffrey32 het volgende:
Inderdaad, maar kán je dat wel los van de borderline zetten?

Ja hoor, want dan bekijk je het vanuit "wat heb ik aan deze relatie, wat doet deze relatie voor en met mij?" in plaats van vanuit de ander. Daar is niets mis mee en het lijkt me zelfs uitermate verstandig om dat eens te doen.

Het zal best zo zijn dat bepaald gedrag wellicht voortkomt uit die stoornis, net zoals het zo zal zijn dat een persoon die liegt, geld steelt van zijn partner en regelmatig smerige lui het huis in haalt dat doet omdat dat voortkomt uit zijn heroineverslaving, die weer het gevolg is van het feit dat hij geboren is met een verslavingsgen en zich met foute figuren heeft ingelaten. Maar ongeacht waar het bij die persoon allemaal uit voortkomt, de partner zal toch los daarvan moeten bekijken of hij/zij trek heeft in die smerige lui, geldstelerijen en leugens en of hij daar gelukkig van wordt.

Dus ik zou zeggen weeg het plezier dat je met haar hebt en de vervelende dingen die je met haar meemaakt eens af, door puur te kijken naar wat deze relatie JOU te bieden heeft, even niet kijken naar hoe het voor haar is en waar het uit voortkomt, want dat doe je altijd al. Nu gewoon effe voor jezelf eea afwegen: word ik voornamelijk blij van deze relatie of voel ik me er voornamelijk kut door, en hoe zijn de vooruitzichten mbt die blij/kut-verhouding voor de komende tijd?

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 11:48 schreef thaleia het volgende:

[..]

Ja hoor, want dan bekijk je het vanuit "wat heb ik aan deze relatie, wat doet deze relatie voor en met mij?" in plaats van vanuit de ander. Daar is niets mis mee en het lijkt me zelfs uitermate verstandig om dat eens te doen.

Het zal best zo zijn dat bepaald gedrag wellicht voortkomt uit die stoornis, net zoals het zo zal zijn dat een persoon die liegt, geld steelt van zijn partner en regelmatig smerige lui het huis in haalt dat doet omdat dat voortkomt uit zijn heroineverslaving, die weer het gevolg is van het feit dat hij geboren is met een verslavingsgen en zich met foute figuren heeft ingelaten. Maar ongeacht waar het bij die persoon allemaal uit voortkomt, de partner zal toch los daarvan moeten bekijken of hij/zij trek heeft in die smerige lui, geldstelerijen en leugens en of hij daar gelukkig van wordt.

Dus ik zou zeggen weeg het plezier dat je met haar hebt en de vervelende dingen die je met haar meemaakt eens af, door puur te kijken naar wat deze relatie JOU te bieden heeft, even niet kijken naar hoe het voor haar is en waar het uit voortkomt, want dat doe je altijd al. Nu gewoon effe voor jezelf eea afwegen: word ik voornamelijk blij van deze relatie of voel ik me er voornamelijk kut door, en hoe zijn de vooruitzichten mbt die blij/kut-verhouding voor de komende tijd?

Ik snap je punt. En inderdaad, momenteel als ik het nuchter bekijk weet ik dat het niet gemakkelijk zal zijn, en dat er wss nog veel frustratie zal volgen. Maar zoals ik zei, het was een geweldige relatie tot voor kort, en dan blijf je (misschien tegen beter weten in) geloven dat alles weer goed gaat komen. Wat me nu ook parten speelt is het schulgevoel waar ik mee kamp, de keren dat ik me ook afgereageerd heb op haar en lelijke dingen heb gezegd en zo, gewoon omdat de spanning soms hoog opliep omdat ik soms verwijten kreeg vb. vreemdgaan terwijl dat totaal niet zo was.
Ik wist toen niet dat ze zo deed doordat achteraf zou blijken dat ze bordi is; en dan denk ik, had ik toen niet zo bot geweest dan zou ze me nu niet negeren... ik weet het niet.

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 12:04 schreef Geoffrey32 het volgende:
Ik wist toen niet dat ze zo deed doordat achteraf zou blijken dat ze bordi is;

ze heeft borderline, ze is geen bordi _{sowieso een afschuwelijk woord, maar ala}
Iemand die een gebroken arm heeft, is toch ook geen broky?

quote:

en dan denk ik, had ik toen niet zo bot geweest dan zou ze me nu niet negeren... ik weet het niet.

ja doei, ik geloof er niks van..
Als jij verwijten krijgt, onterecht, is het logisch dat je daarop terugreageert, of iemand nou borderline heeft of niet.

