Bevallingsverhalen deel 3

quote:

Op dinsdag 10 januari 2006 13:49 schreef Randa_v het volgende:
Ik heb het inbrengen van de vacuum wel gemerkt, maar was door de ruggeprik natuurlijk nog behoorlijk verdoofd daar beneden. Dat zal wel het verschil uitmaken.

Dat denk ik wel ja Ik vond het bepaald geen pretje. maar wat ik erger vond was de paniek eromheen, dat Myrthe's hartslag wegviel en ze er daarom zo snel uitgerukt moest worden. Dat heeft bij mij het trauma opgeleverd, niet de vacuumpomp an sich.

Mooi hoor Evenstar, fijn dat je zelf zo rustig was, had je wel verdiend na al dat voorwerk zeg.. da's slopend !

Evenstar, wat mooi geschreven!

Mijn bevallingsverhaal

Het is woensdag.. ik voel me niet zo lekker, maar kan wel normaal functioneren.
Dennis zn tante ziet me en zegt meteen: nou nou dat gaat niet lang meer duren.
's avonds wil Dennis nog even weg, ik heb niet veel zin maar ga toch mee.
En dan begint het; een kwartier na thuiskomst (donderdag 0.45u) beginnen de weeen.
Okay, timen en rustig blijven... pffff dit is niet prettig...
na 2 uur bellen we eens de vroedvrouw, die komt toucheren maar nog geen cm ontsluiting dus gaat ze weer naar huis. Ik zeg tegen dennis dat hij maar wat gaat slapen, ik time zelf wel. Heb hem strakjes hard nodig dus het is belangrijk dat hij een beetje slaapt. De hele nacht heb ik weeen gehad (met tussentijds overgeven) en we bellen om 8 uur smorgens nog eens de vroedvrouw..
Nog steeds geen cm ontsluiting.. nog even afwachten, de weeen moeten regelmatiger komen zegt ze en gaat weer naar huis.
Om 14.00 uur vind ik het genoeg geweest; weer wordt de vroedvrouw gebeld. Opnieuw getoucheerd, nu een krappe 2 cm. ontsluiting.
Mijn weeen komen dus te onregelmatig (de ene komt na 1 minuut, de volgende weer na 7 en die daarna weer na 2) om ontsluiting te veroorzaken.
Omdat de vroedvrouw ziet dat ik nu (na bijna 13 uur weeen) toch wel moe begin te worden, besluiten we dat ik in het ziekenhuis ga bevallen omdat ik daar pijnbestrijding kan krijgen
Ik had nooit gedacht dat ik dat wilde maar god, wat was ik blij met de narcotiseur

In het ziekenhuis heb ik eerst een uur aan de monitors gelegen zodat ze een goed beeld hadden wat er precies met mijn lijf gebeurde. Om 16.00u krijg ik morfine.. lekker maar het werkt niet echt als pijnbestrijding Ondertussen moet ik overgeven, ze geven een bakje maar dat blijkt ontoereikend daar gaat mn thuispyama en krijg ik dus een lelijk ziekenhuisjasje aan.
Pappa komt ff kijken hoe het staat, zodat dennis de katten eten kan geven (arme beestjes hebben geen eten en we zitten hier nog wel een paar uur).
Ik zie aan mijn vader hoe moeilijk hij het heeft met het feit dat zijn kleine meisje zo veel pijn heeft en dat hij er zo weinig aan kan doen. Hij blijft dan ook tot dat den terug is en gaat naar huis (begrijpelijk).

om 19.00 uur besluit de gyn. dat ik toch aan de ruggeprik moet (mijn ontsluiting is dan een krappe 3 cm!!) om zo mijn lichaam het werk te laten doen en zodat ik dus toch nog wat kan slapen voor de bevalling. Dennis is moegewreven, de arme man
Als de jodium op mijn rug gedaan wordt, merk ik pas hoe hard Dennis moest wrijven van mij.. mn hele opperhuid is weg
maar de ruggeprik werkt vrijwel direct, de pijn trekt weg, ik val van moeheid in slaap en hoor nog net dat Dennis ook een bedje krijgt.

