quote:
Green Day in concert
Woensdag 12 januari stonden de grondleggers van de onvervalste punkrock in de Heineken Music Hall te Amsterdam: Green Day! Gelukkig waren ze nog niet zo bejaard als R.E.M. maar anarchistisch genoeg om er een echt punkoptreden van te maken!
In het voorprogramma stond 'New Found Glory'. We hadden wel wat meer verwacht van deze ruige kerels. Het lijkt een highschool-bandje maar schijn bedriegt. In het echt zijn het oude mannen, die beter hun shirt aan kunnen houden......Dat ze het dan ook nog beter bij covers kunnen houden....is niet teveel gezegd.
Dan opeens verschijnt er een konijn op het podium....met bier....en we dachten al in één of andere lucide droom te zijn beland. Gelukkig het konijn komt niet uit 'Alice in Wonderland' en verdwijnt na een paar zwalkende rondjes weer van het podium.
En ja hoor eindelijk komt Billie Joe on stage! Het wordt één groot feest, ondanks dat het opeens wel heel erg benauwd is in de Hall. Thank god wordt het absurde en suffe bord met 'verboden te crowdsurfen' omgedraaid door de zanger. Daar wordt natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Helaas worden de crowdsurfers toch uit de Hall gegooid door de beveiliging. Flauw hoor.....
Het publiek is voor het grootste deel opvallend jong. Altijd grappig om te zien dat de 'oudere generatie'-bands nieuw bloed aantrekt. Zelfs de wat oudere en minder bekende nummers worden uit volle borst meegezongen.
Hoogtepunt was zonder discussie de nummers 'Basket Case' en 'She'. Wel heel erg jammer dat er zo weinig oude nummers werden gespeeld en er mocht echt wel wat meer creativiteit in de playlist. We hadden het eerste uur het gevoel dat we naar de cd 'American Idiot' aan het luisteren waren. De nummers werden namelijk in dezelfde volgorde gespeeld.....
Laten we vooral niet vergeten dat er twee fans op het podium werden gehaald en mochten spelen! Eén van de jongens had echt zijn 'lucky day', want hij mocht de felrode gitaar van Billie Joe Armstrong lekker mee naar huis nemen! Hopelijk is deze jongen nog heelhuids inclusief de gitaar thuisgekomen....
Voor de oude en jonge fans: dit concert mocht je niet missen...!
Bron:
http://www.sbsonline.nl/modules.php?name=special&site=muzieknieuws&sid=3247&rubrieknaam=En:
quote:
Beach Boys van de punkrock
POP Green Day. Gehoord: 12/1 Heineken Music Hall, Amsterdam.
Green Day-zanger Billy Joe Armstrong draait grijnzend een crowdsurfverbod-bord om, zodat het niet meer zichtbaar is voor het publiek. De hint is duidelijk: een beetje punker laat zich nooit en te nimmer de wet voorschrijven. Die doet lekker wat hij zelf wil.
De Amerikaanse punkers van Green Day, die begin jaren negentig doorbraken met het catchy album Nookie, zijn inmiddels dertigers. Maar dat weerhoudt ze er niet van om het publiek nat te spuiten met immense waterpistolen.
Zelf blijven ze ook niet gespaard. Armstrong hult zichzelf in een koningsmantel en draagt een lullig kroontje. Drummer Tre cool heeft een grote tuttige roze hoed met bloemen op zijn hoofd. En de trompettist heeft een belachelijk bijenpak aan.
Green Day bewijst vanavond niet alleen over zelfspot te beschikken, maar ook dat ze niet stil is blijven staan. Fans van in de dertig veren vooral op bij een grote rechttoe rechtaan-hit als When I come around, terwijl de pubers in de zaal om het hardst meezingen bij een nieuwe minder harde hit als Boulevard of broken dreams.
Green Day is zelfs nog immer vernieuwend. Op hun laatste album American idiot staan twee punkrock-opera's, zeer waarschijnlijk geïnspireerd door Tommy van hun grote helden The Who.
Grappig dat het experiment in de pretpunk nu afkomstig is van mannen die tien jaar geleden uitgekotst werden omdat ze te commercieel zouden zijn. De mini-punkrockopera Jesus Of Suburbia klinkt live minder strak dan op de plaat. Toch overtuigt de harmonieuze samenzang tussen Armstrong en bassist Mike Dirnt ook nu: hier staan de Beach Boys van de punkrock.
Dat de band vanavond wel erg rammelig klinkt, deert de zaal niet, want het enthousiasme van Armstrong maakt veel goed. Als hij een jongen uit het publiek stevig op de mond kust, joelt het publiek uitgelaten. Als hij stoer zingt I wanna be the minority, I don't need the authority zingt de HMH massaal met hem mee. En als hij tijdens de toegift in zijn eentje het rustige Time of your life zingt, krijgt hij een overweldigend applaus.
Zoals op site van de HMH werd beloofd, kregen de Green Day-fans een leuke avond. Want, de band mag dan wel een politieke plaat gemaakt hebben met anti-Bush album American idiot, voor zwartgalligheid hoeft niet te worden gevreesd.
Er vallen inderdaad heel weinig politieke statements. En tijdens de Queen-cover zingt iedereen gebroederlijk We are the champions en wordt de confetti met grote kracht de zaal ingeschoten. Dit is wel heel erg Amerikaans. Dit is toch geen punkrock? Waar schuilt hier überhaupt nog het verzet? Misschien in de lach van Armstrong die hij midden in het refrein niet langer kan verbergen. Een subtiele aanklacht vol zelfspot. Niet tegen Bush of de Amerikaanse samenleving ditmaal. Maar tegen de strenge wetten van punkrock.
Green Day doet echt waar ze zelf zin in heeft. Dat siert de band.
Bron:
http://www.parool.nl/muziek/2005/artikelen/011305-greenday.html