Heb je nou ook al ander werk? Of ga je je leven "zonder" werk opbouwen en dan weer terug?quote:Op woensdag 6 april 2005 11:24 schreef akkien het volgende:
mooi christine, dat broer-zus gevoel heb ik ook veel meer gehad aan t einde. Ik wou dat ik dat kon, blij zijn dat t uit is.
M'n werk reageerde echt heel erg positief, ik ben daar gestopt. En ze begrepen het volkomen, en als ik ooit weer meer tijd heb en alle dingen weer helemaal op een rijtje heb dan mag ik zo terugkomen.
(ben daar gestopt omdat t me teveel aan mn ex doet denken enzo, en aangezien ik met kinderen werk vind ik dat ik mn aandacht daar volledig op moet kunnen richten en dat lukt momenteel niet zo goed. Ik wil eerst mn eigen leven weer even goed opbouwen enzo, zoals ik het wil en niet zoals t was)
ik hoop dat ik ergens anders waar ik heb gesolliciteerd word aangenomen. Want dat werk zou ook beter te combineren zijn met mijn studie, waar ik een onregelmatig rooster heb. Maar als ik niks kan vinden in de tussentijd, dan bouw ik alles weer een beetje op en kijk ik of ik na de zomervakantie weer kan beginnen bij mn oude werk.quote:Op woensdag 6 april 2005 16:50 schreef Big_M het volgende:
[..]
Heb je nou ook al ander werk? Of ga je je leven "zonder" werk opbouwen en dan weer terug?
Dat zou ik nl wel knap van je vinden!
\quote:Op donderdag 7 april 2005 10:58 schreef Christine het volgende:
Mijn ex komt vandaag nog wat spulletjes ophalen hier thuis.
Ik heb er zin in, joh!
Ja ik denk dat ik dat ook ga doen. Gewoon alles klaarzetten, in z'n handen duwen en AJUUS!quote:Op donderdag 7 april 2005 11:00 schreef akkien het volgende:
spulletjes vast inpakken en naast de deur zetten. Dan hoef je m niet binnen te laten enzo...
ik kan het niet beter verwoorden!quote:Op dinsdag 29 maart 2005 09:28 schreef WeirdMicky het volgende:
Stop je gevoelens niet weg, maar laat je er niet door overheersen. Doe leuke dingen en probeer de goede dingen te onthouden, terwijl je beseft: het wordt nooit meer zo.
zitten zeker herkenbare dingen in.quote:Op donderdag 31 maart 2005 20:27 schreef Promo het volgende:
Ik wil ook ff mijn verhaal kwijt....
2 wkn geleden had mijn vriendin het ook uitgemaaktWe hadden bijna 3jaar wat. Ik 23 zij 18.
Het begon allemaal die vrijdag ervoor, gezellig dagje gewinkeld, niks mis mee. s'avonds thuis zit ze hier en keek droevig, ik zeg wat is er met jou? zegt zij ja ons, ze zag het allemaal niet meer zitten. Ze wou het beeindigen. Na goed gepraat en wat dingen besproken hadden we afgesproken om wat rustig verder te gaan en dat we elkaar wat meer vrijheid zouden geven. Ze miste nl. de vrijheid die ze eigenlijk nooit had gehad. Niet dat ik haar niks liet doen, maar ze wou gewoon alleen op stap en dingen doen zonder rekening te houden met mij.
Die Wo. nog lekker bij elkaar geslapen, leek niks mis mee. Die do. ochtend gaan werken en tegen t einde van me werkdag kreeg ik een smsje als ik even langs wou komen. Ik wist genoeg, daar naar toe gereden als een gek naar haar kamer gegaan, zij stort helemaal in en begint weer erover dat ze niet verder wilt omdat ze die vrijheid mist. ik Kwaad weggegaan, zij keihard aan het huilen.
Ik was zo kwaad dat ze het nog niet eens verder wou proberen wat we hadden afgesproken, het is nog niet eens in werking gegaan omdat zij die week ook nog es ziek was.
Thuis aangekomen beseft ik het pas, en ik stortte FINAAL in. En was zo kwaad opmezelf dat ik daar ben weggelopen, zij betekende heel veel voor mij. Zelfs nu nog heb ik het er heel moeilijk mee en moet constant aan haar denken, en s'avonds in bed huil ik nog steeds erover.
Haar paar x gebeld en superveel gesmst met haar soms positief soms negatief.