23.30u.. Wakker!.. wat een pijn!
Ruggeprik werkt niet meer (vloeistof loopt op het kussen ipv in mn rug), even toucheren...
Nee nog steeds een krappe 4 (goh, toch al een cm vooruitgang )
Ruggeprik opnieuw aangesloten.. nu maar hopen dat het niet meer gaat lekken, anders moet er een nieuwe geprikt worden.

gelukkig lekt het niet meer en maakt de verpleging mij om 8 uur wakker.
YES! ik heb volledige ontsluiting en mag naar de verloskamers
ruggeprik uit, weeenopwekker inspuiten en laat het lichaam maar werken.
Dennis is alweer aan het wrijven, maar krijgt van de verpleging de opdracht om toch maar wat te gaan eten, want als hij flauw valt; daar hebben ze geen tijd voor
"Jullie blijven wel bij haar he?" met die woorden gaat hij snel naar de kantine om een broodje naar binnen te werken.
Binnen 5 minuten staat hij weer bij me! Hij wil niets missen en mij onvoorwaardelijk steunen.

Om 13.00 uur krijg ik onhoudbare persweeen. Ik trek en knijp zo hard in dennis zn handen dat ik hem toch af en toe "auw schatje" hoor kreunen.
Om hem te sparen grijp ik het echoapparaat, maar dat vindt de verpleging niet zo leuk die moeten nu dat apparaat tegenhouden met hun voeten haha.
Het kan mij weinig boeien en ik mag na eindelijk persen. Na een half uurjte persweeen, een knip en wat geduw op mijn buik, wordt mij mn zoontje op de borst gelegd.
Het eerste wat ik zei: goh jij bent helemaal niet zo'n lelijke beby

de rest is oninteressant. Kan alleen nog zeggen: wat was ik blij dat ik weer even kon staan zeg!
En ik besef nu pas hoe zwaar een bevalling voor sommige vaders kan zijn!
Maar zo nutteloos als Dennis zich voelde zo behulpzaam en nuttig vond ik hem!! hij heeft alles gedaan wat ik hem vroeg, pijn geleden maar toch lief gedaan.. Wat heb ik veel aan hem gehad en wat ben ik blij dat ik dat hele gebeuren niet alleen hoefde te doen.

Ik vind dit toch het mooiste topic op heel Fok denk ik, al die bevaliingsverhalen. O en natuurlijk het foto topic, heerlijk vol spammen met mooie kindjes.

Ouders komen op bezoek. Ik loop een beetje raar. “Als ik dat zo zie, dan maak je het niet lang meer,” zegt stiefmoe. Ik lach het weg. Ik ben morgen precies 36 weken, dus het mag pas over een week komen van me. U dacht toch niet dat ik in zo’n stom ziekenhuis ga bevallen? Daar ben ik veel te hard voor ( hier kom ik nog wel op terug later…)
We eten chocoladetaart met ijs. Ik dreig nu nog mensen met het eten hiervan. Daar breken mijn vliezen namelijk van.

Als het bezoek weg is en ik mezelf in bed heb gestopt, voel ik iets ploppen en wegstromen zo rond een uur of 2 ’s nachts. Ik geef manlief een por en meldt dat mijn! vliezen! gebroken! zijn!. Lief zegt doodleuk: “Nietes,” draait zich om en snurkt verder. Ik slaap niet veel meer. Harde buiken, elke 2 minuten (okay, seconden…) plassen.

’s Middags om een uur of 14:15 besluit ik dat de krampjes eigenlijk weeën zijn en regelmatig komen. Ik kan er niet meer omheen: ik ben aan het bevallen en ik moet naar een ziekenhuis. Dus manlief –diezelfde als die ik vanochtend de deur uitgewerkt heb met de woorden “D’r is niks, ga lekker werken!”- wordt weer gesommeerd zich thuis te melden en ik bel de verloskundige.

