Hoe gaat het met de moeders, deel 18

Ik ben helemaal jaloers op jullie lange cyclus. Ik heb er eentje van drie weken: 2 weken niet ongesteld en 1 week wel en ik word er helemaal gek van. Het is dat ik niet goed reageer op de hormonen in de pil, anders was ik allang met de pil begonnen!

Heb je dat altijd zo gehad Tink, of is dit sinds de bevalling? Dan kan het zich toch nog gaan normaliseren?

Sugar, vervelend.. Sterkte!

ja dat is ook behoorlijk kut.. dat kan ik me ook voorstellen..

het maakt me opzch niet uit dat ie lang is, maar hij is zo onregelmatig als de pest en daardoor raak ik wel eens in paniek.. vandaar dat ik blij zou zijn als er weer een regelmatig ritme in zou zitten en dat ie weer zo zou worden als hoe die was, want dat zou echt weer perfect zijn... maargoed.. wie weet!

Tink, hier net zo helaas.
Afgelopen keer was ik er gewoon pissig om. Ik zou in principe di of wo ongesteld moeten worden, maar het begon al de zaterdag ervoor iets. Gewoon anderhalve week ongesteld geweest.
Ik had altijd een cyclus van 25 dagen, maar het schommelt sinds de bevalling tussen de 21 en 25. Nooit later...

Toen ik net met Léon aan het wandelen was, besefte ik me het een en ander. Ik voelde me namelijk ineens zo gelukkig terwijl ik de zoete geur van het water op snoof en het riet hoorde ruisen, terwijl Léon zachtjes aan het koeterwalen was.

Een paar jaar geleden had niemand mij kunnen zeggen dat ik er zo bij zou lopen op een vrije maandag. Ik was druk met mijn werk. Nog een betere baan, nog meer verantwoordelijkheid. Ik wilde een grotere mooiere auto, dure kleren en make-up en vooral nog meer geld verdienen om maar vaak uit eten te gaan en allerlei andere dingen te doen. Ik wilde ook perse in mijn werk belangrijk gevonden worden.
Af en toe kwam ik even tot rust als ik bij mijn moeder op de bank hing. Of als ik met mijn lief met de voetjes in een koud bergriviertje zat te genieten van het zonnetje. Maar dat was slechts een paar weken per jaar. Verder was ik gewoon druk.

Niemand kon mij toen voorspellen dat ik nu zo'n rust zou voelen.

Het begon al ergens tijdens de zwangerschap. Bewust nam ik afstand van de manier van handelen van mijn werkgever. Geen trek meer in. Als jullie moeilijk willen doen, ga je gang, ik doe niet mee. Geef mij een hand en ik kijk wel wat er op mijn pad komt.
Boem, weg files, 60-urige werkweken en gestress of de collectie wel op tijd binnen zou zijn en of we de omzet van vorig jaar konden evenaren.

Ineens was daar een gekriebel in mijn buik die mij liet weten dat ik niet meer alleen was. Ik kon er helemaal in opgaan.
Ik vond zwanger zijn geweldig!
Mijn prioriteiten waren compleet veranderd.

En toen was daar ineens Léon. Een heerlijke baby die zo vreselijk van mij is en van lief natuurlijk.
Nu werk ik 24 uur (ook al is het vaak meer). Ik ben binnen 10 minuten op mijn werk, heb schatten van werkgevers en als ik thuiskom ben ik thuis. Het werk overheerst nooit meer mijn gedachten. Als dit niet lukt, komt er wel weer wat anders. Maar ik voel geen druk.

Waarom zou ik ook? Als ik thuis kom, zit daar zo'n heerlijk kereltje op mij te wachten. Met wie ik maandag, vrijdag en de rest van het weekend ga fietsen, spelen, lachen, knuffelen.
Hij leert mij te genieten van de wolken in de lucht, een vogel op het dak en heerlijk smeren met je eten.
Wie had dat kunnen voorspellen? Dankzij Léon voel ik me een stuk relaxter dan ooit tevoren.

_{dat wilde ik nog even kwijt}

dutchie

Dutch wat fijn dat je dit zo ervaart nou ja ik zounog wat willen zeggen maar dat kan ik even niet omschrijven. Maar echt fijn.

dutch, wat heerlijk herkenbaar!
_{al kwam bij mij het begin van die omslag bij het overlijden van m'n vader, de zwangerschap en geboorte van Saskia heeft dat alleen maar versterkt}

Dutch... wat vreselijk herkenbaar!

