Zwanger worden en antidepressiva

Wat was dan precies het ongeinformeerde geblaat dat je probeerde te ontkrachten?

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:23 schreef thaleia het volgende:
Wat was dan precies het ongeinformeerde geblaat dat je probeerde te ontkrachten?

In essentie de implicaties in dit topic dat TS getikt is.
Dat is niet aan ons om daarover te oordelen, zie mijn post daarover hierboven.
En ik vind het prima dat je mij wilt verwijten dat ik een taboe in stand houd, als je daar blijer van word... Ik verbaas me er alleen over dat je mensen die de vooroordelen hebben niet aanspreekt.



V.

Ah juist. Vandaar het moeilijke gedoe over lichamelijk vs geestelijk, want als je een lichamelijk probleem hebt met geestelijke consequenties ben je niet getikt, en als de geestelijke problemen niet voortkomen uit een lichamelijk probleem, dan wel?

Wat een onzin en wat een moeilijkdoenerij over twee dingen die gewoon samenhangen.

Ik vind het erg jammer dit, als je je stoort aan vooroordelen over een bepaalde groep mensen hou je ze alleen maar in stand door per se te willen aangeven dat jij heus niet bij die groep hoort.

- "Marokkanen zijn een lager ras"
- "Maar ik ben geen Marokkaan hoor, ik ben slechts een halfbloed. Echt!"

Ik ga maar even iets doen waar ik wat vrolijker van word.

[edit]Dit was een reactie op je posting voor je edit

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 13:59 schreef Verbal het volgende:

[..]

Ik heb een korte periode samengewerkt met Ivan Wolffers, en hij zei altijd dat de werkzaamheid van een medicijn evenredig is aan de bijwerkingen. Met andere woorden: een medicijn zonder bijwerkingen werkt niet.

V.

Dat bedoel ik dus.

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:18 schreef Verbal het volgende:

[..]

Nee, je hebt mij horen zeggen dat het een lichamelijke klacht is, met gevolgen voor de psyche. De aanleiding is zeer waarschijnlijk lichamelijk. Een stofwisselingsprobleem. En Prozac is ervoor om die stofwisseling te helpen.

Mijn reactie is meer gericht tegen mensen die het hebben over 'labiel' enzo. Daar kunnen wij niet over oordelen, en komt veroordelend en minderwaardig over.

En jaagt mensen met vragen blijkbaar weg van dit forum. Nice going

V.

Man, ik slik die zooi zelf ook...
En ik weet donders goed dat ik zonder die zooi behoorlijk wat labieler ben...

En de TS is dat ook... Nou en?

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:01 schreef thaleia het volgende:

[..]

Ik ook niet hoor, en ik zie ook niet waarom mensen altijd zo krampachtig willen beweren dat het echt heus in hun geval puur een lichamelijke kwestie is hoor, zeker geen geestelijke. Alsof je minderwaardig bent als je mentale klachten hebt ofzo?

Nee, ik schaam me ook absoluut niet voor mijn 'mankementje', maar kan wel sacho worden van mensen die denken het zo goed te weten.

Het gaat hier om een lichamelijke afwijking die psychische klachten veroorzaakt. Wat is daar moeilijk aan??

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:27 schreef thaleia het volgende:
Ah juist. Vandaar het moeilijke gedoe over lichamelijk vs geestelijk, want als je een lichamelijk probleem hebt met geestelijke consequenties ben je niet getikt, en als de geestelijke problemen niet voortkomen uit een lichamelijk probleem, dan wel?

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!

Ik.

Zeg.

Dat.

Het.

Niet.

Aan.

Ons.

Is.

Om.

Te.

Oordelen.

Over.

De.

Geestelijke.

Gezondheid.

Van.

TS.

Of

Haar.

Geschiktheid.

Als.

Ouder.

!

!

!

quote:

Wat een onzin en wat een moeilijkdoenerij over twee dingen die gewoon samenhangen.
Ik vind het erg jammer dit, als je je stoort aan vooroordelen over een bepaalde groep mensen hou je ze alleen maar in stand door per se te willen aangeven dat jij heus niet bij die groep hoort.

Flikker toch op met je gezeik. Blijkbaar vind ik mezelf volgens jouw 'logica' dan getikt, want ik loop bij een psycholoog maar ik heb geen serotoninetekort. Wat meteen maar mijn punt bewijst. Dank daarvoor.

quote:

Ik ga maar even iets doen waar ik wat vrolijker van word.