Nu hoopte ik dat ze iets zou zeggen van: “Stel je niet aan, dit zijn voorweeën, aju!”. Maar ze zegt: “Ooh ja, het koppie zit heel laag en je hebt al 2 cm ontsluiting…”. Ik hoef me niet te haasten, maar ik mag na enig rondbellen toch echt eens met een tasje richting ziekenhuis. Dus toch.

Het is een beetje onwerkelijk zoals we in die auto stappen. Het gaat gebeuren, maar het is eigenlijk een heel normale dag. Het is saai weer. Geen vurige letters in de lucht dat het nu echt zover is ofzo, geen spannende bolero’s in mijn hoofd. Gewoon, in de auto met een matig vaartje richting verloskamer karren, beetje bevallen enzo.

In het ziekenhuis sturen ze me alle kanten op behalve de goede. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik niet meer in staat ben goed te luisteren van de zenuwen. Ik kom achtereenvolgens langs de Eerste hulp, een lift met een lijk erin (“Willen jullie je even omdraaien?”) en de kaakchirurg. Eerlijk gezegd heb ik daar meer zin, want ineens heb ik een wee die echt een WEE is.
Maar goed, als we aankomen op de kraamafdeling is het natuurlijk feest. Balonnen, slingers, met open armen ontvangen ze ons. Niet dus. Er zijn hier twee ziekenhuizen, en de kraamafdeling van het ene is net gesloten en dus nu moet heel Zwolle het stellen met 4 verloskamers. Daar zijn ze zuinig op, natuurlijk.
“Nou, jij ziet er ook niet uit alsof je aan het bevallen bent!” is het eerste wat ik te horen krijg. Ik antwoord nog net niet dat ik hier niet voor mijn lol kom.
“Wil jij hier even naar kijken?” wordt er een arts-assistent opgetrommeld, die natuurlijk vast moet stellen dat er helemaal niets aan de hand is en me weg moet sturen. Touché: 6 cm. Verbazing alom, niet in de laatste plaats bij mij. Doe mij nog maar zo’n bevalling, dan. Zo lust ik er nog wel eentje.

Daar weten ze wel wat op. Het heet een CTG, het registreert de weeënactiviteit en het zorgt ervoor dat je alleen in een houding kunt liggen waarin je geen weeën kunt opvangen. Het is 16:00. Op het CTG begin ik bij te houden wanneer er een wee komt, en dat is dus niet zo slim. Elke keer raak ik half in paniek als ik de waarden zie oplopen, en ook steeds hoger.
De zuster is weggelopen met de mededeling dat het tijdens haar dienst toch niet meer gaat gebeuren en als er toch iets gebeurt, ik maar moet bellen. Deze mededeling herhaalt ze nog twee keer bij volgende bezoekjes, vergezeld van de opmerking dat ik eigenlijk maar hele lieve zachte weetje hebt, stelt niet zoveel voor. Desondanks heb ik rond 18:25 bijna volledige ontsluiting. Weer gaat het hele circus weg. Of ik maar wil kikken als ik persdrang heb. Ik weet niet hoe dat aanvoelt, maar die vlammende druk naar onderen die ik al anderhalve uur heb, die ben ik zat. Ik kan niet meer. Ik stuur manlief dus ook bij de eerstvolgende wee naar buiten om de karavaan weer terug te halen.

Het circus komt weer terug in de stad. Ineens staan er twee verpleegsters, een arts-assistent en een zenuwachtige man aan mijn bed. Terwijl mijn hoofd paars aanloopt vraagt een zuster of ik wel via een spiegel wil zien hoe ik het doe, daar beneden. Nou, nee. Die baby moet erUIT en ik wil niet weten hoe, laat staan dat ik het wil zien.