Dutch, wat goed zeg Hier ook herkenning. Niet die drukke baan en carriere, maar wel dat blije gelukkige gevoel om zo'n klein kereltje

En ik kwam vorige week juist tot de ontdekking dat ik het vermogen om te relativeren en te ontspannen voor een groot deel kwijt ben geraakt sinds de kinderen er zijn.

Ik ben dus iemand die altijd alles kwijt is. Al vanaf kindsaf aan. Het is bij mij altijd één grote chaos in mijn hoofd en in mijn huis en op kantoor en overal. De laatste tijd raak ik in paniek als ik weer iets kwijt ben, ik scheld mezelf (en iedereen in mijn buurt) dan helemaal verrot. En vorige week realiseerde ik me dat er een tijd was dat ik daarom kon lachen en dat ik het gewoon zag als een wezenlijk onderdeel van mezelf. Ik was gewoon iemand die altijd alles kwijt was en dat was lastig, maar toch ook wel grappig.

Sinds de kinderen er zijn kan ik niet meer zo denken. Die verantwoordelijkheid voelt te groot. Ik kan het me niet meer veroorloven om dingen kwijt te raken en afspraken te vergeten. En dat maakt dat ik heel vaak gespannen ben en dat ik het vermogen om te ontspannen kwijt ben geraakt.

Gek is dat, dat het krijgen van kinderen zo verschillend op mensen kan uitpakken.

Dat is idd een vervelende bijkomstigheid Livelink. Lastig en jammer natuurlijk. Zou je je daar niet in kunnen trainen? Een of andere cursus ofzo?

Heel verschillende verhalen inderdaad Livelink. Ik herken meer in het stukje van Dutch. Ik heb ook nooit geweten dat ik nog eens zo assertief zou kunnen zijn, iets wat ik vooral zie in mijn afspraken met artsen van Eva. Waar ik vroeger alles wel voor zoete koek aannam vraag ik ze nu het hemd van het lijf, lees alles na op internet en bel er rustig nog eens achteraan als ik vind dat ik nog iets had willen vragen.
Daarnaast leer ik vooral geduldig te zijn. Ik blonk nooit uit in geduld, vind mezelf nog steeds niet 1 van de geduldigsten maar kan van de kinderen toch aardig wat hebben.

Daar ben ik nu mee bezig. Mijn werkgever heeft me op een cursus gestuurd met de mooie naam "Persoonlijke stressbestendigheid" Ik heb nu twee dagen cursus gehad en wat tips gehad en wat ontspanningsoefeningen en dergelijke. Ik heb nooit zo heel veel vertrouwen in dit soort cursussen, maar ik ga echt mijn best doen om hier veel van op te steken.

Wie weet helpt het je op weg! Zou mooi zijn natuurlijk.

Livelink, zo zie je maar weer dat het voor iedereen verschillend is.
Moet ook zeggen dat ik vrij chaotisch ben van mezelf, maar heb me er zelf ook in getrained om meer ge-ordend te zijn. Vooral voor mijn werk deed ik dat. Maar het heeft gelukkig ook zijn weerslag op het privéleven.
Ookal is het hier soms nog steeds op een bepaald moment van de dag een vreselijke puinzooi. Léon is ook niet van het netjes spelen op 1 plek. Hij vliegt alle kanten op met zijn speelgoed. Maar aan het eind van de dag (net gedaan dus ) ruim ik alles op en weet feilloos wat ik mis en waar ik nog meer moet zoeken.
Succes met de training!

2 heel verschillende verhalen inderdaad.

Ik weet ook niet waar dat nou aan ligt hoe je de dingen ervaart. Ikzelf herken veel meer in het stukje van dutchie.
Chaotisch ben ik ook, altijd al geweest, maar ik kan me ook niet zo druk meer maken om allerlei poespas juist omdat ik de kinderen heb...

quote:

Op maandag 11 juli 2005 19:14 schreef livelink het volgende:

Gek is dat, dat het krijgen van kinderen zo verschillend op mensen kan uitpakken.

Eens.
Ik kan heel rustig en kalm met Jolie zijn, alles is mooi en alles gaat wel goedkomen.