Ga in ieder geval iets doen waar je minder domme dingen door post.

quote:

[edit]Dit was een reactie op je posting voor je edit

Like I fucking care

Djiezus, wie doet er goddomme moeilijk zeg.

V.

O ja : ' '

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:06 schreef De-oneven-2 het volgende:

[..]

Mevrouw heeft het over pyschotherapeuten, prozac en seroxat...
Ga jij me nu vertellen dat het hier puur lichamelijke klachten betreft?

Het gaat over psychische klachten met een lichamelijke oorzaak.

Wat een krampachtig gedoe, zeg...

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:16 schreef Verbal het volgende:

[..]

Ik ontken niets krampachtig. Maar ik ga er vanuit dat het niet aan ons is om te oordelen over TS' mogelijke ouderkwaliteiten. Die beslissing is volgens mij aan TS en haar vent. Haar dokter en psycholoog vonden het geen probleem en toch wil ze meer info. Lijkt mij behoorlijk verantwoord bezig. Daarnaast zegt ze op een kinderdagverblijf te werken, ik neem aan gediplomeerd. Lijkt mij iemand die behoorlijk zou moeten kunnen inschatten wat kinderen met zich meebrengen. Maar hier in het topic weet men het beter en komt men met waardeoordelen.

Ik blijf het apart vinden. Waarom niet gewoon die vrouw helpen?

V.

Omdat een heleboel mensen blind zijn als het gaat om verder lezen dan hun neus lang is en graag in hun vooroordelen blijven hangen

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:20 schreef thaleia het volgende:

[..]

En waarom is dit nou precies zo belangrijk?

Omdat het precies is waar de discussie nu over gaat.

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:35 schreef Diesz het volgende:

[..]
Het gaat hier om een lichamelijke afwijking die psychische klachten veroorzaakt. Wat is daar moeilijk aan??

Omdat mensen in deze gevallen nog steeds niet weten wat de kip of het ei is. M.a.w. heb je een psychische stoornis waardoor je de stof mist, of mis je de stof en heb je daardoor een psychische stoornis. Bij mij bleek wel dat iedere keer dat ik genezen was verklaard en ik stopte met de medicijnen (3x tevergeefs, 4e keer echt!), ik net zo hard weer terug viel. Waarom? mijn psychische stoornis was nog niet helemaal verholpen. Pas de laatste keer kon ik (en nu nog) zonder medicijnen.
Ik geloof dus niet zo makkelijk dat het alleen aan het stofje ligt, maar dat zul jij zelf moeten beoordelen. Vandaar ook mijn eerdere advies om er toch goed over te praten met deskundigen.

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 12:15 schreef Diesz het volgende:

[..]

Lijkt me dat je als je zelf beseft dat je voor dat flatgebouw staat, je zelf ook beseft dat het niet het moment is om een kindje op de wereld te zetten en dat een verbod niet nodig is toch?

Er zijn genoeg depressieve mensen die zich dat niet beseffen.
Er zijn genoeg mensen die kinderen nemen omdat ze denken dat ze van kinderen gelukkig te worden, of dat hun man bij hun wil blijven.

Ik denk niet dat ikzelf ooit zo kan denken, ik kan me ook niet voorstellen hoe het is om depressief te zijn of een andere geestelijke aandoening te hebben.
Ik denk bij mezelf toch altijd, stel je niet aan, jank ff en ga er weer voor.
Zoveel mensen maken nare dingen mee en het zit niemand altijd mee, waarom moeten jullie jarenlang naar therapie en pillen slikken terwijl ik na een week mijn leven weer oppak. En dat lukt ook altijd.

Maar zo werkt het natuurlijk niet, ze zeggen dat iedereen depressief kan worden of iets anders.
Ik neem aan dat dat waar is en vind het naar dat mensen dit meemaken.
Dus stel dat ik zo ga denken, dan wil ik graag dat iemand me tegen houd ja.

En over die stofjes, tja, dat zoiets waar is kan ik ook soms niet bij, maar het zal wel.