Het kwam erop neer dat ze die vrijheid mistte en ook eens die kant van het leven wou meemaken, ze zij als we zo doorgingen bleven we bij elkaar, we waren perfect bij elkaar, wij vonden dat en mensen om ons heen ook. We hadden amper ruzie en als het zo was, was het om iets doms.
Maar toch het hakt er zo ongelooflijk in, ik ga eronder door.
Na veel gepraat en gesmst hebben we elkaar zondag gezien om wat dingen uit te praten, want zo wou ik niet uitelkaar ze is 3jr me vriendin geweest maar ook mijn beste vriend.
Nou toen ik haar weer zag trilde ik alleen maar, deed zo'n pijn. We hebben die zondag wat dingen gepraat dat we zouden proberen om vrienden te blijven. Maar ik weet van mezelf dat ik het toch niet kan en al helemaal niet als ik haar met een andere jongen zou zien. zelf zegt ze dat ze daar geen behoefte aan het anders was ze wel heel erg dom om mij te dumpen en later n ander te pakken, zij ze zelf. We hebben elkaar paar x stevig vastgepakt en dat was o zo fijn en dat vond zij ook maar ze wou niet terug, ze wou die vrijheid voorlopig. Had er nog gevraagd als het ooit goed kan komen en daarop zei ze misschien als ze die vrijheid had gehad.
Ik mis haar zo erg, nu ik haar kwijt ben heb ik totaal nergens meer zin in en besef ook dat ik veel voor haar heb opgegeven.
zondag zouden we misschien elkaar weer zien en wat leuks gaan doen, maar na di. weer ruzie hebben gebouwd weet ik nou niet als ze nog wil. Ze het wel nog die avond een sms gestuurd dat ze niet meer boos was. En dat ze niet wou dat ik nog meer pijn zou hebben.
Had er gisterochtend wel nog een sms gestuurd maar heb niks meer van haar vernomen en vertik het om nog ene te sturen, als zij vrienden wilt blijven en zondag nog wat afspreken neemt zij maar initiatief. Maar ondertussen ga ik hier wel onderdoor. Ik denk constant aan haar.
Ze stuurt wel constant een sms terug of het me al paar x gebeld, dan vraag ik me toch af wat ze wilt op het moment, volgens mij weet ze het zelf niet en kiest ze de makkelijkste weg.
Afgelopen ma. avond had zij het moeilijk thuis, maar dan wel mij sms'en met sorry dat ik je zoveel pijn heb bezorgd en dat ze zichzelf een kutwijf vond omdat wat ze mij had aangedaan en als ik haar ooit kon vergeven.
Ik weet het niet, ik wil haar zo graag terug, zij betekende zoveel voor mij, ik ben echt veranderd door haar en wat meer verantwoording gaan nemen met werk enzo.
Maar ik weet niet meer wat ik moet doen, ik denk constant aan haar. wil zo graag de auto pakken en naar haar toe rijden en vastpakken, ik mis haar zo ontzettend, ik stort nog steeds in elkaar als ik eraan denk.
Nou, hij kwam vroeger dan verwacht, dus de spulletjes stonden niet klaar.quote:Op donderdag 7 april 2005 12:50 schreef Christine het volgende:
[..]
Ja ik denk dat ik dat ook ga doen. Gewoon alles klaarzetten, in z'n handen duwen en AJUUS!
Ja, gewoon veel weggaan en dingen doen zodat je er niet teveel aan denkt. Na een tijdje slijt het gevoel vanzelf langzaam en dan kan je weer wat rustiger aan doen.quote:Op donderdag 7 april 2005 14:14 schreef akkien het volgende:
herkenbaar metro2005, dat proberen om zoveel mogelijk weg te gaan. Dat doe ik ook.
probleem is dat mn studie er onder lijdt...quote:Op donderdag 7 april 2005 14:28 schreef Metro2005 het volgende:
[..]
Ja, gewoon veel weggaan en dingen doen zodat je er niet teveel aan denkt. Na een tijdje slijt het gevoel vanzelf langzaam en dan kan je weer wat rustiger aan doen.