Aan de andere kant voel ik me juist heel erg kwetsbaar en gestressd. Vooral omdat ik sommige dingen niet meer kan beslissen omdat zij er is. Waarschijnlijk kan ik eind van het jaar verhuizen, heel fijn en leuk met hem. In de buurt van vriendinnen. Maar aan de andere kant moet ik het huis achterlaten waar mijn kind een baby was, kan ik dat wel zomaar doen want straks staat niks meer op mijn naam en heb ik weer niks en een andere oppas? Kan ik weer zomaar m'n kind aan iemand toe vertrouwen, iemand die we helemaal niet kennen en pfffff. Ik vind zulke dingen echt slapenloze nachten, hartverscheurend moeilijk geworden.

Maar goed is ook niet de tijd om er over na te denken want ik heb echt mega mijnkindisalbijnaéénvorigjaarmoestikbevallenhetgaatallemaal zo snel jankbuien

Luchtbellie toch
Ik herken veel in jouw ervaringen. Ik kan intens genieten van Lucas en me helemaal gelukkig voelen als we lekker aan het spelen of wandelen zijn ofzo.
Maar aan de andere kant heb ik ook veel meer stress over belangrijke beslissingen omdat je niet de enige bent op wie die beslissing een uitwerking heeft (en ik was al zo'n lekker besluitvaardig typje ).

Ook wij gaan verhuizen binnenkort en ik word helemaal gek van mezelf omdat ik er echt wel zin in heb (huis met tuin en heel veel ruimte is natuurlijk ), maar aan de andere kant het ook vreselijk moeilijk vind om het huis achter te laten waar:
- ik met dikke buik in het babykamertje zat te mijmeren over hoe het straks zou zijn;
- Lucas geboren is;
- Lucas baby geweest is;
- mijn vader nog geweest is;
- etc

_{Is dat emo-gedoe zo vlak voor de 1e verjaardag verplicht trouwens? Ik heb er ook al zo'n last van en ik moet nog ruim 2 maanden}

Helaas zit er niks anders op dan nog 2 maanden te emoën En het wordt alleen maar erger

Blijkbaar wel, ik zie hier de een na de ander vertrekken naar een ander topic met de traantjes in de ogen. Het is ook nogal wat; al die kleine mensjes die maar geboren worden en groeien en echte persoontjes blijken te zijn met eigen willetjes en verdrietjes en streken. En het besef dat de tijd rent en vliegt en dat ie steeds maar tussen je vingers door lijkt te glippen, maakt dat zo'n verjaardagsmoment extra heftig wordt. De balans van het afgelopen jaar wordt opgemaakt en mijn god, wat is er veel gebeurt!!! ^{en Juultje is pas drie maanden!!!! Wat moet dat worden straks?!!!}

Ja, het is meer een besef dat het ECHT heel snel is gegaan. Die verjaardag op zich is natuurlijk wel leuk. Maar ik weet nog precies hoe ik me een jaar geleden voelde. En nu zijn we zomaar een jaar verder. En het was zo bijzonder en mooi en soms moeilijk, en emotioneel etc. etc.
Het klinkt wel erg zo hè?

Gewoon lekker in zwelgen!!! Is ook fijne nostalgie, toch?

Eigenlijk is het wel lekker ja: zwelgen
Hoe lang duurt dat? Tot ie 18 is?

ver·jaar·dag (de ~ (m.))
1 dag waarop iets of iem. precies een jaar ouder is geworden of waarop iets een jaar langer geleden is => geboortedag, jaardag, jaarfeest

me·lan·cho·lie (de ~ (v.))
1 zwaarmoedigheid, droefgeestigheid => weemoed

heim·wee (het ~)
1 sterk verlangen naar geboortegrond, huis e.d.

zwel·gen (ov.ww., ook abs.)
1 schrokken, gulzig eten of drinken

zwel·gen in (ww.)
1 zich te buiten gaan aan, opgaan in

Sjongejonge, wat is er toch van ons geworden?

De een na de ander snottert zich helemaal te blubber vanwege de groei van onze mini-mensjes. En Sugar vertoont Poemojn-trekjes.

quote:

U hebt gezocht op poemojn-trekjes:

Het door u gezochte woord is niet gevonden in het eendelige Van Dale Hedendaags Nederlands. Dit kan komen doordat het er niet in staat, bijvoorbeeld omdat het te nieuw is, of omdat het niet voldoet aan de opnamecriteria. Maar ook is mogelijk dat de spelling niet correct is. Kijk ook eens bij de zoekinstructies.

quote:

Op maandag 11 juli 2005 21:42 schreef dutchie het volgende:
Sjongejonge, wat is er toch van ons geworden?

Hé, jij begon hoor

quote:

Op maandag 11 juli 2005 21:42 schreef dutchie het volgende:
Sjongejonge, wat is er toch van ons geworden?

