Geen kinderen

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:52 schreef miss_dynastie het volgende:

Is stellig zijn in kinderen krijgen niet net zo egoistisch als stellig zijn in het ze niet willen hebben? Ik zie niet zo het egoisme in het niet willen hebben van kinderen.

Het is egoistisch om bij voorbaat iets uit te sluiten wat voor je geliefde heel belangrijk is.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:55 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Het is egoistisch om bij voorbaat iets uit te sluiten wat voor je geliefde heel belangrijk is.

Dat weet hij nog helemaal niet, ze zaten gewoon een beetje te kletsen over de toekomst, hij zegt dat, TS zegt dat het niet zo belangrijk is. Pas NU bedenkt zij zich dat dat wel zo is. Nou ja, daar kan je dan over praten.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:52 schreef miss_dynastie het volgende:

[..]

Is stellig zijn in kinderen krijgen niet net zo egoistisch als stellig zijn in het ze niet willen hebben? Ik zie niet zo het egoisme in het niet willen hebben van kinderen.

Zij: Ik wil graag kinderen en trouwen.
Hij: Ik wil geen kinderen en ik wil niet trouwen, en ik wil me graag laten helpen dat ik nooit kinderen kan krijgen.

Zoek de verschillen.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:58 schreef Sc0rPi0n het volgende:

[..]

Zij: Ik wil graag kinderen en trouwen.
Hij: Ik wil geen kinderen en ik wil niet trouwen, en ik wil me graag laten helpen dat ik nooit kinderen kan krijgen.

Gewoon dezelfde situatie. Zij wil iets, hij wil iets niet. Ik vind hem écht geen egoist. Ook geen ideale partner, beslist niet, maar wat is er mis mee om gewoon eerlijk te zijn over je eigen wensen? Juist daarom is het zo slim om er al vroeg over te praten, dan weet je direct waar je aan toe bent, kun je na drie weken afscheid nemen van een leuke verliefdheid, klaar. Maar om die jongen als egoist te bestempelen gaat me oprecht te ver.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:01 schreef miss_dynastie het volgende:

Gewoon dezelfde situatie. Zij wil iets, hij wil iets niet. Ik vind hem écht geen egoist. Ook geen ideale partner, beslist niet, maar wat is er mis mee om gewoon eerlijk te zijn over je eigen wensen? Juist daarom is het zo slim om er al vroeg over te praten, dan weet je direct waar je aan toe bent, kun je na drie weken afscheid nemen van een leuke verliefdheid, klaar. Maar om die jongen als egoist te bestempelen gaat me oprecht te ver.

Er is natuurlijk niets mis met het hebben van je eigen wensen en het uiten ervan. Sterker nog: dat zou iedereen moeten doen! En in een fijne relatie praat je over elkaars diepste verlangens. Je stelt elkaar niet voor voldongen feiten: 'Ik neem een sterilisatie en het maakt me niet uit wat jij daarvan vindt.' Wat de situatie van TS zo lastig maakt, is dat er sprake is van een relatie van 3 weken waarin zulke loyaliteit zich nog niet heeft kunnen ontwikkelen.

Uiteindelijk is het misschien echt heel belangrijk voor je om geen kinderen te nemen, belangrijker dan de wens van je geliefde om ze wel te nemen. Okee, dan maak je die keuze, maar dan heb je er wel over gesproken, dan heb je opengestaan voor de wens van de ander.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:55 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Het is egoistisch om bij voorbaat iets uit te sluiten wat voor je geliefde heel belangrijk is.

Ook zoiets als kinderen? Ik bedoel als een man ( of vrouw) echt geen kinderen moet hij zich dan laten overhalen ? Als je met 100% zekerheid weet dat je iets niet wil dan verschaf je je partner eigenlijk alleen maar duidelijkheid omtrend datgene. Maar ik vraag me af in hoeverre een 20jarige jongeman zeker kan zijn dat hij nooit kinderen wil...

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:05 schreef Claudia_x het volgende:
Wat de situatie van TS zo lastig maakt, is dat er sprake is van een relatie van 3 weken waarin zulke loyaliteit zich nog niet heeft kunnen ontwikkelen.

Yup. En daarnaast heb ik niet de indruk dat er echt een discussie is, meer een uitwisseling van gedachten en wensen.

quote:

Uiteindelijk is het misschien echt heel belangrijk voor je om geen kinderen te nemen, belangrijker dan de wens van je geliefde om ze wel te nemen. Okee, dan maak je die keuze, maar dan heb je er wel over gesproken, dan heb je opengestaan voor de wens van de ander.

Tja, maar met kinderen is het zo moeilijk... je hebt ze, of niet. Er is geen middenweg. Ik zou zelf deze duidelijkheid meer waarderen dan een 'tja, misschien, ooit, of zo...'

Ik zou het zelf waarschijnlijk ook niet zo snel doen, maar het beste is denk inderdaad die relatie te verbreken nu het nog "kan" Later kan het ook nog wel, maar dan doet het waarschijnlijk veel meer pijn, of je doet het toch niet, waardoor je dus eigenlijk nooit zult krijgen wat je zelf zo graag wil. Ik zou denk eens goed nadenken of je, als je zou moeten kiezen, liever een man hebt, of liever kinderen. Wil je liever kinderen, dan kun je beter een man vinden die ook graag kinderen wil, want dat is voor jou dan wel wezenlijk.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:52 schreef Mukie het volgende:
Ik zou nooit iets kunnen beginnen of mee verder willen gaan met iemand die geen kinderen wilt hebben. De kans is te klein dat deze persoon nog zijn gedachten gaat veranderen. En ik wil gewoon niet mijn tijd en energie in iets steken wat dan bij voorbaat stuk gaat lopen op zoiets. Ik heb het zien gebeuren bij een vriendin van me die al 10 jaar samen was en getrouwd. Ze zij inmiddels gescheiden want haar kinderwens was gewoon te sterk.