Bovendien is het goed om je vriendenkring weer wat op te bouwen en uit te breiden.
tja, een goede relatie vergeet je niet 123. je kan je wel groot houden maar als je noodgedwongen rustig aan moet doen door, in jouw geval je studie, dan denk je er toch onbewust aan.quote:Op donderdag 7 april 2005 15:47 schreef akkien het volgende:
[..]
probleem is dat mn studie er onder lijdt...,
en dat ik dus nu weer probeer om normaal te leven en wat tijd voor mezelf over te houden, maar ik word er vandaag echt gek van. Ik word al bijna de hele dag vermaakt enzo, maar als ik weer 2 seconden alleen ben ben ik weer onwijs verdrietig, snap echt niet hoe dat nou ineens weer komt...
hoe lang heeft je relatie geduurd? op zich is 4 weken toch kort? neemt niet weg dat ik het zelfde verwacht van mezelf als jij hoor... 4 jaar relatie gehad en nu is het bijna 4 weken uit... samengewoon en al... de eerste 2/3 dagen waren kut, daarna voelde ik me wel prima, vrijheid etc. etc. En nu opeens de laatste 2 dagen: ik mis hem, denk zelfs dat ik terug zou willen (terwijl ik zeker wist dat ik dat nooit meer wilde), niemand lijkt leuker dan hij (en dat terwijl hij niet perfect was, integendeel maar we hadden het meestal gewoon ontzettend leuk).... hij heeft de keuze gemaakt om er mee te stoppen op basis van een ruzie... ik had al tijden een knagend gevoel, wilde er telkens voor vechten... hij is op een lullige manier achter dat knagende gevoel gekomen en nu hop vertrouwen weg, hop uit... heb niet eens goed alles uit kunnen leggen aan hem...quote:Op donderdag 7 april 2005 16:06 schreef akkien het volgende:
t stomme is dat t al bijna 4 weken uit is, en t de afgelopen 2 weken echt super goed ging. Ik snap niet waarom ik me vandaag zo kut voel. Misschien gewoon omdat ik spierpijn heb, en te laat ben gaan slapen, en hoofdpijn heb en verder nog wat kleine dingetjes die niet gaan zoals ik t wil...
Maar ik moet echt moeite doen om niet te huilen, en als er mensen langs komen gaat t goed. Maar zodra ze weg zijn ben ik weer aan t huilen...Snap niks meer van mezelf. Na 4 weken mag t toch wel eens over zijn...
shit he... er zullen voorlopig wel van die dagen blijven... ook al gaat het best lekker... ik geef er dan maar even aan toe... voelde de dag nadat het uit was even helemaal niets, helemaal blanco was ik maar na een vriendin gebeld te hebben was ik toch wel emotioneel en eigenlijk was ik daar blij om, blij dat ik gevoel had en niet als een soort zombie leefde...quote:Op donderdag 7 april 2005 17:18 schreef akkien het volgende:
idd klossie, zo voel ik me precies. T is zelfs bijna op dezelfde manier uitgegaan, behalve dan dat hij zelf ook een knagend gevoel had. Relatie ruim 2,5 jaar. We woonden praktisch samen, ook al hadden we nog wel beiden onze eigen kamer.
Maar ik voel me zo t zelfde als jij volgens mij....Misschien is t wel gewoon normaal. en zijn de dingen na 4 weken wat bezonken enzo, en ga je door het oppakken van je normale leven weer op een andere manier nadenken ofzo. T gaat nu opzich wel weer even goed. Net even met m gepraat op msn en mijn slechte gevoel is in 1 keer weg. Snap niet hoe hij dat altijd weer voor elkaar krijgt.
goh same situatie... helemaal herkenbaar... mijn ex wil ook wel noodzakelijk contact en doet ook niet lullig maar wil alles laten bezinken, rust geven dus niet afspreken... ik heb een reis geboekt voor 2,5 week, ga over 3 weken, voor die tijd hoop ik toch wel iets afgesproken te hebben maar zal er maar even niet te veel mee bezig zijn, dat is denk ik het beste,... en ja, ik heb al een hoop goede dagen gehad maar ook mindere dagen, vdnaag voel ik me wel ok eigenlijk hoewel ik er wel vaak aan denk. ben 's avonds vrij snel moe, gewoon uitgeput van het denken denk ik... verder doe ik alleen maar leuke dingen maar tot laat in de kroeg hangen is daar nog niet bij, op de één of andere manier heb ik daar even minder behoefte aan, terwijl ik dat vroeger meer had. je loopt voor je gevoel ook met zo'n stempel van "ik ben single" op je kop, vreselijk... al die mannen waar je nooit iets mee zou willen zien je opeens weer als een prooi...quote:Op vrijdag 8 april 2005 11:32 schreef akkien het volgende:
ik voelde al vrij snel iets...Het eerste half uur even niet. Maar omdat hij moest huilen werd ik daarin meegetrokken, en daarna ben ik wel steeds emotioneel geweest eigenlijk.