Ons

Lieve Piglet erg he. Ik heb dat nooit eerder gehad, ik ben meer dan 10 keer verhuisd en nu ineens heb ik wel moeite met achterlaten enzo. Want nu was hier Jolie. Zal er straks iemand anders slapen op de plek waar haar bedje staat? Wie zal er straks nog weten van de eerste kruippartijen waarbij ze altijd precies over het gele stukje vloer ging? Hechten andere mensen wel waarde aan het raam waar ze urenlang voor kan zitten kijken? Ik vind het echt erg en het is nog niet eens zeker maar ja ik ga er maar vanuit dat het verplicht is en dat het vanzelf een keer stopt.

Toch???

Daan, ik moet nog 19 kilo zeker maar ben op de goede weg, alhoewel ik vandaag heb gezondigd, we gaan verhuizen vandaag contracten getekend, 11 augustus de sleutel, 29 augustus overhuizen *O wij zijn hieperrrrr EINDELIJK kunnen we weg

Martineke wat goe-hoed ! gefeliciteerd

dank je

quote:

Op maandag 11 juli 2005 22:29 schreef Luchtbel het volgende:
maar ja ik ga er maar vanuit dat het verplicht is en dat het vanzelf een keer stopt.

Toch???

Het is vast wel over voor we een jongetje zijn
Misschien moeten we even in het dreumes- en peutertopic of het van kleuter tot puber topic vragen wanneer het ongeveer stopt

martineke gefeliciteerd!

ik ervaar ook wel een enorm toegenomen kwetsbaarheid hoor, niet alleen maar rust, relativering, en rijkdom (hoewel die er ook wel zijn). vooral als ik es alleen op stap ben, en ik zie bijv. mensen in de bus/trein die -volgens mij- geen kinderen hebben ben ik me extra bewust van die verantwoordelijkheid, en de daarmee samenhangende beperkingen in bewegingsvrijheid. natuurlijk zal dat laatste met de tijd wel weer bijtrekken, maar die verantwoordelijkheid, en de zorg voor die extra levens die je 'zomaar' op de wereld gezet hebt, die zijn wel heel erg voor altijd...

Martineke, gefeliciteerd!

Livelink, ik herken ook wel een klein stukje van jou hoor. Het is heus niet allemaal rozegeur en maneschijn. Waar ik wel eens moeite mee heb is het gebrek aan tijd voor mezelf. Soms wil ik gewoon belana-tijd en die is er verdomd weinig. Maar ik heb dan wel weer als ik naar die kleine meneer kijk dat ik denk : ach, het is het zo waard!
Ik ben er overigens iets georganiseerder van geworden, maar ik heb bv wel moeite met een vast ritme aanhouden, want die behoefte heb ik zelf niet en die heeft Liam wel nodig.
Verder is het eng dat er nu een 2e aankomt, maar ook geweldig!

wat een emo verhalen allemaal.. ik heb het nu ook al een beetje met de gedcahte dat ie al bijna een half jaar is.. kan je nagaan hoe dat bij jullie is

martineke, super van jullie huis! gefeliciteerd! wanneer komen we allemaal op je housewarmingparty? en nog 19 kilo, dat is nog wel te doen! en ben je dan op je oude gewicht of op het gewicht wat je wil wegen?

en ik ga in oktober naar het jamiroquai! heeeeeeerlijk met zn tweetjes naar een concert

[ Bericht 18% gewijzigd door DaanBanaantje op 12-07-2005 08:18:28 ]

Martineke heerlijk dat het allemaal voor elkaar is en dat jullie straks lkker kunnen genieten in jullie nieuwe huisje

Martineke, ook goed bezig zeg!! Heb je misschien zin om ons te komen vergezellen in het Fok! Dieetclubje, is leuk

Nog maar één nachtje slapen... en dan is mijn babietje geen babietje meer

toegevoegd aan bookmarks na mijn vakantie kom ik zeker kijken ik ga morgen weg namelijk.

ja echt fijn een nieuw huisje dank je allemaal

en Daan na die 19 kilo ben ik op mijn streefgewicht. (zo ong dan) ik moet nu nog 1.2 kilo _{ok vandaag 2.2 kilo, heb gezondigd gisteren} en dan ben ik op mijn gewicht wat ik was toen ik zwanger werd.

Martineke gefeliciteerd met jullie huisje En veel plezier op vakantie


Sjeen

quote:

Op maandag 11 juli 2005 23:04 schreef piglet het volgende:

[..]

