Geen kinderen

Ik zou geen concessies kunnen doen over zulke ingrijpende beslissingen.
Ik wil graag kinderen en als ik een partner zou hebben die absoluut geen kinderen wil is de relatie voor mij over, denk ik.

Hoe zit het dan met andere 'belangrijke' issues, ik zou bijvoorbeeld nooit willen trouwen, is dat ook een showstopper ?

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 21:48 schreef Aaargh! het volgende:
Hoe zit het dan met andere 'belangrijke' issues, ik zou bijvoorbeeld nooit willen trouwen, is dat ook een showstopper ?

best wel
wil je dan met mij nooit trouwen

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 21:53 schreef milagro het volgende:

[..]

best wel
wil je dan met mij nooit trouwen

Op zich ben ik iemand die zich iig probeert niet te veel door emotie te laten beinvloeden, maar diep van binnen ben ik wel een heel klein beetje een romanticus , vandaar dat ik trouwen echt not-done vind.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 21:59 schreef Aaargh! het volgende:

[..]


Op zich ben ik iemand die zich iig probeert niet te veel door emotie te laten beinvloeden, maar diep van binnen ben ik wel een heel klein beetje een romanticus , vandaar dat ik trouwen echt not-done vind.

je wilt met me trouwen dus

jammer, ik wil namelijk ook nooit trouwen

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:04 schreef milagro het volgende:

je wilt met me trouwen dus

Ik denk dat je genoeg van iemand kunt houden om bepaalde doelen opzij te zetten.
Mits wederzijds uiteraard, moet niet zo zijn dat alles volgens de wens van 1 persoon gaat binnen een relatie. Maar belangrijkste in mijn leven is toch wel m'n man.
Iets wat ik op m'n 20e niet gedacht had, toen zei ik ook dat ik nooit wilde trouwen en dat ik nooit zou verhuizen voor een man, of m'n carriere zou opgeven. Nou zijn die laatste 2 redenen nooit van toepassing geweest maar als de situatie er naar is dan zou ik dat wel overwegen.
Nooit is natuurlijk wel een heel erg zwaar woord, dingen gaan soms anders dan je ooit had kunnen denken.
Owja, even to make it clear, wij zijn geen klef stel dat samen op de bank zit avond na avond, we gaan nogal onze eigen weg, hebben weinig gemeenschappelijke hobbies. Maar dan nog kun je heel veel voor elkaar over hebben dus.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 15:32 schreef Twinkeltwin het volgende:

[..]

Hier ben ik het dus geheel mee eens!
Leuk om te lezen dat ik niet de enige ben die belachelijke reacties krijg als ik zeg dat ik geen kinderen wil. Ben nu 33 en heb me vorig jaar laten sterriliseren, geen moment spijt van gehad!
Integendeel, blij dat ik van de pil af ben en voel me veel lekkerder in mn vel zitten

Moet je de reactie's eens horen als je bewust een jonge moeder wil zijn die thuis wil blijven voor haar kind....
Dan krijg je de meest belachelijke reactie's, lekker laten gaan en je eigen ding doen

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:11 schreef DoucheMeermin het volgende:
(...)
Iets wat ik op m'n 20e niet gedacht had, toen zei ik ook dat ik nooit wilde trouwen en dat ik nooit zou verhuizen voor een man, of m'n carriere zou opgeven. Nou zijn die laatste 2 redenen nooit van toepassing geweest maar als de situatie er naar is dan zou ik dat wel overwegen. (..)

Als je puur om praktische redenen met iemand trouwt kan ik misschien nog inkomen, maar daar heb je tegenwoordig samenlevingscontracten enzo voor, de toegevoegde waarde van trouwen zie ik dan niet zo.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:16 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Als je puur om praktische redenen met iemand trouwt kan ik misschien nog inkomen, maar daar heb je tegenwoordig samenlevingscontracten enzo voor, de toegevoegde waarde van trouwen zie ik dan niet zo.

Het is gewoon leuk, even een dag om je liefde van de daken te schreeuwen, te bevestigen naar de hele wereld toe.

Het heeft niet meer waarde dan een samenlevingscontract, het geeft gewoon een leukere dag

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:18 schreef erodome het volgende:
Het is gewoon leuk, even een dag om je liefde van de daken te schreeuwen, te bevestigen naar de hele wereld toe.

Trouwen is juist het tegenovergestelde van dat.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:11 schreef DoucheMeermin het volgende:
Ik denk dat je genoeg van iemand kunt houden om bepaalde doelen opzij te zetten.

nooit
ik zal mijzelf atlijd liever zien dan mijn partner.

als mijn partner niet kan leven met dingen die ik uitermate belangrijk en essentieel vind, is het voor mij gedaan. Concessies zijn altijd mogelijk, maar een kinderwens opgeven, vind ik net iets te veel gevraagd.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:22 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Trouwen is juist het tegenovergestelde van dat.

Vind ik van niet, heb een geweldige dag gehad toen....

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:25 schreef erodome het volgende:

[..]

Vind ik van niet, heb een geweldige dag gehad toen....

Dat zal best, maar als je trouwt beloof je voor altijd van elkaar te houden "till death do us part" etc.

Dat kan je helemaal niet beloven, daar heb je nl. geen invloed op. M.a.w. je staat met z'n beiden glashard tegen elkaar te liegen, mooie basis voor een relatie.

ik bedoel HALLO, als je er nooit over begonnen was had je dit nooit geweten en had je fluitend een relatie.
Bovendien is het nog niet zeker dat jullie voor altijd bij elkaar blijven en dus samen kinderen krijgen en dat weet je zeker niet als je 20 bent en nog maar 3 weken verkering.
En stel in die ene 5% kans dat jullie relatie langer dan 5 jaar duurt en jullie serieus over kinderen gaan denken, is het best mogelijk dat hij alsnog overstag gaat

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 18:45 schreef milagro het volgende:


Zulke grote (kinderen, geloof, emigreren) concessies moeten doen betekent dat je een (serieuze) relatie niet eens wil beginnen al , lijkt me

Dat ligt een beetje aan de persoon, iemand die zelf heel duidelijke vaste denkbeelden heeft over zijn toekomst, en een verandering daarvan niet kan en wil accepteren, moet dat inderdaad niet doen .... maar het is onjuist om te zeggen, dat je zulke concessies nooit zou moeten nemen, het _kan_ natuurlijk wel degelijk ... als iemand daar bereid is moeite voor te doen.
Verder betekent het feit om iemand zulke concessies zou doen, nooit dat de relatie ook werkelijk kan 'slagen', maar het kan soms ook best het waard zijn om dat risico te nemen...
En ja, alledrie de 'grote concessies' heb ik gedaan, en ik zou mn relatie wel degelijk als én serieus, alswel 'gelukkig' betitellen.. enkel hecht ikzelf weinig waarde aan het 'voorspellen van mijn toekomst', en heb ikzelf gewoon de dingen geaccepteerd zoals ze kwamen en me daaraan aangepast...,

Dat zou volgens mij ook gewoon een afweging voor mensen moeten kunnen zijn... verwachten zij dat anderen zich aan hén aanpassen, óf, en in welke mate, zij zij zelf bereid zich aan de wensen, verwachtingen van anderen aan te passen ... of dat nu hun partner is, of eventueel zelfs de familie, of de gemeenschap waarin ze leven.

ik ga me niet bekeren, ik ga niet geen kinderen willen, ik ga niet geen huisdieren willen voor een vent.
dus een man die daar vanaf begin af aan al heel stellig in is (katten komen er NIET in, kinderen gaan niet gebeuren, en we gaan in de kerk trouwen) , nou doei

en ja daar ben ik dus heel stellig in , ik zou ze NOOIT doen, dergelijke concessies

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:40 schreef RM-rf het volgende:

verwachten zij dat anderen zich aan hén aanpassen, óf, en in welke mate, zij zij zelf bereid zich aan de wensen, verwachtingen van anderen aan te passen ...

ik wens een relatie waarin zulke immense 'aanpassingen' gewoon niet nodig zijn. Waarin ik en mijn partner beiden dezelfde denkbeelden hebben.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:45 schreef petitlapin het volgende:

[..]

ik wens een relatie waarin zulke immense 'aanpassingen' gewoon niet nodig zijn. Waarin ik en mijn partner beiden dezelfde denkbeelden hebben.

Dus je zoekt een soort kloon van jezelf maar dan met een Y chromosoom ?

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:56 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Dus je zoekt een soort kloon van jezelf maar dan met een Y chromsoom ?

lees eerst eens al mijn post voor je zo'n opmerking maakt. Natuulijk niet, ik wil gerust over veel dingen toegevingen doen, maar niet over zaken die ik essentieel vind, zoals wel/geen kinderen

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 22:59 schreef petitlapin het volgende:

[..]

lees eerst eens al mijn post voor je zo'n opmerking maakt. Natuulijk niet, ik wil gerust over veel dingen toegevingen doen, maar niet over zaken die ik essentieel vind, zoals wel/geen kinderen

Een beetje gelijk heeft hij wel in dit deel vind ik. Want bedoel, als je je op veel belangrijke fronten niet wenst aan te passen dan kun je net zo goed alleenstaand blijven, heb je nooit zulke dillema's.