Precies om 19:00 kondigt de arts-assistent aan dat hij even een spuitje gaat zette voor een eventuele knip. Ik dacht het dus niet. Bij de volgende wee lanceer ik een klein blauw wurmpje met twee hele grote zwarte open ogen en een piemeltje. Ik jubel iets van “een jongetje!” en constateer vervolgens ook nog: “Oh, een baby!”. Dat lucht toch op, dat het geen kanarie is.

De score:
-1 zoontje
-3 blauwe plekken op plaatsen waarvan ik niet wist dat ik ze had
-2 rijen tandafdrukken in de duim van manlief
-6 hechtingen
-3 slapeloze nachten op rij (slapen in een ziekenhuis…)

quote:

Op maandag 3 april 2006 14:12 schreef Mwanatabu het volgende:

Het is een beetje onwerkelijk zoals we in die auto stappen. Het gaat gebeuren, maar het is eigenlijk een heel normale dag. Het is saai weer. Geen vurige letters in de lucht dat het nu echt zover is ofzo, geen spannende bolero’s in mijn hoofd. Gewoon, in de auto met een matig vaartje richting verloskamer karren, beetje bevallen enzo.

Precies zoals ik het ook heb ervaren. Alsof de hele wereld toch zou moeten stilstaan omdat ik ging bevallen. Maar tja.. in mijn geval alleen maar een koude wereld, een auto die nog moest worden vrijgemaakt van ijs en een verpleegkundige die droog vroeg of ik dacht een weekje te komen logeren gezien alle bagage

Wat een lekker nuchter verhaal! En wat gingen de cm's snel zeg.

Och, wat een mooie verhalen weer
Mwanatabu, jij kan echt leuk schrijven

quote:

Op maandag 3 april 2006 14:33 schreef kozakken het volgende:

[..]


Precies zoals ik het ook heb ervaren. Alsof de hele wereld toch zou moeten stilstaan omdat ik ging bevallen. Maar tja.. in mijn geval alleen maar een koude wereld, een auto die nog moest worden vrijgemaakt van ijs en een verpleegkundige die droog vroeg of ik dacht een weekje te komen logeren gezien alle bagage

Haha, ik had ook een onmeunig groot survival-pakket mee gezeuld. 5 babypakjes, waarvan hij er maar 2 aan heeft gehad toen omdat hij pas op de laatste dag eens in bad mocht.

Ik ga nog even werken aan mijn tweede verhaaltje, dat veel korter is ivm stortbevalling én het ontbreken van een rit naar het ziekenhuis.

Ik heb ook Renzells verhaal gelezen. Normaal kijk ik hier nooit omdat ik niet zo'n goede herinnering heb aan mijn bevalling (die van Noa) en dan telkens terug moet denken. Renzell, jouw verhaal is zó herkenbaar! In heel veel opzichten.
Toen ik de reacties éérst las voordat ik jouw verhaal las had ik zoiets van: nou, zo ontroerend zal het wel niet zijn... maar jawél... ik kreeg tranen in m'n ogen terwijl ik normaalgesproken helemaal niet zo snel huil! Erg mooi beschreven... en vooral: wat heb je het zwaar gehad toen. En wat een geluk dat het met Julius zo goed gaat...

Mwanatabu, heel leuk verhaal om te lezen! Ging aardig snel bij jou, wel heerlijk he... (hoewel 'heerlijk' niet bepaald het woord is dat je op zo'n moment in je hoofd hebt natuurlijk)

Evenstar, best heftig zo, ineens je kindje in stuit en dan een KS! Ik denk wel dat ik er ook voor zou hebben gekozen...

[ Bericht 22% gewijzigd door Suzanna op 03-04-2006 15:47:33 ]

Mooi verhaal Ladylike! Wat kan je gekke dingen roepen als je high bent van de pijn

Mwanatabu, waarom zie ik nu een angstige arts-assistent voor me die moet gaan checken hoeveel onstluiting BA inmiddels heeft

Mijn tweede kwam zag en overwon binnen 2 uur en een kwartier. Ik liep toen op 40+2 dagen, dus als alles goed ging dan mocht ik thuis bevallen. Heerlijk, weten waar de WC is, je eigen douche, je niet hoeven te schamen over het lekken van allerhande rondvliegende lichaamssappen.