Het is vast wel over voor we een jongetje zijn
Misschien moeten we even in het dreumes- en peutertopic of het van kleuter tot puber topic vragen wanneer het ongeveer stopt

Euh nou in het dreumestopic kan je onder andere Dutchie vinden en die is echt geen haar beter en in het kleutertopic zit iemand waarvan ik heb vernomen dat de zesde verjaardag van je dochter minstens zo erg gaat zijn...... dus euh ik vrees dat het geen zin heeft!

_{Lucas is mooi te laat voor fototopic}

Volgens mijn moeder is de remedie: gewoon heeel erg veeel kinderen krijgen, dan heb je geen tijd meer voor zulke fratsen.

quote:

Op dinsdag 12 juli 2005 22:56 schreef poemojn het volgende:
Volgens mijn moeder is de remedie: gewoon heeel erg veeel kinderen krijgen, dan heb je geen tijd meer voor zulke fratsen.

Herken ik wel een klein beetje, maar mijn emo- -momenten heb ik ook wel hoor. Er zijn zo nu en dan van die momenten dat je vanuit die drukte ineens vanuit de derde persoon naar je gezin kijkt en denkt:"Mèn sinds wanneer praat Connor in volzinnen!!!" Of wanneer ik Ewen naar bed breng en we nog even kroelen en Ewen zegt:"Mamma, slapen" en daarbij op zijn brede borstje klopt(daar mag ik dan mijn hoofd op leggen, waarna hij luid knorrend gaat nep-slapen ) Dan Kian...Kian doet mijn hartje sneller kloppen met zijn brede knabbelsmile die ik krijg als ik in de auto even omkijk hoe het achter mij gaat, echt zo`n hé-ze-kijkt-naar-me-smile!!! Dat is volgens mij ook de reden waarom mensen hun eigen kids zo geweldig vinden, ze adoreren je zo`n beetje, de reinste egostreling is het

luca zong op zijn derde het bob de bouwerlied in zijn geheel in volmaakt engels.
dat vond ik toch eigenlijk wel heel byzonder.
tegenwoordig word ik soms gewoon in het engels aangesproken. hij kijkt soms engelse programma's en de ondertiteling kan hij nog niet lezen. maar dan vraagt hij mij wat ze zeggen en kennelijk onthoudt hij dat.
zie je wel dat die muzzytoestand helemaal niet nodig is

quote:

Op dinsdag 12 juli 2005 23:22 schreef Loena-tik- het volgende:

[..]

Herken ik wel een klein beetje, maar mijn emo- -momenten heb ik ook wel hoor. Er zijn zo nu en dan van die momenten dat je vanuit die drukte ineens vanuit de derde persoon naar je gezin kijkt en denkt:"Mèn sinds wanneer praat Connor in volzinnen!!!" Of wanneer ik Ewen naar bed breng en we nog even kroelen en Ewen zegt:"Mamma, slapen" en daarbij op zijn brede borstje klopt(daar mag ik dan mijn hoofd op leggen, waarna hij luid knorrend gaat nep-slapen ) Dan Kian...Kian doet mijn hartje sneller kloppen met zijn brede knabbelsmile die ik krijg als ik in de auto even omkijk hoe het achter mij gaat, echt zo`n hé-ze-kijkt-naar-me-smile!!! Dat is volgens mij ook de reden waarom mensen hun eigen kids zo geweldig vinden, ze adoreren je zo`n beetje, de reinste egostreling is het

Wat omschrijf je dat mooi Loena

enne wat die echosterling betreft ...kom maar op, ik kan er wel wat van gebruiken

Ik baal enorm!
Ben zo moe de laatste tijd. Het slapen lukt echt heel slecht. Voor de laatste voeding van 23.30 lukt het sowieso niet en daarna duurt het ook meestal nog een uur. Vervolgens kom ik na de ochtendvoeding van 07.00uur niet meer in slaap, dus ik krijg gewoon consequent maar 5 uur slaap ongeveer. Echt net een paar uur te weinig! Ik word er een beetje moedeloos van. Gevolg is dat ik elke avond supervroeg in bed ga liggen en er ook vaak pas laat uitkom, maar gewoon NIET slaap en dat is zo frustrerend en zo vermoeiend!

Ach Renzell, dat valt ook niet mee. Kan je de laatste voeding niet iets vervroegen? Of wordt Julius dan ook weer eerder wakker?