Over trouwen en samenlevingscontracten:
Waarom zou je een samenlevingscontract opstellen als iets veel makkelijker te regelen is.
Tot de dood ons scheidt: Op zo'n moment meen je dat ook, dus zie er geen leugen in.
En dat mag ook weggelaten worden in je trouwrede.
Een goed huwelijk tot de dood bestaat wel degelijk hoor, misschien ook afhankelijk hoe je opgroeit.
Mijn ouders zijn door de dood gescheiden, mijn schoonouders leven nog, wij hebben geen echtscheidingen in de beide families. Zal best schelen als je al geen voorbeelden hebt hoe het niet moet.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 01:44 schreef DoucheMeermin het volgende:

[..]

Een beetje gelijk heeft hij wel in dit deel vind ik. Want bedoel, als je je op veel belangrijke fronten niet wenst aan te passen dan kun je net zo goed alleenstaand blijven, heb je nooit zulke dillema's.

wat een onzin weer
juist op de belangrijke fronten is het van belang dat je gelijk gestemd bent, en op de minder belangrijke fronten doe je de eventuele concessies.
ergo, als je op belangrijke fronten compleet van mening verschilt, zul je ws al sowieso niet voor elkaar kiezen, en wat die dingen dan zijn, ben je toch wel binnen een half jaartje achter, lijkt me en haak je dus af voor het echt serieus wordt.

quote:

Over trouwen en samenlevingscontracten:
Waarom zou je een samenlevingscontract opstellen als iets veel makkelijker te regelen is.
Tot de dood ons scheidt: Op zo'n moment meen je dat ook, dus zie er geen leugen in.
En dat mag ook weggelaten worden in je trouwrede.
Een goed huwelijk tot de dood bestaat wel degelijk hoor, misschien ook afhankelijk hoe je opgroeit.
Mijn ouders zijn door de dood gescheiden, mijn schoonouders leven nog, wij hebben geen echtscheidingen in de beide families. Zal best schelen als je al geen voorbeelden hebt hoe het niet moet.

Ja, en er zijn natuurlijk geen slechte huwelijken.
Er zijn zat mensen met een kuthuwelijk, die toch bij elkaar blijven, uit gemakzucht, gebrek aan beter, vanwege de kids, het geloof, geld, komt geen liefde bij kijken, hoor
Het komt best voor dat kinderen als ze volwassen zijn pas merken of te horen krijgen dat Pa en Ma met fikse tegenzin bij elkaar blijven vanwege 1vd bovengenoemde redenen, ook al toen de kids nog thuis woonden/klein waren, maar ja tot de dood hun scheidt,he, desnoods diep ongelukkig

quote:

Op zondag 22 mei 2005 02:01 schreef milagro het volgende:

[..]

wat een onzin weer
juist op de belangrijke fronten is het van belang dat je gelijk gestemd bent, en op de minder belangrijke fronten doe je de eventuele concessies.
ergo, als je op belangrijke fronten compleet van mening verschilt, zul je ws al sowieso niet voor elkaar kiezen, en wat die dingen dan zijn, ben je toch wel binnen een half jaartje achter, lijkt me en haak je dus af voor het echt serieus wordt.

Natuurlijk, als dat jouw 'persoonlijke' keuze is, heb je daartoe alle recht, maar jouw persoonlijke keuze hier te presenteren als 'absolutheid' wat de toonzetting toch wel lijkt te impliceren, is misschien in het geval van de topicstarter niet juist ...

In mijn geval (daarom reageerde ik op jouw post, waar je drie 'absolute keuzes' noemde, die een serieuse relatie onmogelijk zouden maken) is het zo dat ik een vrouw uit een ander land leerde kennen en verliefd werd... ik wilde toen geen kinderen, zeker niet op de korte termijn...
Maar heb tevens wel besloten te emigreren voor haar ... de cultuur waar ik toen terecht kwam, is best wel behoorlijk ktholiek, en ik heb me aangepast naar die cultuur..

Tevens, ze werd ook snel zwanger (niet uit kwade wil, ik had er zelf ook een rol in, in de zin dat ik het niet tegenging) ...
na de geboorte van mijn dochter heb ik echter besloten dat ik niet een tweede kind wilde, iets wat we ook samen besloten hebben, op basis van wat eigenlijk ik voornamelijk wilde ... (overigens, ik wilde niet nog een kind, omdat ik juist de zorg voor mn dochter erg hoog schatte, ik vreesde met meer kinderen 'geleefd' te worden door die zorgplicht)

Ik geloof/hoop dat ik geen slechte vader ben, ik ben dol op mn dochter en houd enorm veel van haar, ze is een belangrijk deel van mijn leven, dat nu ook een structuur kent, die anders is dan voorheen... omdat ik me ook aangepast heb ...

Die 'aanpassing' is geen kwestie van 'moeten' voor me, maar komt gewoon mee met de wijze hoe ik tegenover mensen sta die na zijn in mijn leven..