Rond 4:00 word ik wakker van niets in het bijzonder, misschien een harde buik. Eventjes een plas doen –zoals 5 keer per nacht eigenlijk- en terug het warme bed in. Een kwartiertje later kan ik nog steeds niet slapen. Ik lig er net over te denken om van ellende maar weer eens de oorlog in Irak te gaan volgen via CNN, als mijn water breekt.
Ik schud manlief wakker en meldt dit. Hij reageert precies zoals de eerste keer met: “Nietes,” en ronkt verder. Als er een minuut later uit het niets een enorme, felle wee volgt die echt van nul tot RANG! gaat binnen een paar seconden, tik ik hem opnieuw aan met: “Dit is wél een wee!” Hij opnieuw: “Nietes,”

Het uur dat volgt waggel ik een stuk of zeven keer naar de WC, puf ik vast wat en besluit dat ene boekje maar weer eens op te zoeken waarin staat wat ik klaar moet leggen voor de vlos. Uiteraard is dat kwijt. Terwijl ik me bedenk dat het misschien eens handig is de weeën te timen, keer ik het bureau vloekend en wel op zijn kop. Achteraf bleek het gewoon bovenop de stapel te hebben gelegen
Ik besluit dat die verloskundige het maar moet doen zonder het Ideale Kraambed. Nadat ik haar rond 5:45 gebeld heb en daarna mijn stiefmoe om Oudste op te komen halen, zet ik de doos met absorberend materiaal naast mijn bed, drapeer op goed geluk wat zeiltjes, handdoeken en matjes in de gevarenzône en alles is klaar.

Het enige probleem is mijn opvoeding. Alles wat uit je lichaam komt is bah, en bah hoort op de WC. Ik kán me er gewoonweg niet toe zetten om alles maar te laten lopen daar op bed. Ik herinner me vooral dat ik nog niet veel pijn had, maar dat ik me desondanks doodellendig voelde van al die druk naar onderen en het gebrek aan controle.
En ineens is het over met de beschaving. Ik kruip onder veel oerkreten midden in een wee de gang over naar bed. De Oermoeder zoekt loeiend een Nest, dat beeld. Mijn man staat ernaast en lacht me beurtelings uit en huilt dan weer uit onmacht. Het is ook geen gezicht.

Op bed gaat het pas echt hard, en nu doet het wel pijn. Ik zeg een paar keer iets van: “Dat ik hier wéér ingetrapt ben, zeg!” Ik merk wel dat ik een hoop onder controle kan krijgen met puffen. Dat ik zo nu en dan wat vlekken voor de ogen krijg omdat ik een beetje hyperventileer mag de pret niet drukken, dat voelt juist wel fijn.
Mannie blijft wijselijk uit te buurt. Ik wil ook helemaal niet dat iemand zich met me bemoeit of “helpt”. Als even later de vlos binnen komt zeilen rond 6:10 (de buren vertelden ons later dat ze heel hard gerend had), ben ik ook helemaal niet zo blij: ik moet weer even helemaal uit mijn cocon komen en communiceren met iemand en er wordt in me gepord.
“Je bent ook wel heel ver, hoor,” stelt de verloskundige me gerust. “Al wel 8 centimeter!” Ik wil iets antwoorden van Jezus en een houtvlot, maar het lijkt me verstandiger om die puftrance weer op te zoeken. Al met al heb ik echt iets van 4 weeën gehad die ik echt niet op kon vangen (die van toen ik vloekend en tierend over de gang kroop niet meegerekend).
Op de achtergrond hoor ik Oudste wakker worden. Mijn man haalt hem uit bed, geeft hem een onverantwoord grote koek en een tuitbekertje en stopt hem in de box. Daar heeft hij lief zitten kijken hoe verloskundige en pappie heen en weer rennen met kruiken en dekentjes. Ook het plotselinge gebonk van mama op de muur ("Hallo! Persdrang!") zal hem niet ontgaan zijn.

De verloskundige is er koud 20 minuten als ik mijn tweede kindje er al uitgewerkt heb. Hij blijft nog met een schouder hangen als ik denk dat ik al klaar ben en me opgelucht achterover laat zakken, dus dat werd nog een keertje volle bak om dat bulletje (bouw van zijn vader ) er helemaal uit te krijgen, maar al met al was het maar een minuut of 7 à 10 persen.

Deze keer ben ik niet meer verbaasd over het feit dat het een baby is. Ik gluur brutaal tussen de beentjes, ontwaar een piemie en meldt een daze man dat we nog een zoontje hebben.
Buiten hoor ik mijn ouders de tuin binnenlopen (“Haha, te laat!” denk ik). We halen de oudste erbij en die constateert dat er een beebie bij mama in bed ligt, zomaar ineens
Op foto’s en filmpjes achteraf is het echt net een ratje, die jongste van mij de eerste dagen, maar op dat moment vielen dat punthoofd, de rare haarinplant en de varkensoogjes mij echt niet op. Het is nu uiteraard één van de twee mooiste jongetjes van de hele wereld

whaha Mwanatabu, wat een geweldige verhalen

wat kan jij schrijven zeg!!

Ik heb dit héle topic al doorgelezen met tranen in de ogen. Krijg bijna het gevoel "ik mág weer"

Mwanatabu wat kan jij ontzettend leuk schrijven zeg!!

Het is inderdaad mooi. Ik mag hopen dat ik net zo'n bevalling krijg als mijn moeder bij mij had.

Een aantal weken voor de uitgerekende datum wordt mijn moeder wakker, weeen zegt ze tegen mijn vader (die toevallig thuis is, normaal was hij altijd veel aan het werk). Ze zegt dat hij maar gelijk de dokter en de verloskundige moet gaan bellen. MIjn ouders hadden toen nog geen telefoon thuis, dus paps rent als een gek naar de telefooncel. Daar aangekomen als een gek weer terug naar huis, geld vergeten. Weer terug naar de telefooncel. Gelukkig net op tijd thuis want ik was al onderweg. Op het laatste moment is de huisarts binnen komen stormen, en ik werd geboren. De verloskundige kwam 20 minuten na mijn geboorte binnen. Mijn moeder heeft erg weinig last van mij gehad. (Helaas was de bevalling bij de zus voor mij en de zus na mij een heel ander verhaal)

Jeetje SeaOfLove! Wat een verhaal! Dat moet een hele heftige bevalling geweest zijn en dan ook nog de ontdekking erna. Maar wel heel mooi dat je allereerste (en wrsch nog vele daarna) gedachte geweest is 'Wat is ze mooi!'

Mwanatabu! Heerlijk om te lezen!

Zo en ineens heeft men dit topic weer gevonden.

Mwanatabu, ik ben blij dat je weer zwanger bent. Kunnen we nog een keer genieten van je verhaal.

heel mooie maar ook heftige verhalen weer. ontroerend vind ik ze, stuk voor stuk.
sjak, ik hoop ook dat je eigen geboorte een voorspeller was van jouw bevalling straks. en anders doe je 'gewoon' de tweede ook even zo makkelijk tussendoor.

seaoflove, pfoeh. gek trouwens dat je met 36 weken eerst nog terug naar huis gestuurd werd, dacht dat je dan sowieso in 't ziekenhuis gehouden zou worden.

Mwanatabu

Als ik het zo lees denk ik steeds "Ja, dat had ik ook" en "Oh, ja" en je schrijft ook zo leuk.
Bij een evt tweede mag het ook wel zo gaan als de 2e bij jou!

mooie verhalen ladylike sea of love en mwanatabu