Dat bedoel ik dus, als je het zo graag wilt, dan moet je je realiseren dat die wens alleen maar sterker wordt naarmate je ouder wordt. Ook de ergernissen aan degene die het niet wilt wordt dan groter. Daarom zou ik er een eind aan maken, voordat het te pijnlijk wordt...

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:44 schreef HostiMeister het volgende:
Fuck hee, je bent pas twintig en je bent drie weken met dat jong samen, en nu al denk jij aan trouwen, samenwonen en kinderen?? Mens leef toch eerst eens...

Ik snap al die ophef niet zo over praten over dergelijke dingen. Wie zegt dat ze meteen hun toekomst vastpint volgens een vast programmatje à la

2006 - verloven
zomer 2007- trouwen
najaar 2007 - stoppen met de pil
midden 2008 - eerste kindje

enz...

Je kunt toch ook gewoon een beetje dromen over wat jíj wilt, en het daar samen met de ander over hebben? Gewoon jóúw wensen duidelijk maken, "als ik ga trouwen dan..." "ik wil graag kinderen als ik ... jaar ben" "als ik..." Je hoeft niet direct alles samen te gaan voegen, maar ik denk dat het best handig kan zijn om een beetje duidelijk te maken wat jouw toekomstbeeld is, zeker als dergelijke dingen spelen is het wel prettig om van elkaar te weten wat je kunt verwachten. Pas later gaat zo'n gesprek vaak richting "als wij...", "wanneer wij..."

Ik vind het, zoals meer mensen hier, inderdaad wel egoïstisch om meteen maar alle kans op kids uit te willen sluiten. Ze niet willen terwijl de ander ze wel wil, is één ding, maar de ander dan maar meteen de mogelijkheid ontnemen om die wens waarheid te laten worden, vind ik niet kunnen. Beide kanten op, overigens. Ik vind dat je niet eigenhandig kan besluiten dat je geen kinderen wilt in een relatie met zo'n tegenstelling en je kunt laten steriliseren (beëindig dan de relatie). Ik vind ook niet dat je de pil mag "vergeten" en zo de ander tot het krijgen van kinderen kunt dwingen. Ook dan, beëindig de relatie en zoek een nieuwe... Het gaat tenslotte over jullie beider toekomst, en als je daar vol voor gaat, moet je ook zorgen dat je daadwerkelijk sámen beslissingen kunt nemen, en niet de ander zijn stem ontnemen.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:20 schreef innovative het volgende:

[..]

Ik snap al die ophef niet zo over praten over dergelijke dingen. Wie zegt dat ze meteen hun toekomst vastpint volgens een vast programmatje à la

2006 - verloven
zomer 2007- trouwen
najaar 2007 - stoppen met de pil
midden 2008 - eerste kindje

enz...

Je kunt toch ook gewoon een beetje dromen over wat jíj wilt, en het daar samen met de ander over hebben? Gewoon jóúw wensen duidelijk maken, "als ik ga trouwen dan..." "ik wil graag kinderen als ik ... jaar ben" "als ik..." Je hoeft niet direct alles samen te gaan voegen, maar ik denk dat het best handig kan zijn om een beetje duidelijk te maken wat jouw toekomstbeeld is, zeker als dergelijke dingen spelen is het wel prettig om van elkaar te weten wat je kunt verwachten. Pas later gaat zo'n gesprek vaak richting "als wij...", "wanneer wij..."

Ik vind het, zoals meer mensen hier, inderdaad wel egoïstisch om meteen maar alle kans op kids uit te willen sluiten. Ze niet willen terwijl de ander ze wel wil, is één ding, maar de ander dan maar meteen de mogelijkheid ontnemen om die wens waarheid te laten worden, vind ik niet kunnen. Beide kanten op, overigens. Ik vind dat je niet eigenhandig kan besluiten dat je geen kinderen wilt in een relatie met zo'n tegenstelling en je kunt laten steriliseren (beëindig dan de relatie). Ik vind ook niet dat je de pil mag "vergeten" en zo de ander tot het krijgen van kinderen kunt dwingen. Ook dan, beëindig de relatie en zoek een nieuwe... Het gaat tenslotte over jullie beider toekomst, en als je daar vol voor gaat, moet je ook zorgen dat je daadwerkelijk sámen beslissingen kunt nemen, en niet de ander zijn stem ontnemen.

Het kan ook zijn resolute standpunt zijn. Misschien wel door ervaringen in het verleden oid, of iets wat met iemand anders gebeurd is. hoe dan ook is het iets om in overweging te nemen als het gaat om de bestaande relatie. Kort gezegd, ga je door met iemand die niet dezelfde gedachtegang heeft over iets wat jij meer wil dan wat dan ook...

Ik denk niet dat zo'n verschil initieel voor het aangaan van een relatie erg veel hoeft uit te maken.
Zeker als die kindervraag niet iets dat werkelijk op de korte termijn zal spelen, maar het eerder iets is dat nog rustig een redelijk aantal jaren kan rusten...

Wel denk ik ook dat je eerlijk tegen hem moet zijn over jouw ideeen, dat je zelf wel in de verre toekomst kinderen zou willen hebben.
En tevens moet je dan duidelijk maken dat je dat nooit 'tegen' zijn wil zou willen doen, dat hij, als hij heel duidelijk is in zijn 'nee', je niet 'per ongeluk' zwanger zult gaan worden, en zeker zelf ook evenveel moeite doet om niet zwanger te worden (en hij je daarin volledig moet kunnen vertrouwen) ...

Aan zijn kant, zou hij dan misschien het idee om zih nu te laten steriliseren op moeten geven en ook bereid zijn op op de langere termijn daar nogmaals over te praten, of dan zijn mening nog veranderd is, of niet ...

het kan betekenen dat over een langere tijd zoiets betekent dat de relatie dan 'spaak' kan lopen op dat punt, maar dar ben je dan beiden bij, en als dat voor beide partners zoveel betekent, dat ze ervoor hun relatie willen opgeven, moet dat gewoon zo zijn (deels heel begrijpelijk, kinderen zijn binnen een relatie zo ongeveer de meest ingrijpende verandering)

Waarom is zijn mening overigens zo, is dat gewoon een 'los' gevoel, dat hij nu heeft (dan kan dat natuurlijk altijd veranderen, de opvatting over hoe je je leven inricht _kan_ bij het ouder worden veranderen, net zoals sommige personen rond de 20 weinig tijd besteden aan zaken als pensioensvoorziening, hypotheken, een eigen huis, maar dat rond de 30 dan wel belangrijker wordt...)
Een andere mogelijkheid is dat zijn ervaringen in zn jeugd en tot zijn ouders zeer negatief waren, en dat dat ook tot een soort van 'angst' geleid heeft zo'n verantwoordelijkheid tov eigen nageslacht te hebben (veel kinderen van alcoholisten hebben nog wel dat gevoel).
Of spelen er in zijn familie bepaalde erfelijke aandoeningen?

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:22 schreef Jo0Lz het volgende:

[..]

Het kan ook zijn resolute standpunt zijn. Misschien wel door ervaringen in het verleden oid, of iets wat met iemand anders gebeurd is. hoe dan ook is het iets om in overweging te nemen als het gaat om de bestaande relatie. Kort gezegd, ga je door met iemand die niet dezelfde gedachtegang heeft over iets wat jij meer wil dan wat dan ook...

Wat ik al schreef, als je zó stellig bent dat je jouw beslissing aan de ander op gaat dringen, dan vind ik om eerlijk te zijn dat je de relatie moet beëindigen. Als jij zó ontzettend geen kinderen wilt, en daar ook voor gaat zorgen, dan ontneem je je partner diens keuze en dan kun je er beter mee stoppen (tenzij de partner met die beslissing kan leven).

En als partner, als je zó graag kinderen wilt dat er geen enkele andere toekomst mogelijk is voor jou, en je partner wil dat absoluut niet, dan kun je er ook maar beter mee kappen, zeker in zo'n vroeg stadium als er nog geen levens met elkaar verweven zijn...

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:09 schreef Shreever het volgende:

Ook zoiets als kinderen? Ik bedoel als een man ( of vrouw) echt geen kinderen moet hij zich dan laten overhalen ? Als je met 100% zekerheid weet dat je iets niet wil dan verschaf je je partner eigenlijk alleen maar duidelijkheid omtrend datgene. Maar ik vraag me af in hoeverre een 20jarige jongeman zeker kan zijn dat hij nooit kinderen wil...

Nee, 'openstaan voor' is niet hetzelfde als 'je over laten halen'. Erover praten betekent dat je het gewicht van andermans verlangen erkent. Je gaat je afvragen hoe belangrijk kinderen voor jou zijn, hoe belangrijk ze voor de ander zijn, en of je bereid bent te 'schikken'. Dat klinkt nogal klinisch, maar iemand die aanvankelijk instemt met een kind gaat er na de geboorte meestal gewoon heel veel van houden.

Je kunt jezelf wel voor 'voldongen feiten' stellen: ik ga studeren in het buitenland, ik wil geen kinderen, ik neem een hond. Maar als je een relatie hebt, dan doe je daarmee geen recht aan de ander. Je eigen wensen maken je tot een individu, en die wensen niet als voldongen feiten te brengen maakt je een fijne partner.

In een relatie neem je met zijn tweeën beslissingen ook als het gaat om kinderen. Wat al eerder gezegd is, is dat als je het nu al als een probleem ziet, het alleen maar groter wordt.

We kunnen er lang en breed over praten maar TS zal zelf moeten beslissen of ze de relatie verbreekt of niet.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:11 schreef miss_dynastie het volgende:

Yup. En daarnaast heb ik niet de indruk dat er echt een discussie is, meer een uitwisseling van gedachten en wensen.

Precies. En laten we niet vergeten dat TS gezegd heeft tegen haar vriend dat ze er geen problemen mee heeft. Hij weet helemaal niet van haar dilemma. Ze kan hem vragen de sterilisatie in ieder geval uit te stellen en zo de mogelijkheid 'open' te houden.

quote:

Tja, maar met kinderen is het zo moeilijk... je hebt ze, of niet. Er is geen middenweg. Ik zou zelf deze duidelijkheid meer waarderen dan een 'tja, misschien, ooit, of zo...'

Daar denk ik nu anders over. Ik heb tegen mijn ex altijd gezegd dat ik absoluut geen kinderen wilde. Dat deed ik omdat ik erover twijfelde, en het op dat moment niet belangrijk vond. Op die manier zou hij nooit een claim ergens op kunnen leggen. Maar het is niet eerlijk van me geweest. Nu kan ik zeggen: ik weet het niet, maar voor het nu is het niet belangrijk voor me. Wel is het nu belangrijk voor me dat de optie in de toekomst in ieder geval openstaat. Hoe je relatie zich dan ontwikkelt, hoe jouw leven zich ontwikkelt - dat zie je dan wel weer.

Blijkbaar is hij ook heel erg nadrukkelijk bezig met zijn niet-kinderwens of hoe noem je dat. Als je al op je twintigste bezig bent met het zoeken naar mogelijkheden om je te laten steriliseren dan speelt dat niet willen hebben van kinderen een hele grote rol. Het valt mij ook op dat sommige mensen die geen kinderen willen (niet alle, maar sommige) daar juist ongelofelijk vaak mee bezig zijn.

Ik denk dat je er bij hem wel vanuit kunt gaan dat het redelijk vaststaat, als jij nu al weet dat je ze pertinent wel wil en het absoluut een probleem gaat worden in de toekomst dan kan je er beter nu een punt achter zetten dan over vijf jaar, want ik denk dat het dan alleen nog maar moeilijker wordt.

Je kunt wel zeggen, is het idioot om het al na drie weken en op twintigjarige leeftijd uit te maken om die reden? Maar hij is degene die nu al zo stellig is over het niet kinderen willen, hij kijkt ook ver in de toekomst, en ik denk dat dit daar dan best een logische consequentie van is. Ik denk dat het ook heel pijnlijk is om over jaaaaren uit elkaar te gaan om iets wat je eigenlijk al die jaren daarvoor allang wist.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:20 schreef Jo0Lz het volgende:

[..]

Dat bedoel ik dus, als je het zo graag wilt, dan moet je je realiseren dat die wens alleen maar sterker wordt naarmate je ouder wordt. Ook de ergernissen aan degene die het niet wilt wordt dan groter. Daarom zou ik er een eind aan maken, voordat het te pijnlijk wordt...

Exact

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:32 schreef Claudia_x het volgende:
Daar denk ik nu anders over. Ik heb tegen mijn ex altijd gezegd dat ik absoluut geen kinderen wilde. Dat deed ik omdat ik erover twijfelde, en het op dat moment niet belangrijk vond. Op die manier zou hij nooit een claim ergens op kunnen leggen. Maar het is niet eerlijk van me geweest. Nu kan ik zeggen: ik weet het niet, maar voor het nu is het niet belangrijk voor me. Wel is het nu belangrijk voor me dat de optie in de toekomst in ieder geval openstaat. Hoe je relatie zich dan ontwikkelt, hoe jouw leven zich ontwikkelt - dat zie je dan wel weer.

Nee, ik bedoel.. je kan niet een beetje toegeven, een tussenweg vinden. Er komt een kind, of niet. Er komt niet een beetje kind, een half kind, zoiets... en misschien ben jij niet helemaal eerlijk geweest naar je ex toe, maar wel voldoende eerlijk om hem niet aan het lijntje te houden met een 'misschien', en dat vind ik ook wat waard!

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:37 schreef Angeles het volgende:
Je kunt wel zeggen, is het idioot om het al na drie weken en op twintigjarige leeftijd uit te maken om die reden? Maar hij is degene die nu al zo stellig is over het niet kinderen willen, hij kijkt ook ver in de toekomst, en ik denk dat dit daar dan best een logische consequentie van is. Ik denk dat het ook heel pijnlijk is om over jaaaaren uit elkaar te gaan om iets wat je eigenlijk al die jaren daarvoor allang wist.

Maar ze heeft hem nog niet eens verteld dat het een probleem voor haar is! Ze schreef dat ze het heeft weggelachen en gezegd heeft dat het geen probleem was. Pas toen ze erover na ging denken, vond ze het wel degelijk een probleem. Misschien vindt hij haar ook wel de perfecte partner en wil hij zijn sterilisatie op z'n minst uitstellen?

Ik denk dat mensen vaker kapot gaan aan gemiste kansen dan aan verbroken relaties.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:45 schreef miss_dynastie het volgende:

[..]

Nee, ik bedoel.. je kan niet een beetje toegeven, een tussenweg vinden. Er komt een kind, of niet. Er komt niet een beetje kind, een half kind, zoiets... en misschien ben jij niet helemaal eerlijk geweest naar je ex toe, maar wel voldoende eerlijk om hem niet aan het lijntje te houden met een 'misschien', en dat vind ik ook wat waard!

Ik vind het ook een stuk beter om eerst aan te geven 'nee' als je enkel twijfelt, en later misschien dan toch te besluiten toch kinderen te willen, dan andersom...
een partner te nemen en die te melden 'misschien' kinderen te willen, en dan achteraf een 'nee, toch liever niet'-antwoord te geven ..., is een stuk negatiever.

Dat is wmb het grote verschil tussen mensen die nu zeker geen kinderen willen, en mensen die dat absoluut wel willen..
Ik vind het zelf helemaal niet zo vreemd dat iemand mening _kan_ veranderen in de loop der tijd (wat zeker niet bij iedereen zo is), zelf ben ik ook niet echt iemand die zijn leven op voorhand heeft uitgepland; 'toevalligheden' of 'omstandigheden' kunnen dan veel invloed hebben...

Wel is het misschien handig dat bij een toekomstige partner een beetje in te schatten, of het iemand is die zijn leven 'uitgepland' heeft en dit heel strak aanhoudt, of iemand die wat 'vrijer' is, en of dat met jou kan samengaan ...

Verder in een relatie is het onmogelijk om elkaar geen 'beslissingen' op te leggen, aangezien je je leven deelt, deel je ook je beslissingen qua toekomst, en is het altijd zaak dat je daar beiden over kunt praten, kunt 'onderhandelen' en ook bereid bent soms dingen te doen, gewoon omdat je partner dat erg graag heeft; of juist van jezelf aan te geven waar je grenzen heel duidelijk liggen, en wat je niet wilt.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:45 schreef miss_dynastie het volgende:

Nee, ik bedoel.. je kan niet een beetje toegeven, een tussenweg vinden. Er komt een kind, of niet. Er komt niet een beetje kind, een half kind, zoiets... en misschien ben jij niet helemaal eerlijk geweest naar je ex toe, maar wel voldoende eerlijk om hem niet aan het lijntje te houden met een 'misschien', en dat vind ik ook wat waard!

Ik begrijp niet hoe je dat 'voldoende eerlijk' kunt noemen. Ik heb hem niet aan het lijntje gehouden, maar ik heb wel een keuze voor hem gemaakt. Daarmee heb ik dus totaal geen respect getoond voor zijn verlangens. Ik vind dat helemaal niet 'wat waard'. Het is het ergste wat je een ander mens aan kunt doen: hem als minder dan een autonoom individu beschouwen.

Een kind kan er inderdaad niet 'een beetje' komen, maar dat neemt niet weg dat de beslissing een compromis kan zijn, dat erover gesproken kan worden.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:55 schreef Claudia_x het volgende:


Ik denk dat mensen vaker kapot gaan aan gemiste kansen dan aan verbroken relaties.

dat denk ik nu echt wel niet

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:55 schreef Claudia_x het volgende:

Maar ze heeft hem nog niet eens verteld dat het een probleem voor haar is! Ze schreef dat ze het heeft weggelachen en gezegd heeft dat het geen probleem was. Pas toen ze erover na ging denken, vond ze het wel degelijk een probleem. Misschien vindt hij haar ook wel de perfecte partner en wil hij zijn sterilisatie op z'n minst uitstellen?

Ik denk dat mensen vaker kapot gaan aan gemiste kansen dan aan verbroken relaties.

Maar ja, zou de kans heel groot zijn dat hij nog van gedachten verandert? Zou het feit dat hij geen kinderen wil echt te maken hebben met 'de perfecte partner' die hij nog niet had gevonden of hoopt hij gewoon iemand tegen te komen die er net zo over denkt?

Ik heb een keer een verhaal gelezen over een vrouw die per se kinderen wilde van haar partner en hij wilde ze absoluut niet, na lang soebatten stemde hij toe: er mocht een kind komen op voorwaarde dat hij zich er absoluut niet mee hoefde te bemoeien. Kind woonde met vader in hetzelfde huis, alleen vader negeerde het kind min of meer. Dat vond ik pas schrijnend.
Ik denk dat je best een risico neemt door een kind te willen met iemand die het eigenlijk zelf niet echt wil, ik zeg niet dat het zo extreem kan gaan, maar het kan wel fout gaan.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:56 schreef RM-rf het volgende:
Ik vind het ook een stuk beter om eerst aan te geven 'nee' als je enkel twijfelt, en later misschien dan toch te besluiten toch kinderen te willen, dan andersom...
een partner te nemen en die te melden 'misschien' kinderen te willen, en dan achteraf een 'nee, toch liever niet'-antwoord te geven ..., is een stuk negatiever.

Het is alleen negatiever als je leeft in de toekomst in plaats van het heden. Nu twijfelen houdt noch ja noch nee in. Dan kan je wel teleurgesteld worden in de toekomst, maar de ander is in ieder geval altijd eerlijk geweest. En zo kun je er natuurlijk ook veel opener over praten en filosoferen. Er zijn geen garanties, en als die er wel zouden zijn, zou het leven maar saai zijn.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 12:02 schreef petitlapin het volgende:

dat denk ik nu echt wel niet

Ik ben gefascineerd door het programma 'Memories'. Twee oude geliefden worden opnieuw met elkaar in contact gebracht. Meestal heeft de een de ander nooit helemaal los kunnen laten, en meestal komt dit door een geforceerde breuk. De oude geliefde wordt geassocieerd met een leven dat had kunnen zijn, en die associatie gaat weer een eigen leven leiden. Uiteindelijk wordt zo'n geliefde een projectie van alle gemiste kansen. Schrijnend.

Als je het gewoon hebt geprobeerd, en het niet is gelukt, dan kun je er vrede mee hebben. Ik heb er alles aan gedaan, maar het zat er gewoon niet in. Soit.

Trouwens, ruimte voor overleg vind ik mooi, maar de indruk wekken dat er ruimte is voor overleg terwijl dat er eigenlijk niet is vind ik juist helemaal niet zo netjes. Als hij diep in zijn hart weet dat het toch nooit zal veranderen moet hij ook niet doen alsof dat wel zo is omdat hij haar niet kwijt wil. Ik weet wel dat dat nog niet is gebeurd, maar nu we het toch hebben over mogelijkheden openlaten. Ik denk dat dat dan wel oprecht moet gebeuren en je de kans dat je van gedachten kunt veranderen enigszins realistisch in moet schatten.

Ik vraag me heel hard af of er wel valt te tornen aan zo'n beslissing.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 12:03 schreef Angeles het volgende:

Ik heb een keer een verhaal gelezen over een vrouw die per se kinderen wilde van haar partner en hij wilde ze absoluut niet, na lang soebatten stemde hij toe: er mocht een kind komen op voorwaarde dat hij zich er absoluut niet mee hoefde te bemoeien. Kind woonde met vader in hetzelfde huis, alleen vader negeerde het kind min of meer. Dat vond ik pas schrijnend.
Ik denk dat je best een risico neemt door een kind te willen met iemand die het eigenlijk zelf niet echt wil, ik zeg niet dat het zo extreem kan gaan, maar het kan wel fout gaan.

Ik krijg zelf ook een naar gevoel van mensen die heel graag een kind willen en hun geliefde dan proberen ook 'zo ver te krijgen'. Maar ik ben het type 'graag of niet', 'alles of niets'. En ik betwijfel dat je van die houding per definitie gelukkiger wordt.

In een realistische wereld willen twee mensen zelden exact hetzelfde, laat staan met dezelfde intensiteit. De een houdt altijd wat meer van de ander, en de ander wil altijd wat liever een kind dan de een. Ik denk dat héél veel mannen pas warme gevoelens van het idee 'baby' krijgen als ze hun eigen kind voor het eerst in hun armen houden. Misschien komt dat gevoel pas zelfs echt als het kind een persoontje wordt waar ze mee kunnen voetballen.

En meestal gaat dat gewoon goed. Je bent natuurlijk zot als je een kind neemt op voorwaarde dat je geliefde zich er niet mee bemoeit. Dan houd je jezelf voor de gek en vraag je om problemen. Dan wordt het kind belangrijker dan de relatie, en dan had je dus de relatie moeten beeindigen.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 12:06 schreef Claudia_x het volgende:

Dan kan je wel teleurgesteld worden in de toekomst ...

Voornamelijk mensen die zich nu al volledig vastleggen, hun leven 'uitplannen' zullen teleurgesteld worden in hun toekomst, als mogelijk blijkt dat hun plannetjes niet helemaal zo lopen als ze zich nu misschien voorstellen..

De vraag is eerder, waar liggen je prioriteiten en hoever wil je gaan in het nastreven ..

In dit geval, als de jongen gewoon een fijne jongen is, bij wie het volledig klikt, _kan_ het misschien zijn dat dat het ook waard maakt zelf ook een 'compromis' te sluiten, om dat idee minder sterk na te streven ... ook de mogelijkheid open te laten over X jaar geen kinderen te hebben, je huisje-boompjje-beestje-droom niet meer na te streven dan gewoon je gevoel voor mensen, individueen...

Vreemd dat mensen eerder erover praten of die jongen later terug kan komen van zijn idee dat hij _nooit_ kinderen wil hebben, maar minder de mogelijkheid overwegen dat die vrouw haar idee later kinderen te hebben kan bijstellen (alsof dat bij vrouwen een 'vastgelegd feit' zou zijn...)

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 12:01 schreef Claudia_x het volgende:
Ik heb hem niet aan het lijntje gehouden, maar ik heb wel een keuze voor hem gemaakt. Daarmee heb ik dus totaal geen respect getoond voor zijn verlangens. Ik vind dat helemaal niet 'wat waard'. Het is het ergste wat je een ander mens aan kunt doen: hem als minder dan een autonoom individu beschouwen.

Hoezo keuze voor hem gemaakt? Hij wilde toch zelf bij jou blijven? Als je van begin af aan eerlijk bent, zie ik het probleem echt niet. Tis iets anders als je al getrouwd bent, een huis hebt gekocht met het oog op kinderen, etcetera, en dan zegt: ach, doe maar niet. En je hebt in die zin wel degelijk respect getoond voor zijn verlangens-> je hebt hem eerlijk gezegd dat als hij ze waar wil maken, hij op zoek zal moeten naar een ander.

Eerlijk gezegd zou het niet willen proberen om kinderen te krijgen voor mij wel degelijk een breekpunt voor mijn relatie zijn geweest. Zolang ik weet wilde ik al niets liever dan moeder worden... Ik denk dat ik liever na 3 weken de relatie zou afkappen (met wat hartzeer) dan mijn hoofd in het zand steken en denken dat ik 'm wel 'zover zal krijgen'.

@ miss_dynastie: Ik ben op mijn 29ste gesteriliseerd, mijn gyneacoloog heeft daar nooit een punt van gemaakt. Het hangt dus ook van de gyn. af .

ik zit met precies hetzelfde probleem. Ik heb ook ruim 3 weken een relatie en mijn vriend heeft al 2 kinderen en vind dat genoeg. Ik ben 18 en weet nog niet of ik kinderen wil of niet, en zit dus ook te twijfelen of ik het dan maar gelijk uit moet maken, of pas tegen de tijd dat ik zeker weet dat ik kinderen wil

Alleen jouw vriend is 20 en de mijne is 39 en das dus een heel verschil, die van mij verandert echt niet meer van gedachten

[ Bericht 14% gewijzigd door _Hestia_ op 11-05-2005 17:51:43 ]

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 09:52 schreef DarkElf het volgende:
nee dat wilde mijn man ook niet, die wilde ook geen vaste relatie hebben

Zit hij er even onder zeg.

Ik zei altijd "Over 10 jaar ofzo" en dat elke keer wanneer iemand vroeg aan mij wanneer mn vriendin en ik aan kinderen begonnen. Maar ik zou het nu toch wel leuk vinden denk ik.


Maar na 3 weken al daarover beginnen...phoe... Vind je het zelf niet een beetje vroeg ?

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 09:52 schreef DarkElf het volgende:
nee dat wilde mijn man ook niet, die wilde ook geen vaste relatie hebben

kijk een echte man
Ik had schreeuwend weggerend als je na drie weken over een huisje samen, of kinderen begon. Daar fantaseer je niet over, dat over komt je..
toch

Ik wil ook geen kinderen, maar vind eht wel fijn dat ik de keuze heb. Mocht nog ooit van gedachte veranderen dan kan dat. Ik heb daarom gekozen voor een spiraaltje als voorbehoedmiddel. Misschien is dat een idee?

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 17:46 schreef Sylvana het volgende:
ik zit met precies hetzelfde probleem. Ik heb ook ruim 3 weken een relatie en mijn vriend heeft al 2 kinderen en vind dat genoeg. Ik ben 18 en weet nog niet of ik kinderen wil of niet, en zit dus ook te twijfelen of ik het dan maar gelijk uit moet maken, of pas tegen de tijd dat ik zeker weet dat ik kinderen wil

Alleen jouw vriend is 20 en de mijne is 39 en das dus een heel verschil, die van mij verandert echt niet meer van gedachten

De kinderen van jouw vriend zijn net zo oud als jij? Of nog jong?

quote:

Op donderdag 12 mei 2005 20:24 schreef Igraine het volgende:

[..]

De kinderen van jouw vriend zijn net zo oud als jij? Of nog jong?

zijn kinderen zijn 7 en 10

Mijn ex wilde ook nooit kinderen, samenwonen of trouwen. Na 3 jaar werd dat toch de kwelling in onze relatie. Ook op andere vlakken liep het niet goed maar dat terzijde.. Ik heb inmiddels wel iemand gevonden die dezelfde ideeën heeft in een relatie als ik (alles wat mijn ex dus verschrikkelijk burgelijk vond). Maargoed ik zou het niet om die reden uitmaken.. mensen veranderen en ik zou eerst maar is genieten van je verse vriendje op je 20e en niet nu al te serieus zijn.. schrikt sommige mannen enorm af!

quote:

Op donderdag 12 mei 2005 20:29 schreef Sylvana het volgende:

[..]

zijn kinderen zijn 7 en 10

Kan me voorstellen dat hij ze dan niet meer wil, aan de andere kant, kan iemand van 39 natuurlijk ook nauwelijks een serieuze relatie hebben met een 18-jarige. Maar goed...

quote:

Op donderdag 12 mei 2005 20:53 schreef Igraine het volgende:

[..]

Kan me voorstellen dat hij ze dan niet meer wil, aan de andere kant, kan iemand van 39 natuurlijk ook nauwelijks een serieuze relatie hebben met een 18-jarige. Maar goed...

Voor mij heeft hij 2 jaar een relatie gehad met een meisje van nu 20, en ken er wel meer waarbij het goed gaat, dus het kan prima en natuurlijk kanh et ook misgaan, maar dat gebeurt met relaties waarin er een klein leeftijdsverschil zit ook

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 11:20 schreef innovative het volgende:
Ik vind het, zoals meer mensen hier, inderdaad wel egoïstisch om meteen maar alle kans op kids uit te willen sluiten. Ze niet willen terwijl de ander ze wel wil, is één ding, maar de ander dan maar meteen de mogelijkheid ontnemen om die wens waarheid te laten worden, vind ik niet kunnen. Beide kanten op, overigens. Ik vind dat je niet eigenhandig kan besluiten dat je geen kinderen wilt in een relatie met zo'n tegenstelling en je kunt laten steriliseren (beëindig dan de relatie). Ik vind ook niet dat je de pil mag "vergeten" en zo de ander tot het krijgen van kinderen kunt dwingen. Ook dan, beëindig de relatie en zoek een nieuwe... Het gaat tenslotte over jullie beider toekomst, en als je daar vol voor gaat, moet je ook zorgen dat je daadwerkelijk sámen beslissingen kunt nemen, en niet de ander zijn stem ontnemen.

Waarom is het zo erg om bij voorbaat het krijgen van kinderen uit te sluiten? Je ontneemt iemand helemaal niet de mogelijkheid om kinderen te krijgen, alleen niet met die persoon. Ik vind kinderen krijgen iets heel fundamenteels. Dat is een beslissing waar geen middenweg in is. Ik wist op m'n 18de ook al dat ik nooit kinderen wil, en nu 8 jaar later wil ik ze nog steeds niet. Ik ben daar ook vanaf het begin (tijdens de eerste maand al) heel duidelijk over geweest naar mijn vriend toe en hij wilde ook geen kinderen. Als hij ze wel had willen hebben, was het niks geworden.

En hoezo 'stem ontnemen'? Als je ze niet wil, wil je ze niet, ook niet een beetje. Voor de een staat bij voorbaat vast dat ze wel kinderen wil, bij de ander dat hij ze niet wil. What's the difference?

Ik snap heel goed dat die jongen, als hij het heel zeker weet, zich wil laten steriliseren om niet de kans te lopen 'per ongeluk' voor het blok gezet te worden. Heel veel mensen die geen kinderen willen weten dat al heel vroeg heel zeker. Sterilisatie is overigens een Mensenrecht, vastgelegd in General Comment 28 van de UNHCR link, dus als die jongen daarmee naar een arts stapt, heeft hij zelfs grote kans dat het geaccepteerd wordt.

Ik vind het altijd heel raar dat er gezegd wordt dat je op je 20ste nog niet kunt weten dat je geen kinderen wilt. Maar als je 20 bent en je bent zwanger, zal niemand je vragen of je wel zeker weet dat je wèl kinderen wilt.

Als de dame in kwestie zich geen leven zonder kinderen kan (wil) voorstellen, moet ze niet verder met iemand die zich geen leven met kinderen kan (wil) voorstellen. Een compromis is toch niet mogelijk wanneer beide partijen hier een zeer uitgesproken mening over hebben. Ik vind het alleen maar prijzenswaardig dat hij haar geen illusies geeft, van 'misschien ooit' en dan later zegt 'nooit'. Het zou goed zijn als meer mensen hierover vanaf het begin duidelijk zouden zijn. Zou een hoop ellende achteraf schelen...

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 16:08 schreef es70 het volgende:


@ miss_dynastie: Ik ben op mijn 29ste gesteriliseerd, mijn gyneacoloog heeft daar nooit een punt van gemaakt. Het hangt dus ook van de gyn. af .

Ik op m'n 23e.

Overigens zou ik niet weten waarom het vriendje van de TS-er egoistisch is of niet zeker van zijn zaak zou kunnen zijn. Wel denk ik dat TS-er eens serieus moet gaan nadenken over haar leven. Het blijft een feit dat zij niet kinderloos door het leven wil gaan en hij wel.Dat zal uiteindelijk voor spanningen zorgen of voor een breuk.

Als je echt kinderen wil en je partner niet dan zal de relatie daarop sowieso een keer kapot gaan (of je pikt het en wordt ongelukkig). Nu afbreken lijkt dus de beste optie.

Maar: op je 20e ben je nog niet zo heel ver. Misschien wil deze jongen later wel kinderen. Ik zou zeggen: vraag hem om zich niet te laten steriliseren omdat jij in de toekomst misschien wel kinderen wil. Is dat voor hem onbespreekbaar wegwezen dan. Maar als hij er nog eens over wil denken, wie weet.

ik begrijp de reactie van de meeste mensen hier ook niet. Ik weet ook al heel erg lang dat ik geen kinderen wil. Aan mij wordt wel altijd de vraag gesteld waarom ik ze dan wel niet wil, terwijl mensen die al heel vroeg een kind de wereld op schoppen nooit de vraag wordt gesteld of ze wel zeker weten of ze het willen..
best hypocriet eigenlijk

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 17:06 schreef diabolotin het volgende:
ik begrijp de reactie van de meeste mensen hier ook niet. Ik weet ook al heel erg lang dat ik geen kinderen wil. Aan mij wordt wel altijd de vraag gesteld waarom ik ze dan wel niet wil, terwijl mensen die al heel vroeg een kind de wereld op schoppen nooit de vraag wordt gesteld of ze wel zeker weten of ze het willen..
best hypocriet eigenlijk

Dat is onzin...
Aan mensen die jong aan kinderen beginnen wordt ook gevraagd of ze er wel goed over na hebben gedacht en waarom ze zo graag nú kinderen willen.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 17:06 schreef diabolotin het volgende:
ik begrijp de reactie van de meeste mensen hier ook niet. Ik weet ook al heel erg lang dat ik geen kinderen wil. Aan mij wordt wel altijd de vraag gesteld waarom ik ze dan wel niet wil, terwijl mensen die al heel vroeg een kind de wereld op schoppen nooit de vraag wordt gesteld of ze wel zeker weten of ze het willen..
best hypocriet eigenlijk

Als iemand tegen mij zou vertellen dat deze over 8 jaar precies drie kinderen en een hond te zllen hebben, vraag ik ook eigenlijk waarom iemand zo zeker denkt te weten hoe zijn/haar leven er over die tijd uitziet ...

Als je zo duidelijk bent in je toekomstbeeld en dit heel definitief presenteert, is het dan vreemd dat mensen vragen naar het waarom en hoe van jouw 'zekerheid'..?
Dat is geen aanval op je voorstelling van jouw leven, het is en blijft jouw leven, enkel verwachten de mensen dat je daar dan ook over kunt praten ..

In dit geval gaat het de TS over een nieuwe relatie, die heel stelling is dat hij _nooit_ kinderen zou willen, de TS durft dat niet zo zeker te zeggen, weet niet of zij over 10 jaar misschien niet wel graag kinderen zou willen hebben ...

Voor haar is het daarom belangrijk om daarover te kunnen praten met die jongen en te 'peilen' hoe zeker hij daarin is, en zichzelf ook af te vragen of zij bereid is hem daarin volledig te volgen, en mogelijk ook te accpeteren nooit kinderen te krijgen, omdat haar partner dat echt niet wil.

Mijn toekomstdroom is heel belangrijk voor me, en kinderen komen er absoluut in voor. De partner die bij mij past moet die ook in die toekomstdroom passen. Als hij geen kinderen zou willen, dan begin ik niet aan een relatie. In dat geval lopen onze levens en wensen te ver uiteen om samen verder te kunnen. Kinderen zijn geen onderwerp waar je een compromis over aan kan gaan, vind ik.

Ik vind het een moeilijk onderwerp om in een vroeg stadium van een relatie over te hebben, maar het is wel een belangrijk iets.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 15:12 schreef confined het volgende:

Waarom is het zo erg om bij voorbaat het krijgen van kinderen uit te sluiten? Je ontneemt iemand helemaal niet de mogelijkheid om kinderen te krijgen, alleen niet met die persoon. Ik vind kinderen krijgen iets heel fundamenteels. Dat is een beslissing waar geen middenweg in is.

Je wens om geen kinderen te nemen wordt heus niet minder fundamenteel als je erover praat. Je ontneemt de ander niet zozeer zijn mogelijkheid om kinderen te krijgen, maar meer de wederkerigheid van de relatie. Een relatie heb je samen, kinderen heb je samen. En ook het niet hebben van kinderen heb je samen.

quote:

Als je ze niet wil, wil je ze niet, ook niet een beetje. Voor de een staat bij voorbaat vast dat ze wel kinderen wil, bij de ander dat hij ze niet wil. What's the difference?

Hoe kom je daar in hemelsnaam bij? Er staat voor weinig mensen bij voorbaat vast wat ze willen. Dat is volkomen logisch, want je weet niet wat de toekomst brengt. Bovendien zijn wensen heel vaak geen alles-of-niets-kwestie, ookal is de uitkomst dat wel. Het kan best zijn dat op een schaal van 1 tot 10 de een ze (4) niet wil en de ander ze (9) wel wil. Dan kan de een water bij de wijn doen.

Dat hoeft niet, maar het kan. Ik kan me geen relatie voorstellen waarin mensen voortdurend exact hetzelfde gewicht aan kwesties toekennen. Natuurlijk is het belangrijk om over belangrijke zaken op dezelfde lijn te zitten, maar het is even belangrijk om over het compromis te kunnen praten.

quote:

Ik snap heel goed dat die jongen, als hij het heel zeker weet, zich wil laten steriliseren om niet de kans te lopen 'per ongeluk' voor het blok gezet te worden. Heel veel mensen die geen kinderen willen weten dat al heel vroeg heel zeker. Sterilisatie is overigens een Mensenrecht, vastgelegd in General Comment 28 van de UNHCR.

Ik denk niet dat dat voor de relatie belangrijk is.

quote:

Ik vind het altijd heel raar dat er gezegd wordt dat je op je 20ste nog niet kunt weten dat je geen kinderen wilt. Maar als je 20 bent en je bent zwanger, zal niemand je vragen of je wel zeker weet dat je wèl kinderen wilt.

Ik denk juist dat haast elke vrouw onder de 25 de vraag zal krijgen of ze wel toe is aan kinderen, als ze zwanger is. In onze maatschappij is het vrij ongewoon zo jong kinderen te nemen.

quote:

Een compromis is toch niet mogelijk wanneer beide partijen hier een zeer uitgesproken mening over hebben.

'Uitgesproken' is een mooie woordkeuze: spreek het uit. Als je in mededelingen blijft steken, heb je geen relatie.

quote:

Op donderdag 12 mei 2005 20:56 schreef Sylvana het volgende:

[..]

Voor mij heeft hij 2 jaar een relatie gehad met een meisje van nu 20, en ken er wel meer waarbij het goed gaat, dus het kan prima en natuurlijk kanh et ook misgaan, maar dat gebeurt met relaties waarin er een klein leeftijdsverschil zit ook

Tuurlijk elke relatie kan misgaan, dat heeft ook niets met leeftijd te maken. Ik bedoel alleen dat een serieuze relatie tussen 2 mensen die op zo'n dergelijk ander niveau qua leeftijd zitten lastig zal zijn. En dat het niveau tussen iemand van 18 en iemand van 39 over het algemeen heel ander ligt, lijkt me niet meer dan logisch.