Maar weer over die pillen. Ik weet van mijn stiefmoeder dat zij er niet van kan slapen en er ook slappillen bij moet slikken.
Hierdoor is zij soms in de war.
Of dat bij iedereen zo is weet ik niet, maar zoiets vind ik ook gevaarlijk.
En die medicijnen zelf, word je daar niet duf van?
En de gelukkige momenten, voel je die nog wel?

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 14:42 schreef wendytje het volgende:

[..]

Omdat mensen in deze gevallen nog steeds niet weten wat de kip of het ei is. M.a.w. heb je een psychische stoornis waardoor je de stof mist, of mis je de stof en heb je daardoor een psychische stoornis. Bij mij bleek wel dat iedere keer dat ik genezen was verklaard en ik stopte met de medicijnen (3x tevergeefs, 4e keer echt!), ik net zo hard weer terug viel. Waarom? mijn psychische stoornis was nog niet helemaal verholpen. Pas de laatste keer kon ik (en nu nog) zonder medicijnen.
Ik geloof dus niet zo makkelijk dat het alleen aan het stofje ligt, maar dat zul jij zelf moeten beoordelen. Vandaar ook mijn eerdere advies om er toch goed over te praten met deskundigen.

Er zijn meerdere manieren om naar dit soort dingen te kijken.

3 keer stoppen met medicijnen, terugval. Zolang je niet met je stoornis om kan gaan (oftewel, zolang je nog niet weet hoe je moet leven zonder het stofje), dan val je inderdaad terug! Dat betekent niet dat je door therapie het stofje zelf weer aan bent gaan maken. Dat het nu goed gaat betekent nml niet dat je lichaam het stofje weer aanmaakt! Het zegt alleen dat het nu goed gaat zonder medicijnen.

Bij mij is het zo dat ik het stofje mis en daardoor klachten heb gekregen, zolang ik het stofje aan vul heb ik geen klachten. Daarnaast leer ik nu technieken aan om zonder dat stofje ook gewoon te kunnen leven en dan de medicijnen helemaal kan stopppen.

Maar hoe dan ook is het inderdaad zo dat je goed met deskundigen moet praten om tot de juiste conclusie te komen als je aan kinderen wilt beginnen terwijl je medicijnen gebruikt!!!

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 16:18 schreef Troeta het volgende:

[..]

Er zijn genoeg depressieve mensen die zich dat niet beseffen..

Dat klopt, maar ik reageerde nu op wat jij over jezelf vertelde.

quote:

Er zijn genoeg mensen die kinderen nemen omdat ze denken dat ze van kinderen gelukkig te worden, of dat hun man bij hun wil blijven.

Zo zijn er veel te veel en dat staat helemaal los van een psychische ziekte hebben. Zat gezonde vrouwen die het als machtsmiddel gebruiken.

quote:

Ik denk niet dat ikzelf ooit zo kan denken, ik kan me ook niet voorstellen hoe het is om depressief te zijn of een andere geestelijke aandoening te hebben.
Ik denk bij mezelf toch altijd, stel je niet aan, jank ff en ga er weer voor.
Zoveel mensen maken nare dingen mee en het zit niemand altijd mee, waarom moeten jullie jarenlang naar therapie en pillen slikken terwijl ik na een week mijn leven weer oppak. En dat lukt ook altijd.

Ow ja, ga jij even je huilbui over het stoten van je teen, een ruzie met een vriendje of een extra kilo vergelijken met een werkelijke depressie of andere psychische aandoening!!!

quote:

Maar zo werkt het natuurlijk niet, ze zeggen dat iedereen depressief kan worden of iets anders.
Ik neem aan dat dat waar is en vind het naar dat mensen dit meemaken.
Dus stel dat ik zo ga denken, dan wil ik graag dat iemand me tegen houd ja.

Wie zegt dat je je tegen laat houden.......

quote:

En over die stofjes, tja, dat zoiets waar is kan ik ook soms niet bij, maar het zal wel.

Je begrijp wel dat suikerziekte met insuline te maken heeft? Heeft ook met een 'stofje' te maken.

quote:

Maar weer over die pillen. Ik weet van mijn stiefmoeder dat zij er niet van kan slapen en er ook slappillen bij moet slikken.
Hierdoor is zij soms in de war.
Of dat bij iedereen zo is weet ik niet, maar zoiets vind ik ook gevaarlijk.
En die medicijnen zelf, word je daar niet duf van?
En de gelukkige momenten, voel je die nog wel?