En dat gevoel dat alles over lijkt te zijn idd. Ik ben gewoon zo bang dat ik nooit meer iemand tegenkom met wie ik al dat vertrouwen en die liefde zo goed kan delen enzo...En van die spontane leuke dingen doen enzo....
Ik heb vannacht voor t eerst niet over m gedroomd, en hij was ook niet het eerste waar ik vanmorgen aan dacht. Dat is echt al zo'n vooruitgang dat ik heb besloten om vandaag geen afleiding te zoeken en te gaan studeren. Ik denk dat ik vandaag echt een goeie dag heb.
En mijn ex wil idd op dit moment ook geen contact. Hij wil me best spreken enzo, via msn of als we elkaar tegenkomen. Maar hij wil niks afspreken, omdat hij daar geen zin in heeft (zegt ie). Ik wil wel heel erg graag weer eens afspreken....dus moeilijk, moeilijk, moeilijk....
sterkte meidquote:Op woensdag 13 april 2005 14:14 schreef Christine het volgende:
Ik trek het vandaag even helemaal niet meer... ik dacht zo sterk te zijn en gewoon verder te kunnen gaan als happy single, alsof de laatste vier jaar niet gebeurd zijn. Maar ik kan het niet.
Het is niet zozeer dat ik mijn ex mis, maar meer het feit dat echt alles ander is nu. Het huis heb ik intussen anders ingericht, en ik eet dingen die ik normaal niet kon maken omdat hij het niet lustte, maar ik voel me er helemaal niet happy bij. Mijn relatie was absoluut niet goed, dus ik WEET dat het beter is zo, maar waarom voelt het dan niet zo... ik heb gewoon behoefte aan iemand die met me meedenkt, iemand die me af en toe even een hele dikke knuffel geeft, en iemand tegen wie ik af en toe even lekker kan zeuren. Het gevoel dat ik er nu helemaal alleen voor sta, werkt zo verschrikkelijk verlammend... ik heb nooit geleerd hoe ik het alleen moet doen. Hoe de papierwinkel in elkaar zit, welke rekeningen ik kan verwachten, etc. En er zijn nog zoveel praktische dingen die geregeld moeten worden...
Soms wou ik gewoon dat ik weer even het kleine meisje van vroeger was, die veilig op mamma's schoot kon kruipen en net kon doen of de rest van de wereld niet bestaat. Dat ik het allemaal niet zelf hoefde te regelen, maar gewoon mijn grote sterke pappa erop af kon sturen.
Het valt toch niet zo mee om alleen te zijn...
Het is denk ik heel moeilijk om echt van een ex af te komen als je nog contact met hem hebt,quote:Op zondag 10 april 2005 10:47 schreef akkien het volgende:
contact verbreken wil ik echt niet. Daarvoor zal ik m ook nog veel te vaak tegenkomen.
Ik snap mezelf even niet zo erg. HEt begint nu tot me door te dringen dat t echt over is. En dat al die leuke dingen die we samen deden niet meer terug zullen komen. Maar t stomme is dat ik m da nog steeds mis. En t er juist weer moeilijker mee krijg...
En hoe kom ik van die idiote gedachten af dat ik nooit meer een leuke vriend vind?
quote:Op woensdag 13 april 2005 14:14 schreef Christine het volgende:
Het valt toch niet zo mee om alleen te zijn...
Goedzoquote:Op woensdag 20 april 2005 19:49 schreef akkien het volgende:
dat tentamen van 3 weken terug waar ik zo bang voor was, heb ik gewoon een 8 voor gehaald
Moet jullie ff weten hoe blij ik ben. En ik voel me zo fantastisch de afgelopen dagen. HEb een nieuw bijbaantje gevonden. En super veel mensen hebben me verteld dat ze vinden dat ik de laatste tjd zo positief veranderd ben. En hoorde ook van wat mensen dat ze mij eigenlijk al een heel tijd veel te leuk vonden voor mn ex, enzo...Ow, dat doet me allemaal zoveel goed
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |