Ik heb volgens mij problemen met ouder worden

quote:

Op zondag 17 juli 2005 03:49 schreef -pinguin- het volgende:
ja raar is dat het ene moment is iedereen nog een ouwe lul en het volgende moment ben je er zelf 1
over mezelf gesproken

Zeur niet, je zit nog aan de goede kant van de 20

voor je 50e is het niet zo erg erna begint het pas erg te worden
dan word aftakeling duidelijk zichtbaar

Toen ik nog 30 moest worden kon ik me er wel in herkennen, maar dat bleek zo erg mee te vallen dat ik me er sindsdien maar gewoon bij heb neergelegd. Alleen wat meer sporten om de stofwisseling op niveau te houden en beter opletten wat je eet is nog niet 100% in mijn vaste levensritme ingebouwd, maar ook dat begint te komen.

Ik voel me niet oud. Voel me jonger dan de 25 die ik ben.
Ben wel bang om oud te worden. Oud, saai en voorspelbaar lijkt me niks..

Ik wordt eind dit jaar 24 en dat klinkt voor mijn gevoel gewoon erg oud. Meestal schatten mensen mij niet ouder dan 19/20 jaar. Voor mijn gevoel ben ik nog gewoon 20... Maar als ik dit topic doorlees heeft zowat iedereen er last van. Dan mag ik nog blij zijn dat ik nog 23 ben

Wat een feest van herkenning, dit topic.

Ik zit inmiddels ook alweer aan de verkeerde kant van de twintig en eigenlijk ben ik sinds m'n 18e nauwelijks veranderd. Ik loop nog steeds de kantjes er vanaf terwijl vrienden en kennissen van mijn leeftijd 'allemaal' gesettled zijn, een koopwoninkje + auto hebben en inmiddels al aan kinderen gaan denken. Eerlijk gezegd heb ik daar nu zelf ook nog helemaal geen behoefte aan, van mij mag 't nog wel een tijdje 'lang leve de lol' blijven.

Ik vier mijn verjaardag sinds mijn 25ste niet meer..ik haat het!!

Ik vertik het echt om ouder te worden...maar helaas werkt het gewoon zo.
Ik merk zelf wel een soorte 2e puberteit en gelukkig, als ik mijn vader zo bekijk, is de kans groot dat ik tot in den treure lekker kinderachtig blijf

quote:

Op zondag 17 juli 2005 18:03 schreef SHE het volgende:
en gelukkig, als ik mijn vader zo bekijk, is de kans groot dat ik tot in den treure lekker kinderachtig blijf

Ik quote jou even SHE, maar het is meer in het algemeen bedoeld.
Ik begrijp de drang naar 'lekker kinderachtig blijven' niet zo goed.
Wat is er mis mee om volwassen te worden en te zijn? Ik heb het idee dat mensen zich daar van alles bij voorstellen dat suf, gezapig en saai is. Dat is iig niet míjn invulling van volwassen zijn.

Ik vind het prima dat ik 36 ben. Toen ik 30 werd heb ik echt een superfeest gegeven. Gewoon, omdat ik me goed voelde. Ik vond 30 echt heel leuk!
_{En ja, ik merk inmiddels ook wel enig lichamelijk verval , da's idd even wennen.}

Ach, hoe ouder je wordt hoe minder alles wordt.
Je lichaam verandert meestal niet ten goede, een hoop illussies ben je kwijt geraakt, negatieve ervaringen in overvloed...

Nee, ouder worden is niet leuk, maar het beste is om hier niet al te veel bij stil te staan en gewoon van elke dag iets proberen te maken.

quote:

Op zondag 17 juli 2005 18:21 schreef TexSteel het volgende:
Nee, ouder worden is niet leuk, maar het beste is om hier niet al te veel bij stil te staan en gewoon van elke dag iets proberen te maken.

Nou, ik moet zeggen, dat valt me wél zwaar hoor...

quote:

Op zondag 17 juli 2005 18:13 schreef Moonah het volgende:
Ik quote jou even SHE, maar het is meer in het algemeen bedoeld.
Ik begrijp de drang naar 'lekker kinderachtig blijven' niet zo goed.
Wat is er mis mee om volwassen te worden en te zijn? Ik heb het idee dat mensen zich daar van alles bij voorstellen dat suf, gezapig en saai is.

Ik wil hier wel wat woordjes aan wagen
Volwassen staat in mijn ogen gelijk aan verwantwoordelijk, verstandig, voorspelbaar, rationeel, relativeren etc. En laat imo nou de meeste leuke dingen in dit leven juist niet verantwoordelijk, verstandig en voorspelbaar zijn. Althans de meeste leuke dingen die ik heb meegemaakt voldoen aan tenminste één van die zaken niet Ik moet er ook niet aan denken dat ik bepaalde zaken niet meer durf vanwege mijn verstand, verantwoordelijkheid oid.

Kinderen zijn leuk omdat ze inventief, creatief, onvoorspelbaar, eerlijk en onverantwoordelijk zijn. En ergens is dat iets wat veel mensen misschien aantrekt. Omdat het een zekere vorm van vrijheid inhoudt.

Nou ja ofzoiets.

Tnx voor je reactie Frenkie.
Ik wil er ook nog wel wat woorden aan wagen.

quote:

Op zondag 17 juli 2005 21:50 schreef Frenkie het volgende:

[..]

Ik wil hier wel wat woordjes aan wagen
Volwassen staat in mijn ogen gelijk aan verwantwoordelijk, verstandig, voorspelbaar, rationeel, relativeren etc. En laat imo nou de meeste leuke dingen in dit leven juist niet verantwoordelijk, verstandig en voorspelbaar zijn. Althans de meeste leuke dingen die ik heb meegemaakt voldoen aan tenminste één van die zaken niet Ik moet er ook niet aan denken dat ik bepaalde zaken niet meer durf vanwege mijn verstand, verantwoordelijkheid oid.

Kinderen zijn leuk omdat ze inventief, creatief, onvoorspelbaar, eerlijk en onverantwoordelijk zijn. En ergens is dat iets wat veel mensen misschien aantrekt. Omdat het een zekere vorm van vrijheid inhoudt.

Nou ja ofzoiets.

Verantwoordelijkheden: Dat hoort idd bij volwassen worden/zijn; verantwoordelijkheid nemen voor je gedrag, je daden, de keuzes die je maakt, voor wie je bent. Verantwoordelijkheden in de zin van hypotheek oid zijn zaken waar je al dan niet voor kunt kiezen.
Verstandig: "Wijsheid komt met de jaren", "Door schade en schande word je wijs", dat soort uitspraken zijn natuurlijk niet voor niets een cliché. Ik zou iig niet meer de fouten willen maken die ik in het verleden beging.
Voorspelbaar: Is dat gerelateerd aan leeftijd? Ik denk dat dat een persoonlijke keuze is. Ik moet zeggen dat ik naarmate ik ouder ben idd een wat voorspelbaarder leven leid, maar ik heb ook echt niet meer de behoefte om van het ene avontuur in de volgende wervelstorm te belanden.
Rationeel: Neuh, niet afhankelijk van leeftijd.
Relativeren: Thank God dat ik dat heb geleerd in de loop der jaren!

De kenmerken die je van kinderen noemt (iig inventief, creatief en eerlijk) zijn niet specifiek aan hen voorbehouden (overigens ook niet op alle kinderen van toepassing..). "Koester het kind in jezelf", zo'n -uitspraak, maar dat kan heel goed samengaan met volwassen gedrag.

Blijft voor mij over:
Lichamelijk verval....
_{Maar ach, zolang ik het figuur heb waar menig 18-jarige een puntje aan kan zuigen hoor je mij niet klagen over ouder worden.}

quote:

Op zondag 17 juli 2005 18:03 schreef SHE het volgende:
Ik vier mijn verjaardag sinds mijn 25ste niet meer..ik haat het!!

Doe zoals ik, elke 5 jaar, en dan een knal feest......

Waarom ben je bang ouder te worden?

Héél herkenbaar TS. Ik heb ook echt het gevoel dat ik sneller oud word. Ik voel me met mijn 24 soms al zo oud (als je bv in de stad om je heen kijkt, op festivals, in winkels of uitgaansgelegenheden). Mensen om je heen worden ouder: je ouders (ik had dat topic geopend over het ouder worden) maar ook m'n "kleine broertjes" zijn beide al grote kerels. Ik heb ook dat met die geboortedatums, dat ik nog in 2000 leef en denk dat iemand uit ’87 nog 13 is

Ik heb ook het gevoel dat ik nog zoveel móét in het leven, dat de tijd snel wegtikt en ik ondertussen niets aan het doen ben. Zo heb ik bv. nog niet echt een serieuze baan waarvoor ik heb gestudeerd, ik heb naar mijn idee nog niet veel van de wereld gezien m.b.t. reizen, ik heb nog lang niet alle studies en cursussen gedaan die ik wil doen. Ik wil nog samenwonen, kinderen krijgen, geld verdienen, reizen etc. Dan heb ik het idee dat ik dat nooit “op tijd ga redden” of dat anderen al verder zijn e.d.

Ik heb het bijvoorbeeld ook met kleding kopen. Heel stom. Dan zie ik iets leuks en dan denk ik: is dit niet te kinderachtig? Kan ik dit op mijn leeftijd nog wel aan? Of ik ben bang om af te takelen, rimpels te krijgen. Het is denk ik gewoon vooral de angst dat de “beste jaren” al achter je liggen ofzo…

Man, wat een opluchting dat anderen hier ook last van hebben. Ik voel me soms zo stom daarin. Zeker als ik het bv. aan collega’s vertel, die allemaal 25 jaar ouder zijn dan ik

Het is bij mij trouwens geen drang om “kind/puber” te blijven of wat dan ook, want ik ben absoluut niet bang voor verantwoordelijkheden. Ik vind het in sommige opzichten het ook wel fijn om ouder te worden: minder onzeker over jezelf, meer vrijheden, bv. financieel ed.

[ Bericht 13% gewijzigd door PiperMaru op 18-07-2005 12:09:40 ]

Ik ben 25 en ik denk altijd dat ik 18 ben, en als ik me realiseer dat ik bijna 26 ben, word ik er echt droevig en bang van! !!
Het gaat inderdaad te snel na je 20-ste !!
Mijn moeder is al 54 en mijn vader 58 en daar schrik ik echt van!! Ze roken al 40 jaar heel veel en eten niet gezond en daar ben ik bang voor, maar ze willen hun levenstijl niet veranderen.
Mijn altijd gekke zus is nu 31, getrouwd, twee kinderen, zij is niet meer gek op metal muziek... Maar zij is wel slank, modern gekleed en mooi!!

Vroeger toen ik tegen iemand zei dat ik 20,21 of,22 ben heb ik altijd te horen gekregen dat ik zo jong ben, maar nu als ik zeg dat ik 25 ben, krijg ik dat nooit meer te horen!!
Ik voel me echt alsof ik 18 en soms 14 ben en ik zie er jong uit, maar in mijn dokument staat toch die oude datum 1980 (het klinkt als 1880!)
Ik zal in ieder geval altijd jong van binnen blijven en van buiten ook , en niet tuttig met die oma-look! (overgewicht, korthaar, bril, saai leven, alleen thuis zitten)

Nog iets, ik heb helemaal geen gevoel dat ik tot een bepaalde leeftijd iets moet doen en bereiken bijvoorbeeld een auto en een huis kopen, samenwonen, trouwen, kinderen krijgen enz. Helemaal niet... Ik wil graag kinderloos blijven en mijn vriend gelukkig ook (wij zijn 5 jaar samen)..
Ik flirt heel graag en dat houdt mij ook jong!!

[ Bericht 12% gewijzigd door Ivatje op 28-09-2005 22:43:33 ]

quote:

Op dinsdag 21 juni 2005 23:14 schreef Halfgedraaide het volgende:
Ik ben nu 25 maar ik heb het idee dat het leven na mijn 20ste veel sneller is gegaan. Vooral n.a.v. het topic over het ouder worden van je vader en moeder. Soms heb ik het idee dat het allemaal te snel gaat. Je ziet je vitale ouders steeds ouder worden met de mankementjes van dien. Ook kan is het raar te bevatten dat je broers en zussen zo oud aan het worden zijn. Ook wanneer ik de geboortedatums van mensen zie dan leef ik volgens mij nog echt in fucking 2000. Als ik iemand zie staan van 1987 dan denk ik die is 13 .

De jaren van mijn 10e naar mijn 20e zijn veel minder snel gegaan heb ik het idee. Ik word binnekort 26 en ik heb echt zoiets van kut. Ik ben aan het afstuderen en mijn serieuze leven gaat dadelijk echt beginnen. Als het net zo snel gaat van mijn 16e naar de 26, dan beklemt mij dat een beetje. Soms baal ik ervan dat mijn tienerjaren voorbij zijn. Ik heb nu nog heel erg veel lol en leuk uitgaan maar als het leven van mijn 26e naar de 36 net zo hard gaat dan beangstigd dat mij best wel een beetje. Kent iemand deze gevoelens of ben ik nu te diep aan het graven

wie kent het niet???? it sucks

quote:

Op donderdag 29 september 2005 13:51 schreef suus21 het volgende:

[..]

wie kent het niet???? it sucks

Nou idd, praat me er niet van..
BLEGH!!

ik hoor onder de gehaten van dit topic
Ben 21, verloofd, ga binnen twee jaar trouwen, we doen bijna alles samen....

Maar wat doen we dan samen? Stappen tot heel laat, filmmarathons, met wederzijdse vrienden uit en diep in de nacht weer thuiskomen....
Zeg maar alles wat jullie ook doen....
Maar dan vaker samen
Ik soms alleeen met mijn vriendinnen uit......

Leuk topic.

Hoewel.... Laat je wel inzien dat de vooruitzichten niet zo leuk zijn (denk ik).

Laten we NU de tijd stilzetten, kan ik voor altijd 23 blijven!

quote:

Op donderdag 29 september 2005 14:09 schreef freecell het volgende:
ik hoor onder de gehaten van dit topic
Ben 21, verloofd, ga binnen twee jaar trouwen, we doen bijna alles samen....

Maar wat doen we dan samen? Stappen tot heel laat, filmmarathons, met wederzijdse vrienden uit en diep in de nacht weer thuiskomen....
Zeg maar alles wat jullie ook doen....
Maar dan vaker samen
Ik soms alleeen met mijn vriendinnen uit......

21 Jaar en nu al verloofd? Ik ben niet jaloers, jouw tijd komt snel!

En als je wat ouder wordt ben je echt niet meer alleen of eenzamer dan ten tijde toen je jong was, maar het verschil is dat tot diep in de nacht uitgaan je eerder opbreekt (heb ik nu al, ha ha!), en je meer verantwoordelijkheden hebt die dat vele uitgaan tegengaan.

quote:

Op donderdag 29 september 2005 14:09 schreef freecell het volgende:
ik hoor onder de gehaten van dit topic
Ben 21, verloofd, ga binnen twee jaar trouwen, we doen bijna alles samen....

Ik haat je niet, verre van dat. Op je 21e al een verbintenis voor de rest van je leven aangaan, ik moet er niet aan denken

quote:

Op donderdag 29 september 2005 14:09 schreef freecell het volgende:
ik hoor onder de gehaten van dit topic
Ben 21, verloofd, ga binnen twee jaar trouwen, we doen bijna alles samen....

Maar wat doen we dan samen? Stappen tot heel laat, filmmarathons, met wederzijdse vrienden uit en diep in de nacht weer thuiskomen....
Zeg maar alles wat jullie ook doen....
Maar dan vaker samen
Ik soms alleeen met mijn vriendinnen uit......

tof voor je. Ik hoop voor je dat het de juiste keuze is ook voor later.

quote:

Op donderdag 29 september 2005 14:36 schreef Xennia het volgende:

[..]

Ik haat je niet, verre van dat. Op je 21e al een verbintenis voor de rest van je leven aangaan, ik moet er niet aan denken

Je hoeft voorlopig geen medelijden met mij te hebben hoor
Verre van dat
Wat is het punt dan? Ik gelukkig, jullie gelukkig.
Ik heb alleen de tik dat ik altijd denk dat ik 19 ben, ergens blijven steken gok ik

quote:

Op donderdag 29 september 2005 13:51 schreef suus21 het volgende:

[..]

wie kent het niet???? it sucks

Ik niet....

Waarom zou je persé aan de hokjes geest der maatschappij moeten voldoen? "het serieuse leven begint nu" is maar net hoe serieus je het zelf invult. Je hebt je verantwoordelijkheden zo hier en daar, maar ook ontzettend veel vrijheid. Het ligt er maar aan hoeveel beperkingen je jezelf oplegd.

Heel herkenbaar dit.

Wat mij t meest dwarszit is het feit dat de tijd veel sneller gaat dan ik m nuttig kan vullen.

Ik ben nu 23 en heb nooit geleefd als een student, zelfs niet als een puber toen ik een puber was (weinig uitgaan/ beesten/ feesten, weinig vrienden gehad, weinig ongein uithalen, niet losbandig geleefd, geen leuke reizen gemaakt, geen interessante studie gevolgd etc).
Ik heb het idee dat ik dat allemaal nog moet/ wil omdat ik anders toch een stuk ervaring mis. Je leert zoveel van met mensen omgaan.
Ik heb het grootste gedeelte van mijn puberteit/ studententijd depressief en eenzaam thuis gezeten.

Al 10 jaar lang denk ik dat het ooit wel goedkomt en wacht ik lijdzaam af. Tot ook ik ooit gelukkig zal zijn, vrienden zal hebben, leuke dingen doe, op de plek terechtkomt qua werk waar ik hoor etc.
Maar het komt niet vanzelf goed, dat begin ik nu heel langzaam in te zien. Ik moet er wat voor doen. En dat lukt me maar niet.

Ik nog niks bereikt in mn leven. Ik ben nu dus 23 en heb van mn 18e tot mn 22e op een studie gezeten waar ik niet echt op mn plek was.
Zat tussen mensen die helemaal mijn types niet waren, had geen contacten what soever tijdens die studie met mn studiegenoten, ben me alleen maar vreselijk minderwaardig en gestresst gaan voelen (door mn stage) omdat het allemaal niet zo goed liep bij mij als bij de anderen, ben uiteindelijk na 4 jaar gestopt toen ik ineens ernstige oogklachten kreeg.

Nu zit ik al sinds maart 2004 (officieel september maar eigenlijk al eerder) thuis en sta al 1,5 jaar stil. Ik doe wat uitzendwerk en dat is het dan wel. Geen nieuwe studie, weinig leuke dingen om te doen en ook geen geld. Ik heb ook geen flauw idee wat ik wil nu met mn leven.

T benauwd me vreselijk als ik leeftijdsgenoten of mensen die 2 jaar ouder zijn dan ik al zie samenwonen, kinderen krijgen, een huis kopen etc.
Ik vind die gesprekken saai. En ik ben er zelf nog helemaal niet aan toe. Maar mijn leeftijd is dat wel. En das kut.

Ik wil eerst nog leven als een student doet voor ik aan zoiets begin (sowieso heb ik nooit in mn leven de behoefte gehad aan kinderen). t wilde leven kennen.
Maar t benauwt me dat dat waars moeilijk meer zal gaan. Ik zal nooit meer aan een introductie meedoen met mijn 23 jaar, ik zal niet vreselijk leip uit kunnen gaan zonder raar aangekeken te worden (vanwege mn leeftijd), binnenkort word het sowieso erg raar als ik nog uitga etc.
t word ook moeilijk om mensen te vinden die nog willen uitgaan van mijn leeftijd (btje overdreven misschien maar ok).

Dat met die geboortedatums heb ik ook trouwens hehe. Paar jaar geleden liep ik stage en dan had je zo'n klasselijst met de geboortedatum van die kids erop. Best raar als daar dan 1995 staat. Dat lijkt nog niet eens zo superlang geleden en toch waren die kids toen 8 jaar (nu al 10 jaar).