Ik wil niet beweren dat mij keuzes dan weer zouden moeten gelden voor alle anderen, iedereen moet die keuzes zelf maken, maar in dit topic presenteren veel mensen ook hun persoonlijke keuze, hun toekomstverwachting als een 'absoluutheid'... en lijken te suggereren dat geluk maar op één manier te bereiken is, als je enkel je eigen wil volgt....

Dat zelf kan, alhoewel het natuurlijk een 'recht' is van iedereen, ook een bron zijn van conflicten met anderen in je omgeving, als die daar kennelijk een andere visie op hebben ... je kunt dat conflict 'verharden' dor iedere mogelijkheid tot 'samen uitvinden', en 'aanpassen' te ontzeggen, als een onmogelijkheid te zien ... of je kunt ook jezelf afvragen of en hoe je je ook kunt vinden in een leven waar je ook soms toegeeft aan de wensen van je partner, je omgeving...

In het geval van de Topicstarter hier: die vertelt dat ze een jongen heeft leren kennen die heel 'definitief' is over kinderen... terwijl zij nu misschien geen kinderen wil, maar wel het idee heeft dat dat 'ooit' zou kunnen komen ...

In haar geval, lijkt het me een redelijke overweging, waar zij een keuze moet maken in hoeverre haar 'eigen beeld van de toekomst' mogelijk kan veranderen, als ze besluit met die partner te blijven ...
dat is een keuze, waar er geen voorgedefinieerd 'goed' of 'fout' kan aangewezen worden ... en evenmin kan je suggereren dat de keuze die iemand dan treft , om ofwel de relatie door te zetten, ofwel het af te breken, zal leiden tot geluk of ongeluk...
Het lastige is wel, dat als je die keuzes maakt, je er ook zelf achter moet staan en moet blijven staan... 'achteraf toch spijt hebben' is de enige zonde die je werkelijk kunt begaan.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 02:01 schreef milagro het volgende:

[..]

wat een onzin weer
juist op de belangrijke fronten is het van belang dat je gelijk gestemd bent, en op de minder belangrijke fronten doe je de eventuele concessies.
ergo, als je op belangrijke fronten compleet van mening verschilt, zul je ws al sowieso niet voor elkaar kiezen, en wat die dingen dan zijn, ben je toch wel binnen een half jaartje achter, lijkt me en haak je dus af voor het echt serieus wordt.
[..]

Ja, en er zijn natuurlijk geen slechte huwelijken.
Er zijn zat mensen met een kuthuwelijk, die toch bij elkaar blijven, uit gemakzucht, gebrek aan beter, vanwege de kids, het geloof, geld, komt geen liefde bij kijken, hoor
Het komt best voor dat kinderen als ze volwassen zijn pas merken of te horen krijgen dat Pa en Ma met fikse tegenzin bij elkaar blijven vanwege 1vd bovengenoemde redenen, ook al toen de kids nog thuis woonden/klein waren, maar ja tot de dood hun scheidt,he, desnoods diep ongelukkig

Beetje kort door de bocht, ik zeg niet dat er geen slechte huwelijken zijn.... Alleen als je veel voorbeelden hebt van hoe het niet moet, zal het je wel huiveriger maken voor zoiets als het huwelijk. Ik vind wel dat mensen te makkelijk trouwen soms, moet ieder voor zich weten natuurlijk maar een paar jaar wachten en de kat uit de boom kijken had voor sommige mensen vast niet verkeerd geweest.
Wat betreft je eerste quote, ik denk niet dat mijn partner en ik veel dezelfde standpunten delen. Maar dat hoeft ook niet, we hebben altijd wat te lullen en zelden ruzie eigenlijk. Ook niet als we samen op vakantie gaan en wekenlang dag en nacht in elkaars gezelschap zijn.
Ik denk dat de manier waarop je met elkaars mening omgaat heel belangrijk is. Soms ben ik het niet met hem eens en andersom idem. Maar soms laten we elkaar ook inzien wat het positieve van de keerzijde is. In mijn ogen
(express zo omschreven want ik denk dat hier geen waarheid voor bestaat, aangezien iedereen dat anders ervaart)
is een relatie concessies kunnen doen. Als je elkaar vertrouwt, steunt en veel voor elkaar over hebt, dan heb je een hele aardige basis.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 01:44 schreef DoucheMeermin het volgende:
Over trouwen en samenlevingscontracten:
Waarom zou je een samenlevingscontract opstellen als iets veel makkelijker te regelen is.
Tot de dood ons scheidt: Op zo'n moment meen je dat ook, dus zie er geen leugen in.

Je kan het wel menen, maar je *weet* gewoon dat het niet iets is waar je controle over hebt, en dus kan je de belofte gewoon niet maken.

Logica gaat voor emotie, altijd.