Als ze zo veel slaappillen nodig heeft, dan lijkt het me dat de ad die ze slikt niet werken zoals zou moeten. Tijdens het opbouwen kunnen slaapproblemen voorkomen, maar daarna moet dat toch wel over gaan hoor.

Ik slik zelf ook, ben verre van in de war, ook nooit last van gehad. Word er ook niet duf van ofzo. En de gelukkig momenten.... zeker weten dat ik die voel!!! Net zoals pijn en verdriet voel ik ook verliefdheid, blijheid en geluk. Het heeft bij mij mijn gevoel niet afgevlakt, heb zelfs geen problemen met klaarkomen zoals bij veel medicijnen een bijwerking zou zijn. Dus ik denk dat dat echt per persoon verschilt!!

Jezus V, wat maak je je druk.

Dank je Verbal, ik probeer maar steeds niet te reageren omdat ik deze discussie al te vaak heb gevoerd en ik me alleen maar ga opvreten, maar je verwoordt precies wat ik denk.

Hmmm, misschien heb ik me niet goed uitgedrukt hoor, maar ik heb het niet over het stoten van m'n teen.
Ik kan het mezelf niet voorstellen dat ik na iets ingrijpends zo in mekaar zak zoals sommigen, maar ik dacht dat ik duidelijk was over het feit dat dat wel kan.
Maar het lijkt me dan ook logisch dat niet iedereen depressief raakt van een ingrijpende gebeurtenis, dus een beetje jammer dat je daar zo raar op reageert.

En natuurlijk zijn er meer mensen die kinderen als machtsmiddel gebruiken, maar daar hebben we het nu niet over, maar om je gerust te stellen, dat keur ik ook af.

Maar goed, iemand vertelde mij ooit dat je gelukkige momenten dan ook niet echt meer voelt, jij dus wel, mooi voor jou!
Maar als dat bij iemand met een baby niet zo is, zou dat wel erg jammer zijn.

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 23:42 schreef Troeta het volgende:
Hmmm, misschien heb ik me niet goed uitgedrukt hoor, maar ik heb het niet over het stoten van m'n teen.
Ik kan het mezelf niet voorstellen dat ik na iets ingrijpends zo in mekaar zak zoals sommigen, maar ik dacht dat ik duidelijk was over het feit dat dat wel kan.
Maar het lijkt me dan ook logisch dat niet iedereen depressief raakt van een ingrijpende gebeurtenis, dus een beetje jammer dat je daar zo raar op reageert.

Ik reageer fel vanwege een stukje wat je schreef in je vorige reactie

quote:

Ik denk bij mezelf toch altijd, stel je niet aan, jank ff en ga er weer voor.
Zoveel mensen maken nare dingen mee en het zit niemand altijd mee, waarom moeten jullie jarenlang naar therapie en pillen slikken terwijl ik na een week mijn leven weer oppak. En dat lukt ook altijd.

Het kwam erg denigrerend over, zo van hey, als ik me rot voel en er zelf uit kom, dan moet een ander dat ook kunnen. Je kan gewoon geen appels met peren vergelijken en dat deed jij hier in mijn ogen wel!

quote:

En natuurlijk zijn er meer mensen die kinderen als machtsmiddel gebruiken, maar daar hebben we het nu niet over, maar om je gerust te stellen, dat keur ik ook af.

Daar twijfel ik ook niet aan.

quote:

Maar goed, iemand vertelde mij ooit dat je gelukkige momenten dan ook niet echt meer voelt, jij dus wel, mooi voor jou!

Ben er inderdaad blij om, heb de verhalen ook gehoord dat het anders kan uitpakken.

quote:

Maar als dat bij iemand met een baby niet zo is, zou dat wel erg jammer zijn.

Been there, done that!!! Twice!!! Geloof me, hoe rot ik me ook voelde, mijn kids kwamen altijd op de eerste plaats!!! Beide waren huilbaby's en het was verre van makkelijk, maar ben dolgelukkig met mijn mannetjes! Maar ik begrijp wel wat je bedoelt hoor, het zou heel jammer zijn als je niet kan genieten van je kindje.

quote:

Op vrijdag 22 juli 2005 01:11 schreef Diesz het volgende:

[..]

Ik reageer fel vanwege een stukje wat je schreef in je vorige reactie

maar na dat stukje kwam dit stukje weer

quote:

Maar zo werkt het natuurlijk niet, ze zeggen dat iedereen depressief kan worden of iets anders.
Ik neem aan dat dat waar is en vind het naar dat mensen dit meemaken.

Maar dat had ik misschien wat beter moeten uitdrukken.
Ik kan me gewoon niet inleven dat ik zo depri zou zijn dat ik er medicijnen voor zou moeten nemen, maar aangenomen van anderen kan dat dus wel.
Net zoals ik me niet voor kan stellen dat iemand anorexia heeft. Hoe kan je jezelf nou dik vinden als je een visgraatje bent. Zo'n gedachtengang was het van me.

Ik ben blij dat mensen wel gewoon kunnen leven met die medicijnen en daar moeten zeker kinderen bij kunnen hoor.
Maar zoals ik bij mijn stiefmoeder zie vind ik het niks.
Lekker je kinderen kind laten blijven zonder hele verhalen of zelfmoordpogingen in hun leven.

Maar ik blijf het eng vinden om medicijnen te slikken tijdens een zwangerschap.
Vooral als er nog zo weinig bekend is over evt. gevolgen ervan.

quote:

Op vrijdag 22 juli 2005 02:04 schreef Troeta het volgende:

[..]

maar na dat stukje kwam dit stukje weer
[..]

Maar dat had ik misschien wat beter moeten uitdrukken.
Ik kan me gewoon niet inleven dat ik zo depri zou zijn dat ik er medicijnen voor zou moeten nemen, maar aangenomen van anderen kan dat dus wel.
Net zoals ik me niet voor kan stellen dat iemand anorexia heeft. Hoe kan je jezelf nou dik vinden als je een visgraatje bent. Zo'n gedachtengang was het van me.

Ik ben blij dat mensen wel gewoon kunnen leven met die medicijnen en daar moeten zeker kinderen bij kunnen hoor.
Maar zoals ik bij mijn stiefmoeder zie vind ik het niks.
Lekker je kinderen kind laten blijven zonder hele verhalen of zelfmoordpogingen in hun leven.

Maar ik blijf het eng vinden om medicijnen te slikken tijdens een zwangerschap.
Vooral als er nog zo weinig bekend is over evt. gevolgen ervan.

Dat las ik ook wel, maar juist die combinatie was zo raar

En inderdaad, het is heel moeilijk om de ziekte van een ander te begrijpen. Depressiviteit is mij ook vreemd, maar door wat ik allemaal heb meegemaakt kan ik me er wel wat meer bij voorstellen.

Verder heb je helemaal gelijk als ouders zo goed mogelijk moeten zorgen dat hun kind gewoon kind kan zijn!!!!

Nieuws van 7-10-2005 op Ouders Online:

quote:

Seroxat kan de foetus schaden

Het veel gebruikte anti-depressiemiddel paroxetine (merknaam Seroxat) kan geboorte-afwijkingen veroorzaken als het gebruikt wordt in de eerste 3 maanden van de zwangerschap. Dat heeft de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) gemeld op basis van wetenschappelijk onderzoek.

Uit het onderzoek van de FDA is gebleken dat baby's van vrouwen die in de eerste 3 maanden van hun zwangerschap paroxetine gebruikten, vaker dan gemiddeld geboorte-afwijkingen vertonen, waaronder hartafwijkingen.

De Britse producent GlaxoSmithKline heeft aangekondigd de resultaten van het onderzoek te zullen vermelden in de bijsluiter van het medicijn, al staat voor Glaxo zelf het verband tussen paroxetine-gebruik en geboorte-afwijkingen nog lang niet vast.

Let op: arts-onderzoeker Martine van Eijk, de medicijnen-specialist van Ouders Online, waarschuwt dat nu alle selectieve serotonine heropnameremmers (SSRI's) verdacht zijn geworden. De volgende middelen zijn dus af te raden in de eerste 3 maanden van de zwangerschap (we noemen eerst de stofnaam en daarna tussen haakjes de merknaam):
# citalopram (Cipramil);
# escitalopram (Lexapro);
# fluoxetine (Prozac);
# fluvoxamine (Fevarin);
# paroxetine (Seroxat);
# sertraline (Zoloft).