Verder: Thaleia, heel mooi gezegd

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 12:04 schreef Geoffrey32 het volgende:
Ik snap je punt. En inderdaad, momenteel als ik het nuchter bekijk weet ik dat het niet gemakkelijk zal zijn, en dat er wss nog veel frustratie zal volgen. Maar zoals ik zei, het was een geweldige relatie tot voor kort, en dan blijf je (misschien tegen beter weten in) geloven dat alles weer goed gaat komen.

Ja, dat kan ik me voorstellen. Ik zeg ook niet dat iemand een relatie meteen moet beeindigen op het moment dat het even twee weekjes niet zo leuk meer is. Probeer gewoon in te schatten wat de vooruitzichten zijn.

quote:

en dan denk ik, had ik toen niet zo bot geweest dan zou ze me nu niet negeren... ik weet het niet.

Nou, ik ben inmiddels aardig ervaringsdeskundige in het omgaan met borderliners en neem maar van mij aan: al was je de geweldigste, liefste, geduldigste, consequentste man op aarde, dan nog zullen er momenten zijn dat ze je vanuit het niets als oud vuil behandelt. Denk niet dat je haar gedrag hebt 'veroorzaakt' door iets fout te doen, bij borderliners hoef je niets fout te doen om zulk gedrag te veroorzaken: het komt uit henzelf.
Met de gedachte dat ik door mijn gedrag enige invloed zou kunnen hebben op de labiliteit van m'n moeder heb ik m'n jeugd aardig verkloot.

Wat ze ook heeft is dat ze de ene moment eerlijk en open is, vokomen redelijk, en de andere dag krijg je er niks uit. De ene dag zit ze als een hoopje ellende in de put, de andere dag zie je haar als iemand die fluitend door het leven stapt, alsof er niets aan de hand is en alles fantastisch is. Op de duur weet je echt niet meer wat je nu moet geloven hoe ze tegen de dingen aankijkt en waarin je zelf in dat plaatje past. Herkennen jullie dit ook?

Dat herken ik van mezelf, een tijdje geleden.
Die extreme stemmingswisselingen horen er wel bij ja.
En wat je moet geloven, allebei. Het is voor haar ook zo als het voor jou overkomt.
(Dat was bij mij iig zo). Overigens ben ik op dit moment vrij stabiel.

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 12:51 schreef Wolkje het volgende:
Dat herken ik van mezelf, een tijdje geleden.
Die extreme stemmingswisselingen horen er wel bij ja.
En wat je moet geloven, allebei. Het is voor haar ook zo als het voor jou overkomt.
(Dat was bij mij iig zo). Overigens ben ik op dit moment vrij stabiel.

Wat denk jij dan van de huidige situatie : ik hoor al dagenlang niets meer van haar, iets wat vroeger niet voorviel, moet ik daaruit afleiden dat ze me niet meer wil zien (voorgoed), of heeft ze gewoon tijd nodig voor zichzelf? Ze zei dat het beter was haar een paar dagen te laten doen, maar die paar dagen zijn nu om en nog steeds niets...of mag ik dat niet zo letterlijk nemen allemaal?

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 13:02 schreef Geoffrey32 het volgende:

[..]

Wat denk jij dan van de huidige situatie : ik hoor al dagenlang niets meer van haar, iets wat vroeger niet voorviel, moet ik daaruit afleiden dat ze me niet meer wil zien (voorgoed), of heeft ze gewoon tijd nodig voor zichzelf? Ze zei dat het beter was haar een paar dagen te laten doen, maar die paar dagen zijn nu om en nog steeds niets...of mag ik dat niet zo letterlijk nemen allemaal?

herkenbaar: heb ongeveer hetzelfde meegemaakt en na een break van een week of 3 is ze weer helemaal bijgedraait en gaat het tussen ons beter dan ooit tevoren.

het kan dus even duren, maar geef haar die tijd en ga niet de dagen aftellen zo van: 3 dagen voorbij, nu moet het genoeg zijn. het kunnen dus ook 3 weken worden

quote:

Op donderdag 27 oktober 2005 13:15 schreef Leipo666 het volgende:

[..]

herkenbaar: heb ongeveer hetzelfde meegemaakt en na een break van een week of 3 is ze weer helemaal bijgedraait en gaat het tussen ons beter dan ooit tevoren.

het kan dus even duren, maar geef haar die tijd en ga niet de dagen aftellen zo van: 3 dagen voorbij, nu moet het genoeg zijn. het kunnen dus ook 3 weken worden

Dat kan natuurlijk niet, en ik heb ondervonden dat je zoiets ook niet kan vragen,maar als ik op voorhand zou weten dat het bvb 3weken zou duren, dan heb je iets om naar uit te kijken, nu is het echt die onzekerheid die knaagt. Heb jij in die periode iets van haar gehoord, of heb je ook gewoon afgewacht?